Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Joe Bonamassa: "Redemption"

O μεγαλύτερος σύγχρονος blues κιθαρίστας -μόλις στα 42 του- συνεχίζει με το δέκατο τρίτο στούντιο άλμπουμ του, το τρίτο συνεχόμενο αποκλειστικά με δικές του συνθέσεις - να επανεφευρίσκει τα blues. Πρόκειται για έναν εργάτη της κιθάρας που ενώ έχει ήδη φτιάξει ένα σώμα δουλειάς μουσικά χορταστικό, προχωρά πλέον με το μυαλό στον τομέα της σύνθεσης.

Ο Bonamassa είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που κατάφερε να υπερβεί το βαρύ έργο των προσδοκιών που έτρεφαν οι γύρω του από το κάποτε παιδί θαύματος που είχε επαινέσει κάποτε ο B.B. King.  Έχει δύο φορές έχει προταθεί για Grammy, είναι συνεπής στη δισκογραφική παραγωγή του (ένα στούντιο κι ένα live άλμπουμ κάθε χρόνο) σε μια εποχή όπου ξεκάθαρα πλέον πολύ λίγος κόσμος ενδιαφέρεται να ακούσει πόσο μάλλον να αποκτήσει ένα καινούριο «άλμπουμ» με την κλασσική έννοια. και στις εμφανίσεις του και δε φοβάται να αποκαλύψει τις επιρροές του, τιμώντας τις τακτικά (βλ. τις live του κυκλοφορίες για τους “ThreeKings” -Albert, B.B., Freddie - και το πιο πρόσφατο “Blues Explosion Live”).
Το γεγονός ότι ο ίδιος έχει μελετήσει και χωνέψει τόσο καλά αυτές τις επιρροές από μικρή ηλικία ενώ ταυτόχρονα κατέχει τη δυνατότητα να εκφράζει με την κιθάρα του με καθαρότητα και ακρίβεια τον ήχο και το συναίσθημα που έχει μέσα του είναι τα δύο στοιχεία που κάνουν κάθε άλμπουμ του συναρπαστικό, ιδίως για τους  ακροατές που έχουν συναίσθηση τί εστί B.B. King, John Mayall, Stevie Ray Vaughan, Rory Gallagher, Led Zeppelin.
Η αίσθηση ότι ακούς κάτι απ’ όλους αυτούς τους ογκόλιθους στον Bonamassa είναι που δημιουργεί γερούς δεσμούς με το ηχόχρωμά του.
Αυτό και οι τρομεροί μουσικοί που τον ακολουθούν.
Στο άλμπουμ αυτό είναι και πάλι δίπλα του ο μέγας AntonFig (έχει παίξει και ηχογραφήσει με όποιον μπορεί κανείς να σκεφτεί, χρόνια δε, στη μπάντα του talk show του David Letterman), ο γερο-σοφός μπασίστας Michael Rhodes, ο τεράστιος πληκτράς Reese Wynans από την μπάντα του Stevie Ray Vaughan(ναι, αυτός που παίζει στο “Soul ToSoul” και το “In Step”), οι (θεό) πνευστοι Lee Thornburg και Paulie Cerra, ο αυστραλόϊνδιάνος Gary Pinto στα δεύτερα φωνητικά και κυρίως, προεξαρχόντως ίσως, ένα συγκλονιστικό γυναικείο τρίο που φέρνει μια επιγευσάρα από Stax όπου ακούγονται, οι Mahalia Barnes, Jade Mc Rae, Juanita Tippins στα εκπληκτικά επουράνια φωνητικά (ακούστε το ομώνυμο, το οποίο και εκτινάσσουν).
Με σύσταση του επί χρόνια παραγωγού και συνεταίρου του Joe, Kevin Shirley, δύο ψημένοι κιθαρίστες συμμετείχαν στα session, οι Kenny Greenberg και Doug Lancio, απελευθερώνοντας τον Joe στο να παίξει όχι όλες τις λεπτομέρειες, αλλά να προσθέσει διάφορες κιθάρες όπου ένιωθε ότι χρειαζόταν.
Η ηχογράφηση εγινε σε διάφορα στούντιο στην Αυστραλία, στο Λας Βέγκας, στο περίφημο Criteria Hit Factory και κυρίως στη Μέκκα του roots rock Americana, τη Nashville.



