DYNAMITE: “Lock 'n' Load”

H αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Και από ότι φαίνεται οι Σουηδοί Dynamite το γνωρίζουν αυτό και μπαίνουν δυνατά με το “Bullseye” να παρουσιάζει το album τους “Lock 'n' Load”.

Με τα θεμέλια του κτίσματος τους να έχουν κύριο υλικό τους AC/DC και τον τραγουδιστή, να δανείζεται συχνά σημάδια του Bon Scott, τον ήχο να γίνεται πιο αμερικάνικος, θυμίζοντας και ZZ Top (“Stone Heart Rebel”) και έχοντας όμορφα hits, όπως το όμορφο ομώνυμο “Lock 'n' Load”, οι Dynamiteγίνονται ένα από τα πιο επιτυχημένα κλωνοποιημένα AC/DC σχήματα.

Μουσική διασκεδαστική, ουδόλως βαρετή και καλή συνοδεία για κρύες μπύρες και καυτές γυναίκες, που σίγουρα ζωντανά θα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Έχοντας μόλις ένα ΕΡ στη φαρέτρα τους, αποφάσισαν να τη γεμίσουν με ένα μακρύτερο βέλος και να αφήσουν ελεύθερη τη χορδή του τόξου τους.

Αν σου αρέσουν οι πατεράδες AC/DC, δεν σε ενοχλούν τα glam περάσματα από τις κιθάρες και θεωρείς θαύμα την ύπαρξη των συνεχιστών Airbourne, τότε πάτα like!

“Work Hard for the Money”, “Midnight Lady” και “Dynamite” αποτελούν πολύ ευχάριστα ακούσματα και σε κάνουν να θέλεις να κάνεις airguitaring γυμνός την ώρα που απλώνεις τα σώβρακα στο μπαλκόνι. Ποιος το χέζει το γείτονα;

Δημήτρης Μαρσέλος

ANTON JOHANSSON’S GALAHAD SUITE: “Galahad Suite”

Με τον ήχο να βαδίζει σε progressive rock/ metal, μελωδικό και hard rock, οι"Anton Johansson's Galahad Suite" είναι το αποτέλεσμα μιας ιδέας που είχε στο κεφάλι του ο δημιουργός του, Mister Kite (Anton Johansson) για σχεδόν 30 χρόνια και συγκαταλέγει μια σειρά από ταλαντούχους μουσικούς όπως οι Linus Abrahamson (κιθάρα και μπάσο), Carl Lindquist (φωνητικά),Mats Bergentz (τύμπανα), Sebastian Berglund (Πλήκτρα), Anna Forsvall Lundmark (τσέλο) και δεύτερα φωνητικά από τους: Evelina Andersson,Ellen Abrahamson και Mikael Cederhag.

Στο “Galahad Suite” συναντάμε αξιόλογες guest εμφανίσεις καλλιτεχνών. Στις κιθάρες είναι οι Mattias IA Eklundh (Freak Kitchen, Freak Guitar), Magnus Karlsson (Primal Fear, Allen/Lande, Starbreaker), Jonas Hansson (Silver Mountain), Dennis Post (Star Rats) και Magnus Kristensson (Mister Kite, Planet). Στα πλήκτρα οι Jens Johansson (Stratovarius, Yngwie Malmsteen, Dio), Lalle  Larsson (Karmakanic, Agents of Mercy, Electrocution 250) και επιπρόσθετα φωνητικά από τον Alf Wemmenlind (Mister Kite, Fifty Grand Suicide).
 
Όσον αφορά το θεματικό του δίσκου, ο Anton Johansson σχολιάζει: "Ο Sir Galahad (ο ήρωας του concept) αναθρεύτηκε για να είναι αγνός και εξαιτίας αυτού, έπρεπε να ευχαριστεί τον Θεό και ως εκ τούτου να δείξει το δρόμο για το Άγιο Δισκοπότηρο. Στην ιστορία μου, συναντά απλούς ανθρώπους στην πορεία του,  που τον κάνουν να αμφιβάλλει για την αναζήτηση. Αρνείται να χρησιμοποιηθεί ως μια μαριονέτα και ένα εργαλείο για τους άλλους και υπερασπίζεται τον εαυτό του. Έτσι ευχαριστεί τον Θεό που του πραγματοποιεί την επιθυμία του. Το ταξίδι από μια Ελπίδα για τους άλλους, σε έναν Άνθρωπο για τον εαυτό του. Κάθε κομμάτι απεικονίζει ένα βήμα της αναζήτησης του Sir Galahad".

Μουσικά τώρα, η δομή των συνθέσεων είναι πάρα πολύ καλή και τα τραγούδια του εξελίσσουν την ιστορία με τέτοιο τρόπο, καταφέρνοντας έτσι να σου περάσουν συναισθήματα, το δράμα της όλης ιστορίας και να σε βάλουν στο κλίμα δημιουργώντας σου εικόνες. Ο στόχος επομένως πετυχαίνεται και για εμένα είναι μεγάλο επίτευγμα. Δώστε τους μια ευκαιρία όλοι όσοι σας αρέσουν τα μουσικά ταξίδια και οι φανταστικές περιπέτειες στα απέραντα του νου.

Γιώργος Βαλιμίτης

DARK MOOR: “Ars Musica”

Οι Dark Moor  είναι ένα ακόμη συγκρότημα από τον χώρο του Symphonic Melodic Power Metal  που αγνοούσα παντελώς την ύπαρξή του μέχρι τώρα!

Από το promo package που έλαβα, διάβασα ότι οι Dark Moor είναι μια συμφωνική power metal μπάντα και το "Ars Musica" είναι το νέο τους πόνημα. Επίσης, πρέπει να παραδεχτώ ότι τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα μερικά εξαιρετικά symphonic/ power metal συγκροτήματα και για το λόγο αυτό ήμουν αρκετά περίεργος σχετικά με το τι θα άκουγα!

