Sonisphere Festival Report...

Επιτέλους έφτασε η μέρα! Θυμάμαι πως όταν είχα πάρει το εισιτήριο στα χέρια μου φορούσα ακόμη χειμωνιάτικα και αναρωτιόμουν μαζί με τη παρέα μου πότε θα φτάσει ο Ιούνιος. Φύλαξα το «μαγικό χαρτάκι» μέσα στις τελευταίες σελίδες του αγαπημένου μου βιβλίου και ομολογώ πως κάθε τρείς και λίγο έριχνα κλεφτές ματιές να δω αν είναι ακόμα εκεί. Χθες λοιπόν ξημέρωσε η πολυπόθητη μέρα ˙ 24.06.10! Η μέρα που το Terra Vibe θα έπαιρνε φωτιά!

Κατέφθασα μαζί με την αγαπημένη μου παρέα από τις 11μίση το πρωί και οι πρώτες εκατοντάδες οπαδών είχαν κάνει ήδη την εμφάνισή τους! Πιάσαμε ένα καλό σποτάκι στο γρασίδι και προμηθευτήκαμε πρωινό, (μπύρα και βρώμικο) μέχρι ν’ αρχίσει το πρώτο live της ημέρας. Μετά τους δικούς μας Suicidal Angels ήρθε η ώρα για τους “Bullet for my Valentine”! Εντυπωσιακά πολύς κόσμος έσπευσε στο δεύτερο stage για τους Ουαλούς rockers για να αποδείξει ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός! Ότι είμαστε η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που κάνει ακόμη και σήμερα pits! Ενώ όλοι φοβούνταν πως στους Slayer για παράδειγμα, θα έχανα το λιγότερο κάποιο άκρο, δε κουνήθηκε φύλο, ενώ κατά τη διάρκεια της performance των “Bullet” οι πρώτες μελανιές σχηματίστηκαν πάνω στα σώματα ξέφρενων έφηβων (και μη!), οι πρώτες στάλες αίμα λέκιασαν την οδοντοστοιχία ενός καλού μου φύλου και οι γρατζουνιές έκαναν τα κορμιά των τολμηρών αγοριών που ρίχτηκαν στη μάχη του metal να μοιάζουν σα του John Rambo! Παραδέχομαι πως αν και δεν ακούω “Bullet for my Valentine”, η εμφάνιση της μπάντας ήταν πάρα πολύ καλή και οι ίδιοι υπήρξαν ιδιαίτερα θερμοί με το κοινό που τους επιβράβευσε με δυνατά χειροκροτήματα.

Στη κεντρική σκηνή ανέβηκαν μετά από λίγη ώρα οι “Stone Sour”. (Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως αυτό το πέρα – δώθε απ’ το μικρό stage στο μεγάλο και τούμπαλιν ήταν κάπως εκνευριστικό, αλλά αυτό το festival ήθελε πραγματικά πολλές θυσίες!) Οι μάσκες έπεσαν λοιπόν για τον Corey Taylor και τον Jim Root (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και με εμφανώς καλή διάθεση έμοιαζαν να έχουν βάλει για λίγο στην άκρη τη θλίψη για τον Paul Gray και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους μαζί το υπόλοιπο συγκρότημα στο ελληνικό κοινό! Πολλά απ’ τα κομμάτια που έπαιξαν, προέρχονταν από το album “Come What(ever) May”, αλλά φυσικά δεν έλειψαν και οι αποκλειστικότητες καθώς ακούσαμε τρία καινούρια κομμάτια απ’ το επερχόμενο album τους “Audio Secrecy”! Ξέρετε όμως τι είναι αυτό που μας έλειψε πολύ. Το hit “Through The Glass” φυσικά! Μη βιαστείτε να πείτε πως μόνο τα κορίτσια στεναχωρί8ηκαν που δεν υπήρχε στο set list. Το ρεπορτάζ μου λέει ότι και αγόρια λυπήθηκαν που δε το άκουσαν!

Τα ψέματα τελείωσαν όμως! Ήρθε η στιγμή! Οι “Big Four” είναι πιο κοντά από ποτέ! Οι “Anthrax” ανέβηκαν στη μικρή σκηνή του Terra Vibe και τα πλήθη άρχισαν να τρέχουν προς την κατεύθυνση τους! Τα εύσημα ανήκουν φυσικά στο Joey Belladonna που ξεσήκωσε τους οπαδούς! Φυσικά άψογα υπήρξαν όλα τα μέλη της μπάντας με τη σιγανή βροχή που άρχισε να πέφτει να μη πτοεί ούτε αυτούς, ούτε και το κοινό! Άλλωστε με κομμάτια όπως τα “Caught In A Moss”, “Indians” και “Heaven and Hell” (αποδίδοντας φόρο τιμής στον αποθανόντα Ronnie James Dio παίζοντας ένα απόσπασμα) και φυσικά το “Antisocial” πώς να πτοηθεί κανείς;

Το έδαφος λοιπόν είχε προετoιμαστεί κατάλληλα. Κι εκεί που χρειαζόμασταν τη βροχή όσο τίποτα ένας λαμπερός, κόκκινος ήλιος ξεπρόβαλε… Ήταν η ώρα των “Slayer” ! Blood, blood, blood! Όταν πρόκειται για τους Slayer όλα έχουν να κάνουν με το αίμα! Κι αφού δεν έβρεξε κανονικά, it was raining blood! Η εμφάνιση τους κάτι παραπάνω από εξαιρετική! Το set list εκρηκτικό και ένας Lombardo που μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα προσφέροντας πολλαπλούς οργασμούς σε όσους βρίσκονταν μέσα στο Terra Vibe! “World Painted Blood, “War ensemble”, “Angel Of Death”, “Mandatory Suicide” και φυσικά “Raining Blood” ήταν τα highlights των «μέγιστων» Slayer που με κάνουν ακόμη ν’ ανατριχιάζω όταν τα’ αναλογίζομαι και με ωθούν να γράψω πολλές «βρώμικες» λέξεις που δυστυχώς (ή ευτυχώς) δε μου επιτρέπεται να το κάνω!

Συνέχεια βέβαια με “Megadeth”! Δυστυχώς είμαι με το αντίπαλο στρατόπεδο, μολαταύτα όμως θα είμαι αντικειμενική. Ο ήχος της μπάντας του Mustaine ήταν απογοητευτικός αρχικά, κάτι που στη συνέχεια βελτιώθηκε όμως. Μεγαλύτερη αποζημίωση για όσους δεν είναι και πολύ fan των Megadeth υπήρξαν τα κομμάτια “A Tout Le Monde” και “Symphony of Destruction” που άρεσαν πολύ ακόμη και σε ‘μένα (που ‘μαι Ηeatfield-ελικιά μέχρι το κόκαλο!)

Μαύρα σύννεφα έζωσαν και πάλι τον ουρανό της Μαλακάσας καθώς είχε αρχίσει να σουρουπώνει… Όλοι όσοι ήταν εκεί ήξεραν πως μια είναι η ώρα! Η στιγμή που οι δείκτες των ρολογιών μας θα έδειχναν εννέα και μισή. Ορδές πλήθους άρχισαν να συγκεντρώνονται στην κεντρική σκηνή πολύ πριν τελειώσουν οι Megadeth (ντροπή!) και μέχρι της εννιά το μέρος ήταν κατάμεστο! Πραγματικά αναρωτηθήκαμε πως θα βρούμε λίγο χώρο για headbanding και αν θα βγούμε ζωντανοί από ‘κει μέσα. Μ’ ένα θεϊκό τρόπο όμως όλα έγιναν.

