BON JOVI - Live from Madison Square Garden

Μπορεί οι Bon Jovi να μην ενθουσίασαν τους παλαιότερους οπαδούς τους με το τελευταίο τους άλμπουμ όμως η μπάντα προσπαθεί να μείνει στην επικαιρότητα και νομίζουμε ότι το καταφέρνει ως ένα σημείο με το συγκεκριμένο dvd.
To Live from Madison Square Garden που συνέβη τον Ιούλιο του 2008 βρήκε τους Bon Jovi να γιορτάζουν 25 χρόνια συνεπούς παρουσίας με τα θετικά και αρνητικά που έχει μια τέτοια πορεία. Τώρα για να έρθουμε στο dvd το συγκρότημα ξεκινά λίγο μουδιασμένα με το ήρεμο Lost Highway και με μια άνευρη εκτέλεση του πολυαγαπημένου Born To Be my Babe.
Το πάρτυ ουσιαστικά αρχίζει με το Blazy of Glory και απογειώνεται με το ξεχασμένο Raise Your Hands. Η συνέχεια περιέχει αρκετές από τις επιτυχίες του γκρουπ όπως τα Always, In These Arms, Have A Nice Day, Blood On Blood καθώς και μία εκπληκτική απόδοση της μπαλάντας I ‘ll Be There for You με το Richie Sambora να ερμηνεύει με μοναδικό πάθος το συγκεκριμένο κομμάτι και το σόλο να μας θυμίζει έντονα τον αξέχαστο S.R.Vaughn(αλλά και η εμφάνιση του Sambora). Σπουδαία επίσης η διασκευή στο συγκινητικό Hallelujah του Leonard Cohen ενώ το dvd κλείνει με τα εκπληκτικά Wanted Dead or Alive και Livin’ On A Prayer.
Ο Bon Jovi αρκετά ενεργητικός με τον κόσμο να τον αποθεώνει συνεχώς και αυτός με την σειρά του να ανεβαίνει στις εξέδρες και να χαιρετά προσωπικά τον κόσμο ενώ και οι άλλοι δύο εξαιρετικοί μουσικοί ο κημπορντήστας David Bryan και ο ντράμερ Tico Torres δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.
Σαν έχτρα υλικό στο Live from Madison Square Garden παρουσιάζονται τρία κλασικά τραγούδια των Bon Jovi .Τα Υοu Give Love a Bad Name, Runway και Bed of Roses τα οποία εκτελούνται άψογα και κάνουν το αμερικάνικο κοινό να παραληρεί.
Γενικά οι Bon Jovi δείχνουν ότι παρά τα χρονάκια τους κατορθώνουν να συγκινούν τις μάζες και μπορεί να μην παίζουν με το πάθος και τη δύναμη του παρελθόντος όμως με Live from Madison Square Garden αποδεικνύουν ότι δίκαια θεωρούνται από τα μεγαλύτερα ονόματα της ροκ μουσικής.
Η συνέχεια στις οθόνες σας…
Φώτης Μελέτης