Από τις πρώτες κιόλας νότες του εναρκτήριου “First  Lance Of Spain”, έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά  το ρεφραίν! Αυτό το τραγούδι έχει ένα παλιομοδίτικο metal ήχο  με βαριές κιθάρες, πολύ ωραία φωνητικά και ένα πιασάρικο ρεφραίν που σου κόβει την ανάσα!

Στην συνέχεια συναντάμε το απλά εκπληκτικό "It Is My Way"! Ξεχάστε οτιδήποτε έχει σχέση με το power metal ή ακόμη και το heavy metal, πρόκειται για ένα  πραγματικά μελωδικότατο hard rock  άσμα. Τα "The Road Again" και"Together As Ever" είναι και τα δυο πάρα πολύ καλά με δυνατές μελωδίες, πολύ καλές ενορχηστρώσεις και έξυπνα hooks και ρεφραίν.

Σε αυτό το σημείο, οφείλω να πω ότι το άλμπουμ μέχρι στιγμής είναι εξαιρετικά ελκυστικό με φανταστικές μελωδίες, πολύ καλές ερμηνείες και πάρα πολύ καλή κιθαριστική δουλειά με εμπνευσμένα σολαρίσματα και riffs. Εκτός από τα παραπάνω, ομολογουμένως, ποιοτικά κομμάτια, το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης και κάποια δείγματα εμπνευσμένων symphonic metal τραγουδιών όπως το υπέροχο "The City Of Peace" και το πιο θεατρικό και αρκετά speed-άτο heavy άσμα “Living In A Nightmare”, τα οποία και τα δύο είναι από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό από τη συγκεκριμένη σκηνή! Το "Ars Musica" περιλαμβάνει δύο εναλλακτικές εκδοχές των “The Road Again” (ακουστική έκδοση) και "Living In A Nightmare" (ορχηστρική εκδοχή).

Κλείνοντας την κριτική του άλμπουμ έχω να πω ότι είμαι εντυπωσιασμένος από τους Dark Moor και το “Ars Musica”. Επιβλητικές μελωδίες, αρμονίες και συμφωνικά μέρη που σε κολλάνε στον τοίχο  και μερικά εξαιρετικά κιθαριστικά μέρη! Προτείνω ανεπιφύλακτα την συγκεκριμένη κυκλοφορία σε κάθε οπαδό του ποιοτικού και μελωδικού metal ήχου! Εκπληκτικό  album! Και κάτι τελευταίο... το εξώφυλλο είναι επίσης καταπληκτικό!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

TOM KEIFER: “The Way Life Goes”

Πρώτο σόλο άλμπουμ για την φωνή των Cinderella και όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με ένα από τους πιο ωραίους δίσκους της χρονιάς.

Eίκοσι σχεδόν χρόνια είχαμε να ακούσουμε νέα τραγούδια από τον Tom Keifer και η αναμονή μπορεί να άξιζε αλλά σίγουρα άργησε πάρα πολύ! Ο Tom Keifer με την ζεστή, βραχνή και βαθιά συναισθηματική φωνή του, ντύνει  συνθέσεις που κινούνται σε  ένα μίγμα που περιέχει Aerosmith, Faces, Rolling Stones και Humple Pie και φυσικά αρκετές δόσεις από τους αγαπημένους μας Cinderella.

Ο δίσκος ξεκινά με το “Solid Ground” και οι αναμνήσεις από την hard rock “Σταχτοπούτα” πλημμυρίζουν το κομμάτι αφενός με την ανατριχιαστική κραυγή του Tom Keifer ενώ τα backing vocals και η ελαφριά gospel μελωδία προς το τέλος του τραγουδιού δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα. Ακολουθεί το ταξιδιάρικο“A Different Light” και η άγρια ροκιά “It's Not Enough” με την  bluesly ενορχήστρωση και το υπέροχο ρεφρέν. Το “Cold Day In Hell” ξεκινά με φυσαρμόνικα και είναι μία σύνθεση που άνετα θα είχαν γράψει ο Mick Jagger με τον Keith Richards ενώ η όμορφη μπαλάντα “Thick And Thin” είναι αφιερωμένη στη γυναίκα του  Savannah που κάνει και τα δευτέρα φωνητικά.

Θαυμάσιες  ακουστικές μπαλάντες είναι τα “Ask Me Yesterday” και “The Flower Song”. Σειρά έχουν τα “Fools Paradise” και “Mood Elevator” που ακούγονται πλήρως επηρεασμένα από τους Αerosmith  ενώ το “Welcome To My Mind” παραπέμπει αμυδρά σε Alice Cooper. Το “You Showed Me” που ακολουθεί είναι μία μπαλάντα σε ύφος Cinderella αλλά το κομμάτι που μας εκπλήσσει είναι το “Ain't That A Bitch” που θυμίζει έντονα το “Philby” του θρυλικού Rory Gallagher.

To “The Way Life Goes” ξαναφέρνει για λίγο μνήμες από τους Αerosmith και το άλμπουμ κλείνει με την κορυφαία σύνθεση του, που τιτλοφορείται“Babylon” όπου είναι η αποθέωση του όρου “χίπικο ροκ” με τρομερό ρυθμό και μελωδία και υπέροχα πνευστά.

Η συμμετοχή του κιθαρίστα Jeff LaBar από τους Cinderella έχει επηρεάσει αρκετά τη συνολική δουλειά του “The Way Life Goes” αλλά και οι υπόλοιποι κιθαρίστες, Pat Buchanan, Gary Burnette, Ron Wallace λιγότερο ή περισσότερο βοήθησαν σημαντικά ώστε να απολαύσουμε το πιο ROCK album της χρονιάς.

Φώτης Μελέτης

VINDICTIV: “Cage of Infinity”

Το τρίτο τους δισκογραφικό πόνημα μας παρουσιάζουν οι Vindictiv μέσα από το νέο τους άλμπουμ “Cage Of Infinity” από την Escape Music. 