Για όσους γνωρίζουν τον Bonamassa και το πόσο βγάζει τον καλό του εαυτό όταν περιστοιχίζεται από μουσικούς που μπορούν να κινηθούν στο ίδιο μήκος κύματος μ’ αυτόν, θα απολαύσουν. Ιδίως στο Ζεπελινικό Evil Mama που ανοίγει το δίσκο, στο Self-Inflicted Woundsπου σε αρπάζει και σε χτυπάει στα σωθικά, με κατασταλαγμένα όλα τα στοιχεία του ήχου του Joe, το after hours jazzy Pick Up The Pieces, στο με country σωθικά The Ghost of Macon Jonesόπου μοιράζεται τα φωνητικά με τον Jamey Johnson, στο Just Cos You Can", "Dont Mean You Should ένα πάνω από δόκιμο déjà vu των πρώτων blues άλμπουμ του Gary Moore ή στο ομώνυμο.
Ο ίδιος ο Joe ισχυρίζεται ότι περνά μια ιδιαίτερη φάση στη ζωή του – με πολλές «επανεκτιμήσεις» και «παραδοχές» - η οποία προοιωνίζει αλλαγές. Ο παραγωγός και συνεταίρος του Kevin Shirley υποσημειώνει ότι ήταν το πιο σύνθετο άλμπουμ της συνεργασίας τους, μια πρόκληση λόγω της ποικιλίας του. Στιχουργικά, το θέμα της μετάνοιας επανακάμπτει, σε ορισμένα σημεία με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Ο Bonamassa, λέμε, έχει πλέον το μυαλό του στη σύνθεση, στα blues trax που θα μείνουν ως δικά του στην ιστορία. Δε μπορεί παρά να γεμίζει με δέος και ευχάριστη προσμονή το γεγονός ότι έχει το χρόνο με το μέρος του.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Nordic Union: "Second Coming"

Οι Nordic Union είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ του Erik Martensson (Eclipse, W.E.T.) και του Ronnie Atkins, των θρυλικών Pretty Maids. Μαζί κυκλοφόρησαν ένα εξαιρετικό ντεμπούτο το 2016 και επιτέλους έφτασε η ώρα για το ολοκαίνουριο πόνημα τους που τιτλοφορείται "Second Coming" μέσω της Frontiers Music s.r.l.

Προσωπικά πιστεύω πως το ντεμπούτο των Nordic Union ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα καταπληκτικό δισκάκι που συνδυάζει άψογα τον ήχο αυτών των δύο, αγαπημένων μου,  συγκροτημάτων (Eclipse, Pretty Maids).
Το "Second Coming" έρχεται να επιβεβαιώσει την τέλεια χημεία που υπάρχει ανάμεσα στον Erik Martensson και στον Ronnie Atkins. Αυτή η χημεία λοιπόν αποτυπώνεται τέλεια σε όλο τον δίσκο, σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ρεφραίν, σε κάθε νότα.
Πολλοί βέβαια θα πούνε για "μια από τα ίδια" αλλά πιστέψτε με δεν υπάρχει πλέον κάτι "νέο", κάτι που δεν έχει παιχτεί στο παρελθόν. Η ουσία όλων είναι να ηχεί καλό στα αυτιά μας και να μας διεγείρει μουσικά. Χωρίς πολλές φανφάρες και τρελά "ψαξίματα".
Τα πρώτα δυο κομμάτια, " My Fear And My Faith " & " Because Of Us ", αποτελούν και δυο από τις καλύτερες στιγμές του νέου αυτού άλμπουμ. Και τα δύο κομμάτια έχουν γρήγορο ρυθμό, μελωδίες και γενικά είναι το τέλειο αποτέλεσμα αν παντρέψεις των ήχο των Eclipse με αυτόν των Pretty Maids.
Το "It Burns" είναι πιο σκοτεινό, βαρύτερο, επικό και κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται στην τελευταία κυκλοφορία των Σουηδών Eclipse. Το ρεφραίν είναι όλα τα λεφτά!
Στο "New Life Begins" έχουμε την πρώτη μπαλάντα του "Second Coming" ενώ στο "The Final War"τα πράγματα γίνονται πιο heavy και προσωπικά λατρεύω το συγκεκριμένο άσμα. Ένα από τα καλύτερα εδώ μέσα.
Το "Breathtaking" είναι ένα πολύ ωραίο ροκ τραγούδι, πιο ταξιδιάρικο, ενώ με το "Rock's Still Rolling" οι Nordic Union "αμερικανίζουν" αρκετά.
Στο "Die Together" οι κιθαριστικές πινελιές του Erik Martensson είναι μαγικές ενώ τα φωνητικά του Ronnie Atkins προκαλούν ανατριχίλες.
Το συμπέρασμα είναι απλό, αν σας άρεσε το πρώτο άλμπουμ των Nordic Union ή αν απλά γουστάρετε Eclipse & Pretty Maids τότε τρέξτε να αποκτήσετε το “Second Coming” αμέσως!!!!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Rikard Sjöblom’s Gungfly: "Friendship"