H κολασμένη ιστορία των PANTERA

Το άκουσμά της μουσικής αυτής της μπάντας μεταδίδει ενέργεια και ξεσηκώνει και τα πιο ήρεμα πλήθη! Καινοτόμοι στον ήχο, επαναστατικοί στο στίχο και τεχνήτες στο παίξιμο, οι Pantera αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στο χώρο του metal! Δημιουργήθηκαν το 1981 από τους μαθητές, τότε, Vinnie Paul Abbott στα ντραμς, τον νεότερο αδερφό του "Dimebag" Darrell Abbott στην κιθάρα, τον Terry Glaze επίσης στην κιθάρα, τον Tommy Bradford στο μπάσο και τον Donnie Hart στα φωνητικά. Κινούμενοι στα glam metal μονοπάτια που χαρακτήριζαν τη μουσική τάση που επικρατούσε εκείνη την εποχή, έπαιζαν σε διάφορα κλαμπ διασκευές από Kiss και Van Halen αλλά και δικά τους κομμάτια!
Μάλιστα εκτός από το μουσικό ύφος και η εμφάνισή τους ήταν ανάλογη.
Το 1982 αποχωρεί από την μπάντα ο Donnie Hart και τη θέση του αναλαμβάνει Terry Glaze αφήνοντας μόνο του τον Dimebag στα κιθαριστικά καθήκοντα! Αργότερα την ίδια χρονιά ο Bradford εγκαταλείπει τη μπάντα και αντικαθίσταται από τον Rex Robert Brown(τότε γνωστό ως Rexx Rocker)! Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο το 1983 υπό τον τίτλο Metal Magic με δισκογραφική εταιρεία με το ίδιο όνομα η οποία δημιουργήθηκε από τον πατέρα των Abbotts, Jerry(που είχε το ψευδώνυμο The Eldn)! Ταυτόχρονα οι Pantera έπαιζαν ως support σε συγκροτήματα όπως οι Stryper, Dokken και Quiet Riot με αντάλλαγμα την προώθηση του δίσκου τους! Αν και ο δίσκος περιείχε πολύ καλά κομμάτια δεν γνώρισε την εμπορική επιτυχία(πάντως αξίζει να αναζητηθεί από τους οπαδούς του είδους γιατί περιέχει διαμαντάκια)!
Το 1984 οι Pantera κυκλοφορούν το δεύτερο δίσκο τους με τον τίτλο Projects in the Jungle που αποσπά λίγο καλύτερες κριτικές από τον προηγούμενο. Αν και το άλμπουμ ακολουθεί το ίδιο μουσικό ύφος, ο ήχος γίνεται σκληρότερος και μειώνεται η μελωδικότητα λειτουργώντας με αυτό τον τρόπο ως προπομπός για το τι θα επακολουθούσε στα επόμενα χρόνια. Μάλιστα χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά thrash riffs! Από το άλμπουμ το πρώτο κομμάτι All Over Tonight γίνεται και βίντεοκλιπ ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Terry Glaze άλλαξε το όνομά του σε Terrence Lee. Παρόλες, εντούτοις, τις αλλαγές ο δίσκος έχει εμπορικά την τύχη του προηγούμενου!
Την επόμενη χρονιά το συγκρότημα κυκλοφορεί τον τρίτο δίσκο του με το όνομα I Am the Night ο οποίος αν και ακολουθεί ακόμα πιο γρήγορες και heavy φόρμες, όπως φαίνεται και από το κομμάτι Down Below, πουλά μόνο 25.000 αντίτυπα λόγω της πτωχής διανομής του. Το τραγούδι Hot and Heavy γίνεται το δεύτερο μουσικό βίντεοκλιπ του γκρουπ.
Το 1986 δίσκοι όπως τα Master of Puppets των Metallica, Among the Living των Anthrax, Reign in Blood των Slayer, και Peace Sells... but Who's Buying των Megadeth αποτελούν καταλύτες στην μουσική στροφή των Pantera, πράγμα που αποδεικνύεται και με την αποχώρηση του Terry Glaze ο οποίος δεν ταίριαζε με το νέο ύφος του συγκροτήματος! Μετά από τους προσωρινούς τραγουδιστές Matt L'Amour και David Peacock το συγκρότημα καταλήγει στον Phil Anselmo το 1987 ο οποίος είχε πιο μπάσα και σκληρή φωνή σε σύγκριση με τον Terry Glaze. Έτσι φτάνοντας στο 1988, η μπάντα κυκλοφορεί το δίσκο Power Metal που αποτελούσε ένα μείγμα hard rock και thrash metal αλλά με περισσότερη συμμετοχή του thrash. Στο κομμάτι P·S·T·88 τα φωνητικά ανήκουν στον Dimebag ενώ το Proud to Be Loud γράφτηκε από τον κιθαρίστα των Keel, Marc Ferrari. Αξίζει να σημειωθεί ότι συμπεριλαμβάνεται και το τραγούδι Down Below που υπήρχε στον προηγούμενο δίσκο.
Παρ' όλ' αυτά ο δίσκος εισπράττει την ίδια αποδοχή όπως και η προηγούμενοι!
Κατά τη διάρκεια κυκλοφορίας του Power Metal ο Dimebag πέρασε με επιτυχία από την οντισιόν για την κάλυψη της θέσης του κιθαρίστα στους Megadeth! Όμως ο Dimebag ήθελε και τον αδερφό του Vinnie Paul στους Megadeth, αίτημα το οποίο δεν ικανοποίησε ο Dave Mustaine γιατί είχε ήδη ντράμερ τον Nick Menza. Έτσι οι αδερφοί Abbott στρέφονται ξανά προς τους Pantera και τη θέση στους Megadeth καλύπτει ο Marty Friedman.
Μετά από 28 απορρίψεις των Pantera από δισκογραφικές εταιρείες, ο αντιπρόσωπος της Atco Records, Mark Ross, τους υπογράφει συμβόλαιο, έχοντας εντυπωσιαστεί μαζί τους μετά από μία ζωντανή εμφάνιση την οποία είχε παρακολουθήσει μετά από παρότρυνση του αφεντικού του Derek Shulman!
Με νέα δισκογραφική εταιρεία η μπάντα κυκλοφορεί στις 24 Ιουλίου του 1990 το δίσκο Cowboys from Hell ο οποίος σηματοδοτεί τη γέννηση ενός υποείδους του metal καλούμενο groove metal(η μπάντα το αποκάλεσε power groove). Ο νέος ήχος αποτελεί ένα μείγμα Thrash metal, Hardcore punk, heavy metal και θα φτάσει στη θέση 27 του Billboard Music Charts Top Heatseekers. Κομματάρες όπως τα Cemetery Gates ,Cowboys from Hell, Psycho Holiday, Domination και The Art of Shredding θα συμβάλλουν στο 1.000.000 πωλήσεων του δίσκου καθιστώντας τον πλατινένιο.
Το 1991 θα αποτελέσει για το συγκρότημα χρονιά ζωντανών εμφανίσεων με κορυφαία τη Monsters in Moscow μαζί με AC/DC και Metallica μπροστά σε κοινό των 500.000 ατόμων. Το επόμενο έτος και συγκεκριμένα στις 25 Φεβρουαρίου η μπάντα θα κυκλοφορήσει τη δισκάρα Vulgar Display of Power. Τραγούδια όπως τα Fucking Hostile, Mouth for War, A New Level, No Good (Attack the Radical), Hollow, This Love και Walk θα κατατάξουν το άλμπουμ στα κλασσικά της metal μουσικής σκηνής και στη θέση 44 του US Billboard 200.
Στις 15 Μαρτίου του 1994 το συγκρότημα θα κυκλοφορήσει το εκπληκτικό Far Beyond Driven που θα εκτοξευθεί στο νούμερο 1 του Billboard 200! Ο δίσκος περιέχει τα αριστουργήματα Becoming, 5 Minutes Alone, I'm Broken καθώς και τις διασκευές Planet Caravan των Black Sabbath και The Badge των Poison Idea(αυτή η διασκευή περιέχεται στην ιαπωνική έκδοση). Το I'm Broken έδωσε στους Pantera το 1995 την πρώτη τους υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance. Επιπλέον το 1994 οι Pantera κυκλοφορούν ένα box set που αποτελείτο από μία οχτασέλιδη βιογραφία και 3 δίσκους: το Far Beyond Driven, το Alive and Hostile E.P.(περιέχει 5 τραγούδια από Monsters in Moscow) και το Walk(μία ιαπωνική κυκλοφορία με 4 ρεμίξ από το Vulgar Display of Power και 2 κομμάτια από το Cowboys from Hell ζωντανά ηχογραφημένα).
Μέχρι τότε τα πράγματα έβαιναν καλώς για το συγκρότημα όταν στις 4 Ιουνίου του 1994, στο πλαίσιο της περιοδείας Monsters of Rock στη Νότια Αμερική, τα αδέρφια Abbott έρχονται σε συμπλοκή με δημοσιογράφους αγγλικού μουσικού περιοδικού επειδή οι τελευταίοι είχαν απεικονίσει τον ντράμερ μ' ένα όχι και τόσο γοητευτικό καρτούν. Στα τέλη του ίδιου μήνα ο Anselmo συλλαμβάνεται με την κατηγορία της επίθεσης σ' ένα σωματοφύλακα ο οποίος παρεμπόδιζε του οπαδούς του μουσικού σχήματος ν' ανέβουν στη σκηνή κατά τη διάρκεια μίας ζωντανής εμφάνισης! Ο Anselmo θα αφεθεί ελεύθερος την επόμενη ημέρα καταβάλλοντας εγγύηση 5.000 δολαρίων και μετά από τρεις αναβολές της δίκης του θα καταδικαστεί σε 100 ώρες κοινωνικής συνεργασίας. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο frontman του συγκροτήματος άρχισε την κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών στην προσπάθεια του ν' απαλλαγεί από πόνο στην πλάτη που είχε προκληθεί από την θυελλώδη σκηνική του παρουσία! Επιπρόσθετα στις 19 Σεπτεμβρίου του 1995, ο Anselmo κυκλοφορεί μαζί με το προσωπικό του σχήμα Down(τα άλλα μέλη ήταν οι: κιθαρίστας Kirk Windstein, μπασίστας Todd Strange και ντράμερ Jimmy Bower από τους Crowbar και ο κιθαρίστας Pepper Keenan από τους Corrosion of Conformity) το άλμπουμ NOLA το οποίο θα πουλήσει 1.000.000 αντίτυπα και θα φτάσει στο νούμερο 57 του Billboard 200!
Τα γεγονότα αυτά θα οδηγήσουν σε μία προοδευτική αποστασιοποίηση του Anselmo από τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, πράγμα που θα αποδειχθεί με την ηχογράφηση φωνητικών και μουσικής, για το δίσκο The Great Southern Trendkill, σε ξεχωριστά στούντιο! Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 22 Μαΐου 1996 και θα καταξιωθεί εμπορικά φτάνοντας στο νούμερο 4 του Billboard 200! Θα ξεχωρίσουν τα κομμάτια Floods(θεωρείται ότι περιέχει το καλύτερο σόλο του Dimebag), Suicide Note Pt I και Living Through Me(περιέχουν και Keyboards) καθώς και τα The Great Southern Trendkill, War Nerve, 13 Steps to Nowhere και Suicide Note Pt II(που περιέχει φωνητικά από τον Seth Putnam των Anal Cunt).
Στις 13 Ιουλίου 1996 συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός! Ο Anselmo θα υποστεί καρδιακή ανακοπή από υπερβολική δόση ηρωίνης! Όμως οι διασώστες θα του προσφέρoυν τις πρώτες βοήθειες και θα σωθεί! Ο Anselmo θα ζητήσει συγγνώμη από τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και θα υποσχεθεί να μην ξανακάνει χρήση ηρωίνης. Στις 29 Ιουλίου 1997 η μπάντα κυκλοφορεί ένα ζωντανό άλμπουμ με τον τίτλο Official Live: 101 Proof που θα φτάσει στο νούμερο 15 του Billboard 200! Ο δίσκος θα περιέχει και δύο νέα κομμάτια, τα Where You Come From και I Can't Hide. Την ίδια χρονιά, το Suicide Note (Pt. I) έδωσε στους Pantera τη δεύτερη τους υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance ενώ το σχήμα συμμετείχε στο Ozzfest.
Το 1998 οι Pantera ξανασυμμετέχουν στο Ozzfest ενώ το Cemetery Gates έδωσε στους Pantera την τρίτη τους υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance. Την περίοδο 1999-2000 ο Anselmo συμμετέχει σε προσωπικά του σχήματα, όπως οι Necrophagia, Eibonκαι Viking Crown. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μαζί με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα David Allan Coe το southern metal συγκρότημα Rebel Meets Rebel!
Στις 14 Μαρτίου του 2000 η μπάντα κυκλοφορεί το άλμπουμ Reinventing the Steel που θα φτάσει στο νούμερο 4 του Billboard 200! Κομμάτια όπως το Goddamn Electric(συμμετείχε ο Kerry Ray King των Slayer), Revolution Is My Name, I'll Cast a Shadow, You've Got to Belong to It και Hellbound θα ξεδιπλώσουν και θα αποδείξουν για μία ακόμη φορά το ταλέντο των Pantera! Την ίδια χρονιά η μπάντα συμμετέχει στο Ozzfest ενώ το 2001 το Revolution Is My Name έδωσε στους Pantera την τέταρτή τους υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Best Metal Performance!
Το 2002 ο Anselmo κυκλοφορεί με τους Down το Down II: A Bustle in Your Hedgerow με τον Rex Brown στο μπάσο. Ο δίσκος θα φτάσει στο νούμερο 44 του Billboard 200 και θα χαρακτηριστεί από πολλούς ο δίσκος της χρονιάς! Παράλληλα ο Anselmo με το άλλο του προσωπικό σχήμα τους Superjoint Ritual κυκλοφορεί το δίσκο Use Once and Destroy που θα φτάσει στο νούμερο 87 του Billboard 200!
Η ενασχόληση του Anselmo με τα δικά του μουσικά σχήματα ενέτεινε την απόστασιοποίηση του από τα υπόλοιπα μέλη, με αποτέλεσμα οι αδερφοί Abbott να εικάσουν ότι ο τραγουδιστής δεν πρόκειται να επιστρέψει. Η εικασία τους επιβεβαιώθηκε όταν οι Anselmo και Brown δεν εμφανίστηκαν σε καθιερωμένο ραντεβού μαζί τους αλλά και σε επανειλημμένες κλήσεις των δύο αδερφών .Έτσι τα δύο αδέρφια διέλυσαν το συγκρότημα το 2003. Ο Anselmo ισχυρίστηκε ότι πότε δεν τον κάλεσαν και έτσι ξέσπασε ένας πόλεμος αρνητικών δηλώσεων μεταξύ των μελών του γκρουπ! Παράλληλα με τη διάλυση του συγκροτήματος και συγκεκριμένα στις 23 Σεπτεμβρίου κυκλοφορεί το The Best of Pantera: Far Beyond the Great Southern Cowboys' Vulgar Hits που θα φτάσει στο νούμερο 38 του Billboard 200!
Μετά τη διάλυση των Pantera οι αδερφοί Abbott, μαζί με τους Pat Lachman(Diesel Machine, Halford) στα φωνητικά και Bob Zilla στο μπάσο, δημιούργησαν τους Damageplan οι οποίοι κυκλοφορούν το 2004 το πρώτο τους άλμπουμ με τον τίτλο New Found Power ο οποίος θα πουλήσει 100.000 αντίτυπα σε ένα χρόνο και θα φτάσει στο νούμερο 38 του Billboard 200!
Εντούτοις μία τραγωδία έμελλε να συμβεί, όταν στις 8 Δεκεμβρίου 2004 ο πρώην πεζοναύτης Nathan Gale πήδηξε στη σκηνή του κλαμπ Alrosa Villa όπου εμφανίζονταν ζωντανά οι Damageplan και σκότωσε τον Dimebag. Επίσης ο Nathan Gale πριν σκοτωθεί από τον αστυνομικό James Niggemeyer, σκότωσε τον οπαδό Nathan Bray, τον υπάλληλο του κλαμπ Erin Halk, το σωματοφύλακα Jeff "Mayhem" Thompson ενώ τραυμάτισε τον τεχνικό John "Kat" Brooks και τον tour manager Chris Paluska. Χιλιάδες οπαδοί και φίλοι του Dimebag συγκεντρώθηκαν στο Arlington Convention Center στο Τέξας των Η.Π.Α. στις 14 Δεκεμβρίου 2004 για να αποδώσουν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο κιθαρίστα (μεταξύ των οποίων και οι κιθαρίστες Zakk Wylde, Eddie Van Halen και Jerry Cantrell) ενώ ο Vinnie Paul, κρατώντας μία αφίσα του αδερφού του, παρότρυνε τους παριστάμενους να κραυγάσουν το όνομα του νεκρού. Νωρίτερα είχε γίνει σε στενό κύκλο η κηδεία του Dimebag σε φέρετρο των KISS καθώς ήταν μεγάλος οπαδός τους! Αξίζει να σημειωθεί ότι η οικογένεια του Dimebag απαγόρεψε στον Anselmo να παραβρεθεί στην κηδεία επειδή είχε μιλήσει με υβριστικά λόγια κατά του Dimebag, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει σε αγγλικό μουσικό περιοδικό πριν το θάνατο του κιθαρίστα.
O Vinnie Paul το 2006 δημιούργησε, μαζί με τους Bob Zilla στο μπάσο, Chad Gray(ex Mudvayne)στα φωνητικά, τον Greg Tribbett(ex Mudvayne) στην κιθάρα και τον Tom Maxwell(ex Nothingface) στην κιθάρα, τους Hellyeah με τους οποίους συνεχίζει μέχρι και σήμερα, ενώ απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Anselmo. Οι Anselmo και Brown συνεχίζουν στους Down.
Νίκος Καπίρης

RAMMSTEIN: "Liebe Ist für alle da"