Στη μίξη του άλμπουμ, συναντάμε τον Lars Chriss (Lion's Share) και στο mastering τoν Mike Lind, ενώ όσον αφορά το εξώφυλλο, την επιμέλεια ανέλαβε ο Carl-André Beckston.
Η κιθάρα του Stefan Lindholm εκτελεί άριστα τον ρόλο της και ο βασικός πυρήνας της μπάντας είναι σταθερός, με τα εξαιρετικά ταλέντα του πληκτρά Pontus Larsson και τον μπασίστα Nalle Påhlsson (Therion, Treat, Zan Clan, Last Autumn's Dream).
Υπάρχουν βέβαια, δύο νέα πρόσωπα στο line-up: ο drummer Henrik Hedman, ο οποίος είναι μια εξαιρετική προσθήκη για το “μουσικό” δέντρο των Vindictiv, αλλά και ο Marco Sandron, ιταλικής καταγωγής, ο οποίος καλείται να αναλάβει τη θέση του τραγουδιστή, προερχόμενος από τη power metal μπάντα Eden's Curse και του οποίου οι φωνητικές ικανότητες έχουν μετατρέψει μια προφανή δύσκολη αποστολή σε ένα ορμητικό θρίαμβο.
Οι ερμηνείες του Sandrom στο “Cage Of Infinity” δεν είναι τίποτα λιγότερο από θεαματικές και τολμώ να υποστηρίξω ότι είναι συγκρίσιμες ακόμη και με τον μεγάλο Jørn Lande και η προσθήκη του, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής.
Οι Vindictiv “έχουν ξαναγεννηθεί σαν ένα καινούριο άνθος”, βασισμένοι στην εμπνευσμένη διάθεση τους χωρίς να θυσιάζουν κανένα από το καθοριστικά χαρακτηριστικά τους, τα οποία περιλαμβάνουν τα συνήθη “ύποπτα” κιθαριστικά σόλο αλλά και τα σπουδαία φωνητικά.

Γιώργος Βαλιμίτης

U.D.O: “Steelhammer”

Οι U.D.O. έχουν εμφανιστεί στην Ελλάδα το 2004, το 2002 (στην Κρήτη), το 2001, το 1998 και το 1991, ενώ ο Udo έχει παίξει άλλες δύο φορές με τους ACCEPT, το 1993 και το 1994 στο θρυλικό “Ρόδον”.

Υπάρχει σε αρκετούς φίλους της μπάντας, ή για την ακρίβεια της γρεζαρισμένης φωνής του Udo Dirksneider, σύνδρομο στέρησης! Δε γνωρίζω εάν αυτό καλύπτεται από τις κυκλοφορίες με το προσωπικό του όχημα, τους U.D.O καθώς πλέον αριθμεί 14 κυκλοφορίες και μερικές φορές είναι αλήθεια πως όταν μία μπάντα χωρίζει τους δρόμους των μελών αυτό σηματοδοτεί και το τέλος μίας εποχής. Άλλες φορές, εγκαταλείπει η μπάντα το δημιουργικό της κομμάτι και απλά επανακυκλοφορεί τον κατάλογο των προηγουμένων επιτυχιών -εάν έχει- και άλλες φορές το μέλος που αποχωρεί ή εξαργυρώνει την όποια επιτυχία είχε με την μπάντα ή χάνεται στην αδηφάγα σύγκριση με την προηγούμενη καριέρα του.
Ευτυχώς όμως για τους οπαδούς των θρυλικών Accept, που αγάπησαν τη μουσική του συγκροτήματος και τη φωνή του Udo Dirksneider ο αρχικός τραγουδιστής έχει  λαμπρή και ξεχωριστή καριέρα! Το “Steelhammer” είναι το τελευταίο αξιόλογο πόνημα του Udo και μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, αλλά η εκφραστικότητα και το επί σκηνής attitude παρέμειναν ατόφια μεταλλικά!
Μουσικά, οι συνθέσεις παραμένουν πάντοτε δυναμικές, όπως συνήθιζε να ηχογραφεί με τους Accept, αν και πέρα από κάθε σύγκριση δημιούργησε το δικό του μοναδικό ήχο.
Χαρακτηριστικά, οι συνθέσεις “Take My Medicine”, “Metal Machine” και “Death Ride” περιέχουν κλασικό metal ήχο και αποδεικνύουν για πολλοστή φορά τη μαεστρία του τραγουδιστή στο συγκεκριμένο ηχόχρωμα!
Δε θεωρώ πως το “Steelhammer” είναι πρωτότυπο, αλλά αναντίρρητα είναι μία τίμια κυκλοφορία από ένα μαέστρο του είδους. Κερδισμένοι από αυτήν την δουλειά παραμένουν οι φίλοι και της μπάντας του αγέραστου Udo, όσο και οι οπαδοί που δεν ξεχωρίζουν το μεγαλείο των Accept, όπως είχαμε την ευκαιρία να τους θαυμάσουμε σε δύο αποθεωτικές συναυλίες του πρόσφατου παρελθόντος.
Ελπίζω αυτή η κυκλοφορία να αποτελέσει το έναυσμα και να παρακινήσει τους διοργανωτές συναυλιών να προσκαλέσουν τον γερόλυκο για ένα live στη χώρα μας… 9 χρόνια χωρίς τον μαέστρο του γρεζιού σε ελληνική συναυλία, είναι πολλά!

 Νότης Γκιλλανίδης

IGGY POP AND THE STOOGES: “Ready to Die”

Μη φοβάσαι, φίλε μου! Δεν τραγουδά γαλλικά εδώ. Τι ήταν αυτό πάλι;

Εδώ ξανασμίγει τα τους παλιόφιλους τους The Stooges για να βροντοφωνάξουν πως οι πρωτοπόροι του proto punk είναι ακόμα εδώ και θα συνεχίζουν να μας επηρεάζουν με την rock n roll αισθητική τους.

6 χρόνια μετά το “The Weirdness” που ήταν μεν καλό, αλλά επειδή απείχε πολύ από αυτό που θα περίμενε κανείς από αυτούς τους κυρίους, πήρε πολλές διαφορετικές κριτικές, είτε καλές, είτε κακές.

