Απογόητευση και θυμός για το live των Crashdiet

Mόνο θλίψη αλλά και αγανάκτηση προκαλούν όσα τραγελαφικά συνέβησαν με την περίφημη συναυλία των CRASHDIET.Κριτική για ένα live που δεν διήρκησε ούτε 45 λεπτά δεν πρόκειται να κάνουμε. Απλά ενημερωτικά θα πούμε ότι οι Σουηδοί παρά την κούραση τους, μιας και ήρθαν οδικώς, προσπάθησαν με αντίπαλο τον κακό ήχο να μας χαρίσουν ένα δυνατό sleaze/hard rock show.Πάνω λοιπόν που άρχισε η μπάντα να παίρνει τα πάνω της και ο ήχος να διορθώνεται σημαντικά μας ενημερώνει ο τραγουδιστής ότι το επόμενο κομμάτι θα είναι και το τελευταίο και πρέπει να αποχωρήσουν(δεν είχαν συμπληρώσει 40-45 λεπτά παιξίματος) διότι ο συναυλιακός χώρος(Sin City)μετά τις μία τα μεσάνυχτα πρέπει να μετατραπεί σε χορευτικό club!!!

Όπως καταλάβατε το αρχικό σοκ διαδέχτηκε την οργή και μετά η απογοήτευση και οι Crashdiet ολοκληρώνουν το live παίζοντας το ολόφρεσκο Generation wildκαι στη συνέχεια αποχαιρετούν μέσα σε αποθέωση, τους λίγους αλλά φανατικούς οπαδούς τους που παραβρέθηκαν στο συγκεκριμένο live.

Tώρα τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής:

Γνώριζαν οι διοργανωτές τις απαιτήσεις του Sin City περί περιορισμένου ωραρίου και μετατροπή του χώρου σε club μετά τα μεσάνυχτα? Διότι αν το γνώριζαν τότε οι ευθύνες ανήκουν αποκλειστικά σε αυτούς αλλιώς αν προέκυψε την τελευταία στιγμή πιεστικά από την πλευρά του club τότε οι ευθύνες ανήκουν αλλού.

Επίσης άλλο ερώτημα που προκύπτει για τους διοργανωτές είναι γιατί άργησε να αρχίσει το live και δεν περιορίστηκε ο χρόνος συμμετοχής των ελληνικών γκρουπ ώστε να βγουν έγκαιρα στη σκηνή οι Crashdiet και να αποφεύγαμε τυχόν προβλήματα τα οποία δυστυχώς και προέκυψαν και αναγκαστήκαμε να απολαύσουμε με …εκπτώσεις το show.

Μάλλον ξεκάθαρες απαντήσεις δεν πρόκειται να πάρουμε και μπορεί κάποιοι να φτάσουν στο σημείο να τα ρίξουν και στους Crashdiet για να δικαιολογήσουν την ανευθυνότητα τους.

Eκείνο όμως που αποδεικνύεται για άλλη είναι ότι φανήκαμε αναξιόπιστοι απέναντι σε συγκροτήματα που κάνουν θραύση στην Ευρώπη.

Το μόνο λοιπόν που καταφέραμε είναι να τους τους αντιμετωπίσουμε σαν συνοικιακό γκρουπάκι και να εκτεθούμε χωρίς σοβαρό λόγο εκτός αν υπήρχε και δεν μας λένε.

Κρίμα για όλα τα παραπάνω και ιδιαίτερα σε όλα τα παιδιά που πήγαν να χαρούν μία από τις καλύτερες μπάντες αυτή τη περίοδο στο χώρο του sleaze/glam rock.

Φώτης Μελέτης

Nέο Rockway Magazine!!!

Κυκλοφορεί το νέο (No 4) τεύχος του ROCKWAY MAGAZINE με σημαντικές συνεντεύξεις παρουσιάσεις, κριτικές, νέες κυκλοφορίες, αφιερώματα, ελληνικά συγκροτήματα και πολλά άλλα
ενδιαφέροντα θέματα από τον χώρου του melodic, hard και heavy rock.
Το Rockway Magazine διατίθεται εντελώς δωρεάν (free press) σε κεντρικά δισκοπωλεία της Αθήνας ενώ μπορεί να σας σταλεί
και στο σπίτι χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση
αρκεί στο info@rockway.gr ή στο hardrockway@gmail.com
να μας στείλετε την διεύθυνσή σας και εμείς οφείλουμε να σας το ταχυδρομήσουμε.

Cobra (Rock Soundtrack)

Αναμφισβήτητα, μια από τις πιο cult κινηματογραφικές ταινίες της δεκαετίας του ’80 είναι και η αστυνομική ταινία δράσης “Cobra”, στην οποία πρωταγωνιστεί ο “πολύς” Sylvester Stallone. Η σκηνοθεσία ανήκει στον δικό μας George P. Cosmatos και το σενάριο ανήκει στον ίδιο τον “Sly” και γυρίστηκε το 1986 από την Cannon Films λίγο μετά αφότου είχε κυκλοφορήσει το “Rocky IV”.