Εννέα και μισή. Το πλήθος αδημονεί , φωνάζει και λίγες σταγόνες βροχής ακουμπούν απαλά πάνω στα γυμνά μας χέρια… Δέκα παρά είκοσι πέντε˙ Ο Clint Eastwood ξεπροβάλλει στις τεράστιες οθόνες που είχαν στηθεί στα πλάγια της σκηνής… Ήταν το ιεροτελεστικό intro… “The Ecstasy of Gold”, ο προάγγελος των ιστορικών στιγμών που ζήσαμε, ο αγγελιαφόρος του “Creeping Death”! Η βροχή δυναμώνει και τα μάτια μου τσούζουν οδυνηρά από της βαφές μου εμποδίζοντας με δω. Σπρώχνω κόσμο στα τυφλά και με στραμμένα τα θολωμένα μου μάτια στο τεράστιο video wall πίσω απ’ τη σκηνή ουρλιάζω μαζί με χιλιάδες άλλους το ρεφρέν του “Creeping Death” . Η φωνή μου ενώθηκε με τη δική τους και όλες μαζί με αυτή του James Hetfield! Το συναίσθημα ήταν μοναδικό. Μετά τα πρώτα λόγια του James για το πόσο χαίρεται που είναι πάλι εδώ στην Αθήνα και για το πόσο ένθερμο κοινό είμαστε ήρθε το “For Whom The Bell Tolls” ˙ η στιγμή της συναυλίας που δε θα ξεχάσω σε όλη μου τη ζωή! Η βροχή έπεφτε δυνατά μπροστά απ’ τους μεγάλους προβολείς… Όλοι «ρίξαμε μια ματιά στον ουρανό λίγο πριν πεθάνουμε». Νιώσαμε τη βροχή να κυλά πάνω στα πρόσωπα μας, μια βροχή «λύτρωση» που έπεσε πάνω μας και ξέπλυνε το χώμα, τον ιδρώτα, τα δάκρυα και της πληγές μας, αυτές που αποκτήσαμε στα pits και εκείνες τις άλλες, που κουβαλάμε στις ψυχές μας. Μετά απ’ αυτή τη μοναδική εμπειρία ακούσαμε τις πρώτες νότες του “Ride The Lightning” , κάτι απρόσμενο, καθώς απ’ όσα είχαν διαρρεύσει μέχρι τώρα νομίζαμε ότι δε θα περιλαμβάνονταν στο billing! Έπειτα ήρθε το “Harvester of Sorrow” ! Ήταν η πρώτη γεύση από “Justice”! Δε θα αναφερθώ εκτενέστερα σε αυτό όμως γιατί μετά ακολούθησε το “Fade to Black”… Όταν ο Hetfield πήρε ανά χείρας την ακουστική του κιθάρα όλο το πλήθος βούρκωσε και προσωπικά συγκράτησα τα δάκρυα μου με μεγάλη προσπάθεια (με σκοπό να τα ρίξω στο “Nothing Else Matters”). Ήμουν προετοιμασμένη για κομμάτια απ’ το “Death Magnetic”, το οποίο ομολογώ πως, δεν αγάπησα τόσο όσο τα θρυλικά albums των Metallica και άρα υπέθεσα πως θα ξεκουραστώ λίγο όταν κάτι τέτοιο θα συμβεί, ίσως να τραβήξω και μια δυο φωτογραφίες κι έπειτα θα επανέρθω στη συναυλιακή υστερία μου! Κι όμως αυτό δε συναίβει! Το “That Was Just Your Life” ήταν τόσο «δυνατό» και το κοινό το αγκάλιασε τόσο θερμά που κανένας δε θα μπορούσε ν’ αντισταθεί! Μάλιστα το κομμάτι συνοδεύτηκε και από ένα βίντεο με το αστέρι των Metallica να αιωρείται μες το σύμπαν! Η συνέχεια είχε εξίσου ένα hit του ίδιου album το “The End of the Line” και όχι το “The Day That Never Comes” όπως όλοι περιμέναμε!

Μια ακόμη στιγμή όμως που με κάνει ακόμη ν’ ανατριχιάζω όταν τη σκέφτομαι ήταν το πλασάρισμα του “Sad But True”! Αφού ο James τόνισε πόσο σημαντικό είναι που τα τέσσερα μεγαλύτερα συγκροτήματα παίζουν μαζί την ίδια μέρα, στο ίδιο μέρος αφιέρωσε το κομμάτι στα τρία μεγάλα συγκροτήματα, στους ίδιους και σε μας, το κοινό που τους στηρίζει όλους εδώ και 30 χρόνια περίπου! Και έτσι μόνο με τη χαρακτηριστική φωνή του, ο καλύτερος metal frontman έδωσε το στίγμα: “I’m your dream make you real…” άρχισε και μας παρέσυρε όλους στην καλύτερη εκδοχή του “Sad but True” που παίχτηκε ποτέ ζωντανά στη χώρα μας!

Το μπάσο του Trujillo αναπαράγει ένα γνώριμο ήχο… Δεν είναι άλλος από το intro του “Welcome Home (Sanitarium). Η βροχή άρχισε να εξασθενεί και δικαίως! Σε λίγο η σκηνή θα έπαιρνε φωτιά. Συνεπώς έτσι έπρεπε να γίνει! Πριν τη μεγάλη έκρηξη μεσολαβεί ένα ακόμη «μαγνητικό» κομμάτι˙ το “Brocken, Beat and Scared” που χωρίς πολλές περιστροφές έδωσε τη θέση του στο ένα και μοναδικό … “ONE”! Ήχοι πολέμου κατέκλεισαν όλη τη Μαλακάσα! Πίδακες φωτιάς ξεπηδούσαν απ’ τη σκηνή, λάμψεις σαν από οβίδες έκαναν τη νύχτα μέρα! Πότε οι όμως κρότοι από σφαίρες και βόμβες δεν έχουν ηχήσει τόσο μαγικά… Όταν το συγκρότημα βγήκε τη σκηνή ουρλιάξαμε όλοι δυνατά! Hetfield και Hammet άγγιξαν τις κιθάρες τους και ένα ρίγος διαπέρασε τη σπονδυλική μας στήλη. Όταν δε ο Lars χτύπησε τα τύμπανα του παραδοθήκαμε στη δίνη τους! Δώσαμε όλη μας την ψυχή όμως στο σημείο που όλοι περιμένουμε αδήμωνα όταν ακούμε το “One”! Το tempo γίνεται τρελά γρήγορο και με μια ανάσα ακολουθούμε: “Darkness imprisoning me…!” Εκεί που νόμισα ότι τα πνευμόνια μου δε θα με ακολουθούσαν, κατάφερα μαζί με χιλιάδες κόσμο που σύμπραξε μαζί μου να τραγουδήσω στον τρελό ρυθμό ολόκληρο το οργασμικό part!

Όσο και να μη μας κρατούσαν τα πόδια μας έπρεπε να υπακούσουμε τον κύριο μας! “Master of Puppets” και όλα ανατινάχθηκαν! Από το σημείο που ήμουν βρέθηκα μέτρα μακριά! Δώσαμε και πήραμε! Σπρώξαμε, κλωτσήσαμε και δώσαμε το 100% της δύναμης μας, κάτι που το χρειαζόμαστε πολύ! Κι εκεί που πιστέψαμε πως δεν είχαμε μέσα μας άλλο ήρθε το “Blackened”! Βρισκόμουν μέτρα μακριά απ’ τη σκηνή κι όμως η φωτιές που ξεπήδησαν μέσα απ’ αυτή έκαιγαν το πρόσωπό μου! Αναρωτήθηκα… Θα μπορούσε να γίνει άραγε καλύτερο το show;

Φυσικά το “ Nothing Else Matters” ήρθε να με δικαιώσει! Εφηβικοί έρωτες αναβίωσαν, νοσταλγικά συναισθήματα με πλημμύρησαν και είμαι σίγουρη και όλους τους υπόλοιπους. Αν ένα τραγούδι έχει σημαδέψει τις στιγμές μας, είναι αυτό! Χωρίς τη παραμικρή διακοπή ακολούθησε το “Enter Sandman”, πήρε τη παροδική μελαγχολία μας μακριά και μας απογείωσε και η αλήθεια είναι πως… we were off to never never land!

Όταν η μπάντα μας καληνύχτισε φυσικά δε το πίστεψε κανείς! Ήταν η ώρα του encore! Μας χρωστούσαν ακόμη πολλά! Χωρίς να καθυστερήσουν ιδιαίτερα, οι επίγειοι θεοί του metal ξαναβγήκαν στη σκηνή και μας χάρισαν μια απροσδόκητη διασκευή, το “Breadfan” ! Ακολούθησε το Motorbreath που μας πήρε την ανάσα λίγο πριν οι Metallica φύγουν απ’ τη σκηνή του Sonisphere festival!

Μετά τα credits που απλόχερα μας χάρισε ο Hetfield, καθώς όπως είπε, υπήρξαμε τέλειο κοινό, μας προσκάλεσε να τον ακολουθήσουμε στο υπόλοιπό της περιοδείας και είπε πως δε γίνεται να μη μας δώσει ένα τέλειο κομμάτι για το τέλος! Όλοι ξέραμε πως μας χρωστούσε το “Seek and Destroy”!