4 χρόνια μετά το όμορφο “Preliminairies” της προσωπικής καριέρας του Iggy Pop, που άρεσε κατά γενική ομολογία (εννοείται πως δε θα αναφερθώ στο όνειδος με το όνομα “Apres”), ο σπουδαίος Iggy συναντά και πάλι τον Scott Asheton και την παρέα του, δίνοντας μας ένα album αρκετά καλό και όμορφο στο αυτί.

Εύκολες μελωδίες, κολλητικά ρεφρέν και πλέον, μέσω της δικής τους εταιρίας Fat Possum αισθάνονται έτοιμοι να πεθάνουν.

Ο δίσκος ξεκινάει με ραδιοφωνικό hit (“Burn”) και ένα ύμνο στο sex και τα λεφτά (“Sex And Money”), όπου εμφανίζονται και τα πνευστά, και ένα τραγούδι που θα σιγοψιθυρίσουν πάρα πολλοί Έλληνες, το “Job” (“I got a job, but it don't pay shit, I got a job and I'm sick of it”).

Το album δεν είναι κάτι το εκπληκτικό, αλλά περιέχει ένα ορεξάτο και διασκεδαστικό Iggy Pop και αυτό θα ήταν αρκετό ακόμα και αν ρευόταν κατά μήκος του “Gun”, αλλά αντ’ αυτού τραγουδά, “If I had a fuckin' gun I would shoot at everyone”.

Δε θα μακρηγορήσω, γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει λόγος, υπάρχουν παντού στο διαδίκτυο δείγματα του album και μπορείτε και εσείς να το ακούσετε προσεκτικά και να δείτε πως είναι ένα όμορφο δημιούργημα από καταξιωμένους καλλιτέχνες, που προσπαθούν να δώσουν φρεσκάδα στα μουσικά δρώμενα.

Δημήτρης Μαρσέλος

IRON KNIGHTS: “New Sound of War”

WWW.ROCKWAY.GR

Οι Λονδρέζοι αποτελούν στην ουσία το μετασχηματισμό των Stuka Squadron (2008-2011 με ένα album κι ένα EP στο ενεργητικό τους, το “Tales of the Ost” και “We drink Blood” αντίστοιχα).

Η αλλαγή αυτή προέκυψε  λόγω προβλημάτων πνευματικής ιδιοκτησίας με απερχόμενο μέλος κι έτσι κυκλοφόρησε το “New Sound Of War” υπό την επωνυμία των Iron Knights.

Μουσικά η μπάντα προσπαθεί να αναπαράγει το NWOBHM κλίμα δυστυχώς όχι με ιδιαίτερη επιτυχία καθώς οι συνθέσεις ακούγονται άδειες, χωρίς δύναμη και η παραγωγή είναι τόσο προφανής ότι έχει “πιεστεί” να δείχνει παλιά και “cult με το στανιό” που εν έτει 2013 (ή 2012 που έγινε η ηχογράφηση) ακούγεται τουλάχιστον ανεπαρκής.

Ο James Duke (vocals) ακούγεται να έχει αυτό το ξεχωριστό στοιχείο στην φωνή του, αν και ο τρόπος που τραγουδάει στο album είναι μονότονος και όπου αποφασίζει να ξεφύγει καταφεύγει σε υπερβολές. Κιθαριστικά οι συνθέσεις δεν έχουν να δείξουν κάτι αξιόλογο πέρα από μερικά μελωδικά ιντερλούδια μερικών δευτερολέπτων και κάποια απλοϊκά riff εδώ κι εκεί.

Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια από τα κομμάτια αυτά θα ήταν τα “First Legion” και “Bloodstorm”, τα οποία βρίσκονται ένα κλικ επάνω από το υπόλοιπο album. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη θεματολογία των Iron Knights ως βαμπιρικό πολεμικό τρόμο, ενώ το εξώφυλλο τουλάχιστον αδιάφορο (ενώ δε λείπουν και κάποια σύμβολα που παραπέμπουν στη ναζιστική Γερμανία του Β' παγκοσμίου πολέμου ανακατεμένα στην horror αισθητική τους).

Μόνο για φανατικούς φίλους του παραδοσιακού heavy metal που θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι όμως να δεχθούν να ρίξουν πολύ νερό στο κρασί τους.

Γιάννης Φράγκος

THE POODLES: “Tour De Force”

www.rockway.gr

Πάνω που ήμουν σίγουρος πως το σουηδικό κουαρτέτο με το αστείο όνομα θα είχαν φθορά και κάμψη και θα είχαν στερέψει από καλές ιδέες και δυνατές συνθέσεις, ήρθαν να με διαψεύσουν και να παραμείνουν ψηλά στη λίστα με τα καλύτερα συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας.

Το “Tour De Force” είναι ο πέμπτος studio δίσκος του group σε μόλις οκτώ χρόνια παρουσίας και αυτό το γεγονός αποδεικνύει από μόνο του ότι υπάρχει ακόμη αρκετή ενέργεια και μεράκι για αυτό που υπηρετούν οι Poodles. Η συνταγή για άλλη μια φορά είναι εξαιρετική που περιλαμβάνει σύγχρονους σημερινούς ήχους που άλλοτε γίνονται hard rock και heavy, άλλοτε μελωδικοί και “προοδευτικοί” και άλλοτε πιο συναισθηματικοί όπως είναι η μπαλάντα“Leaving The Past To Pass”.

Υπάρχουν τα αναμενόμενα “Poodles τραγούδια” που θα λατρέψουν οι οπαδοί τους όπως τα “Happily Ever After”, “Going Down” και “Now Is The Time”και σε αυτό βοηθάει η  συναρπαστική και γεμάτη αισιοδοξία φωνή του Jakob Samuelsson.