Την 6η κατά σειρά δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησαν οι Rammstein, με τίτλο Liebe Ist für alle da (‘Love is there for everyone’) και έχουν ανέβει ήδη στο νο1 πολλών ευρωπαϊκών charts. Οι γερμανοί, για την παραγωγή του δίσκου τους επισκέφτηκαν αυτή την φορά την Sonoma Mountain Recording Estate,στο San Rafael της California. Το album κυκλοφόρησε στα μέσα του Οκτωβρίου και στην Γερμανία εντάχθηκε αυτόματα στο Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Medien, πράγμα που σημαίνει ότι απαγορεύτηκε όχι μόνο η πώληση του σε ανήλικους, αλλά και η γενικότερη συνύπαρξή του στα ράφια με άλλα cd που οι ανήλικοι έχουν πρόσβαση.
Μουσικά το άλμπουμ αποτελεί μία πολύ ποιοτική δουλειά, με αρκετά κομμάτια να σου μένουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Αγαπημένες επιλογές, με καθαρό industrial metal ενδιαφέρον είναι το Mehr, το Haifisch, το Ich tu dir weh, το Wiener Blut και το B******** (το οποίο όπως δήλωσε το ίδιο το συγγκρότημα δεν σημαίνει Bastards αλλά Bückstabü, μία λέξη που χρησιμοποιείται μεταξύ των μελών της μπάντας για να δηλώσουν ‘whatever you want’). Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε επίσης, η ύπαρξη του κομματιού Frühling in Paris (περιλαμβάνει αποσπάσματα από το ‘Non, je ne regrette rien’ της Edith Piaf) το οποίο μάλιστα θα χαρακτήριζα ως all time classic-Rammstein-μπαλάντα.
Όμως Rammstein, δεν είναι μόνο η μουσική και οι στίχοι (οι στίχοι του Haifisch είναι για μια ακόμα φορά, κορυφαίοι) αλλά και τα video clips τους. Αυτήν την φορά να σας πω την αλήθεια, έχω απογοητευτεί απ’ όσα έχω δει. Το αδιάφορο «Pussy» δεμένο με το video που δείχνει τα μέλη να διασκεδάζουν κάνοντας διάφορα είδη σεξ, από την μία μου προκάλεσε άφθονο γέλιο γιατί κατανοώ την χιουμοριστική διάθεση με την οποία το γύρισαν, από την άλλη όμως μου δημιούργησε κάποια ερωτηματικά περί του γιατί να αποφασίσουν να κάνουν μια τέτοια κίνηση, διαφημίζοντάς την κιόλας τόσο έντονα. Βέβαια έτσι ήταν πάντα οι Rammstein, προκλητικοί, απλώς για πρώτη φορά ένιωσα πολύ έντονα ότι το έκαναν για να τραβήξουν τα βλέμματα πάνω τους. Πάντως έχει ήδη κυκλοφορήσει και το βίντεο κλιπ του δυναμικού Ich tu dir weh, και τις επόμενες μέρες πρόκειται να κυκλοφορήσει και του Haifisch…αναμένουμε.
Για την προώθησή του πάντως, οι Rammstein έχουν πραγματοποιήσει πληθώρα συναυλιών σε όλη την Ευρώπη, ξεκινώντας από τη Λισαβόνα κι έχοντας ταξιδέψει από εκεί σχεδόν παντού. Λέτε φέτος να έρθει και η σειρά μας;
Γιώργος Τσαλίκης

HELLENIC FORCES compilation vol.3

Εξαιρετική είναι η συλλογή HELLENIC FORCES compilation vol.3 όπου παρουσιάζονται 15 υπέροχα τραγούδια του εγχώριου Heavy metal. Σίγουρα στη συγκεκριμένη συλλογή θα βρείτε τις γνωστές αδυναμίες που ταλανίζουν χρόνια τα ελληνικά metal γκρουπ, είτε στην παραγωγή , είτε στα φωνητικά ή ακόμα και στις κιθάρες όμως οι συνθέσεις στέκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο και προσδίδουν άλλο ένα θετικό βήμα στη πορεία των συγκροτημάτων που συμμετέχουν.

Ξεχωρίζουν πρωταρχικά τα κομμάτια των θρυλικών Nemesis από την Καβάλα, των ελπιδοφόρων Silent Rage, των πολύπειρων Battleroar, των Κρητικών Shadow Veil, των Inner Axxis (μάλλον γερμανική μπάντα είναι παρά ελληνική) και των βετεράνων πλέον Powercrue. Πολύ καλά είναι επίσης και τα τραγούδια των Wishdoom, Everdome, Storrmpinger, Atria Mortis, Heart Attack, Brain Fade, Witchcurce και το instrumental κομμάτι των Last Chance. Τρομερή εντύπωση μας έκανε το τραγούδι “All About You” των Hand of God στο οποίο ηγείται ο σπουδαίος κιθαρίστας Theodoris Ziras όπου αυτή τη φορά δεν παίζει ορχηστρικά αλλά το αντίθετο υπάρχουν φωνητικά στη σύνθεση και μάλιστα γυναικεία(Μarisia) με το ρεφρέν να σου κολλάει στο μυαλό! Συνολικά μία άξια και έντιμη δουλειά που αξίζει να την προσέξετε και να την ακούσετε.Όσοι μάλιστα επιθυμούν να παραγγείλουν τη HELLENIC FORCES compilation vol.3 μπορούν να επισκεφτούν τα http://www.hellenicforces.d-raft.gr/ και www.myspace.com/hellenicforces και να την αγοράσουν στην απίθανη τιμή των 5 ευρώ!
Φώτης Μελέτης

Το πιο όμορφο ταξίδι...των Foreigner

Η ιστορία των Foreigner μας γυρνάει πίσω στο 1976, όταν ένας νεαρός τότε Άγγλος κιθαρίστας από το Portsmouth ονόματι Mick Jones και αφού είχε θητεύσει ήδη σε μεγάλες μπάντες της εποχής όπως οι Spooky Tooth και η Leslie West Band (των μεγάλων Mountain), θέλησε να φτιάξει μια δική του μπάντα. Έτσι, αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στην "Γη των Ευκαιριών", και αφού εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, ξεκίνησε το 1977 να ζει το όνειρο του.

Έχοντας συνοδοιπόρους τον επίσης Άγγλο κιθαρίστα/πληκτρά Ian Mc Donald (ex King Crimson) και Dennis Elliott στα τύμπανα και με την προσθήκη του χαρισματικού Αμερικανού τραγουδιστή Lou Gramm (πρ. όνομα: Louis Grammatico, ex Black Sheep), Ed Gagliardi στο μπάσο και του πληκτρά Al Greenwood, σχηματίστηκε η αρχική μορφή των Foreigner.

Το όνομα της μπάντας ήταν ενδεικτικό, καθώς τα μέλη μεταξύ τους, ήταν ‘ξένοι’ αφού αποτελούνταν από τρεις Άγγλους (Jones, Mc Donald, Elliott) και τρεις Αμερικανούς (Gramm, Gagliardi, Greenwood). Το ντεμπούτο της μπάντας κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1977 από την Atlantic Records με τίτλο απλώς το όνομά τους και το ύφος όπως ήταν φυσικό ακροβατούσε σε πρώιμες AOR φόρμες αφού τότε στην Αμερική το είδος άνθιζε και μπάντες σαν τους Foreigner ήταν πολύ προσιτές προς το ραδιόφωνο, αλλά και σε classic hard rock επιρροές.

Ο δίσκος είχε απήχηση και πούλησε πάνω από 5 εκατ. αντίτυπα στις ΗΠΑ και όπου και ξεχώρισαν τα hits “Feels Like The First Time”, “Cold As Ice”, “Long Long Way From Home” αλλά και το ψυχεδελικό διαμαντάκι “Starrider”. Η συνέχεια ήταν εξίσου επιτυχημένη και τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς κυκλοφορεί το “Double Vision” με τo ομότιτλο, τo “ Hot Blooded” και το “Blue Morning, Blue Day” όπως και το μοναδικό instrumental κομμάτι της μπάντας μέχρι και σήμερα, το “Tramontane” να αποτελούν τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.

Ο δίσκος παρέμεινε στο αμερικάνικο Top Ten για έξι μήνες, κάτι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να γίνει ο πιο επιτυχημένος δίσκος στην ιστορία των Foreigner αφού μόνο στην Αμερική έγινε 7 φορές πλατινένιος και τους έδωσε την ευκαιρία να περιοδεύσουν σαν headliners πια και να καθιερωθούν σαν μία αναγνωρισμένη πλεον “arena rock” μπάντα.

Το 1979 ηχογραφούν τον τρίτο τους studio δίσκο με την ονομασία “Head Games” ο οποίος αν και πήγε πολύ καλά εμπορικά πουλώντας 5 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στην Αμερική, οι Jones και Gramm θεώρησαν πως ο δίσκος απέτυχε να επαναλάβει την επιτυχία του προκατόχου του μιας και τα standards της δημοτικότητας του γκρουπ είχαν ανέβει αισθητά. Στον δίσκο αυτό έχουμε τις πρώτες αλλαγές στο line up, με τον μπασσίστα Rick Wills (ex Cochise, Roxy Music) να αντικαθιστά τον Ed Gagliardi. “Dirty White Boy” και το ομότιτλο ξεχώρισαν από το άλμπουμ και κυκλοφόρησαν σαν επιτυχημένα singles όμως λίγο αργότερα κάπου στα μέσα του 1980 ο Jones δείχνει την πόρτα της εξόδου στον συνιδρυτή της μπάντας Ian Mc Donald και στον Al Greenwood θεωρώντας ότι με αυτή του την κίνηση θα είχε τον ολοκληρωτικό έλεγχο της μπάντας συνθέτοντας αποκλειστικά αυτός και ο Gramm τις επόμενες επιτυχίες του γκρουπ (λίγο αργότερα οι δύο εκδιωγμένοι θα σχηματίσουν το συγκρότημα των SPYS και θα κυκλοφορήσουν δύο ανεπιτυχή άλμπουμ και θα διαλυθούν κάπου στα τέλη του 1984).

Θέλοντας λοιπόν οι δυο τους να προχωρήσουν παρακάτω όντας οι “κινητήριοι μοχλοί” των Foreigner, αποφασίζουν να συνεχίσουν σαν κουαρτέτο πια και για τις ανάγκες της περιοδείας ή και των ενδιάμεσων studio ηχογραφήσεων, οι κενές θέσεις καλύπτονται από διάφορους session μουσικούς ώσπου φτάνουμε στον Ιούλιο του 1981 και την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου των Foreigner με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο “4” και έχοντας για παραγωγό τον “πολύ” Robert John “Mutt” Lange αλλά και τον ίδιο τον Mick Jones.