Και ποιος είναι αυτός ο Rikard τώρα που θέλει να βγάλει και άλμπουμ στην InsideOut θα μπορούσε να πει κάποιος που δεν τον γνωρίζει από την προηγούμενη μπάντα του, τους Σουηδούς Beardfish, η οποία παρότι ήταν μία από τις πιο σταθερές, σύγχρονες prog-rock μπάντες, με πολύ καλά άλμπουμ, τελικά διέλυσε το 2016.

Αναμφισβήτητα, αυτή η νέα προσπάθεια συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από αυτά που έκαναν τόσο τους Beardfish όσο και τους Gungfly τόσο ξεχωριστούς: περίπλοκες, λαμπερές prog-rock μελωδίες αναμεμιγμένες με αρκετά πιασάρικα ρεφρέν.
Αρχικά η μπάντα δημιουργήθηκε ως διέξοδος για τις ιδέες του Rikard Sjöblom που δεν ήταν “κατάλληλες” για τους Beardfish, παρόλο που τελικά οι Gungfly έχουν γίνει περισσότερο prog από τότε που οι Beardfish διέλυσαν. Το νέο άλμπουμ συνεχίζει αυτή την τάση, βοηθώντας να γεμίσει το κενό που άφησαν οι Beardfish. Ουσιαστικά, ο Sjöblom είναι ο ηγέτης του σχήματος, γράφοντας και ηχογραφώντας το μεγαλύτερο μέρος από τα άλμπουμ της μπάντας του. Ωστόσο, αξιοσημείωτη υποστήριξη προσφέρεται από τον ντράμερ Petter Diamant, τον μπασίστα Rasmus Diamant και τον πρώην κιθαρίστα των Beardfish, David Zackrisson.
Το "Ghost of Vanity" ανοίγει το άλμπουμ με ένα περίπλοκο αλλά συνάμα πιασάρικο- riff, έχει όμορφα μελωδικά φωνητικά και υπέροχα πλήκτρα, χαίρεσαι να τα ακούς πραγματικά!Σίγουρα αποτελεί μια προφανή επιλογή για τις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας στο μέλλον.
Ακολουθεί το σχεδόν 14λεπτο (!) κομμάτι "Friendship" -ένα επικό τραγούδι με τεράστιες στιγμές, άλλοτε ήπιες και άλλοτε δυναμικές και με πολλές απροσδόκητες μεταστροφές ρυθμού και ύφους. Τα πρώτα 8 λεπτά είναι instrumental βέβαια, εμπεριέχοντας όλα τα στοιχεία που κάνανε το prog-rock τεράστιο πίσω στα 70s. Η εκτελεστική αρτιότητα φυσικά είναι δεδομένη, Σουηδοί γαρ. Υπέροχη ατμόσφαιρα, πλήκτρα και κιθάρες ζωγραφίζουν, μπαίνουν και τα φωνητικά και φτάνουμε στην Βαλχάλα... που λέει ο λόγος.
Το "They Fade" είναι ένα κομμάτι που ξεχωρίζει, καθώς είναι το πιο απλό τραγούδι του άλμπουμ, σχεδόν εντελώς folk/country rock! Αλλά είναι τόσο θαυμάσιο και κολλητικό! Το "Treehouse in a Glade" είναι ένα απίστευτο instrumental που καταδεικνύει την μεγάλη έμπνευση του Rikard Sjöblom.