Το “Kings & Fools” είναι ένα από τα κορυφαία κομμάτια του άλμπουμ που θα έπρεπε να είχαν γράψει εδώ και πολλά χρόνια οι Αerosmith και ακούγεται σαρωτικό ενώ το “40 Days And 40 Nights” αρχικά σε απογοητεύει όμως στη συνέχεια κερδίζει τις εντυπώσεις διότι περιέχει ένα εκπληκτικό ρεφρέν. Με τον μικρό ύμνο που ονομάζεται “Godspeed” νιώθουμε έντονες και αλλεπάλληλες ενορχηστρωτικές δονήσεις με άψογα κοψίματα, τα οποία μετατρέπονται σε ουράνιες κιθαριστικές και ερμηνευτικές μελωδίες ενώ το “Misery Loves Company” που ξεκινά το album και το “Shut Up!” θυμίζουν λίγο από  Motley Crue, με ρεφρέν που είναι ντυμένα στο γνωστό ύφος των Σουηδών.

Εκεί που πάντως εκπλήσσουν οι Poodles και δεν το περίμενε κανείς, είναι με το “Viva Democracy”, το οποίο είναι πιστό αντίγραφο σύνθεσης που παραπέμπει ευθέως στους Metallica/Pantera και παρόμοιος metal προσανατολισμός υπάρχει και στο μέτριο “Only Just Begun”. To album κλείνει με το εξαιρετικό “En För Alla För En” (ως bonus track) και όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο είναι τραγουδισμένο στα σουηδικά και είναι γραμμένο για το φετινό παγκόσμιο πρωτάθλημα χόκεϊ που θα γίνει στην Στοκχόλμη.

Συνοπτικά θα έλεγα ότι το “Tour De Force” θα φλερτάρει να μπει στη λίστα με τα καλύτερα μου album για τη φετινή χρονιά.

ΦΩΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

DEEP PURPLE: “Now What?!”

Τα γερόντια τραγουδούν ακόμη…
40 και βάλε χρόνια ιστορίας, ένα μεγάλο κεφάλαιο της μουσικής

του 20ού αιώνα με μέλη, μια παρέλαση από προσωπικότητες-ακρογωνιαίουςλίθους για τη μουσική μας, τραγούδια-DNA (δεν υπάρχει πρώτη συνάθροιση/πρόβα άνω των τριών πιτσιρικάδων που κρατούν όργανα, που να μην περιέχει στο πρόγραμμά της το "Smoke on the Water") και κυκλοφορίες.  Αλλά πολλές κυκλοφορίες όμως!

Πέρα από τις στουντιακές δημιουργίες, ο αριθμός των διαφόρων live, compilations, remix, altered versions κτλ είναι πάρα πολύ μεγάλος, γεγονός που ίσως στη συνείδηση των φίλων της μπάντας, να αποτέλεσε τροχοπέδη, κυρίως για τις οικονομικές αιτίες αυτών των κυκλοφοριών. Δεν είναι και λίγες οι φορές άλλωστε που δημοσιεύθηκαν οι καυγάδες του guitar Θεού Ritchie Blacκmore με τον μπασίστα Roger Glover για αυτές τις κυκλοφορίες, για το λόγο ότι περιείχε "δευτεράτζα" υλικό που δεν θα έβλεπε ποτέ το φως της δημοσιότητας αν κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα ο δημιουργός τους, με αποκορύφωμα τα διάφορα σήριαλ μέσα σ’ έναν χαμό από διαλύσεις, επανιδρύσεις και πολλές διαφορετικές μορφές σαν ενεργό σχήμα, κατά τη διάρκεια του χρόνου.

19η στουντιακή δουλειά λοιπόν το "Now What?!" για τους Deep Purple και με αλλαγές, τόσο στο line up, μιας που πίσω από τα keyboards βρίσκεται ο Don Airey που αντικατέστησε τον αναντικατάστατο Jon Lord (R.I.P. μαέστρο), όσο και στις διαθέσεις της μπάντας.

Αυτό που είναι φανερό από την πρώτη ακρόαση, είναι ότι η μουσική παράγεται από μουσικούς που θα τους χαρακτήριζες πάνω απ' όλα, χαλαρούς. Χωρίς ίχνος άγχους. Κάτι από το οποίο, έπασχε το "Rapture In the Deep" album. Και μάλλον αυτό είναι ο καταλυτικός παράγοντας, έτσι ώστε να πω με ασφάλεια ότι οι Purple δημιούργησαν τον καλύτερο τους δίσκο από την εποχή του "Perpendicular".

Ένα στοιχείο που διαφοροποιείται, είναι ο τρόπος της ερμηνείας του Ian Gillan. Έχει να τραγουδήσει έτσι παθιασμένα πάρα πολύ καιρό. Άκουσε τον στο "Body Line" τη 70ίλα που αποπνέει, ή στο "Blood from a Stone" που θυμίζει υπόγεια, καπνισμένα jazz bar τις μικρές ώρες της νύχτας. Ο Don Airey, προσθέτει πολύ στο τελικό αποτέλεσμα. Το παίξιμο του είναι φρέσκο, εμπνευσμένο, με πολύ groove και εκλεπτυσμένες επιλογές. Φυσικά δεν θα γίνει ποτέ Jon Lord, που ήταν για το hammond ότι ήταν ο Tesla για την φυσική, ούτε θα φτάσει τα επίπεδα της τεχνικής του, αλλά στην τελική, δεν χρειάζεται κιόλας. Σε πολλά σημεία πρωταγωνιστεί, αλλά έχει ποικίλο λόγο και εδώ θα πρέπει να βγάλω το καπέλο στον Steve Morse που δίνει τον απαιτούμενο χώρο στον συνάδελφό του. Ο ίδιος ο κιθαρίστας, με απλές μελωδίες, σε εισάγει εύκολα στο κλίμα του album και σε κομμάτια όπως το “Weirdistan” ή την μπαλάντα “All The Time In The World” ή με το καλπάζων riff του “Hell To Pay”, θα σου αποσπάσει την προσοχή με την εξυπνάδα που διαχέει στο παίξιμο του. Ο Ian Paice, ίσως να μην εντυπωσιάζει με το παίξιμο, αλλά είναι 100% επαρκής για τα τραγούδια του "Now What?!", σταθερός και με την εμπειρία τόσων χρόνων συνεργασίας με τον Glover, παρέχουν το κατάλληλο ρυθμικό υπόβαθρο.