Η πλοκή του έργου έχει ως εξής:
Αεροπορικό Ray-ban γυαλί, οδοντογλυφίδα στο στόμα και αχώριστος σύντροφος το Colt 45άρι από την μία και το ημιαυτόματο Jati-Matic για φινάλε. Έτσι ορίζεται η φιγούρα του περιθωριακού και σκληροτράχηλου αστυνομικού Marion Cobretti (η απλά “Cobra” για τους φίλους), σε μια επαρχιακή πόλη στην Αμερική της δεκαετίας του ’80. Σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με μια σπείρα οργανωμένου εγκλήματος με την κωδική ονομασία “New Order” οι οποίοι δολοφονούν κατά συρροή άνευ λόγου και αιτίας αθώους και ανυπεράσπιστους πολίτες πιστεύοντας έτσι πως ο κόσμος ανήκει μόνο στους δυνατούς και τους ισχυρούς. Ένα φωτομοντέλο, η Ingrid (Brigitte Nielsen) όμως γίνεται αυτόπτης μάρτυρας στην δολοφονία μιας κοπέλας όταν ένα μέλος της σπείρας με αποκρουστικό βλέμμα συνειδητοποιεί ότι η Ingrid είδε το φονικό και αμέσως γίνεται ο επόμενος τους στόχος και έμμονη ιδέα του αρχηγού της σπείρας, του “Night Slasher”. Η νεαρή κοπέλα ζητά την βοήθεια της αστυνομίας και αυτομάτως ο Cobretti γίνεται ο προσωπικός της φρουρός αναλαμβάνοντας παράλληλα την εξάρθρωση και την σύλληψη της σπείρας αυτής. Φυγαδεύονται από την πόλη και επιδίδονται σε ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό όπου πέφτει μπόλικο πιστολίδι και εκτυλίσσονται πολλές σκηνές δράσης. Και φτάνουμε στο ηρωικό φινάλε όπου ο Cobretti και ο Night Slasher έρχονται αντιμέτωποι σε ένα εργοστάσιο χημικών και μετάλλων και αφού ανταλλάσσουν κάτι “γρήγορες” ο Night Slasher καταλήγει στην χύτευση αφού πρώτα ο Cobretti τον έχει καρφώσει πάνω σε έναν extra large γάντζο.
Και όσο αφόρητα κλισαρισμένη είναι σαν ταινία, άλλο τόσο φοβερό είναι το soundtrack που κυκλοφόρησε από την Scotti Bros Records η οποία έγινε επιτυχημένη κυκλοφορώντας εκείνα τα χρόνια, soundtracks ταινιών του Stallone όπως το συγκεκριμένο και κυρίως αυτά των “Rocky” και κατ’ επέκταση των καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε αυτά και άνηκαν στο δυναμικό της όπως οι Survivor, John Cafferty, Robert Tepper και Jimi Jamison. Εδώ λοιπόν συναντάμε μερικές από τις ομορφότερες AOR συνθέσεις ever όπως το “Feel The Heat” του Jean Beauvoir (Voodoo X, Crown Of Thorns, solo) και το “Angel Of The City” του Robert Tepper, κομμάτια που συμπεριλήφθησαν την ίδια περίοδο στα παρθενικά άλμπουμ και των δύο, του μεν πρώτου στο εκπληκτικό “Drums Along The Mohawk” και του δεύτερου στο μνημειώδες “No Easy Way Out” (το ομότιτλο είναι απλά ύ-μ-ν-ο-ς, γνωστό επίσης από το “Rocky IV”), αλλά και το εξαιρετικό “Voice Of America’s Sons” του βετεράνου John Cafferty με τους The Beaver Brown Band (η εισαγωγή μοιάζει εκπληκτικά με το “Footloose” του Kenny Loggins) που ανοίγει το άλμπουμ και το “Hold On To Your Vision” του Gary Wright. Επίσης, στο soundtrack περιέχονται δύο πολύ καλές μπαλάντες (Gladys Knight, εγγύηση) και ένα συμπαθητικό latin κομματάκι με τίτλο “Suave” από τους Miami Sound Machine, σχήμα στο οποίο τραγουδούσε η άσημη τότε latin pop τραγουδίστρια Gloria Estefan. Το soundtrack συμπληρώνουν και τρία instrumental κομμάτια του Sylvester Levay, που υπογράφει την μουσική επένδυση της ταινίας. Ένα soundtrack λοιπόν που ακούγεται ευχάριστα, όχι μόνο από τους fan του είδους απαραίτητα, αλλά και από οποιονδήποτε έχει έντονες αναμνήσεις από την δεκαετία του ‘80 και θέλει να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και να πιάσει το feeling εκείνης της εποχής. Ακούστε το και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Highlight της ταινίας αποτελεί η σκηνή με το μοντάζ από την περιπλάνηση του Cobretti στους δρόμους της Αμερικής, σε αντίθεση με την ήρεμη και άνετη ζωή που ζούσε (μέχρι πρότινος) η Ingrid, ντυμένη μουσικά με το “Angel Of The City” του Robert Tepper.

Επίσης, αξέχαστες οι ατάκες του Stallone “…You’re the disease, and I am the cure” και “…This is where the law stops and I start, sucker!”. Θεός!!!
Tracklisting:
1. Voice Of America's Sons [Theme From Cobra] - John Cafferty And The Beaver Brown Band
2. Feel The Heat - Jean Beauvoir
3. Loving On Borrowed Time [Love Theme From Cobra] - Gladys Knight, Bill Medley
4. Skyline - Sylvester Levay
5. Hold On To Your Vision - Gary Wright
6. Suave - Miami Sound Machine
7. Cobra - Sylvester Levay
8. Angel Of The City - Robert Tepper
9. Chase - Sylvester Levay
10. Two Into One - Bill Medley, Carmen Twillie
Άρης Αβραμίδης

YES - "Υessongs"

Σίγουρα η δεκαετία του ’70 σημαδεύτηκε από την παρουσία ενός πραγματικά τρομερού συγκροτήματος που αρκετοί θεωρούν ότι είναι οι πρωτοπόροι του λεγόμενου art rock ή όπως είναι ευρέως γνωστό ως progressive rock.
Oι ΥΕS συγκαταλέγονται σε εκείνα τα συγκροτήματα που πήγαν το ροκ πολύ μακριά και το πάντρεψαν άριστα με την κλασική και την jazz μουσική. Βασικός στόχος του γκρουπ ήταν να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους του είδους και το πέτυχαν καθολικά ενώ παράλληλα κατόρθωσαν να αποκτήσουν παρά τις δαιδαλώδεις ενορχηστρώσεις και τις «δύσκολες» συνθέσεις εκατομμύρια οπαδούς. Τον τριπλό πλατινένιο live δίσκο με τίτλο YESSONGS που κυκλοφόρησαν στα τέλη της άνοιξης του 1973 ήταν όχι μόνο μία απίστευτη κίνηση για την εποχή της αλλά έδειχνε την διάθεση που είχαν οι περίφημοι YES να μην μείνουν στα προβλεπόμενα μιας τυπικής κυκλοφορίας αλλά να προσφέρουν γενναιόδωρα στους οπαδούς τους τις ονειρεμένες συνθέσεις τους εκτελεσμένες με μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο. Ο όρος προοδευτικός ταίριαζε απόλυτα στην μπάντα που είχε τρελάνει κριτικούς και κοινό με το απίστευτο και εμπνευσμένο παίξιμό της. Το “Yessongs” ήταν λοιπόν η μεγάλη αποθέωση των δύο προηγούμενων καταπληκτικών άλμπουμ τoυ γκρουπ “Fragile” και “Close to the Edge” και μία στάση πριν από το κoρυφαίο τους άλμπουμ “Tales of the Topographic Oceans”. Τι να πρωτοπεριγράψουμε για αυτό τον τριπλό δίσκο αφού από το ξεκίνημα αρχίζουν τα μαγικά… με την υπέροχη εισαγωγή στο Firebird Suite του σπουδαίου Ρώσου πιανίστα Igor Stravinsky και συνεχίζεται με τα μελωδικότατα “Siberian Khatru”, “And You and I” και φτάνει να απογειώνεται το “Yessongs” με τα επιβλητικά σε λυρισμό και ερμηνεία από τον Jon Anderson, “I ‘ve Seen All Good People” και “Starship Trooper”. Τα πλήκτρα του Rick Wakeman αποτελούν μαζί με την φωνή του Anderson το σήμα κατατεθέν στον ήχο του γκρουπ αν και το βαρύ πυροβολικό των YES είναι ο μπασίστας και βασικός συνθέτης της μπάντας ο Chris Squire, o οποίος βοηθούμενος σημαντικά από τον κιθαρίστα Steve Howe κάνουν ακόμα πιο ελκυστικό το όλο live. Για τα τύμπανα του Alan White(σε δύο κομμάτια παίζει ο Bill Bruford αφού αποχώρησε λίγο μετά την κυκλοφορία του Close to Edge) δεν θα μπούμε καν στην διαδικασία να τον κρίνουμε απλά ο συγκεκριμένος μουσικός είναι έτη φωτός μπροστά και στο “Yessongs” το αποδεικνύει περίτρανα. Oι YES λοιπόν το 1973 ήταν ήδη πρωτοπόροι και αρκετά ψαγμένοι και ειδικά την πρώτη πενταετία των seventies παρέδιδαν μαθήματα ολοκληρωτικού progressive rock! Οι άνθρωποι ζούσαν μόνο για την μουσική και το κάνουν τέλεια μέχρι και σήμερα που κοντεύουν τα 70 για να μοιράζονται το παραδεισένιο art rock ταξίδι με τους οπαδούς τους σε μία μοναδική σχέση που φτάνει τα όρια της ιεροτελεστίας. Για τα εξώφυλλα που αποτελούν από μόνα τους έργα τέχνης έχουν την σφραγίδα του εκπληκτικού Roger Dean.Τα υπόλοιπα αξίζει να τα ανακαλύψετε μόνοι σας…
TRACK LISTING:1)Opening(Firebird Suite), 2)Siberian Khatu,3)Heart of the Sunrise, 4)"Perpetual Change, 5)And You and I, a) Cord of Life, b)Eclipse ,c)The Preacher the Teacher, d)Apocalypse, 6)Moodfor A Day, 7)The Six Wives Of Henry VIII,8)Roundabout, 9)I ‘ve Seen All Good People, 10)Your Move11)All Good People, 12)Long Distance Runaround/The Fish(Schindleria Praematurus),13)Close to The Edge, a) The Solid Time of Change, b)Total Mass Retain, c)I Get Up I Get Down, d)Seasons of Man, 14)Yours Is No Disgrace, 15)Starship Trooper, a)Life Seeker, b)Disillusion, c)Würm
ΜΕΛΗ:Jon Anderson(φωνή), Chris Squire(μπάσο), Steve Howe(κιθάρα), Rick Wakeman(κήμπορντς), Alan White(ντραμς), Bill Bruford(ντραμς).
Φώτης Μελέτης

QUIRINUS: “The Decision Tree”

Ο Stefan Muller ή αλλιώς με το ψευδώνυμο Quinirus, είναι μια εκπληκτική μορφή progressive μουσικού, ο οποίος όντας ανήσυχος για την δημιουργία νέων μουσικών δρόμων, ενώ είναι μέλος της progressive metal μπάντας ARRET’S ODYSSEY (από το ’02 ως το ’05 περίπου), θα αποφασίσει να τραβήξει παράλληλα και τον δικό του δρόμο σαν QUINIRUS. Έχοντας πολύ υλικό για να ηχογραφήσει, που δεν μπορούσε να το κάνει με τους ARRET’S ODYSSEY, θα αρχίσει την προσωπική του δισκογραφία. Έτσι έως ότου φτάσουμε στο σημερινό “The Decision Tree” , έχουν μεσολαβήσει τα “The Fate Of A Dreamer” (2005) και “Dryads” (2007). Το “The Decision Tree” παίρνοντας περισσότερο χρόνο στον Stefan για την τελειοποίηση του λόγω σπουδών, θα γίνει ένα άλμπουμ πραγματικά αξιόλογο για εξερεύνηση. Κατά βάση σου δίνει την αίσθηση ενός ακουστικού άλμπουμ αλλά έχει από όλα. Η ολότητα του άλμπουμ ανήκει δικαιωματικά στον Stefan αφού το ποσοστό δημιουργίας ακουμπά το 100%.(vocals, acoustic guitar, electric guitar, synths, low whistle, recorder, maultrommel, percussion, samples, programming). Εδώ καλεσμένους θα έχει τους Renko Rickerts (bass guitar) ο οποίος είναι μπασίστας της progressive rock μπάντας MORPHELIA (ένα όνομα που θα μας απασχολήσει στο μέλλον!) και Jann Hillrichs ντράμερ της death metal μπάντας NAILED TO OBSCURITY. Στο σύνολο του το άλμπουμ είναι concept στο οποίο υπερέχει περίτρανα η μελαγχολία, η ατμόσφαιρα και δραματική φωνή του τραγουδοποιού όσο και οι καθαριστικές μυστικιστικές, ακουστικές νότες, πανέμορφα instruments περάσματα, και τους ήχους του φλάουτου και της άρπας να βρίσκουν καταφύγιο στο μόλις 38-λεπτο άλμπουμ.
Το “The Decision Tree” είναι ένα κομμάτι αυτοβιογραφίας του καλλιτέχνη, και που ίσως να είναι και ένα δικό μας…ταξίδι…το “κάθε” μας ταξίδι. Μια ιστορία ενός νέου ανθρώπου και το ταξίδι του. Για κάτι που έρχεται στην ζωή του και του ανατρέπει τα πάντα. Θα εντοπίσει την “πέτρα” της αγάπης, η οποία είναι μαγική, και μολονότι έχει υπερδυνάμεις του δημιουργεί ένα ψυχικό κομφούζιο. Είναι ικανή να του ανατρέψει την διάθεση από χαρά και διασκέδαση σε πάθος και αργότερα από αυτό το πάθος σε άγχος και στεναχώρια γιατί ακόμα δεν έχει καταφέρει να βρει αυτό που ψάχνει.
Αυτός ο λαβύρινθος θα τον οδηγήσει βήμα προς βήμα σε ένα μέρος που δεν είχε ποτέ ακούσει έως τότε. Το μέρος αυτό το γνωρίζει μόνο από ένα όνειρό του και έτσι θα οδηγηθεί εκεί στο . .Decision Tree, και εκεί θα πρέπει να πάρει την τελική απόφαση. Καθένα από τα 7 κομμάτια του άλμπουμ περιγράφει και μια στάση-διαδρομή του ταξιδιού του. Prologue-The Beginnings-Ametyst pt 1-Reverberations-The King Of Fools-Ametyst pt 2-The Decision Tree
Με λίγα λόγια έχουμε ένα progressive rock album, με το χρώμα του ακουστικού, πανέμορφες μελωδίες, ευχάριστο, σοβαρή δουλειά, απίθανη παραγωγή με την χαρακτηριστική φωνή του Stefan Muller σε ρόλο τραγουδιστή και αφηγητή μαζί. Το άλμπουμ αυτό σου δίνει την ευκαιρία να το κάνεις δικό σου, να αναλογιστείς, να κάνεις την αυτοκριτική σου, και να αποφασίσεις..
www.myspace.com/quirinusmusic
http://www.quirinus-music.de.vu/

Ελένη Λιβεράκου

Κερδίστε το νέο άλμπουμ των Νo Profile!

Δύο τυχεροί αναγνώστες του http://www.rockway.gr/ θα κερδίσουν το νέο άλμπουμ των No Profile αν απαντήσουν στις εξής ερώτηση του διαγωνισμού.
“Ποιος είναι ο τίτλος του παρθενικού άλμπουμ των Νο Profile".
Περιμένουμε λοιπόν τα μηνύματα σας και τις σωστές απαντήσεις στο hardrockway@gmail.com
Οι νικητές θα ανακοινωθούν στο τέλος του μήνα ύστερα από κλήρωση που θα κάνουμε ζωντανά στην ραδιοφωνική εκπομπή του Rockway.gr(Rockway zone)που πραγματοποιείται κάθε μέρα στις 18:00-20:00 από το www.berock-live.com

BRYAN ADAMS: "Live, live, Live"

Στην καλύτερη φάση της καλλιτεχνικής του καριέρας βρισκόταν ο Καναδός ρόκερ BRYAN ADAMS όταν κυκλοφόρησε το “Live,Live, Live” το 1988 πριν το γυρίσει στο μελό και στις νερόβραστες mainstream συνθέσεις.
Το συγκεκριμένο live ηχογραφήθηκε στο Βέλγιο στα πλαίσια της περιοδείας του πετυχημένου δίσκου “Into the Fire” και αποτυπώνει με πολύ δυναμικό τρόπο την live ενέργεια του Bryan Adams. Πολλές στιγμές αποθέωσης υπάρχουν στο άλμπουμ παιγμένα με απλό αλλά γνήσιο τρόπο και ύφος. Σπουδαία τραγούδια από την μέχρι τότε πορεία του περιλαμβάνει το “Live, Live, Live” όπως τα εκπληκτικά “Run to You”, “Summer of 69”, “Somebody”, “Heaven”, “It’s Only Love”, από το πολυπλατινένιο άλμπουμ “Reckless” το οποίο σχεδόν παίζεται ολόκληρο ενώ αρκετά τραγούδια υπάρχουν και από το “Into the Light”. Επίσης υπάρχει και μία υπέροχη διασκευή στο “I Fought The Law” του Sonny Curtis and the Crickets το οποίο έγινε γνωστό από τον Bobby Fuller και τους Clash.

Σε όλα τα τραγούδια σημαντική είναι η συμβολή του πολυτάλαντου μουσικού και συνθέτη Jim Vallance(Aerosmith, A.Cooper, T.Turner, Ozzy) που συνέβαλε ώστε να γραφούν τα καλύτερα τραγούδια του Καναδού καλλιτέχνη.
TRACK LISTING
1) She's Only Happy When She's Dancin, 2) It’s Only Love, 3)Cut’s Like a Knife, 4)Kids Wanna Rock, 5)Hearts on Fire, 6) Take me Back, 7) The Best Was Yet to Come, 8) Heaven, 9) Heat of the Night, 10) Run to You, 11) One Night Love Affair, 12) Long Gone, 13) Summer of 69, 14) Somebody, 15) Walkin After Midnight, 16) I Fought The Law, 17) Into The Fire.
Φώτης Μελέτης

Αγαπημένα τραγούδια σε mid tempo από τον Δ.Σειρηνάκη

O Δ.Σειρηνάκης (Rock Hard, MTV.) προτείνει 10 mid tempo rock τραγούδια που αξίζει τον κόπο να ακούσετε....
1. TEAZE - Heartless world
2. AXE - Battles
3. VIVA - Don't hold back the tears
4. SARACEN - A face in the crowd
5. DREAM EVIL - Loosing you
6. VANDEBERG - Burning heart
7. KROKUS - Bad love
8. 220 VOLT - Love is all you need
9. BLUE OYSTER CULT - Shooting shark
10. DOKKEN - Alone Again
και ένα bonus...
11. Alannah Myles - Song instead of a kiss

COHEED & CAMBRIA: “Year of the Black Rainbow”

Ακόμα θυμάμαι τους δήθεν ξερόλες που γελούσαν με τον Claudio Sanchez και την παρέα του στις αρχές των 00s. Έπαιζαν περίεργη μουσική, δυσνόητη για κάποιους και πολλές φορές το “παράξενο” δεν έχει θέση στα “τετριμμένα”. Πόσο λάθος ήταν όλοι αυτοί τελικά. Διότι εν έτει 2010, οι Coheed & Cambria, αποτελούν μια από τις σημαντικότερες και πιο εμπνευσμένες progressive μπάντες εν ενεργεία. Τι και εάν εμφανισιακά δεν παραπέμπουν σε σκληροπυρηνικούς μεταλλάδες και γενικότερα δεν τηρούν σχεδόν κανένα από τα διάφορα κλισέ που συναντάμε στα metal συγκροτήματα. Έχουν δικό τους στυλ και αυτό μετράει, ενώ κάθε τους κυκλοφορία αποσπά διθυραμβικές κριτικές σε όλον τον κόσμο. Στο “Year of the Black Rainbow”, συνεχίζεται το concept που ξεκίνησε στα προηγούμενα album, μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα prequel της ιστορίας. Μουσικά δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα το στυλ που έχουν από το “In Keeping Secrets of Silent Earth” και έπειτα, αλλά αυτό που διακρίνεται είναι μια πειραματική διάθεση (πόση ακόμα άραγε;) σε ότι αφορά την παραγωγή. Έτσι, για τον τελευταίο δίσκο επιστρατεύτηκαν οι Atticus Ross (Nine Inch Nails, Jane's Addiction) και Joe Barresi (Queens of the Stone Age, Tool), και το αποτέλεσμα δικαιώνει τη μπάντα για την επιλογή της. Όχι πως οι Nick Raskulinecz (Foo Fighters, Stone Sour, Velvet Revolver, Trivium) και Rick Rubin (Metallica, Slayer, System of a Down, Red Hot Chili Peppers) έκαναν άσχημη δουλειά στο αξεπέραστο “No World For Tomorrow”, αλλά το νέο δίδυμο κολλάει κάπως καλύτερα στον ήχο των Coheed & Cambria. Στις δώδεκα συνθέσεις του “Year of the Black Rainbow” (11 κομμάτια + 1 εισαγωγή) συναντούμε το γνώριμο Rush-meets-Mars Volta ύφος κρατώντας σταθερά τον υψηλό πήχη που έχουν οι ίδιοι θέσει. Κάποιες “φλυαρίες” στη μουσική τους, που ίσως διακρίνονταν παλιότερα, έχουν εδώ και καιρό εξαλειφθεί. Το μοναδικό μείον που μπορεί κάποιος ίσως να προσάψει στο συγκρότημα, είναι πως όλα τα album τους είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να ακούγονται ολόκληρα, κάνοντας δύσκολο στον ακροατή να ξεχωρίσει στιγμές. Από την άλλη βέβαια, οι Coheed & Cambria, δεν είναι ότι ενδιαφέρονται για singles και επιτυχίες. Νοιάζονται για να φέρνουν στο cd player μας σύγχρονο και προοδευτικό (progressive) rock, στην καλύτερη δυνατή του μορφή. Και έτσι όπως έχει εξελιχθεί πλέον η μπάντα, μάλλον είναι ο Claudio Sanchez αυτός που γελάει πια.
Στέφανος Στεφανόπουλος

Oι περιπέτειες των GAMMA...

O σπουδαίος κιθαρίστας Ronnie Montrose ήταν ο δημιουργός του αδικημένου συγκροτήματος GAMMA. Mετά λοιπόν την αποτυχία του σόλο άλμπουμ του “Open Fire” που είχε προηγηθεί το 1978 αποφάσισε με την βοήθεια του ντράμερ Skip Gilette, του κημπορντίστα Jim Alcivar και τον μπασίστα Alan Fitzgerald να ιδρύσει τους GAMMA.

Έμενε μόνο να βρουν τραγουδιστή και το κατάφεραν να το ανακαλύψουν στο πρόσωπο του Σκοτσέζου τραγουδιστή Davey Pattison. Το 1979 η μπάντα με έδρα το Σαν Φραντσίσκο κατορθώνει να κυκλοφορήσει τον παρθενικό της δίσκο με τίτλο “Gamma 1” με έναν αυθεντικό hard rock blues ήχο συνδυασμένο με aor πλήκτρα και δυνατές ερμηνείες και το κομμάτι “Fight to The Finish” να ξεχωρίζει . Την επόμενη χρονιά η μπάντα κυκλοφορεί το εκπληκτικό “Gamma 2” με αλλαγές στα τύμπανα αφού ο Denny Carmassi είναι ο νέος ντράμερ ενώ και Alan Fitzgerald φεύγει στους Night Ranger και προβιβάζεται σε κημπορνίστα από μπασίστα και το ρόλο του μπασίστα στους Gamma αναλαμβάνει ο Glen Fletch(Freeze). To συγκεκριμένο άλμπουμ θεωρείται και το καλύτερο των GAMMA και είναι όντως ένα μικρό hard rock διαμάντι. Οι συνθέσεις έγιναν πιο σκληρές λόγω της έμφασης που δόθηκαν στις κιθάρες ενώ τα τραγούδια “Meanstreak”, “Voyager” ξεχώρισαν ιδιαίτερα. Το 1982 η μπάντα κυκλοφορεί το “Gamma 3” και ήδη έχει αποχωρήσει ο κημπορντίστας Jim Alcivar μιας και έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου! Την θέση του πήρε ο Mitchell Froom και παρά τον πιο ελαφρύ ήχο που έφερε στο γκρουπ το τρίτο άλμπουμ των Gamma δεν κατάφερε να κάνει εμπορική επιτυχία. Όλα αυτά είχαν σαν συνέπεια νέες αποχωρήσεις αυτή την φορά του ντράμερ Denny Carmassi που πήγε στις Heart ενώ και ο R.Montrose ήταν άκρως δυσαρεστημένος με την εξέλιξη των πραγμάτων. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η διάλυση του γκρουπ με τον τραγουδιστή Davey Pattison να επιστρέφει στη μπάντα του εξαιρετικού κιθαρίστα Robin Trower . Το μεγάλο παράπονο του R.Montrose ήταν ότι η δισκογραφική εταιρία Elektra που κυκλοφόρησε τα τρία άλμπουμ τους δεν τους προώθησε καθόλου και μάλλον είχε δίκιο… Ένα best of που κυκλοφόρησαν το 1992 έγινε για καθαρούς λόγους αρπαχτής από την εταιρία τους ενώ τoν Μάιο του 2005 η μπάντα επέστρεψε με το “Gamma 4” με το line up του προηγούμενου δίσκου τους και κατόρθωσαν να βγάλουν άλλο ένα αξιοπρεπή άλμπουμ.
Φώτης Μελέτης

CRYSTAL TEARS - "Generation X"

Το ότι η ελληνική metal σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει κάνει μεγάλη πρόοδο είναι γνωστό. Το ότι κάποιες μπάντες χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης από αυτή που λαμβάνουν, είναι επίσης γνωστό.
Με μια κίνηση ματ λοιπόν, οι θεσσαλονικείς Crystal Tears κάνουν τη μεγαλύτερη μουσική μεταγραφή για φέτος, εντάσσοντας στο δυναμικό τους τον Ian Parry (Elegy, Consortium Project, Infinity Overture etc), μπαίνοντας για τα καλά στον εγχώριο μουσικό χάρτη. Για τους ελάχιστους που δε γνωρίζουν τον εν λόγω κύριο, αποτέλεσε μια από τις πιο γνωστές (και κατ’ επέκταση σημαντικές) φωνές των mid 90s, και εξακολουθεί να δισκογραφεί τακτικά μέχρι και σήμερα. Βέβαια στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια η διανομή των cd του είναι ανύπαρκτη, αλλά να που μέσω των Crystal Tears κάνει δυναμικά την επανεμφάνισή του. Όσο για τη μπάντα, το ντεμπούτο της “Choirs of Immortal” δεν πέρασε απαρατήρητο και με τη νέα της κυκλοφορία βάζει γερά θεμέλια για την καριέρα της. Το είδος;
Pure heavy power, έτσι όπως το μάθαμε τη δεκαετία του 90, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μιλάμε για πισωγύρισμα. Κάθε άλλο. Οι συνθέσεις εναρμονίζονται τέλεια με το σήμερα, έχοντας όμως ως βάση και πνοή τη συγκεκριμένη περίοδο.
Προσωπικά ξεχώρισα τα “Inner Spirit” (που ανοίγει εξαιρετικά το δίσκο), “Heroes” (με το Priest-ικό riff), “Nightmare Serenade” (έχει γυριστεί και video clip για το συγκεκριμένο), “Rock Until We Fall” (ύμνος κατάλληλος για συναυλίες) και “Crystal Tears”. Ειδικά στο τελευταίο θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία, καθώς κατά τη γνώμη μου είναι η κορυφαία στιγμή του “Generation X” και μου θύμισε εποχές “Manifestation of Fear” και “State of Mind” των Elegy, γεγονός το οποίο οφείλεται μεν σε μεγάλο βαθμό στα φωνητικά του Ian, αλλά αφετέρου η συνθετική ικανότητα των Crystal Tears φέρει το προαναφερθέν αποτέλεσμα. Η παραγωγή καθαρότατη (D. Liapakis) και προσδίδει δυναμική στο καταιγιστικό τελικό αποτέλεσμα του δίσκου.
Επίσης, το artwork είναι προσεγμένο και επιμελημένο από τον Meran “Darkmouth” Karanitant, γνωστό από τις δουλειές του με τους Six Feet Under και Hatebreed.
Το “Generation X” με συντροφεύει ήδη στο mp3 player μου, στο αμάξι μου και φυσικά στο cd player του σπιτιού μου, κάτι που δεν το κατάφεραν αρκετά νέα albums. Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω λοιπόν σε αυτό.
Στέφανος Στεφανόπουλος

AIRBOURNE: "No Guts,No Glory"

Το "No Guts. No Glory", το δεύτερο άλμπουμ των Αυστραλιανών Aussie Pub rockers, Airbourne, είναι το πιθανότατα το απόλυτο soundtrack για οποιαδήποτε συνηθισμένη αμερικανική ταινία δράσης που περιέχει: ανθρωποκυνηγητά, εκρήξεις, βρώμικο ξύλο, αλκοόλ, γυναίκες και όλα τα συναφή. Προειδοποιώ, η μπαλάντα είναι μια άγνωστη λέξη εδώ, αντ' αυτής έχουμε αποκλειστικά 100% "αντρική" μουσική με riffs που μπαίνουν στο ψητό χωρίς φιοριτούρες, τσιμεντένια ρυθμικά και 80's hard rock φωνητικά. Όσοι ξέρετε τους Airbourne από το επιτυχημένο τους ντεμπούτο Runnin' Wild (2007) θα χαρείτε να διαπιστώσετε πως το συγκρότημα παραμένει απροσποίητα λακωνικό στις συνθέσεις του και με μια διάθεση για groove και καλοπέραση που δεν φαίνεται να παλιώνει ποτέ. Έμαθαν άλλωστε από τους καλύτερους στο αντικείμενο, τους συμπατριώτες τους AC/DC (βλ. ειδικά από την εποχή του Razor’s Edge).

Αυτό που ξέχασαν βέβαια είναι πως η ασταμάτητη πολιορκία από μουσική τεστοστερόνη μετά από λίγο σε κάνει να ξεχνάς σε ποιο σημείο του δίσκου βρίσκεσαι ακριβώς αλλά δεν θέλω να σταθώ καθόλου σε κάτι τέτοιο διότι οι Airbourne είναι από τις ελάχιστες νέες διεθνείς μπάντες (αν όχι η μοναδική) που φέρνει ξανά το rock n’ roll αυτού του τύπου στο προσκήνιο. Δεκατρία λοιπόν κομμάτια (συν κάποια bonus tracks) με ατελείωτη ενέργεια από την αρχή ως το τέλος. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν κατά τη γνώμη μου κάπως τα: “No Way But The Hard Way”, “Blonde, Bad and Beautiful” και “It Ain’t Over ‘Till it’s Over” γιατί πολύ απλά σου κολλάνε στο μυαλό πολύ πιο εύκολα από τα υπόλοιπα. Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά για να εκτιμήσετε τους Airbourne, πιστεύω πως το μόνο που σας αρκεί είναι να ξέρετε να κουνάτε λίγο το κεφάλι σας και να σας αρέσει η μπύρα(??).

Αν λοιπόν τώρα τελευταία χρειάζεστε μια μικρή δόση αδρεναλίνης, μην κοιτάξετε πιο μακριά από αυτό το άλμπουμ. Αν πάλι είστε λίγο πιο απαιτητικοί και θέλετε το rock n’ roll σας σερβιρισμένο με άποψη, θα απογοητευτείτε…λίγο.

Mανώλης Γιαννίκιος

O Δ. Σειρηνάκης(Rock Hard, MTV) προτείνει...

Το soundtrack των ημερών...
Ο Δημήτρης Σειρηνάκης (ROCK HARD, MTV, ROCKMACHINE.gr, REVENGE OF ROCK), προτείνει αυτές τις μέρες να ακούσετε μερικα υπέροχα τραγούδια από νέες κυκλοφορίες...
RATT - "Eat me up alive"
CRASH DIET - "Down with dust"
THE H.E.A.T - "Beg beg beg"
CHRIS LANEY - "Love so bad"
AVANTASIA - "Your love is evil"
HUMAN TEMPLE - "What about my broken heart"
THE GIANT - "Double trouble"
WIG WAM - "Wild one"
ROCK SUGAR - "I love sugar on me"
MIKE TRAMP - Back to you"
και ένα ακόμα...
TREAT - "Roar"

SERPENTINE - "A Touch of Heaven"

Το ντεμπούτο των SERPENTINE είναι το αποτέλεσμα δουλειάς δυόμισι χρόνων μιας μπάντας που ιδρύθηκε από το τρίο Gareth David Noon, Gareth Vanstone και Chris Gould.
Όταν ο Noon επέστρεψε από διακοπές το 2007 ένας ανυπόμονος Vanstone τον ενημέρωσε για τη διαθεσιμότητα του μάστορα Chris Gould. Ο Noon θυμάται:
"Ο Gareth Vanston κι εγώ είχαμε γράψει αρκετό πρώτο υλικό για λίγα χρόνια χωρίς ιδιαίτερους στόχους.
Το όλο σκηνικό άρχισε να παίρνει μορφή από το 2007 και τότε είναι που οι SERPENTINE σχηματίστηκαν πραγματικά. Έτυχε να είναι φίλος του αδελφού του Vanstone κι έτσι άκουσε μερικά από τα demo μας. Συναντηθήκαμε μια Δευτέρα και μέχρι την Τρίτη το απόγευμα είχαμε τελειώσει ένα βασικό κομμάτι του πρώτου μας τραγουδιού. Ήταν στιγμιαία χημεία!".
Προχωράμε γρήγορα στον χειμώνα του 2008 και σε μια τυχαία συνάντηση, στο στούντιο ηχογραφήσεων στο Blackwood, στη Νότια Ουαλία, μεταξύ του Gould και του ντράμερ των SHY Bob Richards, η οποία θα ήταν ο καταλύτης για τους SERPENTINE ώστε να απογειωθούν μετά από 18 μήνες συνθέσεων σαν τρίο. Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα ο Tony Mills (SHY, TNT) και τα γνωστά σε όλη την υφήλιο στρατοσφαιρικά φωνητικά του έγιναν η φωνή των SERPENTINE και η μπάντα πέρασε τους επόμενους λίγους μήνες ολοκληρώνοντας τα demo γι' αυτό που θα γινόταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας, το "A Touch of Heaven".
Το καλοκαίρι του 2009 η μπάντα -με τα νέα μέλη John Clews (κιθάρα) και Charlie Skeggs (ντραμς) πανέτοιμα- απέδρασαν στα Μ2 studios στο Staffordshire για να ξεκινήσουν να φορμάρουν τα αρχικά demo τους σ' αυτό που μπορούμε ν' ακούσουμε στον δίσκο, με τον Mark V Stuart (MAGNUM) και την Sheena Sear πίσω από την κονσόλα του παραγωγού.
Το άλμπουμ είναι φοβερά μελωδικό. Τόσο που αγγίζει στιγμές μέχρι και JOURNEY μελωδίες (και για να το λέω εγώ αυτό θεωρήστε το μεγάλο κομπλιμέντο για το άλμπουμ μια που δύσκολα -για μένα πάντα- μια μπάντα καταφέρνει, έστω, ν' αγγίξει τα μυθικά τέρατα που λέγονται JOURNEY!)
Δεν θα πω περισσότερα παρά μόνο ένα... Αγαπάω πολύ τη φωνή του Tony Mills και πραγματικά τη θεωρώ ως την καταλληλότερη για να δέσει μια μπάντα σαν τους SERPENTINE, όμως τον άκουσα να προσπαθεί υπερβολικά για κάτι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Τα έντονα φωνητικά κατά τη διάρκεια όλου του άλμπουμ, με σπάνιες ανάσες ηπιότητας, δεν ήταν αναγκαία κατά τη γνώμη μου. Με κούρασαν! Μήπως τελικά το πρόβλημα του Tony είναι ότι φοβούμενος μην καταρρεύσει πριν από το τέλος του άλμπουμ (λόγω των υπερβολικών υποχρεώσεων που αναλαμβάνει τώρα τελευταία) έδωσε παραπάνω απ' ό,τι χρειαζόταν να δώσει; Αν ακούσετε τα τραγούδια αποσπασματικά θα τα λατρέψετε. Αν όμως θελήσετε ν' ακούσετε όλο το άλμπουμ μονορούφι, όπως έκανα εγώ, τότε φοβάμαι ότι δεν θ' αντέξετε ν' ακούσετε παραπάνω από το 6ο κομμάτι!
Παρ' όλα αυτά ο δίσκος αξίζει πραγματικά γιατί τέτοιες δουλειές ακούμε, ειλικρινά, σπάνια στα σημερινά, φτωχά μουσικά χρόνια που ζούμε (σε σύγκριση πάντα με τη δεκαετία του '80)!
Τέλος, να σημειώσω και την πολύ καλή διασκευή στο "Unbreak My Heart" της Tony Braxton (αλήθεια, λέτε αυτή η επιλογή να έχει καμία σχέση με τη συνωνυμία τους;).
Tony, πάρε μια τρίμηνη άδεια επιτέλους or something! Στην τελική, άσε και κάναν άλλον να σταυρώσει κάνα μεροκάματο! Στο είπα και την άλλη φορά αλλά δεν μ' άκουσες (βλέπε κριτική STATE OF ROCK - A Point of Destiny). Προσέχουμε για να έχουμε... Θυμάσαι;
Line-Up:
Tony Mills - φωνητικά, Christopher Gould - κύριες και ρυθμικές κιθάρες, John Clews - κύριες και ρυθμικές κιθάρες, Charlie Skeggs - ντραμς.
Tracklist:
1. A Touch Of Heaven, 2. Whatever Heartache, 3. Lonely Nights, 4. For The Love Of It All, 5. Let Love Rain Down, 6. In My Blood, 7. Fashion, 8. We Belong, 9. Love Suicide, 10. Unbreak My Heart
Σοφία Ρεντούμη

SLASH - "Slash"

Πριν γράψω αυτή την κριτική διάβασα κριτικές άλλων συναδέλφων ελλήνων και ξένων (κάτι που κάνω πάντα) κυρίως από περιέργεια αλλά και για λόγους ενημέρωσης φυσικά (ή μήπως νομίζατε ότι εμείς εδώ στο Rockway.gr γεννηθήκαμε με το βιβλίο στο χέρι, που λένε; - Nope!).

Σε πολλούς απ' αυτούς άρεσε το εν λόγω cd, σε άλλους όχι -γιατί ίσως περίμεναν κάτι σε στυλ GUNS 'N' ROSES ή VELVET REVOLVER- όλοι όμως συμφωνούσαν σε κάτι, είχαν κάτι κοινό. Ότι δεν καταλάβαιναν τι του ήρθε του SLASH, τι τον κυρίευσε -για να το πω αλλιώς- και έφτιαξε αυτή τη δουλειά με τα τόσο μπερδεμένα μουσικά είδη και τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους μουσικούς και τραγουδιστές. Κι όμως παιδιά δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κάποιος, αν ακούσει προσεκτικά και επίσης δεν είναι προκατειλημμένος, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ.

Ο κ. SLASH προφανώς ξέρει πολύ καλά ότι δεν έχει ανάγκη να πείσει πλέον τους οπαδούς του για το τι είναι ικανός να παίξει από τεχνικής πλευράς. Αυτό για το οποίο δεν ήταν καθόλου σίγουρος -και τελικά αποδείχθηκε πως είχε δίκιο γι' αυτό- ήταν αν οι οπαδοί του θα είναι αρκετά ανοιχτόμυαλοι για να δεχθούν το πολύπλευρο ταλέντο του -που δεν περιορίζεται (δόξα τω Θεώ) μόνο στο είδος που έπαιζαν οι ROSES και οι REVOLVER, τους οποίους για να μην παρεξηγηθώ αγαπώ αμφότερους- και τη μεγάλη του ψυχή!
Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχει αυτό το τελευταίο με οτιδήποτε;

Μεγάλη ψυχή; Από πού κι ως πού;

Μα δεν καταλαβαίνετε, αγαπητοί μου, (στους συναδέλφους απευθύνομαι πάντα) ότι κύριος λόγος αυτού του cd δεν είναι η αυτοπροβολή του δημιουργού του αλλά η προβολή των άλλων μουσικών που συμμετέχουν σ' αυτή τη δουλειά;

Ο άνθρωπος προσπαθεί να υποβάλει τα σέβη του -και καλά κάνει- σε κάποιους μουσικούς που θεωρεί μεγάλους, ξεχασμένους ή παραγνωρισμένους από τη μουσική κοινότητα.

Ανθρώπους επίσης απ' τους οποίους πιθανότατα να έχει εμπνευστεί κιόλας κατά τη διάρκεια της ζωής του! Αν λοιπόν είστε ανοιχτά μυαλά (τώρα απευθύνομαι σε σας που με διαβάζετε -αλήθεια δεν έχετε να κάνετε τίποτα καλύτερο στη ζωή σας;-;-)) τολμήστε και αγοράστε αυτό το cd και μάλιστα και στις δύο εκδόσεις του. Θα δείτε παρακάτω γιατί...
Μπράβο SLASH, μπράβο τσολιά μου! Πάντα τέτοια!!!

Line-up
Όλα τα μέλη των GUNS εκτός του AXL
Για τα φωνητικά βλέπε tracklists.
Tracklist Deluxe Edition
01 - Ghost (feat. Ian Astbury των Cult)
02 - Beautiful Dangerous (feat. Fergie)
03 - Nothing To Say (feat. M Shadows)
04 - Crucify The Dead (feat. Ozzy Osbourne)
05 - Promise (feat. Chris Cornell) (Snippet)
06 - By The Sword (feat. Andrew Stockdale των Wolfmother)
07 - Sahara (feat. Koshi Inaba)
08 - Paradise City (feat. Fergie και Cypress Hill)
09 - Watch This (feat. Dave Grohl και Duff Mckagan)
10 - I Hold On (feat. Kid Rock)
11 - Gotten (feat. Adam Levine των Maroon5) (Snippet)
12 - Mother Maria (feat. Beth Hart)
13 - Starlight (feat. Myles Kennedy των Alter Bridge/Creed)
14 - Deluxe Edition Snippet Songs (Djs For Fun, Bonus Track)
Tracklist διαφορετικής έκδοσης
1. Ghost (feat. Ian Astbury και Izzy Stradlin) 3:34
2. Beautiful Dangerous (feat. Fergie) 4:35
3. Crucify the Dead (feat. Ozzy Osbourne και Taylor Hawkins) 4:04
4. Back from Cali (feat. Myles Kennedy) 3:36
5. Promise (feat. Chris Cornell) 4:41
6. By the Sword (feat. Andrew Stockdale) 4:50
7. Gotten (feat. Adam Levine) 5:05
8. Doctor Alibi (feat. Lemmy Kilmister των Motorhead) 3:07
9. Watch This (feat. Dave Grohl και Duff McKagan) 3:46
10. I Hold On (feat. Kid Rock) 4:10
11. Nothing to Say (feat. M. Shadows) 5:27
12. Starlight (feat. Myles Kennedy) 5:35
13. Saint is a Sinner Too (feat. Rocco DeLuca) 3:28
14. We’re All Gonna Die (feat. Iggy Pop) 4:30
Καταλάβατε τώρα γιατί σας είπα να αγοράσετε και τις δύο εκδόσεις;
Σοφία Ρεντούμη