Ο δίσκος έκανε κι αυτός τεράστια επιτυχία αφού περιείχε κομματάρες όπως το “Urgent”(μία φοβερή σύνθεση με χαρακτηριστικό drum beat στο ρεφραίν και ένα καταπληκτικό sax σόλο από τον μεγάλο μαύρο σαξοφωνίστα της Motown, Junior Walker) το “Juke Box Hero” και φυσικά την πρώτη μπαλάντα της μπάντας μέχρι τότε, το αξεπέραστο “Waiting For A Girl Like You” με το καταπληκτικό synth intro από τον άσημο τότε Thomas Dolby, ένα ερωτικό κομμάτι με πολύ συναίσθημα κάτι το οποίο αποτυπώνεται στην ερμηνεία του Gramm και των υπολοίπων μελών στα δεύτερα φωνητικά. Το κομμάτι αυτό έγινε φυσικά Νο1 στην Αμερική μαζί με το “Urgent” που κυκλοφόρησαν σαν singles και παρέμειναν για μεγάλο διάστημα στην κορυφή.

Ακολούθησε περιοδεία για μεγάλο χρονικό διάστημα όπου session μέλη πήγαιναν και έρχονταν στην μπάντα με τον σταθερό πυρήνα όμως των Jones/Gramm να συνθέτει την μια επιτυχία μετά την άλλη και το όνομα των Foreigner να φιγουράρει στα charts Ευρώπης και Αμερικής. Στα τέλη του 1984 ηχογραφούν το διάδοχο του “4” με τίτλο “Agent Provocateur” και εκεί η φήμη τους κυριολεκτικά απογειώνεται αφού ο δίσκος περιέχει ίσως το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι στην ιστορία των Foreigner, το “I Want To Know What Love Is”, μια συναισθηματική slow μπαλάντα με έντονο το gospel στοιχείο αφού στην κορύφωση του κομματιού συμμετέχει η New Jersey Mass Choir. Επίσης, πέρα από το γεγονός ότι το τραγούδι αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα all time classic, έχει διασκευαστεί και από την δική μας Βίκυ Λέανδρος με ελληνική απόδοση και πολύ προσφάτως ανεπιτυχώς από την Mariah Carrey. Αξιόλογο είναι επίσης και το άλλο hit του δίσκου, το “That Was Yesterday” ένα πολύ όμορφο μελωδικό κομμάτι το οποίο θριάμβευσε κι αυτό στα charts το 1985 όταν και κυκλοφόρησε σαν single.

Η συνέχεια ήρθε το 1987 όταν και κυκλοφόρησε το “Inside Information” ένας καταπληκτικός AOR δίσκος με πάρα πολλά πλήκτρα στο ύφος των Survivor και με τρομερά hits όπως το “Say You Will” που αποτελεί και το πρώτο single του δίσκου(και προσωπικό αγαπημένο του γράφοντα), το “Heart Turns To Stone”, “Can’t Wait” και “I Don’t Want To Live Without You. Τότε είναι που αποφασίζει ο Lou Gramm πως ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσει τον πρώτο του solo δίσκο και έτσι την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το επιτυχημένο “Ready Or Not” που περιέχει το μοναδικό “Midnight Blue”. Συμμετέχει επίσης και με το “Lost In The Shadows” στο soundtrack της ταινίας “The Lost Boys”. Παράλληλα ο Mick Jones ασχολείται και με τις παραγωγές άλλων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων όπως των Van Halen που είχε προηγηθεί το 1986 με το “5150”, και σε καλλιτέχνες εκτός της rock όπως Billy Joel κ.α.

Αξίζει να αναφέρουμε πως στις 14 Μαΐου του 1988 οι Foreigner ήταν co-headliners στην επετειακή συναυλία για τα 40 χρόνια της δισκογραφικής τους εταιρίας Atlantic Records(και η οποία διήρκησε περίπου 13 ώρες), όπου highlight αποτελεί η εκτέλεση του “I Want To Know What Love Is” στο κλείσιμο της συναυλίας με guest άλλους καλλιτέχνες της Atlantic όπως οι Phill Collins, Crosby Stills & Nash και πληθώρα άλλων να αποτελούν το χορωδιακό σκέλος.

Έτσι φτάνουμε στο 1989 όπου η μπάντα αποφασίζει να κάνει ένα μικρό διάλλειμα μιας και οι σχέσεις του Jones και του Gramm δεν ήταν οι καλύτερες εκείνη την περίοδο. Οι εξαντλητικές περιοδείες και οι πάμπολλες υποχρεώσεις του καθενός εκτός μπάντας επέφεραν τον κορεσμό στο γκρουπ και αμφότεροι οι δυο τους αποφασίζουν να αφοσιωθούν σε solo δουλειές.

Ο πρώτος κυκλοφορεί τον πρώτο του ομώνυμο δίσκο ο οποίος μάλλον πέρασε σχεδόν απαρατήρητος ενώ ο δεύτερος κυκλοφορεί το εξίσου επιτυχημένο “Long Hard Look” που περιέχει τα super hits “Just Between You And Me”, “Angel With A Dirty Face”, “True Blue” όπου συμμετέχουν αξιόλογα ονόματα του χώρου όπως οι Vivian Campbell(ex Dio, Whitesnake) και Dan Huff(Giant) στις κιθάρες, ο παλιός του γνώριμος από τους Black Sheep και επί χρόνια φίλος του Gramm, Bruce Turgon στο μπάσο και ο Ben Gramm (αδερφός του Lou) στα τύμπανα. Λίγο αργότερα και αφού οι σχέσεις του Jones και του Gramm είχαν φτάσει στο απροχώρητο, αποφασίζουν να χωρίσουν οι δρόμοι τους με αποτέλεσμα ο Lou Gramm να φύγει από το συγκρότημα. Τότε, κάπου στα τέλη του 1990 μαζί με τον Vivian Campbell στις κιθάρες, τον Bruce Turgon στο μπάσο και τον Kevin Valentine στα τύμπανα σχηματίζει τους φοβερούς Shadow King, ίσως το καλύτερο project στο χώρο του AOR και το 1991 κυκλοφορούν το μοναδικό τους άλμπουμ με τίτλο το όνομα της μάντας το οποίο περιέχει τρομερές μελωδίες και διακρίνεται για την άψογη κιθαριστική δουλειά του Campbell και φυσικά για τις αξεπέραστες ερμηνείες του Gramm.

Λίγο αργότερα συμμετέχουν με την υπερ-κομματάρα “One Dream” στο soundtrack της ταινίας “Highlander II: The Quickening” όμως υπό την ονομασία “Lou Gramm Band” για καθαρά εμπορικούς λόγους και λίγο αργότερα διαλύονται. Παράλληλα στα των Foreigner, ο Mick Jones έχει έτοιμη την επόμενη δουλειά της μπάντας και με τον Johnny Edwards(ex King Kobra) να έχει αναλάβει τα φωνητικά, κυκλοφορούν το “Unusual Heat”, ένας δίσκος ο οποίος απογοήτευσε αρκετά σε επίπεδο πωλήσεων και δεν σημείωσε σχεδόν καθόλου επιτυχία για τα δεδομένα των Foreigner, αφού και οι συνθέσεις ήταν ανέπνευστες και η απουσία του Gramm ξένιζε, με την μπαλάντα “Safe In My Heart” να αποτελεί την καλύτερη ίσως στιγμή του δίσκου. Ευτυχώς η αποχή του Gramm από τις τάξεις του συγκροτήματος θα λάβαινε τέλος το 1992, όπου και επέστρεψε φέρνοντας μαζί του και τον “προστατευόμενο” του Bruce Turgon για να κυκλοφορήσουν την συλλογή “The Very Best Of…And Beyond”, κυκλοφορία που περιείχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος έως τότε καθώς και την προσθήκη τριών νέων κομματιών.

Η μαγεία του συγκροτήματος την εποχή εκείνη αποτυπώνεται στο DVD που κυκλοφόρησε το 2003 με τίτλο “Live At Deer Creek 1993” σε μια εμφάνιση που δικαιολογεί το γεγονός ότι δίκαια συγκαταλέγονται στις μεγαλύτερες ροκ μπάντες του πλανήτη και του arena rock κατ’ επέκταση. To 1995 κυκλοφορούν το πολυαναμενόμενο λόγω επιστροφής Gramm αλλά άκρως απογοητευτικό “Mr. Moonlight” παρόλο που στο δίσκο βρίσκεται το “Until The End Of Time” το οποίο σημείωσε απρόοπτη επιτυχία σαν single φτάνοντας στο Νο 42 του Billboard 100. Tο 1997 είναι μια άτυχη χρονιά για τους Foreigner και συγκεκριμένα για τον Lou Gramm αφού διαγνώστηκε με ένα είδος όγκου στον εγκέφαλο του και παρόλο που θεωρήθηκε καλοήθης η εγχείρηση στην οποία επεβλήθη για την αφαίρεσή του, κόντεψε να του στοιχίσει ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Παρόλα αυτά ο Lou Gramm βγήκε νικητής στην μάχη που έδωσε με την αρρώστια του αλλά το πρόγραμμα αποκατάστασης που ακολούθησε τον ανάγκασε να πάρει αρκετό βάρος, να έχει δυσκολίες στην αναπνοή και φυσικά επηρέασε και σε μεγάλο βαθμό την φωνή του αφού δεν μπορούσε καν να μιλήσει σωστά. Δεν το έβαλε όμως κάτω και μέχρι το 1999 ήταν και πάλι έτοιμος να ξαναβγεί σε περιοδεία με τους Foreigner.

