Jefferson Starship: Ταξίδι με 20+1 αγαπημένα τραγούδια

 

Οι Αμερικανοί Jefferson Starship κατάγονται από το Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και δημιουργήθηκαν το 1974 από τις στάχτες του περίφημου ψυχεδελικού ροκ συγκροτήματος Jefferson Airplane.

Βασικός πυρήνας ήταν ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Paul Kantner, παρέα με την σπουδαία ερμηνεύτρια Grace Slick, τον πολυοργανίστα και συνθέτη David Freiberg (Quicksilver Messenger Service), τον κιθαρίστα Craig Chaquico, τον ντράμερ John Barbata, τον μπασίστα Pete Sears (Rod Stewart), τον Marty Balin (φωνητικά) και τον βιολινίστα Papa John Creach.

Αυτή η ομάδα ηχογράφησε μαζί τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ ενώ η Slick και ο Balin αποχώρησαν και οι δύο από το συγκρότημα το 1978, αφήνοντας τα υπόλοιπα μέλη να προσλάβουν τον Mickey Thomas ως αντικαταστάτη τους και ο οποίος έδωσε ένα πιο aor ύφος στις συνθέσεις των μετέπειτα άλμπουμ.

Η Slick επέστρεψε στο γκρουπ το 1981 και συνοδεύτηκε με μικρή επιτυχία στα chart. Ο Kantner παραιτήθηκε το 1984 απογοητευμένος από την καλλιτεχνική κατεύθυνση του γκρουπ και κινήθηκε νομικά για τη χρήση του ονόματος καθώς τα υπόλοιπα μέλη αφού πήραν το μερίδιο που τους αναλογούσε δημιούργησαν τους Starship, με τους οποίους γνώρισαν τεράστια εμπορική επιτυχία. Όμως τα δικαιώματα του ονόματος Jefferson Starship ανήκαν πλέον στην Grace Slick και στον μάνατζερ της μπάντας Bill Thompson.

Ο Kantner αρκετά χρόνια αργότερα ξαναπήρε τα δικαιώματα και αναμόρφωσε ξανά τους Jefferson Starship προσθέτοντας την επωνυμία The Next Generation ενώ το 1992 και έκανε τακτικές περιοδείες κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και στον 21ο αιώνα. Μετά τον θάνατο του Kantner το 2016, η ομάδα συνέχισε με νέα μέλη και τον David Freiberg μοναδικό εναπομείναντα.

Οι Jefferson Starship έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 11 στούντιο άλμπουμ και η περίοδος που μεγαλούργησαν ήταν μεταξύ 1974 και 1984 ενώ οι οκτώ πρώτοι δίσκοι που κυκλοφόρησαν έγιναν χρυσοί ή πλατινένιοι από πλευρά πωλήσεων με αποκορύφωμα το άλμπουμ "Red Octopus" που έγινε διπλά πλατινένιο, φτάνοντας στο Νο. 1 στο Billboard 200 chart το 1975.

 

Οι Jefferson Starship είχαν αρκετές σημαντικές αλλαγές στα μέλη τους και αρκετές προστριβές μεταξύ τους (μηνύσεις, αγωγές και τα σχετικά που στο τέλος πάντα διευθετούνται) διατηρώντας παράλληλα το όνομα Jefferson Starship.

Το όνομα του συγκροτήματος αποσύρθηκε το 1984, αλλά επανήλθε το 1992 από την αναβίωση του γκρουπ υπό τον Paul Kantner, η οποία συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατό του το 2016 αν και η μπάντα συνεχίζει να υφίσταται με μοναδικό ιδρυτικό μέλος τον David Freiberg ο οποίος είναι γεννημένος το 1938 (!!!) και το 2020 κυκλοφόρησαν το αξιόλογο "Mother of the Sun". 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το 1998 κυκλοφόρησαν το θαυμάσιο "Windows of Heaven" που ηχητικά κινείται σε πιο Jefferson Airplane ρυθμούς και το 2008 το  "Jefferson's Tree of Liberty" που περιλαμβάνει διασκευασμένες παραδοσιακές συνθέσεις από την Ιρλανδία, Λατινική Αμερική και Αγγλία.

Οι πρώτοι δίσκοι της μπάντας των είχαν έναν συνδυασμό λίγο από όλα που ξεκίναγε με ροκ και ψυχεδελικές μελωδίες αλλά δεν έλειπαν οι latin και funky ρυθμοί. Η σημαντική αλλαγή στον ήχο τους συνέβη με τον δίσκο "Modern Times" (1981) όπου οι συνθέσεις έγιναν πιο μελωδικές και aor και χάριν της ερμηνευτικής δεινότητας του Mickey Thomas αλλά ήταν και απαίτηση της δισκογραφικής τους εταιρίας ελέω ΜΤV ώστε να κάνουν ακόμη περισσότερες εμπορικές επιτυχίες. 

Βέβαια τα πρώτα σημάδια της αλλαγής είχαν φανεί με το προηγούμενο δίσκο τους "Freedom at Point Zero" (1979)  και το υπέροχο τραγούδι "Jane".
 

Παρακάτω επιλέγουμε μερικές από τις πιο αγαπημένες συνθέσεις Jefferson Starship με το ανάλογο σχόλιο μας.

 

"Ride the Tiger"

Album: "Dragon Fly" (1974)

Το ντεμπούτο άλμπουμ τω Αμερικανών δεν κάνει ιδιαίτερη επιτυχία ενώ το πνεύμα των Jefferson Airplane παραμένει ζωντανό όπου κυριαρχεί αυτό που λέμε "αυθαίρετα" το χίπικο ροκ. Τόσο η κιθάρα του Paul Kantner όσο και τα διπλά φωνητικά μας χαρίζουν ένα θαυμάσιο κομμάτι.