Ιδρώτας, βροχή, χώμα, σπρωξίδι, αλκοόλ, τσιγάρα, κραυγές, συγκίνηση, METALLICA! Αυτό ήταν το Sonisphere! Στην έξοδο έριξα μια τελευταία ματιά στον ουρανό που σκέπαζε το Terra Vibe. Ένα λαμπρό φεγγάρι βγήκε μέσα από δυο κατάμαυρα σύννεφα και τους έδωσε ένα ασημί φως… Τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως αυτή ήταν μια εμπειρία που δε θα ξεχάσω ποτέ…

Set lists

Bullet for my Valentine:

Your Betrayal
Fever
Waking The Demon
Tears Don't Fall
Pleasure And Pain
4 Words (To Choke Upon)
Last Fight
Scream, Aim, Fire
Begging For Mercy
Hand Of Blood
Alone

Stone Sour:

Mission Statement
Reborn
Made Of Scars
The Bitter End
Blotter
Your God
Idle Hands
Digital
Come What(ever) May
Get Inside
Hell & Consequences
30/30-150

Anthrax:

Caught In A Mosh
Got The Time
Madhouse
Be All, End All
Antisocial
Indians / Heaven And Hell
Medusa
Only
Metal Thrashing Mad
I Am The Law

Slayer:

World Painted Blood
Jihad
War Ensemble
Hate Worldwide
Seasons In The Abyss
Angel Of Death
Beauty Through Order
Disciple
Mandatory Suicide
Chemical Warfare
South Of Heaven
Raining Blood

Megadeth:

Holy Wars
Hangar 18
Headcrusher
In My Darkest Hour
Skin O' My Teeth
A Tout Le Monde
Hook In Mouth
Τrust
Sweating Bullets
Symphony Of Destruction
Peace Sells
Holy Wars... Reprise

Metallica:

Ecstasy Of Gold (intro)
Creeping Death
For Whom The Bell Tolls
Ride The Lightning
Harvester Of Sorrow
Fade To Black
That Was Just Your Life
The End Of The Line
Sad But True
Welcome Home (Sanitarium)
Broken, Beat And Scarred
One
Master Of Puppets
Blackened
Nothing Else Matters
Enter Sandman
Breadfan
Motorbreath
Seek And Destroy

Φιλίππα Δημητριάδη

MIKE PATTON: “Mondo Cane”

Μπορώ να γράφω και να μιλάω ατελείωτες ώρες για τον Mike Patton, καθώς θεωρώ πως αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μουσικές μορφές των τελευταίων δεκαετιών.

Στην προκειμένη περίπτωση θα προσπαθήσω να είμαι φειδωλός και συγκεκριμένος όμως. Καταρχάς όποιος δε γνωρίζει, ή δε συμπαθεί, τα παρανοϊκό σε πολλά επίπεδα έργο του εν λόγω κυρίου, καλύτερα να μην ασχοληθεί περαιτέρω με αυτήν την κριτική.

Διότι δύσκολα κάποιος που δεν έχει συνηθίσει την αξιοθαύμαστη τρέλα του Patton θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει το όλο εγχείρημα του “Mondo Cane”. Επί της ουσίας λοιπόν, το album περιέχει έντεκα ιταλικά pop κομμάτια από τα 50s και 60s, τα οποία έχει διασκευάσει ο Mike Patton με τη βοήθεια μιας 65μελούς (!) ορχήστρας.

Η απόδοση είναι πραγματικά άψογη και η εκκεντρική μουσική αντίληψη του ερμηνευτή είναι διάχυτη σε όλο το δίσκο. Το ότι δεν τραγουδάει στη μητρική του γλώσσα, λίγη σημασία έχει, καθώς ακούγοντάς τον θαρρείς πως κάλλιστα έχει (και) ιταλικές ρίζες. Παραγωγή, artwork και εκτελεστική δεινότητα στο ζενίθ, όπως σε κάθε κυκλοφορία του frontman των Faith No More, και με κινήσεις που σε κάνουν να απορείς για το επόμενο βήμα του καλλιτέχνη. Προφανώς το “Mondo Cane” δεν είναι για όλες τις ώρες και απευθύνεται ουσιαστικά σε όσους αρέσκονται στη σουρεαλιστική μουσική άποψη που προσφέρει ποικιλοτρόπως ο πολυτάραχος και ιδιοφυής νους του Patton. Τι σχέση έχει όλο αυτό με το ευρύτερο φάσμα της rock θα αναρωτιούνται μερικοί, και θα έχουν εν μέρει δίκιο. Από την άλλη όμως, οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Mike Patton είναι rock, εκ φύσεως.

Στέφανος Στεφανόπουλος

Doro: Μία metal αμαζόνα από την Γερμανία

Φαντάσου να βγεις έξω ένα βράδυ… ένα βράδυ που δε θέλεις και δεν έχεις όρεξη ούτε να βγεις, αλλά ούτε και να δεις και πολύ κόσμο, γιατί έχεις τις στραβές σου!

Μπαίνεις όμως σ’ ένα bar και εκεί που πίνεις το νέκταρ σου, ξαφνικά αντικρίζεις μια γυναίκα.. σαν κι αυτή που έχεις δει αρκετές φορές στον ύπνο σου και είσαι σιγουρότατος ότι δεν υπάρχει στη πραγματικότητα! Να που όμως κάνεις λάθος.!

Υπάρχει είναι απέναντι σου.. σε κοιτάζει στα μάτια και σου τραγουδάει! Τα πόδια σου έχουν κολλήσει στο έδαφος, έχεις μείνει άγαλμα και δε μπορείς ν’ αρθρώσεις λέξη! Ε κάτι τέτοιο μ’ έχει πιάσει την ώρα που προσπαθώ να γράψω ένα μικρό αφιέρωμα για τη Doro Pesch! Νομίζεις πως είναι αστείο; Έχεις νομίζεις να κάνεις με μια τυχαία; Πως δεν αξίζει όλο αυτό το πρόλογο, ώστε να σε βάλει στο κλίμα; Δε το νομίζω καθόλου γιατί μάθε..Πως η Doro γεννήθηκε στο Düsseldorf της Γερμανίας, το 1964 στις 3 του Ιούλη. Και αρχές του 1980, όταν οι πιο πολλοί άντρες του σήμερα ήταν μικρά παιδιά ή και αγέννητοι, η κοπελιά συμμετείχε στο συγκρότημα, Snakebite και λίγο αργότερα εγκαταλείποντας τους προσχώρησε στο θρυλικό new wave συγκρότημα επονομαζόμενο Warlock!

Μαζί τους δημιούργησε τα: Burning the Witches (1984), Hellbound (1985), True as Steel (1986) και Triumph and Agony (1987). Το πρώτο line up, αποτελούταν από τους Peter Szigeti and Rudy Graf στις κιθάρες, Frank Ritte στο μπάσο, and Michael Eurich στα ντραμς. Οι κύριοι συνέβαλαν στη δημιουργία τον πρώτον δυο άλμπουμ, όπου συμμετείχαν και σε μια περιοδεία με τους Europe, για τη προώθηση των δίσκων τους και του συγκροτήματος γενικότερα! Αργότερα εκείνη τη χρονιά έφυγε από το line up ο Rudi Graf και στη θέση του ήρθε ο Νίκος Αρβανίτης από τους Stormwind!! Ήταν όμως μια εποχή που δεν υπήρχε ούτε ο πιο μικρός υπαινιγμός του σήμερα λεγομένου female fronted metal, και κοριτσάκια του παρόντος, θα είχαν κωλώσει αν ξαφνικά βρισκόντουσαν σε μεγάλες αρένες, παίζοντας μαζί με Megadeth, Ozzy, Udo, Bon Jovi, MSG, Scorpions κ.α.