Θα μπορούσε να ήταν μέσα στο Songs from the wood. Το μελωδικό "Stone Cold" αναμιγνύει περίτεχνα το pop /prog/rock, διαθέτοντας ένα δυναμικό riff και ένα υπέροχο midsection πολλαπλών φωνητικών. Τρομερά εθιστικά πλήκτρα και πάλι και είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα ναι το hit του άλμπουμ -αν έχουν hits κάτι τέτοια δισκάκια!
Το If You Fall (Part 2) σε σχεδόν 13 λεπτά, είναι ακόμη μια επική prog-rock περιπέτεια όπως μόνο ο Rikard θα μπορούσε να φανταστεί και να εκτελέσει, πρέπει να το ακούσεις για να το πιστέψεις, απλά εξαίσιο! Η φοβερά μελωδική φωνή του Rikard ανοίγει το "Crown of Leaves" που κλείνει το άλμπουμ.
Εδώ ο Rikard κατορθώνει να ενώσει αρμονικά διάφορα μουσικά θέματα, ξεχωρίζουν βέβαια τα έντονα jazzy στοιχεία. Αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται περίεργο, αλλά με κάποιο τρόπο όλα λειτουργούν όπως πρέπει στο κάτω κάτω είναι ένας prog δίσκος, όλα είναι πιθανά να συμβούν!
Ο Rasmus Diamant λάμπει φωτεινά σε αυτό το κομμάτι με το εξαιρετικό double bass. Θέλω να πιστεύω πως αυτό το σχήμα θα έχει καλύτερη τύχη από τους αδικοχαμένους Beardfish, διότι το αξίζουν αλλά και διότι το αξίζουμε και εμείς να ακούμε τόσο όμορφη μουσική! Άξιοι!
Band Members:
  • Petter Diamant / Drums on all tracks
  • Rasmus Diamant / Bass on tracks 1, 5, double - bass on track 7
  • David Zackrisson / Guitar on tracks 6, 7
  • Rikard Sjöblom / All other guitars, vocals, keyboards and bass
“Friendship” tracklisting:
  1. Ghost of Vanity
  2. Friendship
  3. They Fade
  4. A Treehouse in a Glade
  5. Stone Cold
  6. If You Fall (Part 2)
  7. Crown of Leaves
✍ The White Rider (ECLECTIC SHADOWS team)

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

“Moore Blues For Gary: A Tribute To Gary Moore”

Η κιθάρα του Gary Moore μπορεί να σίγησε στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 (ήταν 59 ετών όταν έφυγε από την ζωή) , όμως η κληρονομιά και η συμβολή του στην ροκ μουσική είναι σημαντική και καθοριστική για τις υπόλοιπες γενιές. Η περίπτωση του είναι μάθημα γνώσης, πίστης, ταλέντου, σκληρής δουλειάς και φυσικά δημιουργικής έμπνευσης.