"Miracles"

Album: "Red Octopus" (1975)

Με το δεύτερο άλμπουμ τους οι Jefferson Starship κτυπούν την κορυφή των ΗΠΑ τσαρτ και οι πωλήσεις εκτοξεύονται. Η συγκεκριμένη σύνθεση είναι εμπνευσμένη από τον Ινδό γκουρού Sathya Sai Baba και ουσιαστικά είναι μια ωραία, καλά ενορχηστρωμένη ερωτική μπαλάντα που φέρνει την υπογραφή του Marty Balin και έφτασε μέχρι το νο 3 του Billboard.

"Play on Love"

Album: "Red Octopus" (1975)

Η συμβολή του βιολινίστα Papa John Creach και των πλήκτρων στην εν λόγω σύνθεση είναι σημαντική αλλά η ερμηνεία της Grace Slick είναι εξίσου απολαυστική δίνοντας ένα πιο χαρούμενο χαρακτήρα.
 

"Ηot Water"

Album: "Spitfire" (1976)

Δυναμική ροκ σύνθεση με την Grace Slick να την απογειώνει με την ερμηνεία της σε μία ξέφρενη εκτέλεση. Τα εύσημα ανήκουν και στον μπασίστα Pete Sears που είναι και ο εμπνευστής του κομματιού.

"St. Charles"

Album: "Spitfire" (1976)

Ένα ταξιδιάρικο κομμάτι σε μουσική των Kantner και Chaquico αλλά αυτό που χαρακτηρίζει την σύνθεση είναι οι ποιητικοί στίχοι βάζοντας ένα Άγιο να τραγουδά για την αγάπη. Εξίσου δυνατό σημείο και το κιθαριστικό σόλο.

"Count on Me"

Album: "Earth" (1978)

Εδώ την σύνθεση υπογράφει ο παραγωγός Jesse Barish που βοηθούσε το σχήμα αλλά δεν ήταν επίσημο μέλος του. Μια γλυκιά μπαλάντα που κυριαρχεί το πιάνο και σκαρφάλωσε μέχρι το νο 8 των ΗΠΑ τσαρτ.

 "Runaway"

Album: "Earth" (1978)

Ακόμη μία όμορφη μπαλάντα με την υπέροχη φωνή του Marty Balinκαι είναι γραμμένη από τον Nicholas Q. Dewey ενώ έφτασε  στο #12 στο αμερικανικό Billboard Hot 100.
 

"Jane"

Album: "Freedom at Point Zero" (1979)

Ένα από τα κορυφαία τραγούδια των Jefferson Starship όπου πλήκτρα, κιθάρες και φωνητικά δημιουργούν μία μοναδική μελωδική ροκ πανδαισία και κατάφερε να φτάσει το #14 των ΗΠΑ τσαρτ ενώ το περιοδικό Billboard το αποθέωσε στην κριτική του.
 

"Rock Music"

Album: "Freedom at Point Zero" (1979)

Στο συγκεκριμένο άλμπουμ ντεμπούτο με την μπάντα εκτός από τον τραγουδιστή Mickey Thomas έκανε και ο πολύπειρος ντράμερ Aynsley Dunbar που μόλις είχε φύγει από τους Journey παίζοντας εδώ σε μία κλασική αμερικάνικη δυναμική ροκ σύνθεση.

 

 "Just the Same"

Album: "Freedom at Point Zero" (1979)

Από τα τραγούδια που έχουν μία ξεχωριστή γοητεία και τρομερή ενορχήστρωση με τον Mickey Thomas να εντυπωσιάζει τόσο με το πάθος του όσο και με τις υψηλές φωνητικές του επιδόσεις.

 

"Find Your Way Back"

Album: "Modern Times" (1981)

Όλο το άλμπουμ έχει έναν aor χαρακτήρα με το MTV να δίνει αρκετό βήμα στους Jefferson Starship για ευνόητους λόγους. Θαυμάσια μελωδική σύνθεση που φέρει τη υπογραφή του κιθαρίστα Craig Chaquico.

 

"Stranger"

Album: "Modern Times" (1981)

Η Grace Slick έχει επιστρέψει στην μπάντα μετά από τρία χρόνια απουσίας κάνοντας μία υπέροχη ερμηνεία και μαζί με τα επίμονα τύμπανα του Aynsley Dunbar μας χαρίζουν μία εκπληκτική σύνθεση.

 

"Save Your Love"

Album: "Modern Times" (1981)

Λιτή, όμορφη σύνθεση χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά με ένα ρεφρέν που σου κολλάει το μυαλό. Όλα αυτά με την σφραγίδα του μπασίστα Pete Sears.

 

"Winds of Change"

Album: "Winds of Change" (1982)

Μία μελαγχολική-νοσταλγική σύνθεση όπου το φωνητικό ντουέτο των Grace Slick και Mickey Thomas μόνο ανατριχίλες μπορεί να προκαλέσει. 

"Be My Lady"

Album: "Winds of Change" (1982)

Πάλι ο μπασίστας Pete Sears αναδεικνύει το συνθετικό του ταλέντο γράφοντας μία πανέμορφη μπαλάντα ενώ το αντίστοιχο βίντεο κλιπ δημιουργεί μία ανάλογη ατμόσφαιρα.

 

 "Can't Find Love"

Album: "Winds of Change" (1982)

Απίθανο κομμάτι που ξεκινά ήρεμα και ατμοσφαιρικά και εξελίσσεται σε μία ορμητική μελωδική ροκ σύνθεση.

 

"No Way Out"

Album: "Nuclear Furniture" (1984)

Κλασική aor σύνθεση, την οποία υπογράφει ο Αυστριακός παραγωγός Peter Wolf και η γυναίκα του Ina (καμία σχέση με τους J. Geils Band) ενώ το ανάλογο βίντεο κλιπ αποτελεί τον ορισμό της '80ς αισθητικής.