Όμως η Doro τα έδωσε όλα και όταν και τώρα την ακούω να ουρλιάζει, ατάκες/στοίχους όπως “metal rock”, “Bang that Head”, και λοιπές πoρωτικές metal δηλώσεις με πιάνει σύγκρυο, συγκρίνοντας καταστάσεις του σήμερα και του χθες! Και δεν είμαι καθόλου παρελθοντολάγνος! Το βιντεάκι από το τραγούδι “All we Are”, έγινε top στο Headbangers Ball του MTV (μαζί με πάρα πολλά αλλά singlάκια, όπως (Without you, Fight for Rock, fur Immer κ.α.) και ενώ όλα έδειχναν άνοδο, τα μέλη της μπάντας έφευγαν κι ερχόντουσαν, με αποτέλεσμα να μείνει η μόνη από το αρχικό σχήμα της μπάντας και αυτό φυσικά να κάνει τους Warlock, να χάσουν τη σταθερότητα τους και να τους κόψει φυσικά την ανοδική πορεία!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξεφύτρωσε κι ο πρώην manager τους (πως το μυρίζονται τα λαμόγια και πως ξεφυτρώνουν είναι άξιο απορίας!!) και τη μήνυσε για τα δικαιώματα του ονόματος, οπότε με προτροπή από την εταιρία της, υιοθέτησε το δικό της όνομα και συνέχισε μόνη! Δεν ήταν όμως μονό η μουσική που την ενδιέφερε, γιατί απ’ ότι γνωρίζω, έκανε και το ντεμπούτο της ως ηθοποιός στη γερμανική τηλεοπτική σειρά “Lerboten Liebe” το 1995. Και νομίζω πως ήταν μια σαπουνόπερα τύπου Φώσκολου, αν και δεν είμαι σίγουρος.. τα πάντα για τη τέχνη! Αν και η δισκογραφική της πορεία δεν ήταν και η αναμενόμενη, συνέχιζε να δίνει live εμφανίσεις, ακόμη και ως guest, ηχογράφησε και δυο metal μπαλάντες με τον “παππού Lemmy”, (Alone again και love me forever) και τον Udo αντίστοιχα, (Dancing with an Angel).

Συνέχισε τις συνεργασίες της και με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Peter Steel (R.I.P), Twisted Sister, Jorn Lande, Blaze Bayley, Tarja Turunen κ.α.Το 2006 με το άλμπουμ “Warrior Soul”, (και μονό ο τίτλος τα λέει όλα!) δίνει το παρών και αμέσως την επόμενη χρονιά, πρωταγωνιστεί ως headliner στο “Flight of Valkyries”, ένα φεστιβάλ για συγκροτήματα, με γυναίκες frontmen (ή καλύτερα θα λέγαμε frontwomen). Το 2009 μας έδωσε το “Fear no Evil” και ξεκίνησε μια περιοδεία μαζί με τους Saxon! Μετά από 10 studio albums και αρκετά EP, σίγουρα δε βρήκε την αναγνώριση που θα έπρεπε! Αλλά σκέψου φίλε metalhead.. πόσες γυναίκες γνωρίζεις, οι οποίες κέρδισαν το σεβασμό προσωπικοτήτων όπως του Lemmy ή του Dio; Και εννοώ αντρίκια, χωρίς άλλου είδους μέσα! Πόσες γνωρίζεις που ξεκίνησαν τα πέτρινα χρονιά του 80 και συνεχίζουν ακόμη; Πόσες εννοούν αυτό που κάνουν; Πόσες αντιλαμβάνονται τη μουσική μας στη πλήρη έκταση της; Γι’ αυτό και όταν θα ακούς τη φωνή της, μη παραξενεύεσαι που νιώθεις τη γυναίκα που βλέπεις στον ύπνο σου και νομίζεις ότι δεν υπάρχει να σου χαμογελάει αινιγματικά!! Κύριοι this is Doro, this is metal!
Μιχάλης Κανακουσάκης

ΟΖΖΥ - "Scream"

Θέλω όσο τίποτα άλλο να ακούσω από τον Ozzy ξανά ένα album αντάξιο των “Blizzard of Ozz”, “Diary of a Madman” ή “Ozzmosis”. Γιατί κακά τα ψέματα, εδώ και 15 περίπου χρόνια έχει προσφέρει πολύ λίγες αξιοσημείωτες μουσικές στιγμές. Για την ακρίβεια σε κάθε δίσκο υπάρχουν ένα- δύο εκπληκτικά κομμάτια και τα υπόλοιπα απλώς παρεμβάλλονται αυτών. Τα κατάφερε λοιπόν στο νέο του εγχείρημα ο “Prince of Darkness” να επανέλθει στα υψηλά επίπεδα τα οποία ο ίδιος επέβαλλε; Όχι ιδιαίτερα. Το “Scream” στην ουσία συνεχίζει στη μουσική ρότα των προκατόχων του και τελικά δεν εκπλήσσει. Heavy riffs παντού και σύγχρονη παραγωγή τα κυριότερα ατού του, ενώ η έλλειψη τραγουδιών που θα μείνουν για παραπάνω από μια περιοδεία στο live setlist του Ozzman, το κυριότερο μειονέκτημά του.
Ομολογουμένως είναι πιο “rock” από ότι το “Black Rain”, έχοντας περιορίσει κάπως τα “μοντέρνα” στοιχεία, ειδικά στη μέση περίπου του album. Εκτός του πολυσυζητημένου single “Let Me Hear You Scream”, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι απλώς συμπαθητικό και σίγουρα πιο μέτριο από τα “Gets Me Through” και “I Don’t Wanna Stop”, που αποτέλεσαν τους προπομπούς των δύο προηγούμενων δίσκων του, συναντάμε το αρκετά μοντέρνο “Let It Die”, που θυμίζει έντονα το πρόσφατο παρελθόν του, τις μπαλάντες “Life Won’t Wait” και “Time”, τα απλώς καλά “Soul Sucker” και “I Want It More”, τα αδιάφορα “Crucify”, “Fearless” και “Latimer’s Mercy”, το αχρείαστο “I Love You All” και το “Diggin’ Me Down”, το οποίο είναι χαλαρά και το highlight του δίσκου.
Αξίζει να αναφερθεί και η συμβολή του Gus G. στην κιθάρα, που ενώ στην ουσία δε συμμετείχε στη σύνθεση των τραγουδιών, τα solo του δίνουν μια ωραία πνοή στο τελικό αποτέλεσμα, και αυτό διότι έχουν τη δική τους προσωπικότητα. Για την ακρίβεια υπάρχουν στιγμές όπου τα solo είναι τα μόνα αξιοπρόσεκτα σημεία σε κάποια τραγούδια. Η εντύπωση που μου έδωσε τελικά το “Scream” είναι πως τον Ozzy δεν τον ενδιαφέρει απαραίτητα να προσφέρει κάτι περαιτέρω μουσικά (η αλήθεια είναι πως έχει ήδη κάνει πάρα πολλά), και ουσιαστικά η κυκλοφορία νέου δίσκου απλώς αποτελεί μια ακόμα ευκαιρία για να βγει σε περιοδεία (η οποία επιτέλους περνάει και από την Ελλάδα).
Το ότι θα πουλήσει σαν τρελό, όπως και κάθε τι που έχει να κάνει με τον Ozzy, είναι σίγουρο, καθώς είτε μας απογοητεύει, είτε μας πάει στα ουράνια, σύσσωμο το μεταλλικό κοινό τον αγαπάει και τον στηρίζει. Πώς να μην το κάνει άλλωστε όταν είναι από τους πρωτεργάτες και από όλες τις απόψεις, ο απόλυτος πρεσβευτής της metal μουσικής.

Στέφανος Στεφανόπουλος

AEROSMITH LIVE...

(Φωτογραφίες από τον Ξενοφών Καράμπαλη)