Η παραγωγή είναι στα γνωστά επίπεδα μιας μπάντας του κύρους των Deep Purple και συνολικά το πακέτο είναι πολύ ελκυστικό. Το "Now What?!", είναι μια περήφανη συλλογή 12 συνθέσεων, αξιοπρεπούς hard rock με πολλά όμορφα στοιχεία που, σαν ένας τρίτος αντικειμενικός παρατηρητής, θα τοποθετούσα στα επίπεδα ενός "Perfect Strangers" ή ενός "Machine Head". Συμπαθητικότατο, τιμά το βάρος του ονόματος που το κυκλοφορεί και είναι μια πολύ καλή επιλογή.

Συγχαρητήρια στους Deep Puple και εύχομαι ανάλογη και γιατί όχι ανώτερη , σε ενδιαφέρον και εξέλιξη, συνέχεια.

Ιορδάνης Κιουρτσίδης

STREETLIGHT MANIFESTO: “The Hand that Thieve”

Καλοκαίρι έρχεται και πιστεύω πως είναι η καλύτερη στιγμή για μια τέτοια κυκλοφορία να ζεστάνει τις ψυχές μας.

Αν και οι ίδιοι δεν έρχονται από κάποια καυτή παραλία, αλλά από κάποια γειτονιά του New Jersey, οι Streetlight Manifesto έχουν χορευτικούς καλοκαιρινούς ρυθμούς, που σε κάνει να θέλεις να παραγγείλεις μια Pina Collada.

Κυκλοφορούν και πάλι από τη Victory, αισίως, την πέμπτη τους δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “The Hand that Thieve”.

Όσοι τους γνωρίζετε ξέρετε περί τίνος πρόκειται και πιθανότατα να τους είδατε και ζωντανά στο Gagarin, πριν δύο χρόνια, αν δεν απατώμαι.

Για τους υπόλοιπους, θα καταθέσω τα παρακάτω.

Μου αρέσει ο allegro ρυθμός που μυρίζει Λατινική Αμερική και Καραϊβική και αυτός ξεχειλίζει στη μουσική των Streetlight Manifesto, που με το μοναδικό uptempo ska-punk rock τους ξεσηκώνουν τα πλήθη και κάνουν και τους στεναχωρημένους να χαμογελούν.

Η επιτυχία τους έγκειται, κατά τη γνώμη μου στην εκπληκτική χρήση των πνευστών, κατά μήκος των συνθέσεων τους, με τρομπέτα, τρομπόνι και σαξόφωνα να παίζουν μεταξύ της παραλίας και του σαλονιού και στην ιδανική για το είδος χροιά του Tomas Kalnoky, να συναντά και άλλες φωνές στα χορωδιακά ρεφρέν.

Ξεκινάει σχεδόν a capella με τους πρώτους στίχους του “The Three of us” και αμέσως κερδίζει τον ακροατή εξαρχής και τον κάνει να σκέφτεται την ζεστή άμμο και τα δροσερά κύματα κάποιας μακρινής θάλασσας και καυτά μπικίνι πάνω από ηλιοκαμένη σάρκα.

Το ομώνυμο τραγούδι που συναντάται παρακάτω είναι σίγουρα, μια από τις καλύτερες στιγμές του album, να αλλάζει το tempo στα τέλη του σε κάτι πιο κανταδόρικο και το μόρφο 6λεπτο “With any sort of certainty” να δείχνει πως η γκρούπα αυτή δε φοβάται να γράψει και πιο αντισυμβατικά, σε διάρκεια κομμάτια για το είδος.

Με συνθέσεις που ακουμπούν ακόμα και τη samba (“If Only Memories”), το “The Hand that Thieve” θα ακουστεί από ηχοσυστήματα στημένα σε παραλίες όλου του κόσμου, με ανθρώπους να χορεύουν ιδρωμένοι κάτω από το ηλιοβασίλεμα και μπορώ να πω πως και εγώ θα τους κάνω παρέα!

Χορεύουμε τώρααα... όλεεε!

Δημήτρης Μαρσέλος

ΤΗΕ DOORS: Έφυγε από τη ζωή ο κημπορντίστας Ray Manzarek

Ο Ray Manzarek κιμπορντίστας και εκ των ιδρυτικών μελών των Doors έφυγε από τη ζωή στα 74 του χρόνια.

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Ρόζενχαϊμ της Γερμανίας. O πολωνικής καταγωγής Ray Manzarek γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σικάγο και παρότι από μικρός σπούδασε πιάνο, το μουσικό του πεπρωμένο καθορίστηκε από την αγάπη του για το σινεμά. Στην Καλιφόρνια όπου σπούδαζε την τέχνη του κινηματογράφου την τριετία 1962-65 γνώρισε τον Jim Morrison.
Συναντήθηκαν σε μια παραλία όπου ο Jim Morrison του ζήτησε ν' ακούσει κάποια από τα τραγούδια που είχε γράψει. Ενθουσιασμένος ο του πρότεινε να δημιουργήσουν ροκ συγκρότημα. Και κάπως έτσι έγιναν οι Doors.
Με τη συμμετοχή του κιθαρίστα Robby Kriegerκαι του ντράμερ  John Densmore άρχισε η πορεία προς την επιτυχία, την παγκόσμια καθιέρωση και τελικά την πτώση με τον θάνατο του  Jim Morrison το 1971.
Τον Ιανουάριο του 1967 οι Doors εξέδωσαν το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομά τους, ενώ τον Απρίλιο του 1971 κυκλοφόρησε το "L.Α. Woman" που απετέλεσε το κύκνειο άσμα τους.