 

 

"Layin' It on the Line"

Album: "Nuclear Furniture" (1984)

Σε αυτό το άλμπουμ ο Paul Kantner, είχε αγανακτήσει με τη πορεία του γκρουπ σε σημείο να κλέψει τις ταινίες των ηχογραφήσεων και δεν θα τις επέστρεφε αν δεν είχε τον πρώτο λόγο στην μίξη του δίσκου. Τελικά του έγινε το χατίρι  αλλά μετά την κυκλοφορία αποχώρησε από την μπάντα. Το εν λόγω τραγούδι έχει και κοινωνικοπολιτικό στίχο.

 

"Sorry Me, Sorry You"

Album: "Nuclear Furniture" (1984)

Μοναδική αλλά αδικημένη σύνθεση για τους Jefferson Starship . Φανταστικό ρεφρέν με το φωνητικό ντουέτο των Grace Slick και Mickey Thomas  να σε καθηλώνουν με τις ερμηνείες τους. Από τους απόλυτους AOR ύμνους!
 

"Let me fly"

"Windows of Heaven" (1998)

Μετά την διάλυση της μπάντας στα μέσα των '80ς και την μετατροπή τους σε Starship, οι εναπομείναντες Jefferson Starship επιστρέφουν στα τέλη του περασμένου αιώνα με μόνα αρχικά μέλη τους Paul Kantner και Marty Balin. Αξιοπρεπέστατο άλμπουμ με πολλές sixties αναφορές. 

"Setting Sun"

Album: "Mother of the Sun" (2020)  

Το 2016 πεθαίνει ο Paul Kantner και το 2018 αποβιώνει ο Marty Balin με αποτέλεσμα να επιστρέψει στους Jefferson Starship ο David Freiberg στα 82 του (!!!) μαζί με τον Pete Sears δημιουργώντας ένα όντως εξαιρετικό Ε.Ρ. με το "Setting Sun" να είναι μία συναρπαστική σύνθεση.

 

Φώτης Μελέτης

Schon & Hammer: H άγρια μελωδική πλευρά της jazz rock

 

Τι συμβαίνει άραγε όταν δύο μεγάλες μουσικές προσωπικότητες συναντιούνται και οι οποίες έχουν διαφορετικές ηχητικές αφετηρίες; Οι απαντήσεις ποικίλουν αλλά πάντα έχει ενδιαφέρον να ψάχνεις και να ανακαλύπτεις την γοητεία άλμπουμ που έχουν μία ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Κάτι ανάλογο συνέβη με την σημαντική συνάντηση δύο σπουδαίων μουσικών στις αρχές της δεκαετίας του '80, η οποία ακόμη και σήμερα μνημονεύεται για το εξαιρετικό αποτέλεσμα της. Ο λόγος για την συνεργασία του Neal Schon με τον Jan Hammer που μας χάρισαν δύο πολύ καλά άλμπουμ με το πρώτο να κερδίζει τις εντυπώσεις.
Ας δούμε όμως συνοπτικά την πορεία των δύο μουσικών και έπειτα να παρουσιάσουμε τις δύο στούντιο κυκλοφορίες τους.
O Τσεχο-Αμερικανός jazz-rock οργανίστας Jan Hammer είχε από την παιδική του ηλικία όλα τα εφόδια για να γίνει ένας μεγάλος μουσικός.
Γεννημένος στην Πράγα, τον Απρίλιο του 1948, η μητέρα του ήταν επαγγελματίας τραγουδίστρια και πατέρας του ήταν γιατρός αλλά λάτρης της κλασικής μουσικής μιας έπαιζε Vibraphone και μπάσο. Από τεσσάρων ετών ξεκίνησε την διδασκαλία πιάνου και στο γυμνάσιο έφτιαξε ένα jazz τρίο με το οποίο κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ το 1968 με τίτλο "Malma Maliny".
Εκείνη την περίοδο όμως εισέβαλαν οι Σοβιετικοί στην Πράγα, και ο J. Hammer διέκοψε αναγκαστικά τις σπουδές του με συνέπεια να αναγκαστεί να πάει στις ΗΠΑ ώστε να τις συνεχίσει εκεί, λαμβάνοντας υποτροφία από το Berklee School of Music.

Το μουσικό ταλέντο και συνθετική του ιδιοφυΐα εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους Mahavishnu Orchestra, ένα σχήμα που έπαιζαν τα "ιερά τέρατα" της jazz/fussion μουσικής όπως ο κιθαρίστας John McLaughlin, ο μπασίστας Rick Laird, ο ντράμερ Billy Cobham και ο βιολινίστας Jerry Goodman. Εκτός από τον άριστο περφεξιονισμό του, ο J. Hammer ξεχώρισε και από ένα άλλο γεγονός ότι ήταν o πρώτος που έπαιξε με το συνθεσάιζερ Minimoog Moog επί σκηνής.

Έπειτα όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους αφού ακολούθησε η συνεργασία με τον κιθαρίστα Jeff Beck και με τον θρυλικό Al Di Meola καθώς και επιλεγμένες σόλο κυκλοφορίες.

Η μεγάλη επιτυχία όμως για τον Jan Hammer και ο δικός του προσωπικός θρίαμβος ήρθε με το εξαίσιο ορχηστρικό θέμα με τίτλο "Crockett's Theme" της πετυχημένης τηλεοπτικής αστυνομικής σειράς "Μiami Vice" τo 1985. Το συγκεκριμένο soundtrack κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στο νούμερο ένα των Αμερικάνικων charts και να γίνει τέσσερις φορές πλατινένιο.

Πριν όμως από αυτή την κομβική και καθοριστική στιγμή για τον Jan Hammer με την οποία τον έμαθε όλη η υφήλιος είχαν προηγηθεί δύο στούντιο κυκλοφορίες με τον κιθαρίστα των Journey Neal Schon.