Και να που επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, οι Aerosmith πέρασαν και από την Ελλάδα, στα πλαίσια της “Cocked, Locked, Ready to Rock” Tour. Ήρθαν ακριβώς τη στιγμή που έρχονται οι περισσότερες μεγάλες μπάντες στη χώρα μας: λίγο πριν τη συνταξιοδότηση. Από την άλλη βέβαια, δεν έχουν και άδικο που τους φέρνουν τώρα. Και πιο φθηνοί είναι πλέον και στην τελική σαν κοινό δε νομίζω πως μας αξίζει κάτι παραπάνω, μιας και μας είναι αρκετό να βλέπουμε τα ίδια ονόματα ξανά και ξανά (και ξανά). Η προσέλευση λοιπόν του κόσμου ήταν απογοητευτική για ένα τέτοιου βεληνεκούς συγκρότημα. Και όταν το ίδιο μέρος γεμίζει σχεδόν κάθε χρόνο από μια συγκεκριμένη (και πολυφορεμένη) μπάντα, ενώ στους Aerosmith το μισό είναι άδειο, τότε είμαστε άξιοι της (συναυλιακής) μοίρας μας.
Στα της συναυλίας τώρα. Όποιος βρέθηκε στο Καραϊσκάκη την Κυριακή, έγινε μάρτυρας μιας ιδιαίτερης βραδιάς, καθώς οι Aerosmith τα έδωσαν όλα. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του Steve Tyler δεν περίμεναν να βγάλει τέτοια ενέργεια και τέτοια φωνή. Η αρχή έγινε με το “Love In An Elevator” και ο κόσμος εκστασιάζεται. Η συνέχεια εξίσου εντυπωσιακή με όλους τους παρευρισκόμενους να τραγουδούν τα “Back In The Saddle”, “Falling In Love” και “Eat The Rich”! Οι επιτυχίες έδιναν και έπαιρναν, ωσότου έπεσαν τα γκάζια με τα “Crazy” και “Cryin”, ενώ ένα πλατύ χαμόγελο σχηματίστηκε σε όσους αγαπούν τους “παλιούς” Aerosmith όταν παίχτηκε το “Lord of the Thighs”. Οι διασκευές που ακούστηκαν από το “Honkin’ on Bobo” (album διασκευών που κυκλοφόρησαν το 2004) αποδόθηκαν εκπληκτικά. Μάλιστα στο “Stop Messin’ Around” των Fleetwood Mac, φωνητικά ανέλαβε ο Joe Perry, με μεγάλη επιτυχία. Η αλήθεια είναι πως θεώρησα το “I Don't Want To Miss A Thing” εντελώς περιττό, αλλά μάλλον η πλειοψηφία των ακροατών που ήταν κάτω από 25 ετών δε συμφωνούσε μαζί μου. Όσοι πάντως αγάπησαν τους Aerosmith των 70s, σίγουρα έμειναν λίγο απογοητευμένοι από κάποιες επιλογές, μιας και όλο σχεδόν το πρώτο μέρος αποτελείτο από hit-άκια των 90s. Όπως και να έχει όμως, η εμπειρία του να βλέπεις ζωντανά ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα είναι μοναδική.
Η φωνή του Tyler πραγματικά ήταν έκπληξη για μένα, και εκεί που έδωσε πραγματικά ρέστα ήταν στο “Dream On”, όπου σύσσωμο το κοινό τραγουδούσε τους στίχους. Τη συναυλία έκλεισε το μοναδικό “Toys in the Attic” με τους θεατές, ύστερα και από αυτό, να φεύγουν χαμογελώντας από το συναυλιακό χώρο. Δύο ολόκληρες ώρες ο χρόνος τους πάνω στη σκηνή, και αυτά καλό είναι να τα βλέπουν μερικοί, που στη μιάμιση ώρα έχουν βγάλει φτερά. Πάντως το κυριότερο μείον της εμφάνισης των Aerosmith ήταν ο κατά καιρούς μέτριος ήχος. Στην αρχή ειδικά ήταν σχετικά χαμηλός, και σε περίπτωση που κάποιος καθόταν στο πλάι, ή προς τα πίσω, δεν άκουγε το ίδιο καλά με τους μπροστά. Κατά τ’ άλλα δε μπορώ να προσάψω στην ίδια τη μπάντα κάτι, πέρα του ότι δεν ασχολήθηκαν περισσότερο με albums όπως το “Rocks”, αλλά στην τελική, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα.
SETLIST:
Love In An Elevator
Back In The Saddle
Falling In Love (Is Hard On The Knees)
Eat The Rich
Pink
Livin' On The Edge
What It Takes
Rag Doll
Crazy
Cryin'
Lord Of The Thighs
Stop Messin' Around (Fleetwood Mac cover)
I Don't Want To Miss A Thing
Sweet Emotion
Baby Please Don't Go (Big Joe Williams cover)
Draw The Line
Encore
Dream On
Walk This Way
Toys In The Attic

Στέφανος Στεφανόπουλος

BRENDAN PERRY BLAINE REININGER / ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΜΟΥΣΑΣ

Πως η αρχή μοιάζει απίστευτα δύσκολη και η περιγραφή ενός τέτοιου γεγονότος αδύνατη. Πώς μπορείς να πλησιάσεις την απεραντοσύνη και πως μπορείς να είσαι συγκρατημένος με το αέναο.

Η περίπτωση του BRENDAN PERRY είναι πραγματικά μεγαλειώδης. Μεγάλη ευχαρίστηση και ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία ταυτόχρονα με κατακλύζει στην σκέψη και στην πραγμάτωση της παρουσίασης αυτής του live του BRENDAN PERRY της νύχτας της 14 Ιουνίου. Και τι να πω.. πως μπορώ να περιγράψω με λόγια , την διαφάνεια, την πολυπλοκότητα, την μοναδικότητα. Με τα πιο απλά. Με λόγια που χρωματίστηκαν από ευχαρίστηση στο άκουσμα των μελωδιών του, και έκαναν τα μάτια μας να υγρανθούν από συγκίνηση και η ψυχή μας να χτυποκαρδίσει από την φωνή του.

Με συναισθήματα πνευματικής ευφορίας που λίγοι ακόμα και σήμερα μπορούν να σου προσφέρουν. Σίγουρα μας έλειψε το “άλλο” μισό. Για πολλούς από μας όμως ήταν σαν να ήταν ήδη εκεί. Τις παρουσίες των “ξωτικών” μπορείς άλλωστε να τις νοιώσεις, και αυτή της LISA GERRARD ήταν εκεί. Το να μπορέσεις να μαντέψεις την εξέλιξη μιας μουσικής βραδιάς, ναι, είναι εφικτό. Το να μπορέσεις όμως να βγεις αλώβητος από αυτόν τον συναισθηματικό κατακλυσμό, είναι απίθανο! Και είναι πραγματικά υπέροχο όταν μια παρουσία, μια φωνή, ένα μουσικό σχήμα μπορεί να σε παρασύρει στην άβυσσο.

Πριν την μαγική εμφάνιση του BRENDAN PERRY, και για αρκετή ώρα πριν μας κράτησε παρέα άλλη μια υπέροχη μορφή , αυτή του BLAINE REININGER (TuxedoMoon), με ένα πραγματικά υπέροχο μουσικό διάκοσμο, που έκανε το παρελθόν να φαντάζει τόσο δίπλα. Κομμάτια που ακούστηκαν από τραγουδιστές και συνθέτες όπως : FRANK SINATRA, TIM BUCKLEY, NICK CAVE, LOU REED, KURT WEILL,επιτυχίες διαχρονικές που ίσως για κάποιους μικρότερους σε ηλικία ακροατές ήταν άγνωστες.. ίσως. Η ζεστή φωνή του BLAIN, το βιολί και η συνοδεία του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΜΟΥΣΑ, ήταν αρκετό για να μας προετοιμάσουν για αυτό που θα ακολουθήσει.

Ο BRENDAN PERRY εμφανίστηκε και ξαφνικά όλοι παγώσαμε στην αναμονή και μόνο της αρχής της βραδιάς του. 5 στο σύνολο τους στην σκηνή που όμως έκαναν για 10. Αφού η εκπληκτική μπασίστρια που είχε δίπλα του έπαιζε και πλήκτρα και μπαγλαμαδάκι , ο κιθαρίστας το ίδιο, και ο ντράμερ κάποια στιγμή κατέβηκε στα πλήκτρα. Απίστευτα δεμένη και σοβαρή ομάδα. Το ένα τραγούδι ακολούθησε το άλλο, ο χρόνος σταμάτησε να μετράει και η μαγική μπάλα έσκασε μεταλλάσσοντας τον συναυλιακό χώρο του GAGARIN σε ένα κόσμο παραμυθένιο.

Τα τραγούδια στο σύνολο τους ήταν : The Arcane / Love On The Vine / The Carnival Is Over / The Golden Rule / A Passage In Time / Tree Of Life / This Boy / You Never Loved This City / Wintersun / Medusa / Eros / Utopia / και στα encore ακούστηκαν τα : Voyage Of Bran / Spirit / Severance .Μέσα σε όλα να παρατηρήσω την μεγαλειώδη στιγμή του Severance, την απίστευτη ερμηνεία στο You Never Loved This City των PIANO MAGIC, και τις ανατριχιαστικές τελευταίες νότες με το μπαγλαμαδάκι στο Medusa. 3 κομμάτια από την τελευταία δουλειά του “ARK”, το οποίο έρχεται να σε μαγέψει σε ατμοσφαιρικούς ambient ηλεκτρονικούς ήχους, φέρνοντας από το παρελθόν το ηχόχρωμα των DEAD CAN DANCE. Και δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς. Τόσα χρόνια μετά τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός, τόσο γνήσιος και μετρημένος. Τόσο μοναδικός. Ο ήχος στον χώρο ήταν καταπληκτικός και η φανατική παρουσία του κοινού έκαναν τον δημιουργό να χαμογελάσει, να χαιρετήσει και να ευχαριστήσει πολλές φορές.