WARLORD: “The Holy Empire”

Οι Warlord ποτέ δεν έμοιασαν ηχητικά με άλλη μπάντα. Ούτε η

μουσική τους μπορεί να χαρακτηρισθεί επική, στα στενά πλαίσια που έχουν καθιερώσει οι μπάντες του χώρου στο πέρασμα των χρόνων. 
 Καθοδηγούμενοι από το προσωπικό ύφος και ένστικτο του κιθαρίστα και συνθέτη τους, Bill Tsamis, πάντα άνοιγαν καινούργια μονοπάτια και πρωτοπόροι χάραζαν την δική τους πορεία στον μουσικό ωκεανό. Έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, επιστρέφουν με νέα δουλειά η οποία αδιαμφισβήτητα θα στιγματίσει κάθε φίλο του ήχου τους. Η κιθαριστική δουλειά του Tsamis (Destroyer) είναι αναγνωρίσιμη από γαλαξίες μακριά και τα κομμάτια κυμαίνονται κατά μέσο όρο σε mid- tempo ρυθμούς. 
Η μελαγχολία που εκπέμπει η φωνή του Rick Anderson (Damien King III) βρίσκει το απόλυτο ταίρι της πλάι στα εκκωφαντικά λυρικά lead και στο γενικότερο ύφος της ηχογράφησης. 
 Ο συνδυασμός τους δίνει μια σχεδόν αέρινη διάσταση στο “The Holy Empire” και εδώ είναι που το δαιδαλώδες παίξιμο του Mark Zonder (Thunder Child) με τα γεμίσματα και την τεχνική που χρησιμοποιεί στα drums, μας θυμίζει πως πρόκειται για metal album. Στο δεξί του χέρι ο Philip Bynoe που αδικήθηκε κάπως από την παραγωγή του δίσκου καθώς η τρομερή δουλειά που έχει κάνει χάνει σε όγκο λόγο της πιο “ανάλαφρης” μίξης που έχει γίνει. Το απόλυτο κομμάτι που ξεχώρισα και μάλιστα με το πρώτο άκουσμα ήταν το “Thy Kingdom Come”.
 Όχι, αυτό το έπος δεν σε ταυτίζει ούτε με πολεμοχαρείς πολεμιστές, ούτε σε μεταφέρει σε αιματοβαμμένα πεδία μάχης, ούτε σου ανεβάζει την τεστοστερόνη, απλά μπαίνει και φωλιάζει μέσα σου... Όσες φορές και αν το άκουσα άλλες τόσες ένιωσα την ψυχή μου να σκιρτά. Στίχοι που προδίδουν εκτενέστερα το μεγαλείο του πνεύματος του δημιουργού τους, απαλλαγμένοι από κάθε κοντόφθαλμη ασχολία του σύγχρονου ανθρώπου και επικεντρωμένοι στο βασικό concept του Τσάμη, το να γίνει η μουσική του εφαλτήριο ώστε να σηκώσει ο ακροατής το κεφάλι του προς τον ουρανό και την Βασιλεία του Κυρίου (άλλωστε ο χριστιανισμός αποτελεί τον κοινό παρονομαστή με τα περισσότερα κομμάτια). Στο τραγούδι συμμετέχει στα φωνητικά και η σύζυγος του R. Anderson, η Barbara Anderson (η οποία αποδίδει τις αρμονικές φωνές και στα “70.000 sorrows”, “Glory”, “Father”, “The Holy Empire”). Τα “70.000 sorrows” και “Night Of The Fury” είναι ακόμη 2 από τα highlights. To πρώτο είναι που ανοίγει και το album και έχει σχεδόν αυτοβιογραφικό στίχο, ενώ το βασικό riff που το απαρτίζει θα σας στοιχειώσει για πολύ πολύ καιρό. 
Το “Night Of The Fury” ήταν και το πρώτο που είχε διαρρεύσει αρκετό καιρό πριν την κυκλοφορία (σε ένα rough mix) και φέρει περήφανα το λογότυπο με το κόκκινο W επάνω. 
Χαρακτηριστικά αναφέρω το φινάλε του κομματιού που πάνω στο βασικό riff δένει με αρμονία ένα μοιρολόι. Εκτός του “Thy Kingdom Come” υπάρχουν επανεκτελέσεις από άλλες 2 παλιότερες συνθέσεις, “Father” (Lordian Guard) και “City Walls Of Troy”. Το “Father” ως το αγαπημένο μου κομμάτι από Lordian Guard δε μπόρεσα να το συνηθίσω εύκολα με την φωνή του Anderson (η Vidonne εδώ είχε δώσει ρέστα με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της στα χαμηλά) και την πιο καθαρή παραγωγή, παραμένει όμως συνθετικά το ίδιο κομμάτι. To δεύτερο, μαζί με τα “Glory” και “Kill Zone” (με τον Giles Lavery στα φωνητικά) θεωρώ πως έπονται του υπόλοιπου δίσκου, πιο άμεσα, με συγκριτικά απλούστερη δομή και με πιο επιθετικά riff τα “Kill Zone” και “City Walls Of Troy”, ενώ το “Glory” πολύ μελωδικό και σχεδόν pop. 
 Για το τέλος άφησα το “The Holy Empire”, ένα 11λεπτο έπος με την επιβλητική εισαγωγή που φλερτάρει περισσότερο με την Lordian Guard περίοδο του Τσάμη. 
Το ρεφρέν του μόνο ψυχική ανάταση μπορεί να προκαλέσει στο άκουσμά του, ενώ το δίδυμο Τσάμη - Zonder αποκαλύπτει πλήρως το μεγαλείο του. Ένα κομμάτι που σφραγίζει κάθε αμφισβητία για την ποιότητα της νέας δουλειάς των Warlord, έξω από τις πύλες της Ιεράς Αυτοκρατορίας. 
 “Why in the world do we feed all our leaders With treasure they steal from the poor? And why in the world do we seal them as keepers With measure of power we abhor?” (“Thy Kingdom Come”).

Γιάννης Φράγκος

Ο Uli Jon Roth παίζει... SCORPIONS

Ο αγαπημένος «σκορπιός» του ελληνικού κοινού “Uli Jon

Roth” επιστρέφει στην Αθήνα για ένα show φόρο τιμής στους Scorpions!!!