Ο Αμερικανός κιθαρίστας γεννημένος στις 27 Φεβρουαρίου του 1954, είχε κι αυτός την τύχη, οι γονείς του να λατρεύουν την μουσική μιας και η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια και ο πατέρας του ήταν jazz παραγωγός και παράλληλα τενόρος /σαξοφωνίστας. Ο Γερμανοιταλικής καταγωγής Neal Schon έδειξε από πιτσιρικάς το μεγάλο του ταλέντο, με σημείο αναφοράς την παρουσία του ως κιθαρίστας στη μπάντα του C. Santana εμφανιζόμενος μάλιστα στο περίφημο Woodstock σε ηλικία μόλις 17 ετών ενώ συμμετείχε και σε δύο άλμπουμ τα: "Santana III' (1971) και "Caravanserai" (1972) ενώ μετά δημιούργησε τους Azteca.
Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή αφού σχηματίζει τους Journey με τους οποίους μεγαλουργεί, κάνει σόλο κυκλοφορίες ενώ δημιουργεί κι άλλα γκρουπ (HSAS, Hardline, Bad English).

Την περίοδο λοιπόν που οι Journey έχουν κάνει την μεγάλη εμπορική στροφή με το εξαιρετικό "Escape" (1981), o Neal Schon αναζητούσε μία μουσική δραπέτευση που θα συνδύαζε τις art/jazz ενορχηστρώσεις, τις aor μελωδίες και παράλληλα τους πιο hard/rock ήχους.
Σύμμαχο σε αυτή την αναζήτηση βρήκε τον Jan Hammer αφού εκείνος έψαχνε ουσιαστικά το "αντίθετο" δηλαδή λιγότερη jazz και περισσότερο rock μιας και ήθελε να ξεφύγει από τα τετριμένα περφεξιονιστικά παιξίματα ενώ επιπρόσθετα δήλωνε κουρασμένος από τις περιοδείες του με τον Jeff Beck. Οπότε αφού συμφώνησαν στα διαδικαστικά (συμβόλαια, δικαιώματα) αποφάσισαν να ενώσουν  ταλέντο και έμπνευσή και κυκλοφορούν τον παρθενικό τους δίσκο.

 

To ντεμπούτο τους τιτλοφορείτο "Untold Passion" και βγήκε στην αγορά τον Νοέμβριο του 1981 ηχογραφημένο στο οικιακό στούντιο του Jan Hammer και οι σολιστικές μονομαχίες των δύο μουσικών είναι εκπληκτικές.
Το σούπερ δίδυμο συμπληρώνει o πολύπειρος μπασίστας Colin Hodgkinson (Αlexis Corner, Whitesnake, Cozy Powell, Mick Jagger), o οποίος βοηθά και στο συνθετικό επίπεδο σε πέντε κομμάτια του άλμπουμ και είναι ο αφανής ήρωας του εν λόγω project. Tα κυρίως φωνητικά αναλαμβάνει ο Neal Schon και στα τύμπανα ο Jan Hammer ξεδιπλώνει ακόμη ένα οργανοπαικτικό χάρισμά του.

Το άλμπουμ ξεκινά με έναν ροκ δυναμίτη, το "Wasting Time", όπου οι αναφορές στον J. Hendrix  είναι έντονες με τους Schon και Ηammer να κοντράρονται στα σόλα και να δίνουν μία ολίγον παρανοϊκή διάσταση στο κομμάτι. Ακολουθεί το υπέροχο "I'm Talking to You" σε μπητλική διάθεση ενώ το ορχηστρικό "The Ride" φέρει αποκλειστικά την υπογραφή του J. Hammer με τον κιθαρίστα των Journey να κάνει ένα απίστευτο καταιγιστικό σόλο στο φινάλε.

H συνέχεια ανήκει στο "I'm Down" που είναι ένα μείγμα ανάμεσα σε Frank Zappa, Cream, Hendrix και Deep Purple. Στο "Arc" κυριαρχούν οι αρμονίες και οι μελωδικές γραμμές του J. Hammer ενώ το "It's Alright" είμναι μία εκπληκτική "προοδευτική" ροκιά. Ακολουθεί το "Hooked on Love" που εκπλήσσει με την ιδιαίτερη μελωδική του γραμμή αφού ανακατεύει sixties μελωδίες, space φωνητικά που κορυφώνονται σε ένα aor ρεφρέν.  Το ορχηστρικό "On the Beach" φέρει την υπογραφή του N. Schon και είναι μία ογκώδης και συνάμα τεχνική σύνθεση στην οποία αναδεικνύεται το ταλέντο και των τριών μουσικών. Το άλμπουμ κλείνει με το ομότιτλο instrumental κομμάτι όπου η η κιθάρα του N. Schon ακούγεται συγκινητική και υπέροχη.

Οι κριτικές για το "Untold Passion" ήταν διθυραμβικές σε σημείο που ορισμένα μουσικά περιοδικά (η ευρωπαϊκή έκδοση του Rolling Stone) να το ανακηρύξουν  άλμπουμ της χρονιάς αλλά εμπορικά το άλμπουμ δεν "τράβηξε".
Οπότε το απρόβλεπτο δίδυμο ξαναμπήκε στο στούντιο παρέα με τον μπασίστα  Colin Hodgkinson (θαυμάσια απόδοση κι σε αυτό το άλμπουμ) για την δεύτερη κυκλοφορία τους και τον Δεκέμβριο του 1982 κυκλοφορούν το "Here to Stay

 