Τι άλλο λοιπόν μπορώ να γράψω? Φοβάμαι πως θα πλατειάσω. Θα σταθώ μέχρι εδώ, πάω να ξανά ακούσω το “ARK”, η συσσώρευση των ήχων σε συναισθήματα σε κάνουν το λιγότερο να κλείνεις τα μάτια, να ταξιδεύεις και να ζεις για την επόμενη παρόμοια στιγμή.
Σε ευχαριστούμε πολύ Mr BRENDAN PERRY….
ΕΛΕΝΗ ΛΙΒΕΡΑΚΟΥ (live report & photos for www.rockway.gr )

Οι απίθανες διασκευές των NORTHERN KINGS

Οι Northern Kings, είναι ένα νέο symphonic metal cover supergroup, το οποίο αποτελείται από.. 4 τραγουδιστές/καλλιτέχνες, ήδη πολύ γνωστούς από τα δικά τους συγκροτήματα!

Ο Jarkko Ahola (Teräsbetoni, ex-Dreamtale), Marco Hietala (Nightwish and Tarot), Tony Kakko(Sonata Arctica) και Juha-Pekka Leppäluoto (Charon, Harmaja).

Και η εκρηκτική μίξη είναι έτοιμη! Βέβαια παρά του ότι ο JP Leppäluoto, προέρχεται από μπάντες πιο "gothic", ταιριάζει απόλυτα με τους υπόλοιπους και νομίζω ότι τους συμπληρώνει!
Η μπάντα είναι η χαρά κάθε πονεμένου, (συμπεριλαμβανομένου και εμού) διότι διασκευάζουν κομματάρες μη metal, που όμως πάντα ήθελες ν’ ακούσεις σε metal εκδοχή!
Το πρώτο τους singlακι "We don’t need another hero" (Tina Turner) βγήκε στα ράφια τον δισκοπωλείων το 2007 και ακολούθησε το ντεμπούτο τους "Reborn".

Τσέκαρε Tracklist:

Don't Stop Believin' – (Journey cover)– ( Marco Hietala),
We Don't Need Another Hero (Tina Turner cover), (by all)
Broken Wings – (Mr. Mister Cover) – (by Tony Kakko),
Rebel Yell – (Billy Idol cover) – (by Juha-Pekka Leppäluoto),
Ashes To Ashes – (David Bowie cover) – (by Tony Kakko),
Fallen On Hard Times – (Jethro Tull cover) – (by Marco Hietala),
I Just Died in Your Arms – (Cutting Crew cover) – (by Jarkko Ahola), Sledgehammer – (Peter Gabriel cover) – (by Tony Kakko),
Don't Bring Me Down – (Electric Light Orchestra cover) – (by Jarkko Ahola),
In The Air Tonight – (Phil Collins cover) – (by Marco Hietala),
Creep – (Radiohead cover) – (by Juha-Pekka Leppäluoto),
Hello – (Lionel Richie cover) – (by Jarkko Ahola),
Brothers In Arms – (Dire Straits cover) – (by Juha-Pekka Leppäluoto).
Χωρίς καθόλου καθυστέρηση τη επόμενη χρονιά, κυκλοφορούν το δεύτερο cd τους, 'Rethroned" με πρωταγωνιστή το single 'Kiss from a Rose" τραγούδι που είχε ερμηνευτεί από τους "Seal" στο soundtrack της ταινίας "Batman Forever"! Στην Ιαπωνική έκδοση, συμπεριλαμβάνεται, (τώρα κρατηθείτε!) το "They Don't Care About Us" ως bonus track του Michael Jackson! Δε μπορεί να αμφιβάλλει κανείς!

Όταν λέμε cover, το εννοούμε!!! Επίσης ξανατσέκαρε Tracklist να πάθεις!!
Training Montage (Vince DiCola cover, from the film Rocky IV) - (Instrumental)
Wanted Dead or Alive (Bon Jovi cover) - (by Marco Hietala)
Kiss from a Rose (Seal cover) - (by all)
A View to a Kill (Duran Duran cover) - (by all)
Nothing Compares 2 U (Prince cover, although chiefly associated with Sinéad O'Connor) - (by Tony Kakko)
My Way (Frank Sinatra cover!!!) - (by Jarkko Ahola)
Strangelove (Depeche Mode cover) - (by all)
Take on Me (A-ha cover) - (by all)
I Should Be So Lucky (Kylie Minogue cover) - (by Juha-Pekka Leppäluoto and Jarkko Ahola)
Killer (Adamski feat. Seal cover) - (by all)
Roisin Dubh(Black Rose):A rock legend (Thin Lizzy cover) - (by Jarkko Ahola and Marco Hietala) They Don't Care About Us (Michael Jackson cover) - (by Marco Hietala and Tony Kakko)
Ε δε νομίζω να έχει κανείς παράπονο!

Από Prince, και Duran Duran, μέχρι και Frank Sinatra!! Δε ξέρω αν κάποιος από εσάς ξινίζει γενικώς όταν βλέπει αμιγώς metal μπάντες να διασκευάζουν pop και όχι μονό τραγούδια, αλλά δε νομίζω να γίνεται από ευσεβείς πόθους ή ζήλεια, κάτι που φυσικά αμέσως θίγει τις heavy καταβολές του καθένα μας. Είμαι σίγουρος πως γίνετε από σεβασμό μουσικού προς μουσικό και έχει και αρκετή δόση χαβαλέ!

Εξάλλου δε μπορεί κάνεις να αρνηθεί πως ορισμένα τραγούδια, ήταν προορισμένα από τη δομή τους να γίνουν metal, απλά δε τα κατάφεραν ποτέ και τώρα συγκροτήματα όπως οι Northern Kings, (και άλλοι στο παρελθόν) τους έδωσαν αυτό που ζητούσαν εξ αρχής! «Μεταλλοποίηση»!!!!
ΚΑΝΑΚΟΥΣΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Εξομολογήσεις και απόψεις από το Rock Hard Magazine!

Το ελληνικό Rock Hard όπως πολλοί έχετε καταλάβει είναι ένα από τα αγαπημένα μας περιοδικά διότι κατορθώνει τα τελευταία χρόνια να μας ενημερώνει άμεσα για ότι πιο συναρπαστικό κυκλοφορεί στο χώρο του hard rock και του heavy metal.Επίσης άλλος ένας λόγος που αγαπάμε ιδιαίτερα το Rock Hard είναι ότι στηρίζει από την πρώτη στιγμή έμπρακτα το Rockway.gr μέσα από την στήλη που μας έχει παραχωρήσει.

Αποφασίσαμε λοιπόν να μιλήσουμε με έναν εκ των ιδιοκτητών του Rock Hard Magazine τον Δημήτρη Σειρηνάκη(ο έτερος συνεκδότης είναι ο φίλος μας Σάκης Φράγκος) και να μας εξομολογηθεί μερικές ενδιαφέρουσες απόψεις για την πορεία του Rock Hard αλλά και για την μουσική που αγαπάμε. Ξεκινάμε λοιπόν...