Κάπου τότε ήταν που ο Gramm αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό μιας και η πίστη του έγινε εντονότερη αφού βγήκε αλώβητος από την περιπέτεια του, οπότε σαν μουσικός ένιωσε την ανάγκη να αφήσει τις αρένες και τα μεγαλεία και να ασχοληθεί με το χριστιανικό rock. Έτσι στα τέλη του 2002 στο ετήσιο φεστιβάλ Night Of The Proms στην Ολλανδία ο Gramm έπαιξε για τελευταία φορά με τον Jones και τους Foreigner, ώστε να αφοσιωθεί ξανά στην solo καριέρα του από το 2003 και έπειτα. Το γεγονός αυτό συνέπεσε και με τον θάνατο και των δυο γονιών του Gramm, Bennie και Nikki Grammatico, κάτι που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και θέλοντας να εκπληρώσει την επιθυμία των γονιών του που ήθελαν κάποτε και τα τρία αδέρφια Gramm, Lou, Ben και Richard να συνεργαστούν μαζί, ξαναφορμάρει την Lou Gramm Band με την μορφή που την ξέρουμε σήμερα. Ο Mick Jones από την άλλη ένιωθε πως είναι πολύ νωρίς ακόμα ώστε να δώσει ένα τέλος στους Foreigner και στα μέσα του 2004 ξανασυστήνεται στο κοινό με ένα εντελώς νέο line-up το οποίο μέχρι το 2005 είχε σχεδόν και τη μορφή που έχει σήμερα. Η μπάντα εκτός από τον ηγέτη της Mick Jones αποτελούνταν από τον Jason Bonham(γιό του αείμνηστου John, drummer των θρύλων Led Zeppelin) στα τύμπανα, τον Jeff Pilson (ex Dokken) στο μπάσο, τον Thom Gimbel στα πλήκτρα και τον φοβερό Kelly Hansen(ex Hurricane, Unruly Child, Perfect World) στα φωνητικά να αντικαθιστά επάξια τον μεγάλο Lou Gramm. Το σχήμα περιοδεύει ανελλιπώς στην Αμερική αλλά και σε μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης και το 2008 κυκλοφορεί μια ακόμα συλλογή, το “No End In Sight, The Very Best Of Foreigner” η οποία πέρα από τα παλιά hits περιλαμβάνει και ένα δεύτερο CD με επαναηχογραφήσεις των μεγαλύτερων επιτυχιών της μπάντας με την φωνή του Kelly Hansen και των υπολοίπων νέων μελών (κάτι ανάλογο δηλαδή με το “Revelation” των επίσης τεράστιων Journey), όπως επίσης και ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι ύστερα από πολλά χρόνια, το εξαιρετικό “Too Late”, το οποίο ήταν προπομπός του περσινού καινούργιου studio άλμπουμ μετά από 14 χρόνια, του αξιοπρεπέστατου “Can’t Slow Down” όπου και συμπεριλήφθηκε κανονικά στην κυκλοφορία αυτή. Λίγο πιο πριν ο Jason Bonham έδωσε την θέση του στον Brian Tichy, έναν παλιό γνώριμο drummer στις τάξεις του συγκροτήματος. Νέα κυκλοφορία είχαμε και από τους Lou Gramm Band με τίτλο το όνομα της μπάντας, μια μέτρια κυκλοφορία με κυρίως christian rock στοιχεία αλλά με την φωνή του Lou Gramm να βρίσκεται σε πολύ καλά επίπεδα.
Εν κατακλείδι, οι Foreigner αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες και επιδραστικότερες μπάντες της Αμερικής, με τεράστια δημοτικότητα και αναγνωρισιμότητα, έχοντας στο ενεργητικό τους πολυπλατινένιους δίσκους με πάνω από 35 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως και ευχόμαστε το κεφάλαιο των Foreigner να συνεχίσει να μας απασχολεί για αρκετό καιρό ακόμα.
Άρης Αβραμίδης

Οι Danger Angel αποκαλύπτονται...

Από τις κορυφαίες μπάντες που υπαρχουν στην πατρίδα μας είναι και οι hard rockers DANGER ANGEL. Το συγκρότημα διακρίνεται για την σοβαρότητα του, την εκρηκτική παρουσία του στα live, και την άριστη εκτελεστική του δεινότητα. Το ευχάριστο για τους οπαδούς της αγαπημένης μας μουσική είναι πως οι υπέροχοι DANGER ANGEL κυκλοφορούν τον παρθενικό τους άλμπουμ από την Αμερικάνικη δισκογραφική εταιρία Perris Records.Όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι πραγματικά εκπληκτικές και πλέον η παγκόσμια κυκλοφορία του δίσκου αποτελεί ένα σπουδαίο γεγονός για την Ελληνική σκηνή! O κιθαρίστας των Danger Angel, Σπύρος Φουσέκης μίλησε στο Rockway.gr και μας έδωσε σαφείς και αποκαλυπτικές απαντήσεις για όσα σημαντικά συνέβησαν στο γκρουπ όλα αυτά τα χρόνια.
- Πότε ξεκίνησε η ιστορία των DANGER ANGEL και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε μέχρι να σταθεροποιηθεί το σχήμα;
Η ιστορία των Danger Angel ξεκινά κάπου στα μέσα του 2006. Είτε γνωστοί από παλαιότερα, είτε νέοι μουσικοί που «κόλλησαν» στην πορεία, έτσι δεν γίνεται συνήθως? Ο Ethan (Ethan Chionos – κιθάρες) κι εγώ (Spyros Foussekis - κιθάρες) είχαμε αρχίσει να δουλεύουμε πάνω σε ιδέες και μουσικές για αρκετό καιρό. Όταν αυτές οι μουσικές πήραν «σχήμα», τότε γεννήθηκε και η ανάγκη για μια συνολικότερη παρουσίασή τους και έτσι γεννήθηκαν οι Danger Angel. Στην πορεία ήρθαν ο Αντώνης (Antonis Venieris – Drums) με το Rudy (Rudy Rallis – μπάσο) και το Γιώργο (George AHAS Lignos – Keyboards), οι μουσικές δουλεύτηκαν περισσότερο και «γέμισαν», οι μελωδίες έδεσαν και έτσι το όλο project οδηγήθηκε στο studio για ηχογράφηση με την γενικότερη προοπτική να παρουσιαστεί στο μέλλον με κάποιο τρόπο. Όταν το όλο πράγμα άρχισε να φτάνει στην τελική του μορφή, πιστέψαμε ότι αξίζει το κάτι επιπλέον και κινηθήκαμε προς αυτήν την κατεύθυνση για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα.
Το όνομα του συγκροτήματος ποιος το εμπνεύστηκε;
Το συγκρότημα αρχικά, είχαμε αποφασίσει να το πούμε Blackout. Κάναμε, μάλιστα, και μία ή δύο συναυλίες με αυτό το όνομα. Είδαμε, όμως, ότι υπήρχε ήδη άλλο συγκρότημα με αυτό το όνομα και μάλιστα με υπάρχουσα δισκογραφία, οπότε έπρεπε να το αλλάξουμε άμεσα. Το Danger Angel το έφερε ο Ethan και δεν μας το αιτιολόγησε ποτέ. Για την ακρίβεια ακόμα δεν μας έχει πει. Παρά ταύτα, άρεσε σε όλους η γενικότερη αντίθεση μεταξύ των δύο συνθετικών (Angel - Άγγελος και Danger - Κίνδυνος) και η αντιδιαστολή στις έννοιες, μας έκανε και ηχητικά, οπότε το κρατήσαμε.
- Είχατε αλλαγές στα μέλη και ειδικά στο θέμα του τραγουδιστή .Τι ακριβώς συνέβη και με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή του;
Οι αρχικές αλλαγές δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί έγιναν στην περίοδο που το σχήμα και οι μουσικές του βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο της εξερεύνησης. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή έγινε μετά την ολοκλήρωση της πρώτης ηχογράφησης. Τότε αποχώρησε ο πρώτος τραγουδιστής, ο Μιχάλης και μπήκαμε στη διαδικασία αναζήτησης τραγουδιστή. Εμφανίστηκε ο Jimmy (Cage), τα φωνητικά του album ηχογραφήθηκαν ξανά και μαζί με αυτά έγιναν και άλλα πράγματα σε άλλους τομείς. Ήταν, όμως, απόφασή μας (και αφού δεν υπήρχε συγκεκριμένο πλάνο κυκλοφορίας εκείνη τη στιγμή) να γίνουν αυτά τα πράγματα από την αρχή για να παρουσιαστεί η μπάντα σε μια τελική μορφή. Έτσι και έγινε και το αποτέλεσμα είναι αυτό που κυκλοφορεί τελικά και είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι με αυτό.
- Πως προέκυψε η συνεργασία με την PERRIS RECORDS;
Όπως σου είπα, όταν πιστέψαμε ότι το υλικό που είχαμε στα χέρια μας άξιζε καλύτερης αντιμετώπισης από μια απλή ηχογράφηση, μπήκαμε στην διαδικασία αναζήτησης εταιρίας για να το κυκλοφορήσουμε. Αυτή η διαδικασία κράτησε αρκετό καιρό, αλλά έφερε αποτελέσματα. Ο manager μας, μας έφερε προτάσεις από τρεις ή τέσσερις (αν θυμάμαι καλά) εταιρείες και εν τέλει καταλήξαμε στην Perris τόσο για λόγους οικονομικούς και λόγους υποστήριξης αλλά και λόγω του γεγοότος ότι η συγκεκριμένη εταιρεία ειδικεύεται στον ήχο μας εδώ και χρόνια.
Ποια είναι τα οφέλη που προκύπτουν με τη συγκεκριμένη συνεργασία και τι προοπτικές ανοίγονται για τους Danger Angel;
Τα οφέλη είναι σχετικά. Σαφώς μια εταιρεία που μπορεί να στηρίξει μια τέτοια κυκλοφορία, αφαιρεί από τους ώμους μας ένα σημαντικό βάρος και ένα ανάλογο άγχος, αφού δεν θα χρειαστεί να ασχοληθούμε εμείς με την κυκλοφορία και τα διαδικαστικά της. Επίσης, μόνο και μόνο το γεγονός ότι το album κυκλοφορεί σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι για εμάς μια κατάσταση πρωτόγνωρη. Ανάλογα και με την προώθηση αλλά και το πώς θα δεχτεί ο κόσμος τη μουσική μας, είναι, όπως και να το κάνουμε, μια επιβεβαίωση για εμάς και μια δικαίωση για τη δουλειά που έχουμε κάνει και την επένδυσή μας, στο κάτω-κάτω. Οικονομικά, είναι μάλλον ανούσιο να το σχολιάσουμε ή να περιμένουμε κάτι συγκεκριμένο. Από την άλλη, όλη αυτή η διαδικασία, ανοίγει νέους δρόμους για τους Danger Angel, Σε λίγες ημέρες, θα έχουμε το νέο album μας στα χέρια μας και στα καταστήματα, θα έχουμε μια επιπλέον «οντότητα», όπως και να έχει. Αυτό από μόνο του μας δίνει όχι μόνο ικανοποίηση και ευχαρίστηση αλλά και αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση για το μέλλον.
Στο μουσικό κομμάτι μπορείτε να μας περιγράψετε ποια διαδικασία ακολουθείτε εσείς σαν συγκρότημα για την σύνθεση και ενορχήστρωση των τραγουδιών;
Όλη η μουσική που παρουσιάζουν οι Danger Angel, είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας. Οι ιδέες ακούγονται στο studio, δουλεύονται σημείο-σημείο και ο καθένας βάζει το δικό του κομμάτι στο σύνολο. Το κάθε κομμάτι είναι ένα παζλ από κομμάτια που συνεισφέρουν όλοι. Αν λείψει ένα κομμάτι, τότε παύει να υπάρχει σύνολο.
- Και οι στίχοι σας σε τι καταστάσεις αναφέρονται;
Όχι σε κάτι συγκεκριμένο. Άλλες φορές γράφουμε για κάτι προσωπικό, άλλες για κάτι που μας συγκίνησε ή κίνησε το ενδιαφέρον μας εκείνη την περίοδο, ο καθένας φέρνει στους στίχους αυτό που τον απασχολεί εκείνη τη στιγμή.