Στα δεύτερα φωνητικά προστίθεται ο Glen Burtnik πριν γίνει ευρύτερα γνωστός αργότερα με την συμμετοχή τους στους Styx, o οποίος ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας τον John Lennon στο Broadway σε μία μια παραγωγή με την ονομασία Beatlemania στημένη από τον Paul McCartney.
Ο δίσκος ξεκινά με ένα aor ύμνο, το "No More Lies" και ακολουθεί η μπαλάντα "Dont Stay Away".
Ακολουθεί το αργόσυρτο και μέτριο "(You Think You're) So Hot" ενώ το "Turnaround" σε κερδίζει από το κιθαριστικό θέμα που παίζει ο Schon και το απίθανο σολάρισμα του Hammer! Στο ροκέ και σπιντάτο "Self Defense" επιστρατεύονται τρία μέλη των Journey. O μπασίστας Ross Valory, ο ντράμερ Steve Smith (που κάνει και την διαφορά) και η μεγάλη έκπληξη είναι ο τραγουδιστής Steve Perry που κάνει τα backing vocals.
Η συνέχεια ανήκει στο "Long Time" που έχει μία πιο μελωδική διάθεση ενώ η μπαλάντα "Time Again" ακούγεται ταξιδιάρικη θυμίζοντας αμυδρά Pink Floyd.
To "Sticks and Stones" ακολουθεί πιο mainstream φόρμες ενώ το ορχηστρικό "Peace of Mind" ακούγεται γαλήνιο. Το άλμπουμ κλείνει με το "Covered by Midnight", μία σαγηνευτική σύνθεση την οποία συνυπογράφει και ο Steve Perry.
H εμπορική απήχηση του άλμπουμ ήταν απογοητευτική παρότι το "No More Lies" προωθήθηκε από το MTV χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.
Η παρέα των Schon& Hammer δεν είχε συνέχεια με τρίτο άλμπουμ με συνέπεια να μην υπάρξει κάτι καινούργιο όλα αυτά τα χρόνια. Για όλους εμάς, τους λεγόμενους "παλιοημερολογίτες" της ροκ μουσικής οι συγκεκριμένες δύο κυκλοφορίες αποτελούν μία μικρή όαση ακόμη και σήμερα γεμάτες αναμνήσεις και όμορφες συγκινήσεις.

 

ΥΓ: Στην επανέκδοση του "Untold Passion" το 2017 περιλαμβάνεται το πανέμορφο ορχηστρικό "Planet Empathy" ενώ στην επανέκδοση του "Here to Stay" της ίδιας χρονιάς περιέχεται ως bonus track το "Weekend Heaven".
Επίσης το 1998 κυκλοφόρησε η συλλογή "Neal Schon & Jan Hammer Collection: No More Lies".
 

 

Φώτης Μελέτης

Ailafar: Το "State of Mind" μιλά για τις ηθικές και πνευματικές αξίες που χάνονται

H πορεία των Ailafar ξεκίνησε το 2006 με πρωτεργάτη τον Θεσσαλονικιό John Tzortzis που με την μπάντα του, έπαιζε σε διάφορα μπαράκια της βορειοελλαδίτικης πόλης και παράλληλα δημιούργησε το πρώτο του demo το 2009 ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο "Long way to Ιmagery".

Το 2013 oι Ailafar κυκλοφορούν το δεύτερο στούντιο δίσκο τους από την AorBlvdRecords και στα φωνητικά συμμετέχουν οι Stephan Kammerer( Frontline, Stereotide Germany), Paul Jackson (Roadhouse-Pete Willis band ) και ο εκλιπών πλέον David Saylor( Push UK, Wild Rose UK). To 2017 ακολουθεί το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Heartbeat" και στα φωνητικά έχουμε μία ακόμη ευχάριστη έκπληξη αφού συμμετέχει ο Steve Overland (FM).
Πριν λίγο καιρό οι Ailafar κυκλοφόρησαν το τέταρτο δισκογραφικό τους βήμα με τίτλο "State of Mind". Ένα άλμπουμ πλημμυρισμένο από εμπνευσμένες μελωδίες άριστα παιγμένες δίνοντας βάρος στις ερμηνείες που αξίζει πραγματικά να ακούσετε.
Ο ιδρυτής και βασικός συνθέτης της μπάντας ο John Tzortzis εξομολογείται στο Rocktime.gr σκέψεις, ιστορίες και τα σχέδια του για τους Ailafar. Ας ξεκινήσουμε τις ερωτήσεις...
 

- Το νέος σας άλμπουμ θεωρείται από πολλούς εξαιρετικό. Πείτε μας τι έχει αλλάξει στον ήχο σας από τα προηγούμενα album;
Καλησπέρα σας και σας ευχαριστώ πολύ για άλλη μια φορά για την φιλοξενία και υποστήριξη!
Χαίρομαι πολύ και μας τιμά ιδιαιτέρως το γεγονός ότι άρεσε τόσο σε μια μερίδα ακροατών. Θεωρώ πως ο ήχος μας είναι πιο ώριμος και επιτρέψτε μου να πω πώς ‘’Παραγωγικά’’ από άλμπουμ σε άλμπουμ υπήρχε εξέλιξη προς το καλύτερο. Και μιλάω για την παραγωγή. Το αν αρέσουν οι συνθέσεις είναι κάτι άλλο. Είναι λογικό πως με τα χρόνια και την δουλειά αποκτάς πιο πολύ εμπειρία, γνώση και με τους κατάλληλους φίλους και  συνεργάτες έχεις καλύτερο αποτέλεσμα. Θεωρώ πως σε αυτό είχαμε το καλύτερο μείγμα!
 
- Ακολουθήσατε κάποιο ορισμένο μοτίβο στη δημιουργική διαδικασία ηχογράφησης του "State of Mind";
Το 2018 ξεκίνησα να κάνω την προ παραγωγή των κομματιών στα Valve Studios με τον πολύ καλό μου φίλο, ηχολήπτη και συμπαραγωγό Στράτο Καραγιαννίδη. Είχα μαζέψει γύρω στα 20 κομμάτια όπου η επιλογή των 12 που εμπεριέχονται στο άλμπουμ έδωσαν από μόνα τους την κατεύθυνση. Είχα στο μυαλό την εικόνα το που ήθελα να φτάσουμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό από το στάδιο της προ παραγωγής και με την βοήθεια του Στράτου και όλων των μουσικών, το ‘’όραμα’’ μου μεταφράστηκε πολύ πιο εύκολα.
Ηχογραφήσαμε τα τύμπανα πρώτα πάνω στους οδηγούς μέσα σε 3-4 εβδομάδες και ύστερα το μπάσο σε 3 ημέρες λόγο το ότι ο μπασίστας μας Κώστας Μαυρουδής θα έφευγε για σεζόν ως μάγειρας.  Στη συνέχεια ηχογράφησα όλες τις ρυθμικές κιθάρες όπου για πρώτη φορά βρισκόμουν μέσα στο booth δίπλα από το ηχείο του Vox Ac30 ενισχυτή μου σε όλες τις ηχογραφήσεις γιατί είχε σημασία να είμαι κοντά για τον ήχο. Ακούω λίγο βαριά πλέον βέβαια…χεχε J
Τα πλήκτρα ηχογραφήθηκαν για άλλη μια φορά από τον φίλο Βαγγέλη Παπαγεωργίου στο σπίτι του. Ύστερα ηχογραφήθηκαν οι φωνές και στο τέλος τα σόλο.