- Πείτε μας πως ξεκίνησε η περιπέτεια του Rock Hard
Η περιπέτεια του ROCK HARD, ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2005, αλλά ουσιαστικά για τον Σάκη και εμένα το όλο εγχείρημα έλαβε σάρκα και οστά τον Νοέμβριο του 2005, οπότε και κάναμε την δική μας εκδοτική εταιρία και αναλάβαμε μόνοι μας την έκδοση του περιοδικού. Δεν είχαμε πίσω μας τίποτα κεφάλαια να μας στηρίξουν την έκδοση του περιοδικού και έτσι ξεκινήσαμε με προσωπικά μας χρήματα καθαρά την προσπάθεια αυτή. Ήταν μια απόφαση που εμπεριείχε ρίσκο οικονομικό, αλλά αρκετή μούρλα θα έλεγα. Σήμερα εάν με ρωτούσες πάλι εάν θα έκανα ξανά από την αρχή ένα περιοδικό δεν ξέρω εάν θα είχα πάλι το κουράγιο να το κάνω! Βλέποντας με καθαρά αντικειμενικό μάτι τις συνθήκες του 2010 πιθανότατα όχι, το 2005 ήταν διαφορετικά τα πράγματα όμως και το ξεκινήσαμε με τον Σάκη, ίσως τον μόνο άνθρωπο που θα εμπιστευόμουν να ήταν δίπλα μου σε τέτοιο βήμα. Θεωρητικά το ROCK HARD είναι μια συνέχεια της πορείας μας στον χώρο από το 1997 που διαρκεί μέχρι και σήμερα. Ως πρόσωπα, έχω την αίσθηση, πως στην Ελλάδα τουλάχιστον, είμαστε ελάχιστοι οι μουσικοί συντάκτες που έχουμε σταθερή πορεία και αδιάλειπτη παρουσία δεκατριών χρόνων στον χώρο. Πολλοί έχουν περάσει αλλά λίγοι είναι τόσα χρόνια σταθερά παρόντες. Είμαστε μαζόχες δεν λέω…
- Τι διαφορές έχει το ελληνικό Rock Hard με το Γερμανικό περιοδικό?
Πολλές διαφορές, διότι οι αγορές της Γερμανίας και της Ελλάδας είναι διαφορετικές, οπότε πρέπει να προσαρμοστείς στο αγοραστικό σου κοινό. Ομοιότητες σαφώς υπάρχουν, αλλά στην χώρα μας επικρατεί μια τάση πιο πολύ προς τα παραδοσιακά metal ακούσματα, ενώ στην Γερμανία είναι πιο ισορροπημένα τα πράγματα. Κατά συνέπεια η ύλη του κάθε περιοδικού προσαρμόζεται ανάλογα κιόλας. Ως ύλη, το λέω ειλικρινά, δεν έχουμε να ζηλέψουμε απολύτως τίποτα από το Γερμανικό ROC K HARD, αυτό που όμως έχουν ως πλεονέκτημα είναι πως η εκεί αγορά είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με την Ελληνική και αυτό διευκολύνει τους συναδέλφους στην Γερμανία να έχουν κάποιες συνεντεύξεις που για την Ελλάδα θα ήταν δύσκολες, ακριβώς επειδή η εδώ αγορά είναι μικρή και οι managers πολλών σχημάτων θεωρούν σπατάλη πολύτιμου χρόνου τα σχήματα τους να δίνουν συνεντεύξεις στην χώρα μας. Αυτό όμως εμείς το εκμεταλλευόμαστε, ως Ελληνικό ROCK HARD και για αυτό βλέπεις και πολλές φορές έχουμε τρομερές αποκλειστικότητες, τις οποίες τις παίρνουμε από τους Γερμανούς και αυτό συμβαίνει μόνο όταν εμείς κρίνουμε πως θα το θέλαμε. Οι Γερμανοί δεν έχουν απολύτως καμία ανάμιξη στο τι θα μπει ή όχι στην Ελληνική έκδοση του ROCK HARD. Αυτές είναι αποφάσεις του Σάκη με μένα μόνο.
- Πόσο στοιχίζει ψυχικά και οικονομικά μία τέτοια προσπάθεια?
Κοίτα, εάν βάλουμε μια αναλογία κόπου και χρημάτων, θα σου έλεγα πως ως υπάλληλος σε μια εταιρία εάν μου έλεγαν πόσα θες για να δουλεύεις τόσες ώρες όσες δουλεύεις σήμερα στο ROCK HARD για εμάς, θα ζητούσα ένα υπέρογκο ποσό που δεν θα μου το έδινε κανείς! Χα..χα..χα… Εδώ όμως έχουμε καταθέσει όλη μας την προσωπικότητα σε αυτό το περιοδικό και όλη μας την ενέργεια.

Οπότε όσα χρήματα και να βγάλουμε , εάν βγάλουμε, δεν υπάρχει σχέση αναλογίας που να δείχνει το μέγεθος του κόπου και της ανταμοιβής σε χρήμα. Σε ηθική ικανοποίηση οκ, σε υλική ..με τίποτα! Κάτι που πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν του, σχετικά με το ROCK HARD, είναι πως ούτε ο Σάκης, ούτε εγώ είμαστε κανενός υπάλληλοι να έχουμε ένα σταθερό μισθό το μήνα ότι και να γίνει, όσο και αν πουλήσει το περιοδικό ή όσες διαφημίσεις και εάν έχει ή δεν έχει. Αυτό έχει το προτέρημα της ανεξαρτησίας, έχει όμως και το κόστος πως εάν το περιοδικό δεν πάει καλά δεν θα έχουμε καν να πληρωθούμε εμείς γιατί πρέπει πρώτα να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας! Ένα και ένα κάνουν δυο σε αυτή την περίπτωση!
- Συνεργάζεσαι με μία ομάδα παιδιών για να βγει ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Ποια είναι τα βασικά πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα αυτής της συνεργασίας?
Το αποτέλεσμα, για να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, δεν είναι πάντα εντυπωσιακό. Απέχουμε πολύ από αυτό το επίπεδο ακόμα. Τα πλεονεκτήματα είναι πως πάντα έχεις δίπλα σου ανθρώπους που είναι παθιασμένοι με την μουσική, ορεξάτοι και διατεθειμένοι να μοιρασθούν αυτά που ξέρουν. Από την άλλη το συνδυάσεις την ύλη τόσων ανθρώπων είναι κάπως δύσκολο ομολογώ!
-Τι συναισθήματα σας γεννάει η κυκλοφορία κάθε τεύχους?
Μόνο χαράς μέχρι σήμερα, παρά τα λάθη που έχουν γίνει κατά καιρούς!
-Μετά από τόσα χρόνια επαγγελματικής παρουσίας, ο ρομαντισμός και το μεράκι έχει παραμείνει το ίδιο όπως τα πρώτα χρόνια?
Εάν δε παρέμενε, δεν θα το συνεχίζαμε. Μόλις φύγει ο ρομαντισμός, δεν θα μπορώ να γράψω τίποτα πλέον και θα αποχωρήσω. Όσο με βλέπεις να γράφω τότε σημαίνει πως ασχολούμαι ακόμα και έχω διάθεση να μοιραστώ, να δώσω και να μου δώσουν. Είναι όλο το πακέτο μαζί, το περιοδικό, η μουσική, το ράδιο, το Revenge of rock που βάζω μουσική, είναι όλα μαζί που σου κρατάνε το μεράκι ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, ακόμα και όταν υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να θάψουν αυτό που κάνεις ή ακόμα να βλάψουν την προσωπικότητα μας ως άτομα. Θα περίμενα κάτι τέτοιο να γίνονταν από τον ανταγωνισμό, αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως ποτέ ο ανταγωνισμός μας δεν λειτούργησε εχθρικά απέναντι στο περιοδικό. Ανταγωνιστικά ναι, και αυτό είναι αποδεκτό και λογικό, ύπουλα όμως όχι. Αυτό το «προνόμιο» το είχαν τελικά άνθρωποι, που λέγανε πως είναι ..φίλοι μας! Αλλά τελικά νομίζω πως και αυτοί σήμερα έχουν καταπιεί την γλώσσα τους και έχουν λουφάξει στην ανυπαρξία τους. Από την άλλη μέσω του περιοδικού, έχω γνωρίσει σχεδόν τους πάντες και έχω μιλήσει μαζί τους, μουσικούς που όταν ήμουν μικρός του άκουγα και δεν περνούσε καν από το μυαλό μου ότι κάποτε θα στεκόμουν δίπλα τους. Αυτό είναι κάτι που δεν ανταλλάσσεται με τίποτα στον κόσμο για όποιον αγαπά πραγματικά την μουσική!
- Ποιο σημαντικό γεγονός έχει σημαδέψει το Rock Hard?
Πολλά, ειλικρινά θα μπορούσα να πω παρά πολλά γεγονότα, κυρίως αστεία. Θα σου πω όμως δυο πράγματα που θεωρώ πολύ σημαντικά για την πορεία μας. Πρώτον ότι ως περιοδικό, έχουμε κάνει πολλά live με σπουδαία ξένα σχήματα, ένα φεστιβάλ με Ελληνικά γκρουπ, εκδηλώσεις πολλές και γενικά είμαστε ένας ζωντανός οργανισμός.
Δεύτερον το γεγονός πως έχουμε κάνει εκδώσεις που δεν έχουν ξαναγίνει στην χώρα μας, όπως τα ειδικά τεύχη για IRON MAIDEN, BLACK SABBATH. METALLICA τα Σταυρόλεξα κ.λπ. Ειδικά το τεύχος METALLICA πιστεύω πως είναι από τις παγκοσμίως καλύτερες εκδόσεις που έχουν γίνει ποτέ για αυτή την μπάντα. Τρομαχτική δουλειά είχε γίνει από τον Σάκη που στην κυριολεξία ξέθαψε τους πάντες και μίλησε μαζί τους για το συγκρότημα.
- Είστε σχεδόν σε όλες τις συναυλίες βασικοί χορηγοί επικοινωνίας. Τι έχει αλλάξει τελικά στα συναυλιακά δρώμενα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας?
Δεν είμαστε σε όλες τις συναυλίες χορηγοί ευτυχώς! Το αποφεύγουμε πια, είμαστε μόνο εκεί που θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε. Καλώς ή κακώς είναι 3-4 οι εταιρίες που μπορούν να κάνουν μεγάλα live στην χώρα μας γιατί έχουν τα κεφάλαια και την τεχνογνωσία για αυτό. Τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει και κάποιες προσπάθειες και από νέους ανθρώπους να μπουν στον χώρο των συναυλιών. Κάποιοι είναι αξιοπρεπείς και κάνουν καλά live, κάποιοι άλλοι καλύτερα να πάνε σπίτι τους γιατί ψωνίζονται κι όλας και νομίζουν πως μπορούν να φέρουν στην Ελλάδα και τους ROLLING STONES και να παίξουν στην ..Σφεντόνα! Ο Θεός να βάλει το χέρι του!
- Ποια είναι η άποψη σας για τα webzines;
Τα fanzines και τα webzines είναι υγεία για την μουσική και μακάρι να υπάρχουν πολλά για να υπάρχει και πολυφωνία. Είναι αποτέλεσμα δουλειάς ανθρώπων με γνώσεις, διάθεση που επενδύουν χρόνο κόπο και χρήμα χωρίς αντίστοιχα έσοδα. Αυτό το αναγνωρίζω, αυτό που κάποιες φορές με έχει εκνευρίσει από συγκεκριμένους ανθρώπους είναι το υφάκι τους. Τους λείπει η ταπεινότητα και έχουν αλαζονεία επειδή έχουν ένα site στο internet και κάνουν κάποια δουλειά. Δεν δέχομαι να έχει υφάκι ένας τύπος που πληρώνει κάποια euro το μήνα σε έναν παροχέα να ανεβάσει κάποιο site, να μου το παίζει σπουδαίος την στιγμή που κάθε μήνα το ROCK HARD στοιχίζει αντιστοίχως χιλιάδες ευρώ και να μου μιλάει ..κάπως. Συγνώμη μπορεί να ακούγεται κάπως εγωιστικό αυτό, αλλά έτσι είναι. Γενικά να διευκρινίσω πως έχω θέμα με το ύφος ανθρώπων και όχι με την ύπαρξη webzines κ.λπ. Μακάρι να υπάρχουν πολλά.
- Πιστεύετε ότι το internet θα μεγαλώσει την κρίση που υπάρχει στα μουσικά έντυπα μέσα επικοινωνίας;
Θα την μεγαλώσει όσον αφορά τα νέα τα παιδιά κυρίως που δεν μαθαίνουν να διαβάζουν αλλά να κοιτάνε απλά πληροφορίες. Όμως αναγνώστες, πάντα θα παίρνουν βιβλία και περιοδικά γιατί για αυτούς είναι τρόπος ζωής και έτσι έχουν μάθει. Το βιβλίο ή το περιοδικό το παίρνεις μαζί σου και το διαβάζεις όποτε θες και όπου θες, κάτι που δεν γίνεται με το computer. Θες το βράδυ να ξαπλώσεις και να ηρεμήσεις και διαβάζεις να χαλαρώσεις, να ταξιδέψεις αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ
- Ποιο μήνυμα στέλνετε στους αναγνώστες του Rockway.gr;
Να συνεχίζουν να αγαπάνε την μουσική και να υποστηρίζουν το ROCKWAY. Κάνετε εξαιρετική δουλειά στο ROCKWAY, και εσύ Φώτη και τα παιδιά που γράφουν σε αυτό και έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε με πολύ κόπο ένα πολύ πιστό πυρήνα αναγνωστών. Μπράβο σε όλους σας. Το ROCKWAY είναι από τα καλύτερα webzine και fanzine που έχω δει ποτέ και σε πολλά σημεία δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από ένα κανονικό περιοδικό. Eπειδή και εγώ αναγνώστης του είμαι, στο κάτω-κάτω, κοίτα να το κρατήσεις ζωντανό και το ένα χέρι νίβει το άλλο, united we stand!
- Και μια αστεία ερώτηση! Πως νιώθεις όταν σε λένε poser-α;
Rock n’ roll to death! Up the horns! Δε με ενοχλεί πια εμένα, δεν έχω να αποδείξω κάτι… ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι, φίλοι, επαγγελματίες που με εκτιμούν για αυτό που είμαι και όχι για τι ακούω. Κάποτε κάποιοι κόντεψαν να με κάνουν να ντρέπομαι που γούσταρα μπάντες όπως οι BON JOVI και οι DEF LEPPARD, αυτή η περιθωριοποίηση με πείσμωσε όμως τελικά και όταν ήρθε η ώρα το θηρίο …ξύπνησε αχαχαχαχαχαχ… τώρα πια δεν μιλά κανείς! Χαχαχαχαχαχα!

Συνέντευξη στον Φώτη Μελέτη

The Crow

Το 1994 έγινε η αρχή για μια από τις μεγαλύτερες συνομωσίες στη ιστορία του κινηματογράφου, ένας φόνος, η αρχή για ένα gothic/metal image που συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας και μια ταινία σταθμός!
Στο φιλμ πρωταγωνιστεί ο αξέχαστος Brandon Lee και είναι και η στερνή του ταινία, μιας και στο τέλος δολοφονείτε, μ’ ένα καθόλα παράξενο τρόπο.

Με το τρόπο, που ο χαρακτήρας του πατέρα του Bruce, πεθαίνει σε μια από τις ανεπανάληπτες ταινίες του!

Τα σενάρια συνομωσίας, ακόμη δίνουν και παίρνουν, αλλά το extraordinary της υπόθεσης παραμένει και στοιχειώνει, συντελεστές, θεατές και κατ’ επέκταση ακροατές του πολύ καλού soundtrack!
Από τις πιο «διάσημες» συμμετοχές είναι τον Cure με το τραγούδι τους «Βurn» (το οποίο είναι και το main theme της ταινίας), οι Pantera με το "The Badge", οι Rage Against the Machine με το "darkness", οι Stone Temple Pilots με το "Big empty". Φυσικά όλα τα κομμάτια χρίζουν και είναι άξια σημασίας, γιατί ντύνουν μια κινηματογραφική αρχαία τραγωδία που «παίχτηκε» στις μέρες μας και είναι τα εξής :

"Burn" - The Cure.
"Golgotha Tenement Blues" - Machines of Loving Grace.
"Big Empty" - Stone Temple Pilots.
"Dead Souls" - Nine Inch Nails.
"Darkness" - Rage Against the Machine.
"Color Me Once" - Violent Femmes.
"Ghostrider" - Rollins Band.
"Milktoast" - Helmet.
"The Badge" - Pantera.
"Slip Slide Melting" - For Love Not Lisa.
"After the Flesh" - My Life with the Thrill Kill Kult.
"Snakedriver" - The Jesus and Mary Chain.
"Time Baby" - Medicine.
"It Can't Rain All the Time" - Jane Siberry.
Δε μπορώ να ξέρω αν η επιτυχία, (τουλάχιστον στους underground κύκλους τον θαυμαστών), οφείλεται στο θάνατο το Lee.. μα σίγουρα η ταινία ήταν φτιαγμένη από ανεξίτηλη μπομπίνα!! Ήχος και εικόνα είναι στοιχειωμένα σε κάθε καρέ, από ένα εκδικητή, που ποτέ δε θα καταφέρει να έρθει ξανά πίσω στη ζωή, όπως έγινε στη μεγάλη οθόνη!

Πάνω στο «κοράκι» έχει αναπτυχτεί μια ολόκληρη gothic αισθητική και φιλοσοφία! Δε μπορώ ν’ αποφύγω την αναφορά στο tribute τραγούδι τον 69 Eyes! Αν και δε περιέχεται φυσικά στο soundtrack (γράφτηκε αργότερα), πρέπει να το ακούσετε οπωσδήποτε!!
ΚΑΝΑΚΟΥΣΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