Ξεκίνησε πιτσιρικάς με τους blues rockers, Skid Row, συνέχισε σε πιο δύσκολα μονοπάτια με τους  περίφημους jazz rockers,  Colosseum II και η συνέχεια ήταν με τους Thin Lizzy όπου τον έμαθε κόσμος και κοσμάκης και αγαπήθηκε άμεσα από το ροκ κοινό της εποχής.
Η πορεία που ακολούθησε ήταν ένα προσωπικός θρίαμβος με μία σειρά εξαιρετικών σόλο άλμπουμ παίζοντας καταιγιστικό hard rock και ολοκληρώθηκε με το οριστικό γύρισμα του, στην αγαπημένη του μουσική, τα blues, όπως του τα έμαθαν οι B.B. King, Albert King, John Mayall, Jack Bruce, Albert Collins με τους οποίους κατάφερε και να συνεργαστεί.
Ένας από τους πιο πιστούς και από τους καλύτερους συνεργάτες του, ο μπασίστας και συνθέτης Bob Daisley την χρυσή περίοδο την δεκαετία του ΄80 και μέχρι τις αρχές των  '90s κατόρθωσε και μάζεψε μερικούς εξαιρετικούς μουσικούς και δημιούργησε τούτο το πανέμορφο tribute, το οποί περιλαμβάνει όπως αναφέρει και ο τίτλος  κυρίως συνθέσεις από την Blues περίοδο του Gary Moore
Αρχικά ξεχωρίζουμε το "That’s Why I Play The Blues" με τον Aυστραλό Tim Gaze στην κιθάρα να ζωγραφίζει,  το εξαιρετικό "The Blues Just Got Sadder" με τον Joe Lynn Turner στην φωνή και τον σπουδαίο Steve Lukather (Τοto) ενώ τα "Story Of The Blues" , Texas Strut  και "Torn Inside" ακολουθούν πιστά και με σεβασμό τις εκτελέσεις του Ιρλανδού κιθαρίστα.
To "Nothing's the Same" ακούγεται ανατριχιαστικό και σε αυτό βοηθά η άψογη ερμηνεία του Glenn Hughes ενώ το "Power Of The Blues" με τον Jeff Watson (Νight Ranger) και Illya Szwec στις κιθάρες και τον Joe Lynn Turner φωνητικά δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Από την περίοδο των '80s είχαμε τρεις μπαλαντοειδές αλλά πολύ αγαπημένες συνθέσεις αρχίζοντας με το κλασσικό "Empty Rooms"  σε μία πιο ελαφριά και αδύναμη έκδοση του και εδώ συμμετέχει ο Neil Carter ένας από τους καλύτερους συνεργάτες του Gary Moore που τραγουδά και παίζει τα κήμπορντς και έχει συνθέσει μαζί με τον μακαρίτη τον εν λόγω ύμνο.
Στο "The Loner", κιθάρα παίζει ο Doug Aldrich ((Whitesnake, Dio), και στα τύμπανα ο Eric Singer, που είχε παίξει ένα φεγγάρι μαζί με τον Gary Moore ενώ στο "Parisienne Walkways" συναντάμε τον κιθαρίστα Steve Morse (Deep Purple, Dixie Dregs) και τον τραγουδιστή Ricky Warwick  (Black Star Riders ,The Almighty) που σεβάστηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν την πρωτότυπη εκτέλεση.
Επίσης το "Still Got the Blues" είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του άλμπουμ με την κιθάρα του John Sykes (Τhin Lizzy, Whitesnake) να μεγαλουργεί και τον Danny Bowes (Τhunder) με την ερμηνεία του να ξυπνά  μνήμες και να προκαλεί συγκινήσεις και τον Don Airey να βάζει την δικιά του πινελιά.
Μία όμορφη έκπληξη συναντάμε στο  "This One's for You"  όπου οι  Gus Moore & Jack Moore, οι δύο γιοι του Gary ερμηνεύουν και παίζουν κιθάρα τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο την μνήμη του πατέρα τους.
Τέλος το "Don’t Believe A Word" δεν ακολουθεί  την αρχική εκτέλεση του κομματιού και ακούγεται σε μία εναλλακτική και ολίγον ψυχεδελική εκδοχή με το μπάσο του Bob Daisley, να έχει τον πρώτο λόγο και τον Damon Johnson (Thin Lizzy, Black Star Riders,  Alice Cooper) στην κιθάρα να ενισχύει με το παίξιμό του την όλη ατμόσφαιρα.
Εν κατακλείδι το “Moore Blues For Gary - A Tribute To Gary Moore” χωρίς να προσφέρει κάτι το συναρπαστικό, πετυχαίνει να μας θυμίσει την πιο αγαπημένη κιθάρα της εφηβείας μας και να νοσταλγήσουμε έναν πραγματικό και ταπεινό guitar hero. Ο Bob Daisley με αυτήν την κυκλοφορία μας κάνει ένα από τα πιο όμορφα δώρα της φετινής χρονιάς.


Φώτης Μελέτης

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...