- Στο άλμπουμ υπάρχουν τρεις ερμηνεύτριες. Υπάρχει κάποιος λόγος που συνέβη αυτό; Και ένα σχόλιο για τους υπόλοιπους μουσικούς που συμμετέχουν στο άλμπουμ.
Η βασική φωνή είναι η Τατιάνα Οικονόμου όπου είναι επίσης η βασική φωνή των πρώτων 2 άλμπουμ επίσης.  Από το 2018 ξεκινήσαμε πάλι μαζί και τα ακουστηκά live.
H Mαριάντζελα είχε ηχογραφήσει το ντέμο του "It means Nothing to you" και έτσι τραγούδησε και την τελική έκδοση. Έκανε καταπληκτική δουλειά, περάσαμε πολύ ωραία και της ζήτησα να ηχογραφήσει ακόμα ένα αν ήθελε...και το αποτέλεσμα ήρθε ευχάριστα.
Ένα από τα πρώτα demos το είχε ερμηνεύσει η Τζένη Κατικαρίδου όπου είμαστε πολύ καλοι φίλοι επίσης. Έτσι είχα την ιδέα να τραγουδήσουν ντουέτο με την Τατιάνα το "Life is a chess’’ όπου βγήκε πολύ καλό αποτέλεσμα! Το ίδιο έγινε και με το ντούετο Κωστή – Τατιάνας στο " Teach Me To Dance’’. Ο καλός μας φίλος Κωστής έκανε τα γραφικά επίσης του άλμπουμ όπως και στο προηγούμενο.
Τέλος είχε απομείνει η power ballad "The Last Day’’ όπου πίστευα από την αρχή πως θα ταίριαζε πολύ της Μαρίας Κατικαρίδου (αδερφή της Τζένης). Της άρεσε πολύ το τραγούδι και το απέδωσε καλύτερα απ’ότι περίμενα πραγματικά!
Για μένα προσωπικά το άλμπουμ περιέχει μια Ελιτ μουσικών ,ταλέντων μα πάνω από όλα καλών φίλων!
 
- Ποιο είναι το αποτύπωμα που αφήνει το "State of Mind", από άποψη μουσικής αλλά και στίχων; 
Το “State of Mind” είναι ένα Melodic Rock άλμπουμ με επιρροές απο την σκηνή των 80’s και 90’s που αγαπάμε αλλά και του σήμερα θα έλεγα. Είναι ένα άλμπουμ που μιλάει για την σύγχρονη ζωή και τις ηθικές, πνευματικές αξίες που χάνονται αλλά και για αυτά που αξίζουν κάθε στιγμή που περνάει. Αφήνει το αποτύπωμα πως πάντα υπάρχει ένα κίνητρο να μην εγκαταλείπεις και να προσπαθείς για το καλύτερο για σένα και αυτούς που αγαπάς!
 
- Υπάρχει κάποια ιστορία ή περιστατικό ή γεγονός που στιγμάτισε την δημιουργία του "State of Mind";
Το άλμπουμ είναι αφιερωμένο σε κάποιους αγαπημένους ανθρώπους που χάθηκαν το 2017 – 2020…

- Είναι κάποια σύνθεση που ξεχωρίζετε ή έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία ;
Αγαπάω όλα μου τα τραγούδια σαν παιδιά μου και όλα σημαίνουν κάτι. Αλλά σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης τραγούδια όπως το "Tide of spirits” και "The Last day” έχουν ιδιαίτερη σημασία.
 
- Ποιες είναι οι εμπειρίες που έχετε αποκομίσει με διάφορες συνεργασίες που έχετε κάνει τόσο στο στούντιο αλλά και σε συναυλιακό επίπεδο,
Είναι πολύ τιμητικό να έχουμε καταφέρει να συνεργαστούμε με φωνές όπως ο Steve Overland, Stephan Kammerer, Paul Jackson, David Saylor αλλά και να έχουμε ανοίξει ονόματα όπως Uli Jon Roth, Eric Martin.
Βέβαια είναι πάρα πολλά τα ονόματα με τα οποία έχω έρθει σε επαφή και έχουν ακούσει διάφορα Demos από το 2013 μέχρι σήμερα. Έχω ντέμο το τραγούδι μας ‘’Further the road signs” να παίζει μπάσο ο Dave Taylor, μπασίστας του Bryan Adams από το 1980 – 1998 και σαν μεγάλος φαν του Adams είναι μια καλή εμπειρία! Βέβαια δεν το κρατήσαμε γιατι η αμοιβή ήταν πολύ υψηλή.

Θεωρώ πως όλα αυτά σε οδηγούν στο να γίνεις καλύτερος στην δουλειά σου. Βέβαια για να δεχτούν να συμμετέχουν σε κάποιο πρότζεκτ πρέπει να δουν ένα επίπεδο δουλειάς. Φυσικά υπήρχαν και καλλιτέχνες που δεν τους άρεσε η δουλειά μας.