Ο ίδιος έχει δηλώσει:

"Το 2013 σηματοδοτεί τα 40 χρόνια από τη πρώτη μου συμμετοχή στους Scorpions. Το κύριο θέμα αυτής της περιοδείας για είναι αφιερωμένο σε προσωπικά αγαπημένα κομμάτια από τους πέντε δίσκους που ηχογράφησα με αυτή την εξαιρετική μπάντα. Έχω διαλέξει περίπου 30 κομμάτια, όλα από αυτή τη περίοδο ως βάση του ρεπερτορίου, αρκετά από τα οποία δεν έχουν παιχθεί ποτέ ζωντανά ούτε από τους Scorpions ούτε από εμένα. Θα αλλάζουμε τα κομμάτια αυτά κατά τη διάρκεια της περιοδείας καθημερινά γιατί δεν μπορούμε να τα παίξουμε όλα. Θα παίξουμε επίσης μερικά κομμάτια από Electric Sun και Sky Of Avalon αλλά το κυρίως μέρος θα είναι αφιερωμένο στις αρχές των Scorpions."

Ο Uli Jon Roth ξεκίνησε την πλούσια καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 70’. Το 1973 έγινε μέλος των Scorpions και επηρέασε σημαντικά τον ήχο της μπάντας κατά τη δεκαετία του 70’. Στις μέρες του οι Scorpions έβγαλαν κάποια από τα σημαντικότερα album τους και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Μετά την αποχώρησή του από τους Scorpions, o Roth δημιούργησε τους Electric Sun με τους οποίους κυκλοφόρησε 3 album. Στη συνέχεια ακολούθησε solo καριέρα με πολλά album, σημαντικές συνεργασίες και έντονο φλερτ με την κλασική μουσική.

Η σχέση του με την κιθάρα είναι κάτι παραπάνω από ερωτική. Ο Roth δημιούργησε μέχρι και δικό του τύπο κιθάρας για να εξυπηρετήσει τις διαρκώς αυξανόμενες καλλιτεχνικές του απαιτήσεις και όσοι των γνωρίζουν μιλάνε για έναν άνθρωπο που έχει πραγματικά αφιερώσει τη ζωή του στο αγαπημένο του μουσικό όργανο.

Την Κυριακή 2 Ιουνίου, ο θρυλικός κιθαρίστας θα βρεθεί στο Κύτταρο για μια και μοναδική εμφάνιση που κανείς δεν πρέπει να χάσει!

ULI JON ROTH @ ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE

40th SCORPIONS ANNIVERSARY TOUR

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013
Προπώληση:  Public (ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΓΛΥΦΑΔΑ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, MALL), Ticket House, Ticket Pro, 123tickets.gr
Τιμή Εισιτηρίου: 23€
Οι πόρτες ανοίγουν: 20:30
Πληροφορίες www.musicboxproductions.gr & 210 6465000

CODE OF SILENCE: “Dark Skies Over Babylon”

http://www.rockway.gr/

Νέα μπάντα στο μεταλλικό μουσικό μας πλανήτη, με ιδρυτή των μπασίστα James Murray.

Συνοδοιπόροι του, οι Gus Monsanto (Revolution Reanaissance, Adagio, Symbolica, Lord Of Mushrooms) στη φωνή, Scott McLean (Falloch, Concept Of Time) στα πλήκτρα, John Clelland (The Crows, The Jack, Karma, The Trpubleshooters) στα τύμπανα και Ben Randall (Power Quest) στην κιθάρα.
Με τον βιρτουόζο Randall, στριφογύρισαν πολλά  κεφάλια όταν κέρδισε το βραβείο "ο πιο πολλά υποσχόμενος νεαρός κιθαρίστας" στο διαγωνισμό του 2008 κατά την έναρξη του Guitar Idol στο Λονδίνο, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Το φάσμα περιείχε πάνω από 750 διεθνείς συμμετέχοντες και ο Randall κατάφερε να εντυπωσιάσει τόσο τους κριτές, ώστε να σχολιάζουν πως “το επίπεδο της τεχνικής δεξιοτεχνίας του σε τόσο νεαρή ηλικία, συνδυάζεται με ένα επίπεδο διατυπώσεως πέρα από τα χρόνια του”.
Την καταπληκτική κιθαριστική δουλειά του, μπορείτε να την ακούσετε μέσα από τους Code Of Silence και το ντεμπούτο δίσκο τους “Dark Skies Over Babylon” για τον οποίο γίνεται και ο λόγος. Με βάση γύρω από τις θρυλικές ιστορίες των Ναϊτών Ιπποτών, ο ήχος τους είναι σκληρό χτύπημα  που ακόμα στάζει στις επικαλυμμένες με καραμέλα μελωδίες. Οι Code Of Silence θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποτελέσουν μία από τις καλύτερες μελωδικές metal μπάντες της νέας γενιάς.
Τα τραγούδια τους ακούγονται πολύ παραπάνω από ευχάριστα, θα έλεγα ότι πρόκειται για δυναμίτες. Απίστευτη φωνή ο Gus Monsanto και οι χορδές της κιθάρας, ζωγραφίζουν στην ταστιέρα φανταστικά. Πραγματικά είναι τρομερός κιθαρίστας και σε όποια μπάντα και αν βρεθεί, θα ξεχωρίζει και θα κάνει παπάδες! Τα πλήκτρα χρωματίζουν τις συνθέσεις με ατμοσφαιρικό τόνο και το rhythm section δουλεύει και αυτό επίσης πολύ καλά.
Φοβερή δουλειά επίσης έχει γίνει και από πλευράς παραγωγής αλλά και το εξώφυλλο που παρόλο που δείχνει κάπως παιδικό, καταφέρνει να μεταφέρει το μήνυμα για του τι πρόκειται να συναντήσει κανείς εδώ.
Ωραίο ξάφνιασμα, πολλά υποσχόμενοι και καταπληκτικός δίσκος το “Dark Skies Over Babylon” για ντεμπούτο, ανεβάζοντας τον πήχη ψηλά με το καλημέρα σας. Ας ευχηθούμε η πορεία τους να είναι ανάλογη αντίστοιχα ή έστω να διατηρηθούν στο ίδιο επίπεδο αργότερα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΛΙΜΙΤΗΣ