Shaolin Death Squad: "Five Deadly Venoms"

Μόλις άκουσα για τους Shaolin Death Squad, αμέσως αναλογίστηκα: Ωχ! Άλλο ένα extreme technical metal group με περίεργο όνομα που θα μας τα κάνει τσουρέκια με την πολυπλοκότητα της τεχνικής τους και την τάση τους να κάνουν τα κομμάτια τους σαλάτα διαφορετικών ειδών μουσικής. Ουκ ολίγα τα παραδείγματα:
Diablo Swing Orchestra, Dillinger Escape Plan, Sleepytime Gorilla Museum.

Τι έχουν κοινό αυτά τα συγγροτήματα, εκτός από την ακραία τους μουσική προσέγγιση, την πολυπλοκότητα της τεχνικής τους και την τάση τους να κάνουν τα κομμάτια τους σαλάτα διαφορετικών ειδών μουσικής; Το βρήκατε! Το μακροσκελές εντυπωσιακό όνομα. Στη σειρά αυτή προστίθενται και οι Shaolin Death Squad, και η πρόκληση είναι να καταφέρουν να διαφοροποιηθούν και να μας προσφέρουν μουσική με ουσία. Γνωστότερος της πεντάδας είναι ο Matt Thompson, ο μακροβιέστερος drummer στη σύνθεση του King Diamond (2000 – σήμερα). Βγαίνουν για live μασκαρεμένοι σε Shaolin Warriors, αλλά με το ντύσιμό τους και τις μάσκες περισσότερο μοιάζουν με σαμουράι black μεταλλάδες.
Ο δεύτερος τους δίσκος ‘Five Deadly Venoms’ είναι concept βασισμένος στην θρυλική ταινία πολεμικών τεχνών ‘Wu Du’ (1978, αγγλικός τίτλος ‘5 Deadly Venoms’). Η ταινία αναφέρεται σε έναν ετοιμοθάνατο δάσκαλο πολεμικών τεχνών, που ζητάει από τον τελευταίο μαθητή του να έλθει σε επαφή με τους 5 μαθητές του, τους οποίους και εκπαίδευσε με διαφορετικές τεχνικές από δηλητηριώδη ζώα – έντομα.
Φυσικά, μετά από μια απαλή εισαγωγή κλασικής κιθάρας, που δεν σε προετοιμάζει για το τι θα αντιμετωπίσεις, ακολουθούν πέντε κομμάτια, το καθένα αφιερωμένο στον εκάστοτε χαρακτήρα της ταινίας.

Μπαίνουμε λοιπόν στο ψητό: τεχνικές, εξαιρετικά μελωδικές και ευέλικτες συνθέσεις, με υπέροχα (πάντοτε καθαρά) μέσα με ψηλά φωνητικά. Καθαρότατα κιθαριστικά solos, διάθεση για αρκετό πειραματισμό και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα αλά Danny Elfman να διαχέεται στην ατμόσφαιρα. Το σημαντικότερο πλεονέκτημα είναι ότι το συγγρότημα είναι σφιχτοδεμένο σαν γροθιά. Διανύει την απόσταση μεταξύ μελωδικού και σκληρού, εισάγει στοιχειωμένες μελωδίες, αλλάζει progressive μέτρα και διαθέσεις σαν να μην τρέχει τίποτα! Στιγμές μου φέρνουν στο νου πιο συγκεντρωμένους στη σύνθεση Pain of Salvation. Ναι, είναι τόσο καλοί! Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον από τους μουσικούς, θα ήταν ο τραγουδιστής – πληκτράς Androo O'Hearn. Σίγουρα θα ακούσουμε πολλά από αυτόν στο μέλλον.
Μετά τα 5 κομμάτια του concept, ακολουθούν 4 ακόμα καλοδουλεμένες συνθέσεις και ένα Outro.
To instrumental ‘Mischief and Epiphany’ θυμίζει Mr Bungle, τους οποίους αρέσκονται να διασκευάζουν live.

Το ‘Let us Welcome the Actors’ μια μίξη Queen με Pain of Salvation! Το Last Stand μαζί με το Lizard είναι οι δύο up tempo speed metal στιγμές του δίσκου – τίποτα όμως τόσο ακραίο που ο μέσος power metal οπαδός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Το Farewell, αργό και ατμοσφαιρικό, θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στο Bleeding των Psychotic Waltz. Τέλος, το instrumental ‘Peace be Upon You’ δρα σαν το πέσιμο της αυλαίας, μπας και συνειδητοποιήσουμε τι κεραμίδι ήταν αυτό που φάγαμε κατακούτελα ακούγοντας το νέο δίσκο των Shaolin Death Squad.
Η μικρή διάρκεια του δίσκου είναι πλεονέκτημα. Χρειάζεσαι μόνο 44 λεπτά για να ακούσεις ολόκληρο τούτο το αριστούργημα. Αν και ακόμα στο μέσο του 2010, και έχοντας ακούσει πολλούς υπέροχους καινούργιους δίσκους, για μένα έχει καπαρώσει τη θέση της κυκλοφορίας της χρονιάς. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις του καλού Power – Progressive. Α! Κι άμα σας αρέσουν οι παλιές ταινίες πολεμικών τεχνών δείτε και την ταινία! Θα σας αρέσει!
Tracks:
1.Romanza
2.Centipede
3.Snake
4.Scorpion
5.Lizard
6.Toad
7.Mischief and Epiphany
8.Let Us Welcome The Actors
9.Last Stand
10.Farewell
11.Peace Be Upon You

Ανδρέας Παρασκευάς

Το επίσημο Sonisphere party στο Revenge of Rock!!!

Την Παρασκευή 18 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί στο Revenge of Rock(Λ. Αλεξάνδρας -34) το επίσημο πάρτι για το Sonisphere από το περιοδικό ROCK HARD με DJ τον Σάκη Φράγκο.
'Όπως καταλαβαίνετε οι METALLICA, MEGADETH, SLAYER, ANTHRAX θα έχουν την τιμητική τους.
Το www.rockway.gr θα είναι χορηγός επικοινωνίας της σπουδαίας αυτής βραδιάς.
'Ώρα έναρξης στις 23.30 - Είσοδος ελεύθερη και με πολλά δώρα!!!

O Billy Idol και οι Stranglers live σε λίγες μέρες!

Μια βραδιά με τη μουσική που ξεκινάει από το punk που σάρωσε τα πάντα στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και συνέχισε με τη δημιουργία του punk-rock στυλ τη δεκαετία του ‘80.
Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε όχι με απλές λέξεις αλλά με καλλιτέχνες αυτό το είδος, τότε σίγουρα θα αναφέραμε μεταξύ άλλων τον Billy Idol (με τρία Grammy και εννέα MTV music video awards στο ενεργητικό του) αλλά και τους Stranglers.
Μια βραδιά για όσους αγαπούν τα ‘80s κι έχουν τραγουδήσει το “Sweet sixteen” ή το “Mony – Mony” ή και τα “White Weeding”, “Rebel Yell” του Billy Idol που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλά και τα “Golden Brown”, “No More Heroes” “Always the Sun” των Stranglers που είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στη χώρα μας.
Στις 18 Ιουνίου, το γήπεδο TAEKWONDO στο Φάληρο υποδέχεται αγαπημένο ροκ, ατίθασο πάνκ και όλα αυτά με ένα ιδιαίτερα προσιτό εισιτήριο.
Γενική είσοδος 38 Ευρώ!!!
Η προπώληση συνεχίζεται από το Ticket House, τα Metropolis και τα Village cinemas!

MYSTERY - "One Among The Living"

Πώς θα σας φαινόταν αν είχατε στη διάθεσή σας μια μηχανή του χρόνου και ξέρατε ότι ανά πάσα στιγμή μπορείτε να μπείτε μέσα και να εξαφανιστείτε στο παρελθόν, στο μέλλον ή σε μια άλλη διάσταση; Σας ακούγεται ενδιαφέρον; Θα σας πω ένα μυστικό, μεταξύ μας... αυτό είναι τ' όνειρό μου!

Εφόσον όμως ξέρω, όπως κι εσείς άλλωστε, ότι κάτι τέτοιο έχει ελάχιστες πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα -τουλάχιστον στην παρούσα ζωή- έχω ανακαλύψει εδώ και χρόνια ένα άλλο, ασφαλέστερο, υποκατάστατο μέσο για να "ταξιδεύω" και να πηγαίνω όπου, όπως και όποτε θέλω εγώ.

Το μέσο αυτό λέγεται progressive μουσική και είναι μία από τις μουσικές μου... αδυναμίες. Θα μου πείτε, γιατί η prog μουσική; Γιατί όχι και το AOR, ή το southern rock; Αυτές δεν είναι ταξιδιάρες μουσικές; Φυσικά και είναι, με τη διαφορά ότι με τις άλλες μουσικές το ταξίδι είναι αποσπασματικό, διαρκεί στιγμές. Ενώ με την prog το ταξίδι διαρκεί όσο παίζεται η μουσική.

Το μυστικό ίσως να βρίσκεται στις πολλές ρυθμικές αλλαγές που έχει σε σχέση με τα άλλα μουσικά είδη. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως εκεί να βρίσκεται και το μυστικό της ζωής... Στις αλλαγές του tempo της, στην εναλλαγή ήχων, εικόνων, γεύσεων, εμπειριών... Αλλά ας αφήσουμε για λίγο τα φιλοσοφικά και να περάσουμε στο ψητό.
Οι MYSTERY για μένα ήταν πραγματικά ένα μυστήριο (για την ακρίβεια ένα κοινό μυστικό, όμως πολύ καλά κρυμμένο) μέχρι πρόσφατα (το ξέρω, ντροπή μου (!) αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ) που τους ανακάλυψα, όταν ένας φίλος (cheers Mattias!) μού έδωσε ν' ακούσω την καινούργια τους κυκλοφορία "One Among The Living". Έκτοτε έψαξα και βρήκα (Homer, you rock!) όλη τους τη δισκογραφία (να σημειώσω εδώ ότι τα πρώτα δύο cd τους έγερναν πιο πολύ προς το AOR, ενώ το τρίτο ήταν μια μίξη AOR και neo-prog) και μπορώ μετά βεβαιότητας πλέον να σας πω ότι αξίζει να την αγοράσετε ολόκληρη!

Και να ξέρετε ότι κάτι τέτοιο δεν το συστήνω συχνά, για ευνόητους λόγους! Θα μου πείτε τώρα, τι μας λες, ρε φιλενάδα; Ξέρεις ότι πλέον μας λείπουν 99 ευρώ για να βάλουμε στην άκρη ένα 100στάρικο; Ναι, παιδιά, σύμφωνοι.

Ξέρω όμως επίσης ότι το 80% των ανθρώπων που διαβάζουν αυτό το blog και το αδελφάκι του, rockway.gr, ξέρουν καλά ότι η πνευματική τροφή είναι πιο σημαντική από τη σωματική, ή μήπως κάνω λάθος; Και σ' αυτούς τους ανθρώπους απευθύνομαι. Οι υπόλοιποι δεν με αφορούν!
Και μετά από αυτή τη σημαντική παρένθεση να πω και για τους σχολαστικούς ότι η παραγωγή του εν λόγω cd είναι άψογη, ότι όλα τα μέλη του συγκροτήματος δίνουν ρέστα και ιδιαίτερα ο κύριος Benoît David (ο οποίος περιόδευε μέχρι πρόσφατα στο πλευρό των τεράστιων YES) που φροντίζει να μας "οδηγεί" με τη φωνή του σε μονοπάτια γεμάτα εναλλασσόμενα συναισθήματα και εκπλήξεις αλλά και μονοπάτια που οδηγούν σε τόσο γνώριμα "τοπία", όπως στο υπέροχο "Wolf" που χωρίς να ξέρεις λεπτομέρειες σου ακούγεται τόσο οικείο: "It's such a waste of time, why do I always have to run to you to save my life? Moonlit night, howling wolves are running after me not far behind." (όχι, δεν πρόκειται για ερωτικό τραγούδι!) ή στο ανελέητα ρεαλιστικό "Until The Truth Comes Out": "The more you learn the less you know, you think you understand, until the truth is coming out."
Αν λοιπόν αγαπάτε τη μουσική των STYX, YES, RUSH και εννοείται είστε και ταξιδιάρα ψυχή θα λατρέψετε τη μουσική των MYSTERY! Στοίχημα ό,τι θέλετε!!!
Line-Up:
Benoît David - φωνητικά, Michel St-Père - ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, μπάσο και πλήκτρα, Steve Gagné - ντραμς.
Guests: Daryl Stuermer - κιθάρες, Oliver Wakeman - πλήκτρα, John Jowitt - μπάσο, Antoine Fafard, Claire Vezina, Richard Lanthier
Tracklist:
1. Among the Living, 2. Wolf, 3. Between Love and Hate, 4. Till the Truth Comes Out, 5. Kameleon Man, 6. Through Different Eyes (i. When Sorrow turns to Pain, ii. Apocalyptic Visions of Paradise, iii. So Far Away, iv. The Point of No Return, v. The Silent Scream, vi. Dancing with Butterflies), 7. One Among the Living, 8. The Falling Man, 9. Sailing on a Wing.
Σοφία Ρεντούμη

DIVISION BY ZERO - “Independent Harmony”

Πολωνική progressive metal μπάντα πολλών αστέρων ή αλλιώς πώς να πετύχεις την διαίρεση με το μηδέν.
Επειδή αυτό δεν έχει αποδειχτεί να είναι εφικτό στα μαθηματικά, ας ασχοληθούμε με την “ διαίρεση” του άλμπουμ σε μια λεπτομερή παρουσίαση.
Μια ολιγο-γραμμη αναφορά στην μπάντα θα κάνει ίσως πιο κατανοητή την παρουσίαση.
Οι DIVISION BY ZERO θα μπορούσαν να είναι πρωτο-ξέδερφα των RIVERSIDE καθ’ότι όχι μόνο τους έχω στο ίδιο υψηλό επίπεδο στο σύνολο τους αλλά και πίσω από το label της μπάντας (ProgTeam) υπάρχει ο “φοβερός” Piotr Kozieradski (drummer/Riverside). Μέρος της Πολωνικής δυναστείας η πενταμελής μπάντα, με το 2 studio album & 2 Ep “Independent Harmony” και επιρροές από : MESHUGGAH, OPETH, AYREON, LIQUID TENSION EXPERIMENT, THRESHOLD, BEYOND TWILLIGHT και αρκετούς άλλους, κάνει την κάθοδο της με αυτό το μόλις 45-λεπτο άλμπουμ και σε καθηλώνει με τις μελωδίες του και την δύναμη του ταυτόχρονα.
Ο δρόμος της μπάντας ήταν μακρύς και δύσκολος αλλά το ότι η μουσική είναι μέρος της ζωής τους , τους έδωσε την δύναμη να συνεχίσουν. Το άλμπουμ με το που θα το ακουμπήσεις σε γοητεύει. Κατάμαυρο, με ματ υφή , σκοτεινό και την μοναδική πινελιά του MATTIAS NOREN (Ayreon, Evergrey, D.Sherinian) στο artwork.
Το άλμπουμ δεν είναι concept και είναι μία συλλογή από διάφορα θέματα των οποίων κοινός παρονομαστής είναι η “αρμονία”. Ο ίδιος ο τραγουδιστής Slawek Wierny δηλώνει:

“Το “Independent Harmony” είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων των τραγουδιών που αναφέρονται τόσο στην ισορροπία του σύμπαντος, τα μεγάλα ζητήματα, την καθημερινή συμπεριφορά σε μουσική συνάρτηση με μας, που εδώ σε αυτό το άλμπουμ φαίνεται πως όλα είναι σε μεγαλύτερη αρμονία.
Πιστεύουμε πως η η μουσική μας ωρίμανση και η αρμονία μέσα μας, βγάζει τις αισθήσεις μας σιγά – σιγά προς τα έξω, αν και φυσικά στην μουσική, και εδώ δεν λείπουν οι prog metal στιγμές τρέλας”. “Ignition”/ μια πανέμορφη εισαγωγή, μικρή και ατμοσφαιρική που δίνει με το τέλος της, την αφετηρία στο “Independent Harmony”/ ένα mid tempo κομμάτι με απίστευτες τεχνικές, φωνητικά βραχνά και καθαρά με κραυγές και μελωδίες, βαριά riffs, και αφηγήσεις ξαπλωμένες πάνω στους ήχους του πιάνο.
“Wake Me Up”/ θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί το singl-ακι του άλμπουμ μια και ήταν και το πρώτο που παρουσιάστηκε, ξεκινώντας με ήχους δρόμου, και τον ήχο της καμπάνας να προσπαθεί σε συνδυασμό με τους στίχους και την ταχύτητα των ρυθμών να σε κάνει να “ακούσεις” την φωνή μέσα σου, και το καταφέρνουν. Και εδώ το πιανιστικό μέρος είναι εκπληκτικό, όπως και το κιθαριστικό solo.
“Glass Face”/ γρήγορα heavy riffs αγκαλιά με το πιάνο, υπέροχες μελωδίες με δέσιμο άψογο, που αφήνει από την μέση σχεδόν και κάτω του κομματιού, την συνειδησιακή πτώση να σε παρασύρει.
“Not For Play”/ η πιανιστική αυτή μελωδία μικρή σε διάρκεια μας αποδεικνύει πως και μόνο με την ζεστή φωνή του Wierny είναι αρκετό για να μαγέψει.
“Jin & Jang”/ χαρακτηριστικές όμορφες Πολωνικές ατμόσφαιρες έρχονται να οπισθοχωρήσουν σε ένα πραγματικά επικό βαρύ κιθαριστικό καταιγισμό, τα πλήκτρα και εδώ έχουν το δικό τους βάρος παίζοντας κρυφτό με drums & quitar. Μια instrumental πανδαισία. “Don’t Ask Me”/ ντραμς & πλήκτρα VS κιθάρας & μπάσου που εδώ είναι τόσο έντονα όλα μα και ξεκάθαρα ταυτόχρονα. Ναι τελικά σε αυτό το κομμάτι επιδείχτηκε η τέλεια – ανεξάρτητη αρμονία!
Με μια εισαγωγή κοντά στα 2.30 αφήνει όλο το περιθώριο στην συνέχεια και ως το τέλος, στον Wierny να ξεκαθαρίσει αλλά…don’t ask him! “Intruder”/ πολύ δυναμικό, με όλο το βάρος να πέφτει στα κιθαριστικά μέρη και στα ντραμς, ενώ τα πλήκτρα εδώ θα γίνουν οι “εισβολείς” και ταυτόχρονα με κάποια απαλά γυναικεία φωνητικά στο βάθος και για λίγο θα το κάνουν πιο μυστηριακό.
Η έκπληξη θα εμφανιστεί λίγο κάτω από τα μισά όταν μια Jazz χαρακιά σε περιμένει και που θα σε κάνει να πεις: “Ναι! Τελικά είναι μοναδικά τρελοί αυτοί οι Πολωνοί !
“…intruders they came for us to know our names, to know our models…”
www.myspace.com/divisionbyzeropl
www.divisionbyzero.pl
Ελένη Λιβεράκου

Progressive δημιουργίες από τους Spock's Beard

Η ιστορία μας αρχίζει με την οικογένεια Morse με τα 4 παιδιά που μεγάλωσε στο LA στη δεκαετία του 60.

Ο πατέρας τους ήταν διευθυντής χορωδίας, έτσι φρόντισε να πάρουν τα παιδιά τους μουσική παιδεία από πολύ νωρίς. Σημαντικό ήταν γι’ αυτόν να μάθουν τα παιδιά του να τραγουδάνε σωστά και να πιάσουν κι ένα όργανο.

Έτσι, ο Neal Morse άρχισε να παίζει πιάνο 5 χρονών και αργότερα κιθάρα. Αυτή βέβαια ήταν η δεκαετία της εισβολής των Beatles στην Αμερική, που επηρέασαν όσο τίποτε τον νεαρό Neal, όπως και η εμφάνιση του σκληρού rock στα 70s, καθώς και οι πρώτες super μπάντες του progressive.

Έχοντας πια πολλά ακούσματα, ο Neal στρώθηκε στη δουλειά. Έγραψε δύο musicals και ηχογράφησε κάποια demos country μουσικής με τον αδερφό του Richard. Απογοητευμένος από την κατάσταση της μουσικής σκηνής του LA, εγκαταλείπει την Αμερική και γυρίζει την Ευρώπη για αρκετά χρόνια με μια κιθάρα στον ώμο, παίζοντας τα κομμάτια με τα οποία μεγάλωσε στο δρόμο, ή σε μικρά clubs (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Έχοντας μαζέψει εμπειρίες ζωής από τις συνεχείς περιοδείες, ο Neal είναι ώριμος και κατασταλαγμένος πια στο τι θέλει να κάνει.

Θέλει να παίξει 70s progressive rock, να δημιουργήσει μακροσκελείς μελωδικές συνθέσεις, αποβάλλοντας όμως τις αλαζονικές υπερβολές, κάνοντάς το πιο προσιτό στα αυτιά του 90s rocker. Αρχίζει με τον αδερφό του Alan και κάποιον drummer Nick D’Virgilio, συνεργάτη του Kevin Gilbert, να καταστρώνει τις επόμενές του κινήσεις.

Με τη βοήθεια του εξίσου ταλαντούχου μπασίστα Dave Meros, ηχογραφούν με δικά τους έξοδα το ‘The Light’, το οποίο δημιούργησε θόρυβο, δυστυχώς όμως λίγοι είχαν ανοικτά τα αυτιά τους.

Το ίδιο έτος, (1995) ο Γιαπωνέζος πληκτράς Ryo Okumoto, με δισκογραφία στη δεκαετία του 80 και συνεργασίες με μεγάλα ονόματα στη Ιαπωνία όσο και παγκοσμίως (Kitaro, Steve Lukather, Phil Collins, Eric Clapton…) εισάγεται στη μπάντα, η οποία και ηχογραφεί το ‘Beware of Darkness’ (1996). Όμως θα χρειαστεί να συμβούν διάφορες συγκυρίες για να βρει η πολυεπίπεδη αυτή μπάντα το δρόμο της προς την κορυφή. Καταρχάς, στα μέσα των 90s, οι Spock’s Beard αποτελούν κομμάτι ενός νέου κινήματος progressive rock.

Μαζί με σχήματα όπως οι Magellan των αδερφών Gardner και οι Echolyn, δραστηριοποιήθηκαν στο underground, ηχογράφησαν αθόρυβα και κυρίως απομακρύνθηκαν από τις Genesis – Marillion επιρροές που οδήγησαν σε τέλμα την αντίστοιχη Αγγλική σκηνή. Αυτή ήταν η εποχή που άρχισαν να κυκλοφορούν τα tribute albums στους Rush, Yes, Jethro Tull, που έδωσαν μια ακόμα ώθηση στη σκηνή. Και ήταν τότε που άρχισε να δείχνει ολόενα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την μπάντα ο Mike Portnoy, ο οποίος δεν δίσταζε να στάζει μέλι για το συγκρότημα όποτε μπορούσε. Προς τιμήν του, ο Mike έχει κατά καιρούς προωθήσει νεώτερα συγκροτήματα με πολλούς τρόπους. Έχει δώσει την ευκαιρία για support στους Dream Theater σε πολλά ανερχόμενα νέα groups, με αποτέλεσμα αυτά να γίνουν γνωστά και στο μεγάλο κοινό τους.

Φτάνει να ρίξει μια ματιά κάποιος στα supports τους στην Ευρώπη και την Αμερική μέχρι και σήμερα. Κρίμα που οι Theater δεν έχουν φέρει ποτέ μαζί τους στην Ελλάδα ονόματα αντάξια των Beardfish, των Bigelf ή άλλων…

Πίσω στους Beard τώρα, που μετά τα ‘Kindness of Strangers’ (1998) και το ‘Day for Night’ (1999) έχουν πια την προσοχή του κοινού και κυκλοφορούν το V (2000). Κάπου εδώ τα μέλη των Beard εκμεταλλεύονται τη δημοσιότητα και συμμετέχουν σε άλλα projects. Ο Nick D’Virgilio έχει ήδη προλάβει να ηχογραφήσει τα drums στο μισό ‘Calling all Stations’ με τους Genesis (1997), την ημιτελή δουλειά του Kevin Gilbert ‘The Shaming of the True’ μετά τον θάνατο του τελευταίου και τον προσωπικό του δίσκο.

Αργότερα, θα πάρει τη θέση του Mark Zonder ως drummer στους Fates Warning.

Χαρά στο κουράγιο του! Ο Neal θα κυκλοφορήσει τον δικό του προσωπικό δίσκο, θα βάλει μπροστά τον πρώτο δίσκο του super group Transatlantic και θα ηχογραφήσει ως καλεσμένος τα πιο όμορφα φωνητικά στο τραγούδι ‘First Man on Earth’ της δουλειάς ‘Dream Sequencer’ των Ayreon. Μεταξύ άλλων. Όλη αυτή η δραστηριότητα δίνει θάρρος στους Beard να ασχοληθούν με κάτι μεγαλεπήβολο.

Ηχογραφούν το ‘Snow’(2002), ένα concept album γύρω από τη ζωή ενός albino, του Snow, ένα αγόρι που μπορεί να είναι ο μεσσίας. 2CD μουσικής (+1 ακόμα για τη special έκδοση), και για πολλούς η σημαντικότερη δισκογραφική στιγμή του σχήματος. Δυστυχώς, είναι το τελευταίο CD στο οποίο συμμετέχει ο Neal Morse. Εγκαταλείπει το συγκρότημα κουρασμένος από την υπερπροσπάθεια και αφοσιωθεί τη ζωή του στο κήρυγμα του λόγου του Θεού μέσω της μουσικής.

Πιθανόν αφορμή για τη μεταστροφή αυτή του Neal είναι το ότι η κόρη του χρειάστηκε να περάσει μέσα από τη δυσκολία μιας εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς. Το θετικό είναι ότι ο άνθρωπος είναι ταλαντούχος, και δεν θα σταματήσει να βγάζει από καλές μέχρι και εξαιρετικές προσωπικές κυκλοφορίες, πάντα με τη βοήθεια του Mike Portnoy και άλλων εξαίρετων καλλιτεχνών.Και περνάμε αυτόματα στη δεύτερη περίοδο της καριέρας των Beards, όπου, με πρότυπο τους Genesis, φωνητικά αναλαμβάνει ο Nick D’Virgilio, και δεύτερος drummer προσλαμβάνεται στα lives.

Παράλληλα, μειώνεται σχετικά η επιρροή των Beatles, μειώνονται τα σχεδόν pop σημεία που αγαπάει ο Neal και γίνεται η ατμόσφαιρα λίγο πιο σκοτεινή. O NDV έχει εμπειρία ως τραγουδιστής, άλλωστε όλοι μαζί συμμετέχουν στα lives στα πολυφωνικά σημεία των κομματιών. Απλώς, δεν έχει τη μελωδικότητα της φωνής του Neal, και θα πρέπει οι Beards να τροποποιήσουν τη φόρμουλα.

Ωστόσο, το ‘Feel Euphoria’ (2003) το ‘Octane’ (2005) και το ομώνυμο ‘Spock’s Beard’ (2006) έχουν τις στιγμές τους. Και μετά από ένα δισκογραφικό διάλειμμα 4 ετών, φτάνουμε στο φετινό Χ, το οποίο είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη που θα ικανοποιήσει όλους τους οπαδούς του progressive. Live η μπάντα δίνει τον καλύτερό της εαυτό. Θα παίξει τις μακροσκελείς της συνθέσεις, θα προβεί σε αυτοσχεδιασμούς και αλλαγές στα ρυθμικά των κομματιών – θα μας δείξει ότι μπορεί άνετα να αποδώσει συνθέσεις με πολύπλοκα φωνητικά όπως το ‘Gibberish’ και τα δύο ‘Thoughts’, ο δικός τους φόρος τιμής στους Gentle Giant.

Δύο αντιπροσωπευτικά Live είναι τα ‘The Beard is out there’(1998) με τον Neal Morse και το ‘Gluttons for Punishment’ (2005) της δεύτερης περιόδου τους. Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία των Spock’s Beard, μιας από τις σημαντικότερες μπάντες της 90s progressive αναβίωσης. Το συμπέρασμά μας είναι ότι οι Beards δεν έχουν πει την τελευταία τους νότα ακόμα. Έχουν πολλά ακόμα να μας διηγηθούν, έχουν πολλούς ακόμα άψογους δίσκους να μας παρουσιάσουν.

Να είστε σίγουροι – θα μας κρατήσουν εξαιρετική συντροφιά για πολλά ακόμα χρόνια με την περιπετειώδη τους μουσική.
Δισκογραφία:
The Light (1995)
Beware of Darkness (1996)
The Kindness of Strangers (1998)
Day for Night (1999)
V (2000)
Snow (2002)
Feel Euphoria (2003)
Octane (2005)
Spock’s Beard (2006)
X (2010)
Ανδρέας Παρασκευάς

GLORY DAYS - 1986

Άλλη μία τρομερή χρονιά για το hard rock είναι το 1986, με κυκλοφορίες που έγραψαν ιστορία και έβαλαν γερά τα θεμέλια για να μεγαλώσουν νέες γενιές ροκ οπαδών.
Αρκετές μάλιστα από τις μπάντες που παρουσιάζουμε παρακάτω μεγαλουργούν μέχρι και σήμερα και αποδεικνύουν ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η τότε επιτυχία τους. Να σας υπενθυμίσουμε ότι στο www.rockway.gr έχουμε δημιουργήσει μία νέα ενότητα το www.hardrockway.blogspot.com όπου μπορείτε να διαβάζετε άμεσα, κριτικές για τις νέες κυκλοφορίες, συνεντεύξεις, ειδήσεις, συναυλίες και όλα σας ενδιαφέρουν να μάθετε γιατην αγαπημένη μας μουσική.

BON JOVI – “Slippery When Wet” (Mercury Records)

Ότι να πούμε για αυτό το άλμπουμ είναι ελάχιστα μπροστά στην τεράστια εμπορική επιτυχία που γνώρισε το συγκεκριμένο άλμπουμ που αποτελεί ένα άριστο δείγμα μελωδικού hard rock παιγμένο με μοναδικό πάθος και με ερμηνείες που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στη μνήμη μας.Οι ηχογράφησεις είχαν διάρκεια έξι μήνες στο Βανκούβερ του Καναδά με τον Bruce Fairbairn να αναλαμβάνει στην παραγωγή και τον Bob Rock να βοηθά στη μίξη. Το εξώφυλλο του άλμπουμ άλλαξε την τελευταία στιγμή διότι θεωρήθηκε αρκετά προκλητικό κάτι που νομίζουμε ότι ήταν υπερβολικό…Μόνο να σκεφτείτε ότι όταν κυκλοφόρησαν το “Slippery When Wet” έπαιζαν support στους σπουδαίους 38 SPECIAL και λίγους μήνες αργότερα έπαιζαν σαν headliners, με τα εισιτήρια προπωλημένα ενώ μέχρι και σήμερα δίσκος έχει γίνει δώδεκα φορές πλατινένιος!!!Τραγούδια σαν τα “Livin’ On Α Prayer” που έφτασε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ, το καταπληκτικό “Wanted Dead Or Alive”, το υπέροχο “I’ Die For You” και φυσικά την μεγάλη επιτυχία “You Give Love A Bad Name” θεωρούνται δικαίως all time classic και σε αυτό έχει βάλει το χεράκι του στη σύνθεση ο τρομερός Desmond Child.Συνοπτικά όσο και να ενοχλούνται κάποιοι που δηλώνουν ειδικοί και πολύ metal, το “Slippery When Wet” έγραψε ιστορία και ακούγεται μετά από τόσα χρόνια δυνατά και ευχάριστα από όσους ξέρουν να αγαπάνε πρώτα την μουσική και μετά τον εαυτό τους. EUROPE – “Final Countdown” (Epic Records)

Η σημαντικότερη hard rock μπάντα της Σουηδίας κάνει την μεγάλη έκπληξη εκείνη τη χρονιά και κυκλοφορεί ένα απίστευτο άλμπουμ.Ο δίσκος πούλησε πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα στην Αμερική την εποχή που μόνο συγκροτήματα από την Γηραιά Αλβιώνα είχαν την αναγνώριση από το κοινό των ΗΠΑ.Το ομώνυμο κομμάτι (που οι στίχοι του είναι επηρεασμένοι από το “Space Oddity” του David Bowie) όλοι το έχουμε συνδυάσει με το Ευρωπαικό κύπελλο στο μπάσκετ ενώ σε όλο το άλμπουμ δεν υπάρχει μέτριο κομμάτι με τα “Rock The Night, “Cherokee”, “Ninja”, “On the Loose” , “Love Chaser” και την μπαλάντα “Carrie” να ανεβάζουν ακόμα πιο ψηλά τον πήχυ του δίσκου.Κομβικό σημείο για την επιτυχία εκτός από το συνθετικό ταλέντο του τραγουδιστή Joe Tempest ήταν και η ουσιαστική συνεργασία τους με τον Αμερικανό παραγωγό Kevin Elson(Lynyrd Skynyrd, Journey, Night Ranger) με τις κυρίως ηχογραφήσεις να γίνονται στα Powerplay studios της Ζυρίχης.Η αποχώρηση στη συνέχεια του σπουδαίου κιθαρίστα John Norum (αντικαταστάθηκε από τον Kee Marcello) την περίοδο που η μπάντα ότι έπιανε γινόταν χρυσός δεν επηρέασε αρνητικά την εμπορική επιτυχία των Europe όμως το γεγονός στεναχώρησε αρκετούς από τους οπαδούς τους.Πραγματικό ροκ κομψοτέχνημα που οφείλεται να έχετε όλοι στη δισκοθήκη σας.

ΤΕSLA – “Mechanical Resonance” (Geffen Records)

Όταν άκουσα για πρώτη φορά ετούτο το άλμπουμ , είχα προιδεασθεί από μία πολύ γνωστή ραδιοφωνική εκπομπή της εποχής που έπαιζε συνεχώς το τραγούδι “Little Suzi”(είναι διασκευή σε σύνθεση των Jim Diamond,Tony Hymas του συγκροτήματος Ph.D) και σκέφτηκα ότι κάτι καλό συμβαίνει με αυτή τη μπάντα από το Σακραμέντο.Λοιπόν ομολογώ ότι μετά από εικοσιτρία χρόνια κυκλοφορίας το “Μechanical Resonance” αποτελεί ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ.Αυθεντικό hard rock συνδυασμένο τέλεια με southern μελωδίες και με τις κιθάρες να βάζουν φωτιά στα μυαλά μας, συμπληρωμένα μοναδικά από την βραχνή φωνή του Jeff Keith όπου σε κάθε κομμάτι κατορθώνει να καταθέτει την ψυχή του. Γεννημένοι για να παίζουν γνήσιο αμερικάνικο hard rock οι TESLA ήταν οι καλύτεροι κληρονόμοι συγκροτημάτων όπως οι μεγάλοι Grand Funk. O ροκ ύμνος “Modern Down Cowboy”, το καταπληκτικό “Ez Come Ez Go”, ο δυναμίτης “Cumin Atcha Live” , το οργισμένο “2 Late 4 Love” , το aor/hard rock “Rock me to The Top” και το ανατριχιαστικό “Changes” αναδεικνύουν το μεγαλείο μίαςεκπληκτικής μπάντας που ευτυχώς στη συνέχεια πέτυχε πάρα πολλά. Όσοι μάλιστα δουν και το τελευταίο live dvd που κυκλοφόρησαν πριν από λίγους μήνες θα καταλάβουν ότι μιλάμε για κορυφαίους του είδους.

VAN HALEN – “5150’ (Warner Records)

Το έβδομο άλμπουμ των Αμερικανών, το περιμέναμε όλοι τότε με ανυπομονησία αφού θα ήταν το πρώτο χωρίς τον εκπληκτικό performer και τραγουδιστή τους David Lee Roth.O Sammy Hagar όμως αποδείχτηκε λίρα εκατό και μας έβαλε στη θέση μας και όσοι προσπάθησαν να τον αμφισβητήσουν, τους αποστόμωσε και με μοναδική ωριμότητα και άψογη συνεργασία με το υπόλοιπο συγκρότημα δημιούργησαν ένα υπέροχο άλμπουμ γεμάτο τρομερές μελωδίες, με τα κήμπορντς να έχουν πρωταγωνιστικό λόγο χωρίς φυσικά να λείπουν οι αριστοτεχνικές κιθαριστικές εκρήξεις από τον τεράστιο Eddie Van HalenTo album κτύπησε κορυφή στους καταλόγους επιτυχιών και έγινε πολυπλατινένιο ενώ η περιοδεία που ακολούθησε κατάφερε να επιβάλλει τον αδικημένο… ως τότε Sammy Hagar στους απαιτητικούς οπαδούς των VAN HALEN.Νομίζουμε πως η συνέχεια δικαίωσε πλήρως όσους επιμένουν να λατρεύουν τον red rocker από τον D.L.Roth.

DAVID LEE ROTH – “Eat ‘Em and Smile” (Warner Records)

Και ενώ όλοι τότε ασχολιούντουσαν με το νέο τραγουδιστή των VAN HALEN, o φοβερός και τρομερός David Lee Roth κάνει το κόλπο γκρόσο και με μία μπάντα που αποτελείται από super star μουσικούς ηχογραφεί ένα εξαιρετικό άλμπουμ.Ο αξεπέραστος Steve Vai στην κιθάρα και στην δημιουργία των συνθέσεων, ο θεός του μπάσου Billy Sheehan και ο «τρελάρας» στα τύμπανα Greg Bissonette κάνουν εκπληκτικά πράματα(δείτε τα ανάλογα videos).Eπιστημονικό παίξιμο, άρτιες ενορχηστρώσεις σέξυ… ερμηνείες, πάρτυ ατμόσφαιρα, hard ‘n heavy μελωδίες κάνουν το συγκεκριμένο δίσκο άξιο αναφοράς για όσους θέλουν να λένε ότι ξέρουν από μουσική.

ΤΑ ΑΔΙΚΗΜΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

FM – “Indiscret”

Τα αδέλφια Overland με το παρθενικό τους δίσκο έγραψαν ιστορία με μικρά aor διαμάντια βάζοντας τα γυαλιά σε πολλούς Αμερικάνους συνάδελφούς τους. Μάλιστα το τραγούδι “That Girl” είχαν την τύχη να το διασκευάσουν οι Iron Maiden!

CINDERELLA – “Nights Songs”

Η ανακάλυψη του Bon Jovi δεν ήταν τυχαία. Η μπάντα μπορεί να “σπρώχθηκε” τότε πολύ από το MTV,όμως άξιζαν τα λεφτά τους. Aπλό, παθιασμένο hard rock με την φωνή του Tom Keifer να θυμίζει Aerosmith, AC/DC και Janis Joplin μαζί. Άξιοι και αγαπημένοι!

BOSTON – “Third Stage”

Οι γίγαντες του μελωδικού ήχου μπορεί να άργησαν τότε και να πέρασαν οκτώ χρόνια από την τελευταία τους κυκλοφορία όμως απέδειξαν ότι κιθαριστική πανδαισία που δημιουργεί ο Tom Scholz σε συνδυασμό με τα φανταστικά φωνητικά του μακαρίτη Brad Delp παραμένουν αξεπέραστα Αν ακούσετε το “We ‘re Ready” νομίζω ότι θα συμφωνήσετε απόλυτα μαζί μου.

POISON – “Look What the Cat Dragged In”

Αρκετό make up,φανταχτερά ρούχα και φυσικά πολύ glam διάθεση. Η καρδιά του L.A ανήκε τότε σε μπάντες όπως οι Poison.Υπέροχο, λιτό, διασκεδαστικό με πιασάρικα ρεφρέν. Xωρίς υπερβολές ένα άλμπουμ με…sex, drugs and rock n’roll.

ΖΕΝΟ – “Ζeno”

Ο αδελφός του Γερμανού Uli Jon Roth(Scorpions), ο “μικρός” Ζeno καταφέρνει με την βοήθεια του τραγουδιστή M.Flexig, του μπασίστα U.Ritgen και σπουδαίων session μουσικών(Don Airrey,Chuck Burgi,Stuart Elliot) να γράψει υπέροχες melodic hard rock συνθέσεις που αδικήθηκαν από κριτικούς και κοινό. Ένα πραγματικό ξεχασμένο διαμάντι…

TOP TEN ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1) ΒΟΝ JOVI – “Livin’ On a Prayer”

2) EUROPE – “Final Countdown”

3) TESLA – “Modern Down Cowboy”

4) IRON MAIDEN – “Wasted Years”

5) DAVID LEE ROTH – “Yankee rose”

6) VAN HALEN – “Dreams”

7) FM – “That Girl”

8) BOSTON – “We ‘re Ready”

9) POISON – “Talk Ditry to Me”

10) CINDERELLA – “Nobody’s Fools"
Γράφει ο Φώτης Μελέτης

KISS: "Alive" (1975)

Το 1975, οι KISS είχαν ήδη κυκλοφορήσει τρία στούντιο albums (KISS, HOTTER THAN HELL, DRESSED TO KILL) σε διάστημα 2 ετών τα οποία συνόδευαν με μία σειρά ζωντανών εμφανίσεων στις Η.Π.Α.
Τα albums αυτά, παρόλο που δεν θεωρούνταν – έως τότε – αποτυχημένα, δεν είχαν τις αναμενόμενες πωλήσεις. Στον αντίποδα όμως, οι ζωντανές εμφανίσεις τους γινόντουσαν ανάρπαστες. Φτάνοντας σε κρίσιμο οικονομικό σημείο επιβίωσης του συγκροτήματος, αποφασίζουν από κοινού με τον τότε Bill Aucoin (τότε μάνατζερ τους) να «συλλάβουν» σε ήχο την τρομερή ενέργεια που υπήρχε στις ζωντανές εμφανίσεις.

Στην κυριολεξία, αυτό ήταν το τελευταίο χαρτί που έπεφτε στο τραπέζι της μουσικής για τους KISS.

Η τελευταία τους ευκαιρία και τα έδωσαν όλα για όλα.

Από οικονομικής άποψης, οι KISS ήταν σε σημείο που στηρίζονταν στην πιστωτική κάρτα του manager (για τέτοια όρια μιλάμε), από τη στιγμή κιόλας που η δισκογραφική τους (Casablanca Records) ήταν επίσης στο χείλος της καταστροφής και δύσκολα πείσθηκε να αναλάβει το ρίσκο της κυκλοφορίας.Το album κυκλοφόρησε διπλό και ήταν το πρώτο διπλό live album στο hard rock. Δύσκολη απόφαση που, ευτυχώς, πέτυχε. Όπως όλα τα live albums, έτσι και το ALIVE! έχει υποστεί επεξεργασία στο studio. Άλλοι λένε πολύ, άλλοι όχι τόσο. Μεγαλύτερη σημασία έχει η μουσική και η δύναμη της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Τα παιξίματα είναι εντελώς ωμά, και η κιθάρα του Frehley δίνει άλλο εύρος στα κομμάτια. Οι KISS ποτέ δεν παρουσιάστηκαν ως βιρτουόζοι μουσικοί (το παραδέχονται και οι ίδιοι εξάλλου), το μουσικό όμως αποτέλεσμα που παρουσιάζουν ως σύνολο δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Κάποτε είχαν ρωτήσει τους Anthrax αν ακούνε μουσική πριν βγουν στην σκηνή και απάντησαν «μα φυσικά, ακούμε πάντα το KISS ALIVE!». Ακόμα και το περιοδικό Rolling Stone, που είναι παραδοσιακά αρνητικό στους KISS, παραδέχεται το ALIVE! σαν από τα πιο σημαντικά και επιδραστικά albums. Από πολλούς κριτικούς θεωρείται να υπάρχει απαραίτητα σε ροκ δισκοθήκη και που και που να το «συμβουλευόμαστε».

Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται παίζονται ακόμα και σήμερα στις συναυλίες τους με τον ίδιο τρόπο που παίζονται στο ALIVE! και που έτσι έγιναν διάσημα. Από την τότε εποχή, υπάρχει και οπτικό υλικό (KISSOLOGY 1) που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι τον χαμό που γινόταν τότε στις ζωντανές εμφανίσεις των KISS.

Το κανάλι VH1, είχε πραγματοποιήσει ειδικό 2ωρο αφιέρωμα στο album. Η ηχογράφηση έγινε στο Cobo Hall στο Detroit.

Τον Σεπτέμβριο του 2009, οι KISS επέστρεψαν και έπαιξαν όλο το ALIVE! (δύο βραδυές) στο ίδιο μέρος πριν αυτό κατεδαφιστεί. Ήταν η μπάντα που το έκανε διάσημο και η μπάντα που «έκλεισε την πόρτα του».
Track List: 1)Deuce, 2)Strutter, 3)Got To Choose, 4)Hotter Than Hell, 5)Firehouse, 6)Nothin’ To Lose, 7)C’mon And Love Me, 8)Parasite, 9)She, 10)Watchin’ You, 11)100.000 Years (solo drums), 12)Black Diamond,13)Rock Bottom, 14)Cold Gin, 15)Rock And Roll All Nite, 16)Let Me Go, Rock And Roll
ΜΕΛΗ: Paul Stanley(κιθάρα, φωνή), Genne Simmons(μπάσο, φωνή), Ace Frehley(κιθάρα), Peter Criss(ντραμς)
Γράφει ο Γεράσιμος Καββαδάς (http://www.kissonline.gr/)

WHEELS OF FIRE: "Hollywood Rocks”

Δύο χρόνια πήρε στη παρέα των WHEELS OF FIRE από την Ιταλία για να ηχογραφήσουν το εξαιρετικό “Hollywood Rocks”.
H μπάντα ξεκίνησε το 2006 και με την σημαντική βοήθεια του παραγωγού Michele Luppi(Killing Touch, Los Angeles, Vision Divine) και Roberto Priori (Killing Touch, Michele Luppi’s Heaven) στη μίξη του άλμπουμ δημιουργούν ένα υπέροχο melodic rock αποτέλεσμα με σαφείς επιρροές από Bon Jovi, Danger Danger, Winger και Firehouse.

Ειδικά όσοι λατρεύετε τα κλασικά aor κήμπορντς θα ενθουσιαστείτε με την εκτελεστική και ενορχηστρωτική δεινότητα του Α.Vergori και Davide Barbieri(David Rox) o οποίος κάνει φοβερή δουλειά και στα φωνητικά.

Οι Wheels of Fire πετυχαίνουν να συνδυάσουν με έξυπνο τρόπο τις εμπνευσμένες μελωδικές γραμμές με την ορμή και την δυναμική του background της μπάντας αποφεύγοντας την συνηθισμένη παγίδα του γλυκανάλατου ρεφρέν.

Ξεκούραστες όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ που θυμίζουν παλιές καλές μέρες της δεκαετίας του ’80 δοσμένες όμως με μία μοναδική σύγχρονη melodic rock φρεσκάδα.

Νομίζουμε ότι το “Hollywood Rocks” είναι μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς που κλέβει τις εντυπώσεις στο χώρο του aor από μία εταιρία την Avenue of Allies που φαίνεται ότι μπαίνει δυναμικά στο συγκεκριμένο είδος με τέτοιες σπουδαίες κυκλοφορίες.
Φώτης Μελέτης

Veronica – "Veronica"

V for Veronica!
Η νέα Ελληνίδα μουσικός ήρθε για να αποδείξει πως η rock / punk σκηνή της χώρας is alive and kicking!
To νέο της EP που φέρει το όνομα της, περιλαμβάνει 6 τραγούδια σε δικούς της στίχους και μουσική και κατέκλεισε τα ράφια των δισκοπωλείων τον περασμένο μήνα.
Ο ήχος του, ξεσηκωτικός και φρέσκος.
Περά απ’ τη καινοτόμα διάθεση της μουσικού ίσως να φταίει και το γεγονός πως, οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στα Incandescence Studios στο Λονδίνο και το mastering από τον Rod Layman - συνεργάτη των top dj's και παραγωγών ενώ την παραγωγή κι ενορχήστρωση υπογράφει ο Tim Owen - συνεργάτης του Michael Gray και παραγωγός των Victoria Beckham, Luciana, DMC κ.α.
Το album λοιπόν ανοίγει με το κομμάτι “The Pretty Ones” που στιγματίζει τον ήχο του υπόλοιπου δίσκο και προδιαθέτει τον ακροατή για τα καλύτερα. Electro ήχοι και δυναμικά riffs δίνουν τη σκυτάλη στο “So Misled” που είναι γεννημένο για να γίνει hit! “Lady Luck Says Hi” για τη συνέχεια!
Ερωτικό και σαγηνευτικό σα την ίδια και φανερά επηρεασμένο από τη βρετανική punk σκηνή κερδίζει τις εντυπώσεις! Το “Well Done” εμπνευσμένο, με πραγματικά υπέροχους στίχους και ρυθμό που αδιαμφισβήτητα σε προκαλεί να χορέψεις, με το “reggae part” του να συμπληρώνει το δυνατό αυτό δημιούργημα!
Προτελευταίο κομμάτι του δίσκου, το “Get u high”. Δε σε ανεβάζει ψηλά, αλλά τα… “πονεμένα” φωνητικά της Βερόνικα ίσως να σε κάνουν να ταυτιστείς και να φωνάξεις κι εσύ εκεί που θες “Don’t go!”
Το mini αυτό album κλείνει με το τραγούδι “Don’t you”.
Κομμάτι με “άγριες” διαθέσεις και μπάσο και τύμπανα που θυμίζουν αμυδρά “White Stripes”, είναι το καλύτερο που μας φύλαγε για το τέλος η ικανότατη Βερόνικα που, ήρθε για να μείνει! Όμορφη μα παν’ απ’ όλα ταλαντούχα σίγουρα θα δώσει μια άλλη πνοή στην ελληνική rock σκηνή και θα προστεθεί στη λίστα με τα αγαπημένα μας ακούσματα!
Φιλίππα Δημητριάδη

Οι προτάσεις της Nuclear Blast

To γνωστό δισκοπωλείο της Nuclear Blast στην Αθήνα(Τζωρτζ 20-22, Πλατεία Κάννιγγος) προτείνει τα αγαπημένα άλμπουμ του μήνα:

1.SABATON-COAT OF ARMS
2.EXODUS-EXHIBIT B:-THE HUMAN CONDITION
3.INNER WISH-NO TURNING BACK
4.MASTERPLAN-TIME TO BE KINGS
5.PRETTY MAIDS-PANDEMONIUM
6.Y& T-FACEMELTER
7.CANDLEMASS-LIVE IN ATHENS
8.KROKUS-HOODOO
9.KEEP OF KALESIN-REPTILIAN
10.HIDL VALKYRIE-SHIELD BROTHERS OF VALHALLA

Εντυπώσεις από τους Nevermore και Rex Mundi

Οι Nevermore είναι ένα από τα συγκροτήματα, τα οποία είναι ιδιαίτερα αγαπητά στο ελληνικό κοινό, με αποτέλεσμα να επισκέπτονται πολύ συχνά τη χώρας μας προσφέροντας μας κάθε φορά ανεπανάληπτες εμπειρίες.

Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν, κατά την προσωπική μου άποψη, αρκετά σημαντική καθώς αποτελούσε την ευκαιρία των Nevermore να αποδείξουν ότι παραμένουν ακόμα συγκρότημα και θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Κάτι οι προσωπικές κυκλοφορίες των Dane και Loomis, κάτι η ολοένα μεγαλύτερη προβολή του Loomis ως νέου guitar hero είχαν δώσει αφορμή σε αρκετούς “καλοθελητές” να διαδίδουν φήμες περί επικείμενης διάλυσης του συγκροτήματος. Κατάφεραν οι Nevermore να διαψεύσουν, εμπράκτως, τις φήμες αυτές; Διαβάστε και θα δείτε.
Στις 21:00 ακριβώς ανέβηκαν στη σκηνή οι Θεσσαλονικείς Rex Mundi, οι οποίοι στα επόμενα σαράντα λεπτά παρουσίασαν υλικό από τον πρώτο τους δίσκο (Perception In Design, ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα) αλλά και από το demo τους (Balance Between Madness And Hope). Στο ύφος του συγκροτήματος μπλέκονται διάφορες εκφάνσεις του metal ήχου, με κυριότερες αυτές του progressive, thrash και death.

Παρά το γεγονός ότι απέσπασαν το χειροκρότημα του κοινού, προσωπικά μου άφησαν μια αίσθηση ανεκπλήρωτου, κυρίως λόγω του μέτριου ήχου. Παρά τις αντιξοότητες οι Rex Mundi έδειξαν ότι αποτελούν ένα δεμένο σύνολο με καλές ιδέες, αν και πιστεύω ότι τα κομμάτια τους θα έπρεπε να είναι λίγο μικρότερα σε διάρκεια έτσι ώστε να είναι πιο ουσιαστικά.
20 λεπτά μετά την αποχώρηση των Rex Mundi (δηλαδή στις 22:00 ακριβώς) εμφανίστηκαν στη σκηνή του Fuzz παίζοντας το “Beyond Within” και δίνοντας μια γεύση του τι θα επακολουθούσε. Η μια κομματάρα διαδεχόταν την άλλη (δείτε το play list στο τέλος της παρουσίασης) με το κοινό να ανταποκρίνεται σε καθένα από αυτά είτε τραγουδώντας, είτε με σπρωξίματα ακόμα και με stage diving. Την αρχή έκανε ο Dane με κάποια άτομα που ανέβασε στη σκηνή, κάτι το οποίο ενθάρρυνε αρκετούς να ανέβουν στη σκηνή χωρίς να έχουν προσκληθεί από τον Dane.

Κάποιοι ίσως πουν ότι κάπου παράγινε το όλο σκηνικό, και μάλλον θα συμφωνήσω μαζί τους. Βέβαια και κανά δυο κοπελιές να ανεβαίνουν στη σκηνή, και, όπως είπε και ο Dane, “Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή όταν κοπέλες ανεβαίνουν στη σκηνή.”
Εκτός από το κοινό, τη συναυλία έδειξε να ευχαριστιέται και το ίδιο το συγκρότημα, και κυρίως ο νέος κιθαρίστα Atilla Vörös, ο οποίος ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με το ελληνικό κοινό. Στα χείλη του είχε κολλήσει ένα χαμόγελο χαράς, ενθουσιασμού αλλά ίσως και απορίας με όλα όσα έβλεπε να συμβαίνουν κάτω από τη σκηνή. Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι και οι υπόλοιποι, εξοικειωμένοι πλέον μαζί μας, Nevermore δεν απολάμβαναν τις αντιδράσεις του κόσμου.
Η απόδοση όλων των μελών των Nevermore ήταν στα γνωστά, από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους, υψηλά επίπεδα. Οι Nevermore παρουσίασαν ένα σφιχτοδεμένο συγκρότημα, με τον Vörös να έχει ενσωματωθεί πλήρως στην οικογένεια των Dane, Loomis, Sheppard και Williams. Δυστυχώς και οι Nevermore προδόθηκαν από τον όχι και τόσο καλό ήχο, με τις κιθάρες σε ορισμένα σημεία να μην ακούγονται καθαρά (ενδεικτικά θυμάμαι την εισαγωγή του “Narcosynthesis”, όπου χρειάστηκε να περάσουν κάποια δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβω ποιο κομμάτι έπαιζαν).
Και τώρα φθάσαμε στο κρίσιμο σημείο. Κατάφεραν οι Nevermore να διαψεύσουν τις φήμες περί διάλυσης τους; Κατά τη γνώμη μου ναι. Οι Nevermore παρουσιάστηκαν δεμένοι, ορεξάτοι και έτοιμοι για νέα πράγματα. Όλα αυτά θα επιβεβαιωθούν στην επόμενη εμφάνιση των Nevermore, η οποία, σύμφωνα με τον Dane, θα πραγματοποιηθεί σύντομα. Θα είμαστε εκεί.
Το set list της συναυλίας: Beyond Within, The River Dragon Has Come, Your Poison Throne, Born, Emptiness Unobstructed, Inside Four Walls, Tomorrow Turned Into Yesterday, The Termination Proclamation, This Godless Endeavour, The Heart Collector, Precognition, Seven Tongues Of God, Narcosynthesis, The Obsidian Conspiracy και Enemies Of Reality.
Καρβούνης Δημήτρης

THE BLACK HEART PROCESSION - “Ghetto” Istanbul 27 May 2010

Ερευνώντας για τις συναυλίες των ημερών, πέφτει το μάτι μου στις 28 & 29 Μαΐου για τα 2 live των ΤΗΕ BLACK HEART PROCESSION στην Αθήνα, και αναφώνησα:

“δεν είναι δυνατόν! Θα τα χάσω.” Μια ματιά πιο πάνω όμως με κάνει να πεταχτώ από χαρά γιατί στις 27 Μαΐου θα παίξουν στην Κωνσταντινούπολη και θα είμαι εκεί την νύχτα αυτή και έτσι θα τους δω! ..και έτσι και έγινε.

Οι THE BLACK HEART PROCESSION από το San Diego κατάφεραν σε μια νύχτα να κάνουν τους θαμώνες του “Ghetto club” της Istanbul να λικνίζεται στους indie, alternative rock σκοτεινούς ρυθμούς τους.

Σαν κουαρτέτο από νουάρ ταινία του αμερικάνικου κινηματογράφου, εμφανίστηκαν από χαλασμό χειροκροτημάτων στον κατάμεστο χώρο. Με τους βασικούς πρωτεργάτες PALL JENKINS (singer/guitarist) και όχι μόνο γιατί ο PALL με το που εμφανίστηκε στην σκηνή, κάθισε, και άρχισε να παίζει με ένα …πρίονι και ένα δοξάρι.! Βγάζοντας έτσι απίστευτα μοναδικά μυστηριακούς και σκοτεινούς ήχους, και τον TOBIAS NATHANIEL (multi-instumentalist).

Έτσι γέμισαν την νύχτα μας με τραγούδια που ξεχείλισαν από συναίσθημα, σκοτεινιά, και κουρντίζοντας μας με διάθεση για περιπετειώδεις κατευθύνσεις. Μια βραδιά από κατάμαυρες μπαλάντες για τις απορριπτέες αγάπες και τις ξεχασμένες ψυχές. Μια συναισθηματικά ηχηρή νύχτα όπως άλλωστε και το τελευταίο τους άλμπουμ “SIX”, από το οποίο έπαιξαν αρκετά κομμάτια όπως και από προηγούμενες δουλειές τους οι οποίες δεν είναι και λίγες αφού οι μπάντα δισκογραφεί από το 1997.

Το playlist ήταν το εξής :
OUTSIDE THE GLASS / THE WAITER#2 / RELEASE MY HEART / TROPICS OF LOVE / RATS / WASTELAND / BLUE WATER / I KNOW YOUR WAYS / THE LETTER / DRUGS / ALL MY STEPS / NOT JUST WORDS / BLUE TEARS / HEAVEN AND HELL / OLD KINDA SUMMER / TANGLED / SQUARE / DIAMONDS.
Για τους εραστές των ήχων και μελωδιών των L.COHEN, T.WAITS, J.CASH, N.CAVE, είναι απλά…πανδαισία!

Ο ήχος στο “Ghetto” ήταν απίστευτα καλός από όποιο σημείο και να ήθελες να σταθείς και αυτό το αναφέρω γιατί, το club είναι ένας πραγματικά ονειρεμένος χώρος για live, νεοκλασική αίθουσα με μακρόστενη δομή με πατάρι-εξώστη σε κυκλική μορφή δίνοντας σου την ευκαιρία να βλέπεις και να ακούς από παντού, και μην αναφερθώ στην διακόσμηση του χώρου…απλά τέλεια!

Η ατμόσφαιρα πολύ δροσερή και χωρίς να αισθανθείς ούτε για ένα λεπτό ασφυξία ή ζέστη. Οι θαμώνες ήταν σίγουρα πάνω από 200 αλλά και να ήθελαν να μπουν κι άλλοι νομίζω πως θα ήταν αδύνατον καθότι ο χώρος ήταν γεμάτος με όλη την έννοια της λέξης! Πάρα πολύ ζεστοί, με θετική αύρα και δίψα να ακούσουν και την παραμικρή νότα, κάνοντας την μπάντα να νιώθει όχι μόνο πολύ άνετα αλλά να ευχαριστεί ξανά και ξανά για την υποδοχή και την φιλοξενία.

Κόσμος πραγματικά από όλες τις ηλικίες ήταν εκεί και τραγουδούσαν τον κάθε στίχο, κάνοντας την ζεστή κατά τα άλλα νύχτα της Κωνσταντινούπολης πιο μαγευτική μα ακόμα και πιο underground. Εύχομαι το ίδιο να έγινε και εδώ και αλήθεια θέλω να το μάθω.
www.myspace.com/theblackheartprocession

Ελένη Λιβεράκου

John Norum – Play Yard Blues

Γνωρίζετε πολλούς κιθαρίστες να έχουν κυκλοφορήσει 7 προσωπικά cd με ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία (εκτός ΗΠΑ) και ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται στις διάφορες λίστες με τους καλύτερους κιθαρίστες, που δημοσιεύουν κατά καιρούς τα αμερικάνικα και όχι μόνο περιοδικά για την εξάχορδη ερωμένη? Αν ο John Norum ήταν αμερικάνος, σίγουρα θα είχε πολύ μεγαλύτερη θέση στην συνείδηση και στις «λίστες» της ροκ κοινότητας… Στην Σουηδία πάντως θεωρείται κάτι σαν εθνικός ήρωας, περισσότερο για την προσωπική του καριέρα, παρά για την συμμετοχή του στους έτσι κι αλλιώς υποτιμημένους Europe…
To “Play Yard Blues” είναι το έβδομο κατά σειρά πόνημα του (για την ακρίβεια) Νορβηγού και όπως φανερώνει και ο τίτλος, πρόκειται για μία ακόμα blues κατάθεση ψυχής του «Γιαννάκη»… Το εξώφυλλο του cd απεικονίζει τον Norum με τον γιο του Jake Thomas να μοιράζονται την αγάπη τους για την εξάχορδη θεά και να αποτίουν φόρο τιμής στην προσφάτως νεκρή σύζυγο και μητέρα Michelle Meldrum (κιθαρίστρια των Phantom Blue και Meldrum)…
Επί του προκειμένου θα λέγαμε ότι το “Play Yard Blues” είναι και συνθετικά και κιθαριστικά το καλύτερο cd του Norum από το 1996 και ύστερα, με το οποίο «πλησιάζει» τα αριστουργήματα των late ‘80s και early ‘90s… Για τους περισσότερο μυημένους, θα λέγαμε ότι είναι η συνέχεια του “Another Destination”, με τον Norum να μας εκπλήσσει ευχάριστα μετά από χρόνια και σαν τραγουδιστής, ενώ και κιθαριστικά μετά από πολύ καιρό δίνει περισσότερη σημασία στην τεχνική, παρά στον ήχο…
Κορυφαίες στιγμές του cd είναι τα δύο εναρκτήρια τραγούδια “Let It Shine” και “Red Light Green High”, το άπαιχτο «AORίζον» “When Darkness Falls” και φυσικά το ομώνυμο instrumental, το οποίο οι die hard οπαδοί το έχουμε ακούσει εδώ και 3 χρόνια στα live των Europe… Το cd περιλαμβάνει και 3 εξαιρετικές διασκευές στους Thin Lizzy, Mahogany Rush και τους Mountain, ενώ αν θα πρέπει να γκρινιάξουμε για κάτι, είναι αφενός η «αναιμική» παρουσία στο cd του bandmate στους Europe και εξαίσιου πληκτρά Mic Michaeli και η κατώτερη του αναμενομένου παρουσία του γνωστού σε όλους μας πολύ καλού τραγουδιστή Leif Sundin στα “Got My Eyes On You” και “Born Again”.
Για όσους γνωρίζουν και γουστάρουν την προσωπική καριέρα του Norum, το cd θεωρείται απαραίτητο…

Για όσους από τους νεότερους θέλουν να μάθουν (ειδικά οι κιθαρίστες), αν τους αρέσει το shredding, δηλαδή ένας τύπος που να μπορεί να παίξει σχεδόν τόσο γρήγορα όσο ο Malmsteen, ας αγοράσουν το “Total Control”. Αν πάλι γουστάρουν σούπερ κλάσης hard rock, ας αγοράσουν το ανυπέρβλητο “Face The Truth” (με τον Glenn Hughes στα φωνητικά)… Όποιος προτιμά τα blues, θα πρέπει να αγοράσει αυτό το πολύ καλό cd ή το “Another Destination”, ενώ η «ποικιλία» περιλαμβάνει και doom (Worlds Away) ή ακόμα και stoner εκδοχές (Optimus)… Όπως είναι φανερό από την συγκεκριμένη κριτική, αν μη τι άλλο ο Norum μάλλον βαριέται τον εαυτό του και σε κάθε cd αλλάζει στυλ… Και τα καταφέρνει εξίσου καλά σε όλα ο μπαγάσας…
Η κριτική αυτή αφιερώνεται στον μεγαλύτερο ίσως Europe και Norum fan εντός ελληνικών συνόρων, τον εκλεκτό φίλο και comrade, Αριστοτέλη Βασιλάκη.
Άρης Αβραμίδης

MASTERPLAN: "Time to be King"

Το νέο άλμπουμ του Jorn Lande, συγγνώμη των Masterplan με την επιστροφή του Jorn Lande ήθελα να πω, είναι γεγονός!
Βλέπετε ο πολυπράγμων Jorn Lande μας έχει συνηθίσει σε πολλά projects. Όταν, όμως, ένα συγκρότημα έχει στις τάξεις του αυτό το φοβερό ερμηνευτή(είμαι οπαδός αυτού του άξιου διαδόχου του DIO και του COVERDALE, τ' ομολογώ), οι συνθέσεις του αποκτούν μία άλλη διάσταση! Πιο συγκεκριμένα το συγκρότημα κινείται σε melodic power και heavy metal μονοπάτια, όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ αλλά χωρίς να φτάνει συνθετικά τα δύο πρώτα (Masterplan και Aeronautics αντίστοιχα)! Εντούτοις όπως κάθε δίσκος των Μasterplan, έτσι κι αυτός σ' απογειώνει!

Τα γρήγορα και heavy κιθαριστικά του Roland Grapow σε συνδυασμό με τα εξίσου έντονα πλήκτρα του Axel Mackenrott καθιστούν το κάθε κομμάτι πομπό ενέργειας και δυναμισμού και συμβάλλουν στη μοναδικότητά του. Γι' αυτό θα πρέπει να ακούσετε κάθε κομμάτι ξεχωριστά και με προσοχή!

Αξίζει όμως να γίνει αναφορά στο Lonely Winds of War που θα διαπιστώσετε ότι θυμίζει έντονα το sample απ'το hip hop κομμάτι του 1997, Prince Igor, απότοκο της συνεργασίας του Warren G με την υψίφωνο Sissel. Επίσης ξεχωριστό μουσικό ύφος έχει το σκοτεινά ατμοσφαιρικό κομμάτι The Dark Road καθώς και το bonus track Kisses From You που φαίνεται σαν να έχει δημιουργηθεί από τους Queen!

Συμπερασματικά, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να συμπεριλάβετε στη δισκοθήκη σας αυτό το άλμπουμ που παγιώνει την αξία των Masterplan στο χώρο του σύγχρονου metal!

Νικόλαος Καπίρης