- Η πανδημία πόσο αρνητικά σας έχει επηρεάσει τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Eίναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση που μας έχει επηρεάσει όλους θεωρώ σε κάθε τομέα.  Όλα άλλαξαν με το πρόσχημα της πανδημίας αν μου επιτρέπεται, γιατί αυτή είναι η άποψη μου. Στην μουσική θα αφήσει καμένη γη για πολύ καιρό πιθανόν. Παρόλα αυτά να πώ ακούω πολλές καλές νέες δουλειές από γνωστούς και μη.
Σαν μπάντα μας χάλασε τα σχέδια μιας και κυκλοφορήσαμε νέο άλμπουμ, αλλά ας είμαστε καλά και έχει ο Θεός…
Προσωπικά σαφώς με επηρέασε αρνητικά και λόγο μπάντας, δουλειάς, αλλαγής δουλειάς και φυσικά βλέποντας και το τι συμβαίνει σε όλη την χώρα και κόσμο. Σε κάνει να αναθεωρείς πολλά…
Πάντως έγραψα το "Zombie Town’’ ήταν το 2018...προφητικό!
 
- Τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Ailafar ;
 Προς το παρών προωθούμε όσο μπορούμε το άλμπουμ απο κει και πέρα κάποιο νέο κλιπ, live και ίσως κάποιο LP. Ποιος ξέρει;;;
 
- Πέντε  αγαπημένοι σου hard rock/melodic δίσκους και πρόσθεσε ένα μικρό σχόλιο για τον καθένα.

1. Bryan Adams – "Waking up the Neighbours"... γιατί περιέχει τραγουδάρες από την αρχή ως το τέλος, παραγωγάρα και φυσικά την φωνάρα του Adams αλλά και τα παιξίματα του Keith Scott που με έκαναν να θέλω να πιάσω κιθάρα.
2. Def Leppard – "Hysteria"... γιατί επίσης έχει τραγουδάρες και απόλυτη παραγωγή επίσης και είναι ορόσημο της αγαπημένης δεκαετίας.
3. Hardline  - "Eclipse" ...άλλο ένα άλμπουμ που ακούγεται από την αρχή ως το τέλος με τον ίδιο ενθουσιασμό γιατί όλα είναι κομματάρες με καταπληκτικά performances από όλους! Ξεχωρίζουν βέβαια οι Neil Schon, Joey Jioeli, Dean Castronovo
4. Journey – "Frontiers"...είναι απλά ορόσημο και η φωνή του Steve είναι απλά μοναδική!!
5. Βon Jovi – "Keep the faith"...τι να πρωτοπείς για αυτό το άλμπουμ και γενικά και για τα προηγούμενα. Θέλει νέα συνέντευξη..χα χα

 
- Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του rocktime.gr.
 Καταρχάς να σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά για την φιλοξενία και υποστήριξη! Το ίδιο και τους αναγνώστες που με το ενδιαφέρων και αγάπη τους για την μουσική βοηθάνε με τον τρόπο τους. Πρέπει όλοι μας να υποστηρίζουμε την εγχώρια σκηνή που έχει πολλά να δείξει! Nα είμαστε υπερήφανοι!
Να ευχηθώ υγεία, ευημερία και κουράγιο!! Μακάρι να τα πούμε και από κοντά σύντομα!!
 
www.ailafar.bandcamp.com
www.facebook.com/ailafar
www.youtube.com/ailafar
inst : @ailafarofficial

Συνέντευξη στον Φώτη Μελέτη

Steve Miller Band: Τραγούδια που έγραψαν ιστορία

Oι Steve Miller Band ξεκίνησαν το 1966 από San Francisco κυκλοφορώντας μία σειρά σπουδαίων άλμπουμ ειδικά την δεκαετία του '70. Από την ψυχεδελικούς blues πειραματισμούς των πρώτων χρόνων στην συνέχεια εξελίχθηκαν σε μία σπουδαία και συνάμα εμπορική ροκ μπάντα.

Η πορεία και η ιστορία τους είναι γεμάτη από πολυπλατινένια άλμπουμ, χρυσά σινγκλ, no 1 επιτυχίες στα τσαρτ και το αποκορύφωμα ήρθε με την εισαγωγή τους στο Rock and Roll Hall of Fame το 2016.
Το κυριότερο όμως στοιχείο που έκανε τους Steve Miller Band μεγάλους είναι ότι βρίσκονται πάνω από μισό αιώνα στον δρόμο παίζοντας συναυλίες διασκεδάζοντας το κοινό τους αποδεικνύοντας ότι είναι από τους άξιους θεμελιωτές της ροκ μουσικής.

Ο ηγέτης της μπάντας Steve Miller γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου του 1943 έζησε σχεδόν όλες τις φάσεις της ροκ μουσικής ενώ ακόμη και σήμερα φροντίζει να δίνει δυναμικό παρών παρότι κοντεύει την όγδοη δεκαετία της ζωής του.

Παρακάτω το Rocktime.gr επιλέγει τα πιο αγαπημένα τραγούδια της μπάντας με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια και σας τα παρουσιάζουμε παίρνοντας μία μικρή αλλά γερή δόση πραγματικής αυθεντικής ροκ μουσικής.

 

"Living In The USA"

Album :"Sailor" (1968)

Το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της παρέας του Steve Miller περιέχει μία blues-rock σύνθεση στο οποίο κυρίαρχο στοιχείο εκτός από την δυναμική ερμηνεία του Steve Miller είναι και το ξεχωριστό χρώμα που δίνει η φυσαρμόνικά στην αρχή του τραγουδιού.

 

"Baby's House" 

Album: "Your Saving Grace" (1969)

Στην δεύτερη στούντιο κυκλοφορία των S.M.B. υπάρχει ετούτη η όμορφη μπαλαντοειδή σύνθεση που την συνυπογράφουν ο Steve Miller με τον Nicky Hopkins. Ένα σαγηνευτικό οκτάλεπτο μελαγχολικό ταξίδι από σκόρπιες μπητλικές μελωδίες.