- Φαίνεστε ότι είστε μία μπάντα που έχει δουλέψει σκληρά και με σχέδιο. Πιστεύετε ότι ήρθε η ώρα να αναγνωριστούν οι κόποι σας;
Δεν είναι θέμα αναγνώρισης. Κανένας δεν μας χρωστάει τίποτα. Είναι, πρώτα απ’ όλα, σημαντικό να νοιώσουμε εμείς ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα και να είμαστε εμείς ευτυχισμένοι με τη μουσική μας. Έχουμε δουλέψει σκληρά, πράγματι, και έχουμε επενδύσει ο καθένας προσωπικά σε αυτήν την προσπάθεια και θα ήταν σίγουρα πολύ καλό να έχουμε και την ανάλογη αντιμετώπιση από τον κόσμο. Από την άλλη, αν ρωτάς αν πιστεύουμε ότι η μουσική ας αξίζει να παρουσιαστεί με αυτόν τον τρόπο, η απάντηση είναι απλή. Προφανώς, γιατί αν δεν το πιστεύαμε, δεν θα είχαμε μπει στον κόπο.
- Διακρίνουμε έντονα AOR και Hard Rock στοιχεία στα κομμάτια σας. Αν και το συγκεκριμένο είδος δεν υποστηρίζεται με πάθος όπως παλαιότερα από τους κριτικούς, παρόλα αυτά εσείς το τιμάτε δεόντως. Γιατί επιλέξατε αυτό τον ήχο τελικά;
Μα, με αυτόν τον ήχο μεγαλώσαμε. Είμαστε (οι περισσότεροι) παιδιά των 80s και με αυτούς τους ήχους μάθαμε να παίζουμε μουσική, με αυτούς γνωριστήκαμε μεταξύ μας, με αυτούς περάσαμε όμορφα. Από την άλλη, μην νομίζεις ότι οι Danger Angel δεν έχουν κι άλλα πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουμε παρουσιάσει και αυτό γιατί αυτή τη στιγμή πρέπει να δώσουμε βάρος σε αυτό το album και αυτό το album να υποστηρίξουμε. Όταν θα έρθει η ώρα, θα παρουσιάσουμε και άλλα πράγματα, διαφορετικά, αλλά πάντα μέσα σε κάποιο πλαίσιο που μας χαρακτηρίζει από την αρχή. Όπως και να έχει, οι Danger Angel εξελίσσονται και βελτιώνονται συνεχώς. Και επειδή ζούμε τη μουσική μας και ζούμε τις αλλαγές και τις εξελίξεις της, αλλάζουμε μαζί της.
- Η συνεργασία με τον Jeff Scott Soto ήταν, ομολογουμένως, σημαντική επιτυχία. Μπορείτε να μας περιγράψετε πως νιώσατε όταν ακούσατε τη φωνή του σε δικό σας κομμάτι και αν έγινε κάποιο γεγονός που σημάδεψε την συνεργασία σας;
Μια τέτοια συνεργασία είναι πάντα σημαντική. Πέραν της έννοιας της επιτυχίας, ωστόσο, υπάρχει και η προσωπική ικανοποίηση του να δίνεις ένα κομμάτι από τη μουσική σου σε κάποιον που τόσα χρόνια έχεις μάθει να θαυμάζεις και αυτός, όχι μόνο να το αποδέχεται και να αποφασίζει να εργαστεί επάνω του, αλλά να το κάνει δικό του κομμάτι, δικό του «παιδί». Όλη η συνεργασία προέκυψε τυχαία. Ο manager μας, μας παρουσίασε το ενδεχόμενο και εμείς δεν μπορούσαμε να πούμε όχι, βέβαια. Αυτό το κομμάτι, στην ουσία, γράφτηκε για τον Jeff, δεν συμπεριλαμβανόταν στα αρχικά σχέδιά μας. Αυτό που νοιώσαμε όταν ο Jeff μας το επέστρεψε, ήταν, φυσικά, μεγάλη ικανοποίηση και μεγάλη ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε. Και φυσικά, η συνεργασία μας με τον Jeff δεν τελειώνει εδώ…
- Σας έχω δει αρκετές φορές live και ομολογώ ότι με έχετε εντυπωσιάσει για τον δυναμισμό, το κέφι σας ,την ενέργεια σας αλλά κυρίως για τον "επαγγελματισμό σας", κυρίως στον τομέα της σκηνικής παρουσίας .Τελικά σε τι διαφέρουν οι Danger Angel από τις υπόλοιπες ελληνικές μπάντες και ποια είναι η άποψη σας για το ελληνικό κοινό;
Οι Danger Angel δεν διαφέρουν σε τίποτα από οποιαδήποτε μπάντα στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού. Είναι μια παρέα μουσικών που κάνει το καλύτερο δυνατό για να παρουσιάσει τη δουλειά της και τη μουσική της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτό προϋποθέτει δουλειά, σοβαρότητα, αφοσίωση, επιμέλεια και υπομονή. Όταν αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να ανέβουμε αυτό το επιπλέον σκαλί, αποφασίσαμε ότι θα είμαστε πιστοί σε αυτές τις προϋποθέσεις. Και προσπαθούμε ακόμα να το κάνουμε και θέλουμε να το κάνουμε ακόμα καλύτερα. Και θα το κάνουμε γιατί σεβόμαστε τους εαυτούς μας, τη δουλειά μας και κυρίως τον κόσμο που έρχεται να μας δει να παίζουμε και πληρώνει κάθε φορά. Αυτή είναι η σημαντικότερη προϋπόθεση για εμάς. Και ξέρεις; Το Ελληνικό κοινό δεν είναι οποιοδήποτε κοινό. Ο κόσμος απαιτεί πράγματα και τα απαιτεί επιτακτικά. Παλιότερα, οι συναυλίες ήταν λιγότερες, τα μεγάλα ονόματα δεν έρχονταν συχνά και ο κόσμος διψούσε για συναυλίες. Τώρα που οι συναυλίες είναι περισσότερες, στην εξίσωση μπαίνει και το μέγεθος «σύγκριση» και «αξιολόγηση». Εκ των πραγμάτων, δεν μπορείς να πας σε όλες τις συναυλίες που προσφέρονται, οπότε και το κριτήριο για το που θα πας παίζει ρόλο. Βεβαίως και το ελληνικό κοινό είναι ιδιαίτερα απαιτητικό αλλά είναι, ίσως, και από τα πιο θερμά γενικότερα. Και αυτό λέει ότι πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να το κερδίσεις. Και ότι γίνεσαι καλύτερος με την προσπάθεια.
- Τι αποκομίσατε από τις εμφανίσεις με τους WINGER;
Εμπειρία, μέθοδο, αναμνήσεις, μια καλή φιλία με όλα τα παιδιά, μια πολύ καλύτερη άποψη για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένα συγκρότημα on stage και off stage, για το πώς δουλεύει μια μπάντα υψηλού επιπέδου και τόσα άλλα μικρότερα αλλά εξίσου σημαντικά. Και βεβαίως, ένα ακόμα άνοιγμα προς ανθρώπους που μας έβλεπαν για πρώτη φορά. Σε κάθε περίπτωση, κερδίσαμε πολλά.
- Τι είναι εκείνο που σας ενοχλεί από την σημερινή πραγματικότητα που επικρατεί στη τοπική σκηνή;
Δεν νομίζω ότι ασχολούμαστε, πλέον, με πράγματα που, ενδεχομένως, ενοχλούν. Αυτό το κάναμε παλιότερα. Για εμάς, σημασία έχει να αντιπαρερχόμαστε τις δυσκολίες και τις ενοχλήσεις και να μην επηρεάζουν τη δουλειά μας σε βαθμό που να μας κρατάνε πίσω. Από εκεί και ύστερα, σίγουρα θα θέλαμε περισσότερους και καλύτερους συναυλιακούς χώρους και περισσότερες ευκαιρίες για όλες τις ελληνικές μπάντες.
- Τα όνειρα του γκρουπ ξεπερνούν τα ελληνικά σύνορα;
Υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Έχουμε μια παγκόσμια κυκλοφορία, έχουμε, πιστεύουμε, καλό υλικό και καλή μπάντα. Γιατί όχι! Από τη στιγμή που θα μας δοθεί η ευκαιρία, να είσαι σίγουρος ότι θα την αρπάξουμε από τα μαλλιά!!!
- Ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες του Rockway.gr;
Να συνεχίσουν να στηρίζουν την ελληνική σκηνή, να συνεχίσουν να στηρίζουν τη μουσική που αγαπούν, να πηγαίνουν σε συναυλίες, ελληνικών και ξένων συγκροτημάτων και να εξακολουθήσουν αν στηρίζουν όλα τα έντυπα και μέσα που βοηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση και ένα από αυτά, είναι σίγουρα το Rockway.
Φώτης Μελέτης

ARCTIC MONKEYS - "Humbug"