 

"My Dark Hour" 

 Album: "Brave New World" (1969)

Τρίτο στούντιο άλμπουμ και σε αυτή την σύνθεση, μπάσο, κιθάρα αλλά και ντραμς παίζει ο Paul McCartney, ο οποίος αναγράφεται ως "Paul Ramon" στα credits του δίσκου. Το κομμάτι προέκυψε από τα τζαμαρίσματα των Beatles ενώ το αρχικό ριφ της κιθάρας έγινε αργότερα σήμα κατατεθέν στο κλασικό "Fly Like a Eagle".

 

"True Fine Love"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Μία από τις αγαπημένες συνθέσεις της ίδιας της μπάντας αλλά και των Αμερικανών οπαδών της αφού παίζεται ακόμη και σήμερα ενώ κινείται σε καθαρά sixties ύφος με ορισμένα κάντρυ στοιχεία.

 

"Jet Airliner"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Σύνθεση του Αμερικανού τραγουδοποιού και τραγουδιστή  Paul Pena, ο οποίος το κυκλοφόρησε πολύ αργότερα  2000) λόγω προβλημάτων που είχε με την δισκογραφική του εταιρία. Ο Steve Miller κατάφερε να το μεταμορφώσει και να το "διασκευάσει" με τον δικό του τρόπο.

 

"Winter Time"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Στο καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Steve Miller περιλαμβάνεται και τούτος ο μικρός ύμνος. Υπέροχη ερμηνεία, πανέμορφη μελωδία και μία ονειρική ατμόσφαιρα γεμάτη συναισθήματα.

 

"Jungle Love"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

ΗΤο συγκεκριμένο τραγούδι είναι γραμμένο από τον μπασίστα Lonnie Turner και τον κιθαρίστα Greg Douglass. Αρχικά δεν ήταν να κυκλοφορήσει με τους Steve Miller Band αλλά να δοθεί στον Dave Mason όμως τελικά ο Μiller ακούγοντας το αρχικό ντέμο τους έπεισε να το κυκλοφορήσουν μαζί. Επίσης το κομμάτι ακούγεται σε αρκετά επεισόδια της δημοφιλής τηλεοπτικής σειράς "Everybody Loves Raymond".

 

"Swingtown"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Ο ροκ μύθος λέει ότι το "Swingtown"αποτελεί έμπνευση για το "Crazy Train" του Ozzy Osbourne. Ο κιθαρίστας Greg Leon, ο οποίος αρχικά πήρε τη θέση του Randy Rhoads στο Quiet Riot, ισχυρίζεται ότι το εμβληματικό στίχο riff στο "Crazy Train" δημιουργήθηκε όταν αυτός και ο Rhoads έπαιζαν το "Swingtown" απλά επιταχύνοντας λίγο τον ρυθμό.

"True Fine Love"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Μία από τις αγαπημένες συνθέσεις της ίδιας της μπάντας αλλά και των Αμερικανών οπαδών της αφού παίζεται ακόμη και σήμερα ενώ κινείται σε καθαρά sixties ύφος με ορισμένα κάντρυ στοιχεία.

 

"Jet Airliner"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Σύνθεση του Αμερικανού τραγουδοποιού και τραγουδιστή  Paul Pena, ο οποίος το κυκλοφόρησε πολύ αργότερα  2000) λόγω προβλημάτων που είχε με την δισκογραφική του εταιρία. Ο Steve Miller κατάφερε να το μεταμορφώσει και να το "διασκευάσει" με τον δικό του τρόπο.

 

"Winter Time"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Στο καλύτερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Steve Miller περιλαμβάνεται και τούτος ο μικρός ύμνος. Υπέροχη ερμηνεία, πανέμορφη μελωδία και μία ονειρική ατμόσφαιρα γεμάτη συναισθήματα.

 

"Jungle Love"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

ΗΤο συγκεκριμένο τραγούδι είναι γραμμένο από τον μπασίστα Lonnie Turner και τον κιθαρίστα Greg Douglass. Αρχικά δεν ήταν να κυκλοφορήσει με τους Steve Miller Band αλλά να δοθεί στον Dave Mason όμως τελικά ο Μiller ακούγοντας το αρχικό ντέμο τους έπεισε να το κυκλοφορήσουν μαζί. Επίσης το κομμάτι ακούγεται σε αρκετά επεισόδια της δημοφιλής τηλεοπτικής σειράς "Everybody Loves Raymond".

 

"Swingtown"

Αlbum: "Book of Dreams" (1977)

Ο ροκ μύθος λέει ότι το "Swingtown"αποτελεί έμπνευση για το "Crazy Train" του Ozzy Osbourne. Ο κιθαρίστας Greg Leon, ο οποίος αρχικά πήρε τη θέση του Randy Rhoads στο Quiet Riot, ισχυρίζεται ότι το εμβληματικό στίχο riff στο "Crazy Train" δημιουργήθηκε όταν αυτός και ο Rhoads έπαιζαν το "Swingtown" απλά επιταχύνοντας λίγο τον ρυθμό.

"Abracadabra"

Album: "Abracadabra" (1982)

Το δωδέκατο στούντιο άλμπουμ της μπάντας έμεινε στην ιστορία για το ομότιτλο κομμάτι ενώ πήγε #1 στις ΗΠΑ και #2 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την αμερικανίδα τραγουδίστρια Diana Ross, την οποία είχε γνωρίσει ο Μiller όταν έπαιζαν στο ίδιο επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής ποπ μουσικής Hullabaloo στη δεκαετία του 1960.

 

"I Want To Make The World Turn Around"

Album:  "Living in the 20th Century" (1986)

Μία εξαιρετική και αδικημένη σύνθεση όπου εκτός από την θαυμάσιο κιθαριστικό παίξιμο του Steve Miller εξίσου μαγευτικό είναι το σαξόφωνο του Kenny G.

 

Φώτης Μελέτης