Προσωπικά, η βρετανική indie rock, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, δεν με συγκίνησε και ποτέ. Όταν βέβαια έγινε το μεγάλο ξέσπασμα της σκηνή, όφειλα να ακούσω και να ενημερωθώ καταλλήλως για το τι ακριβώς συνέβαινε. Τότε ήταν η εποχή που όλοι μιλούσαν για τους Arctic Monkeys, το next best thing της Βρετανίας στη μουσική οι οποίοι είχαν καταφέρει να κερδίσουν τον κόσμο πριν καν βρουν δισκογραφική εταιρεία, χρησιμοποιώντας απλούστατα το internet.
Όταν τελικά κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους με τίτλο "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" και οι Monkeys άρχισαν να γεμίζουν τα αγγλικά φεστιβάλ, το άκουσα προσεκτικά και ομολογώ πως στ' αλήθεια με είχε κερδίσει για αρκετούς μήνες μόνο όχι αρκετά για να με κάνει γενικά fan του είδους. Έκτοτε κράτησα μια στοιχειώδη επαφή μέσω των singles του δεύτερου δίσκου τους, "Favourite Worst Nightmare" τα οποία δεν με ενθουσίασαν (παρόλο που έδειχναν πως οι Βρετανοί προόδευαν) και κάποιων τυχαίων άρθρων από τα πολλά που τους είχαν ως θέμα σε webzines και περιοδικά. Για την κυκλοφορία του τρίτου δισκογραφικού τους χτυπήματος, ενημερώθηκα μάλλον εκ των υστέρων, ακούγοντας στο ραδιόφωνο το πρώτο single "Crying Lightning" το οποίο μου κίνησε την περιέργεια.
Αυτό συνέβη πολύ απλά γιατί το συγκεκριμένο κομμάτι δεν ήταν κάτι που θα περίμενα από την βρετανική παρέα και για να πω την αλήθεια, αν δεν είχα συνηθίσει την χαρακτηριστική φωνή του Alex Turner από το επιτυχές του project, The Last Shadow Puppets, δεν θα πήγαινε ποτέ το μυαλό μου στους Arctic Monkeys.
Όλη αυτή η περιέργεια λοιπόν στάθηκε ως αφορμή να ασχοληθώ επιμελώς με το Humbug και να δω τι ακριβώς συμβαίνει. Η πρώτη ετυμηγορία με άφησε προβληματισμένο.
Η ζωηράδα και η σπιρτάδα που χαρακτήριζε αυτή τη μπάντα αντικαταστάθηκαν από μια «ταξιδιάρικη» μαγεία και μια πρωτόγνωρη σκοτεινή ατμόσφαιρα ενώ η ωμή τους ενέργεια έχει ωριμάσει μάλλον σε μια ωμή ρυθμικότητα κατά κάποιο τρόπο ψυχεδελική. Πιο απλά, η μουσική τους πλέον δεν είναι τόσο ρηχή, κατέχει πολλά επίπεδα που περιμένουν τον ίδιο τον ακροατή να τα ανακαλύψει. Μην φανταστείτε βέβαια τίποτα 10λεπτα ψυχεδελικά instrumental, απλώς όπως δήλωσαν και τα ίδια τα μέλη της μπάντας, κατά τη διάρκεια της σύνθεσης άκουγαν πολύ Cream και Jimi Hendrix(να προσθέσω ίσως και τους Doors και τον Nick Cave). Για μένα βέβαια οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί αφού μια ακόμα με περίμενε όταν πρόσεξα πως στα credits, δίπλα στον ρόλο του παραγωγού υπήρχε το όνομα ενός από τους αγαπημένους μου μουσικούς, του Josh Homme.
Στην αρχή μου φάνηκε παράδοξη αυτή η υπερατλαντική συνεργασία γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικές κουλτούρες (o desert rock guru συναντά τους brit rockers) όμως όταν ξανάκουσα τον δίσκο όλα ήρθαν στη θέση τους. Είναι ξεκάθαρο πως οι ίδιοι οι Monkeys ήθελαν έτσι να διευρύνουν τα όρια των συνθέσεών τους και να αποδείξουν στο κοινό ότι έχουν ωριμάσει και σκέφτονται προοδευτικά με γνώμονα καθαρά την εξέλιξη της ίδιας τους της μουσικής. Ο Josh Homme απλώς τους άφησε ελεύθερους παρέχοντάς τους τα κατάλληλα μέσα να το επιτύχουν. Η παραγωγή, κατά τη γνώμη μου, είναι και το κλειδί της επιτυχίας αυτού του δίσκου (ο Homme έχει τελικά το χέρι του Μήδα) αφού πρόκειται για ένα λαμπρό αποτέλεσμα ανάμειξης αμερικανικής με βρετανική νοοτροπία.
Το Humbug είναι δύσκολο να χωριστεί σε επιμέρους καλά ή κακά κομμάτια διότι είναι συνολικά δουλεμένο και πραγματικά ακούγεται ολόκληρο σαν album όμως πάρτε ως highlights τα: Secret Door, My Propeller, Dance Little Liar και φυσικά το Crying Lightning.
Η «σκοτεινή» συνεισφορά του Josh Homme θα ήταν από μόνη της αφορμή να ακούσω αυτόν τον δίσκο, όμως όπως είδατε αυτό που μου παρακίνησε πρώτο το ενδιαφέρον ήταν οι ίδιες οι συνθέσεις. Θεωρώ πως είναι από τις καλύτερες δουλειές της χρονιάς που πέρασε και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα αν έχετε διάθεση για κάτι το διαφορετικό.
Μανώλης Γιαννίκιος

PLACEBO - "Battle For The Sun"

Αν τώρα τελευταία προσέξατε μαζί μου πως οι Placebo είναι και ακούγονται παντού και αναρωτηθήκατε γιατί, η απάντηση βρίσκεται στον έκτο τους δίσκο, Battle For The Sun. Μπορεί να έχει κυκλοφορήσει εδώ και κάποιο καιρό, το ενδιαφέρον των media όμως διατηρείται αναλλοίωτο λόγω της πληθώρας των κομματιών που προωθούνται παράλληλα ως singles. Μ' αυτήν την έξυπνη κίνηση, η παραπονιάρικη φωνή του Brian Molko πολιορκεί καθημερινά τους κάθε είδους δέκτες μας με κομμάτια όπως τα: The Never Ending Why, Ashtray Heart, For What Is Worth, Bright Lights, Battle For The Sun κ.α, να διαδέχονται το ένα το άλλο. Το ελληνικό κοινό βέβαια ανέκαθεν τους αγαπούσε και φρόντιζε να τους το δείχνει γεμίζοντας ασφυκτικά τους χώρους που έρχονταν για live (βλ. Terra Vibe στο περσινό rockwave) ή πολύ απλά κάνοντας τα κομμάτια τους διαχρονικά hits στις playlists του ραδιοφώνου.

Όμως παρόλα αυτά για να θεωρηθεί ένας δίσκος επιτυχημένος πρέπει, εκτός από φανατικό κοινό και έξυπνο marketing, να διαθέτει και το αντίστοιχα αξιόλογο περιεχόμενο. Το Battle For The Sun λοιπόν είναι ένα album που διαθέτει αέρα σιγουριάς. Οι Placebo δείχνουν πως ξέρουν ακριβώς τι κάνουν με τη μουσική τους και χειρίζονται τα πλεονεκτήματά τους έξυπνα και με δημιουργικότητα. Ένα από αυτά τα πλεονεκτήματα είναι και ο νέος τους drummer, Steve Forrest ο οποίος αν και μικρότερος σε ηλικία και πείρα από τους Molko και Olsdal είναι αρκετά ικανός ώστε να κάνει τους Placebo να ακούγονται πιο δυναμικοί από ποτέ.

Αυτή η καινούργια «πορωτική» κατεύθυνση οφείλεται στο ευρηματικό rhythm section που αντί για τα καθιερωμένα συνοδευτικά pop beats πλέον παίζει ροκάροντας και μόνο. Μεγάλο ρόλο στην ψυχολογία που αποπνέει αυτός ο δίσκος έχει παίξει και η συμμετοχή του παραγωγού David Botrill (Tool, Muse, Silverchair κα) ο οποίος με τις προσωπικές του επιλογές έφτιαξε έναν rock ήχο, σκληρό για τα δεδομένα των Placebo που λειτουργεί όμως με το να ενισχύει το αποτέλεσμα κι όχι να το υπονομεύει. Οι συνήθεις επιρροές τους (David Bowie, Suede κα.) είναι ακόμα εκεί, έρχονται όμως πλήρως ανανεωμένες με την προσθήκη έντονων μερών για πνευστά, synths και πολλών άλλων που δεν έχει συνηθίσει κανείς να τα ακούει σε μια παραγωγή Placebo.

Όταν ακούσετε λοιπόν τον δίσκο, θα συνειδητοποιήσετε πως παρόλο που ξέρετε ήδη το μισό σχεδόν υλικό από το ραδιόφωνο και την tv, θα θέλετε ακόμα να το ακούσετε. Πιθανότατα να μην σας καθηλώσει γιατί είναι τελικά αυτό που ήταν πάντα οι Placebo: Rock όσο και pop, alternative όσο και catchy, σίγουρα όμως θα το ευχαριστηθείτε και γιατί όχι, θα πορωθείτε κιόλας.

Μανώλης Γιαννίκιος

STEEL PANTHER - Feel The Steel

Χιουμοριστικοί, απολαυστικοί και εκκεντρικοί είναι οι Καλιφορνέζοι glam/hard rockers STEEL PANTHER οι οποίοι μας παρουσιάζουν το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο Feel The Steel.
H μπάντα παίζει απλό, σαρκαστικό glam rock με αρκετές επιρροές από τον αμερικάνικο hard rock ήχο των eighties.

Χαρακτηριστικά τραγούδια είναι το υπέροχο Hell’s On Fire, το Fat Girl(αντιγραφή του Here I Go Again),το φανταστικό Death to All But Metal, το δυναμικό Asian Hooker,το Party All Day που μοιάζει έντονα με Bon Jovi καθώς και τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ που θυμίζουν από Van Halen και Motley Crue μέχρι και Judas Priest.
H μεγάλη έκπληξη βέβαια έρχεται στους καλλιτέχνες που συνεργάζονται στο άλμπουμ όπου βρίσκουμε τον Corey Taylor(Slipknot) να βάζει την δική του σφραγίδα σε αρκετά τραγούδια ενώ συμμετέχουν και οι Justin Hawkins(Darkness), M.Shadows(Avenged Sevenfold),Scott Ian(Anthrax) και μέλη από τις Donnas.
Μιλάμε για ένα πραγματικό διασκεδαστικό rock 'n roll δίσκο με τραγούδια που θα είναι η καλύτερη παρέα σας όταν έχετε τις μαύρες σας ήδη οι Steel Panther κάνουν μεγάλη επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού οπότε είναι κρίμα να τους αγνοήσετε.

Φώτης Μελέτης

Σας ευχαριστούμε...

Η χρονιά του 2009 ήταν αρκετά σημαντική για την μουσική που αγαπάμε αλλά και για το http://www.rockway.gr/ αφού κατόρθωσε να κλείσει ένα χρόνο ζωής με σκληρή δουλειά και μπόλικο μεράκι. Καταφέραμε να κάνουμε αληθινούς φίλους και να δια δώσουμε το hard rock σε όλο και περισσότερο κόσμο στη χώρα μας σε μία δύσκολη εποχή για την αγαπημένη μας μουσική χωρίς καμία οικονομική ανταπόδοση εκτός φυσικά από την αγάπη σας που μας δίνει δύναμη για την συνέχεια. Δεν θα σας κουράσω άλλο απλώς θέλω να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά που γράφουν και βοηθούν το Rockway.gr και στο Rockway Magazine(θα κυκλοφορήσει το τρίτο τεύχος στα τέλη του μήνα) και να είστε σίγουροι ότι θα συνεχίσουμε ακόμα πιο δυναμικά και το 2010.Η λίστα που δημοσιεύεται παρακάτω είναι οι προσωπικές μου επιλογές και πιο κάτω θα διαβάσετε και τις επιλογές των συντακτών Να είστε όλοι καλά και μην ξεχνάτε...

Keep Up the Rockway Faith!

The best albums 2009

OUTLOUD – Outloud
GUILT MACHINE – On This Perfect Day
COLDSPELL – Infinite Stargaze
WET – W.e.t.
SPITFIRE – Die Fighting
SHAKRA – Everest
STEEVI JAIMZ – My Private Hell
RIVERSIDE – Anno Domini High Definition
TRANSATLANTIC – The Whirlwind
EUROPE – Last Look at Eden
KISS – Sonic Boom
ANSWER – Everyday Demons
DYNAZTY – Bring the Thunder
4BITTEN – No More Sins
WASP – Babylon
BEARDFISH – Destined Solitaire
SOUL DOCTOR – Way Back to the Bone
LYNYRD SKYNYRD – Gods and Guns
JORN – Spirit Black
BON JOVI – The Circle

ΦΩΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

Τι άκουσαν περισσότερο οι συντάκτες του Rockway.gr

Aς δούμε λοιπόν τι άκουσαν και τι αγάπησαν περισσότερο οι συντάκτες του http://www.rockway.gr/ για το 2009.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ
- The Black League – Ghost Brothel
- Amorphis – Skyforger
- Skyclad – In The … All Together
- Megadeth – Endgame
- Kreator – Hordes Of Chaos
-Barren Earth – Our Twilight
-Theatre Of Tragedy – Forever Is The World
-Evile – Infected Nations
- Suicidal Angels – Sanctify The Darkness
- WASP – Babylon
- Alice In Chains – Black Gives Way To Blue
- Paradise Lost – Faith Divides Us-Death Unites Us
- Leaves’ Eyes – Njord
- Slayer – World Painted Blood
- Ashes You Leave – Songs Of The Lost

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΖΕΛΑΣ
- RIVERSIDE - Anno Domini High definition
- WHILE HEAVEN WEPT - Vast Oceans Lachrymose
- INDUKTI - Idmen
- CALLISTO - Providence
- CIRRHA NIVA - For Moments Never Done
- GUILT MACHINE - On This Perfect Day
- THE DEVIN TOWNSEND BAND - Ki
- MASTODON - Crack The Skye
- SUBSIGNAL - Beautiful And Monstrous
- CRIMSON CULT - Crimson Cult

ΣΟΦΙΑ ΡΕΝΤΟΥΜΗ
- OVERLAND - Diamond Dealer
- LOS ANGELES - Neverland
- JOHN ELEFANTE & MASTEDON - Revolution of Mind
- HOUSE OF LORDS - Cartesian Dreams
- 101 SOUTH - No U-Turn - ON THE RISE - Dream Zone
- GRAND DESIGN - Time Elevation -
- COOPER INC. - Pulling The Trigger
- MOONSTONE PROJECT - Rebel On The Run -
-SOUL DOCTOR - Way Back To The Bone
- TRANSATLANTIC - The Whirlwind
- YNGWIE J. MALMSTEEN - Angels of Love
- WINGER - Karma
- FIRENOTE - Firenote - BLACKWOOD CREEK - Blackwood Creek
- BLANC FACES - Falling From The Moon
- DARE - Arc of The Dawn
- LYNYRD SKYNYRD - God And Guns
- DANGER DANGER - Revolve -
- BLACKFOOT - Legends Never Die
Με τυχαία σειρά...

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΙΑΝΝΙΚΙΟΣ
- The Temper Trap- Conditions
- The Mars Volta- Octahedron
- Maylene And The Sons Of Disaster- II
- Megadeth- Endgame
- Killswitch Engage- Killswitch Engage
- Biffy Clyro- Only Revolutions
- The Black Crowes- Before The Frost...Until The Freeze
- Mastodon- Crack The Skye
- Arctic Monkeys- Humbug
- Chickenfoot- Chickenfoot
- Placebo- Battle For The Sun
- Lamb Of God- Wrath
- Porcupine Tree- The Incident
- Muse- The Resistance
- Foo Fighters- Greatest Hits
- Clutch- Strange Cousins From The West
- John Mayer- Battle Studies
- Pearl Jam- Backspacer
- U2- No Line In The Horizon
- Them Crooked Vultures- Them Crooked Vultures

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΗΜΕΛΛΟΣ
- Οutloud - Outloud
- Europe - Last Look at Eden
- Coldspell - Infinite Stargaze
- WET - Wet
- WASP - Babylon
- Lynyrd Skynyrd - Gods and Guns
- Spitfire - Die Fighting
- Bon Jovi - The Circle
- Kiss - Sonic Boom
- Steevi Jaimz - My Private Hell

ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΡΗΣ
- W.E.T. - W.E.T
- MEGADETH-Endgame
- JORN-Spirit Black
- LYNCH MOB-Smoke & Mirrors
- Coldspell - Infinite Stargaze
- Last Autumn's Dream-Dreamcatcher
- STEEVI JAIMZ-My private hell
- Dynazty-Bring The Thunder
- Winger - Karma
- Outloud - We'll Rock You to Hell And Back Again
- LYNYRD SKYNARD-Gods and Guns
- Europe-Last look at eden
- Wasp-Babylon
- Alice In Chains - Black Gives Way To Blue
- House Of Lords - Cartesian Dreams
- Constancia - 'Lost And Gone'
- Crash The System - The Crowning
- Cooper Inc. - Pulling the Trigger
- Firenote-Firenote
- Muse-The Resistance

Τα καλύτερα άλμπουμ για την χρονιά που έφυγε

Καλή Χρονιά & Χρόνια πολλά !Η χρονιά που πέρασε ήταν πραγματικά σαν roller coaster!12 μήνες γεμάτοι από μουσικά γεγονότα, συναυλίες, φεστιβάλ, καινούργιες κυκλοφορίες, dvd, επανακυκλοφορίες, ειδήσεις, απώλειες, παράξενα και μη ήταν αρκετά για να γεμίσει το κεφάλι και η ψυχή μας.Κάποια απ’ όλα αυτά μας χαροποίησαν, μας δυσαρέστησαν, μας λύπησαν, μας ξάφνιασαν. Για αυτόν τον λόγο όμως και ο κόσμος της μουσικής είναι τόσο γοητευτικά αλλόκοτος και ονειρικός ταυτόχρονα. Με αυτά τα δύο λογάκια θέλω να ευχηθώ για την νέα χρονιά που ήδη ήρθε, τα καλύτερα για όλον τον κόσμο, τους αναγνώστες μας, όλη την συντακτική ομάδα, και φυσικά τον chief editor μας Φώτη Μελέτη.Καλή χρονιά λοιπόν με πολύ καλή ποιοτική μουσική!
Riverside – Anno Domini High Definition
Enochian Theory - Evolution: Creation Ex Nihilio
Callisto – Providence
Osada Vida - Uninvited Dreams
Votum - Metafiction
Indukti - Idmen
Cirrha Niva – For Moments Never Done
Guilt Machine - On This Perfect Day
Mastodon – Crack The Skye
Gaspacho – Tick Tock
D. Townsend Project - Ki
City Of Fire – City Of Fire
Blind Ego - Numb
Subsignal – Beautiful And Monstrous
Karl Sanders – Saurian Exorcisms
Edensong – The Fruit Fallen
Mandalaband – BC-Ancestors
Redemption – Snowfall On Judgment Day
Porcupine Tree – The Incident
Osi – Blood

ΕΛΕΝΗ ΛΙΒΕΡΑΚΟΥ

To χαμένο όνειρο των Katmandu

Οι KATMANDU φτιάχτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στο Los Angeles από σπουδαίους μουσικούς όπως ο τραγουδιστής Dave King(Fastway) o κιθαρίστας Mandy Meyer (Krokus, Cobra και Asia), ο μπασίστας Caine Carruthers (The Untouchables) και ο ντράμερ Mike Alonso (The Meanies) και φυσικά το όνομα σχετίζεται με τη γνωστή πόλη του Νεπάλ.
Το 1991 κατάφεραν να κυκλοφορήσουν τον πρώτο και μοναδικό δίσκο τους που περιείχε δώδεκα τραγούδια με τίτλο το όνομα τους σε παραγωγή των John Purdell και Duane Baron.
Η μπάντα έπαιζε ατόφιο, μπαρουτοκαπνισμένο, τεχνικό hard rock με την φωνή του Dave King να σπάει κόκκαλα και την κιθάρα του Mandy Meyer να βγάζει φωτιές.
Η μπάντα δυστυχώς παρά τις καλές κριτικές δεν είχε επιτυχία και αναγνώριση από το ροκ κοινό με αποτέλεσμα τον επόμενο χρόνο να διαλύσει.
Τα κομμάτια που ξεχώρισαν από το ομώνυμο άλμπουμ των ΚΑΤΜΑΝDU ήταν τα The Way You Make Me Feel" και "When The Rain Comes και μόνο στην Ιαπωνία το συγκρότημα έκανε μία σχετικά μικρή επιτυχία.
Μετά την διάλυση των KATMANDU ο D.King συμμετέχει στους folk-punkrockers , FLOGGING MOLLY ενώ ο εξαιρετικός Mandy Meyer έπαιξε με τους Ελβετούς Krokus και Gotthard.
Ομολογώ ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ τυγχάνει να το έχω σε βινύλιο και νιώθω πολύ τυχερός που μου δόθηκε η ευκαιρία να το παρουσιάσω μιας και αποτελεί ένα κρυφό θησαυρό που πρέπει πραγματικά να ανακαλύψετε…
Φώτης Μελέτης

LEVERAGE - "Circus Colossus"

Oι Φιλανδοί LEVERAGE ξανακτυπούν με το νέο τους άλμπουμ που ονομάζεται "Circus Colossus" και όσοι λατρεύουν τον σκανδιναβικό σύγχρονο metal ήχο νομίζω θα αποζημιωθούν από το αποτέλεσμα.
Η Φιλανδική εξάδα δίνει τα ρέστα της και με επιθετικό ύφος στις κιθάρες, με τα πλήκτρα να καλύπτουν σε όγκο και δύναμη όποια αδυναμία υπάρχει στις ενορχηστρώσεις και με την υπέροχη φωνή του Pekka Heino να απογειώνει τις συνθέσεις καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα μοναδικό melodic metal album.
Σε πολλά σημεία του "Circus Colossus" διακρίνονται τα συμφωνικά ροκ στοιχεία που καθιέρωσαν πρώτοι οι συμπατριώτες τους Nightwish και που αποτελούν και σημείο αναφοράς και για τους LEVERAGE.
Η δυναμική των συνθέσεων δεν εξαντλείται στις κλασσικές φόρμες του ήχου που υπηρετούν αλλά συμπληρώνεται έξυπνα από την ενορχηστρωτική ευστροφία των neo-prog σχημάτων.Οι LEVERAGE παλεύουν να αποδείξουν ότι το μέλλον τους ανήκει και με προίκα τα δύο (συν ένα EP)άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει πριν απο το "Circus Colossus" θα προσπάθήσουν να κερδίσουν την εκτίμηση και την αποδοχή ολόκληρης της metal κοινότητας.
Ευχόμαστε να το πετύχουν...

Φώτης Μελέτης

Επανασύνδεση για τους Soundgarden

Πιθανή είναι η επανασύνδεση των SOUNDGARDEN αφού στο επίσημο site της μπάντας ο τραγουδιστής Chris Cornell δηλώνει πως το δωδεκάχρονο διάλειμμα των Soundgarden μάλλον έλαβε τέλος και είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στη δράση. Αναμένονται σύντομα εξελίξεις...