Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

Οι Dust N' Bones στο Sin City!!!

Οι Dust N' Bones, το καλύτερο tribute live act στους Guns N' Roses στην Ευρώπη επιστρέφουν στο STRIP και το SIN CITY (πρώην TEXAS Necropolis) την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου!
Support συγκροτήματα:DANGER ANGEL,WILD MACHINE ,SEX RATED και οι THUNDERDOLLS.
Έναρξη 20:00Είσοδος: 15 ευρώ
Τους χαρακτήρισαν ως το πιο επικίνδυνο συγκρότημα στον κόσμο.
Και δεν είχαν άδικο.
Οι original Guns N’ Roses ήταν μια ολέθρια rock n’ roll μηχανή, η απόλυτη ενσάρκωση του “Sex, Drugs And Rock N’ Roll” τρίπτυχου, που ξεκίνησε να λειτουργεί και αυτοκαταστράφηκε σε λιγότερο από μια δεκαετία.
Κανένα άλλο συγκρότημα στην ιστορία του rock n’ roll, δεν κατάφερε να θεμελιώσει ένα τέτοιο μύθο με μόνο τέσσερα studio άλμπουμ!Από τότε μέχρι σήμερα, το να είσαι fan των Guns N’ Roses, εμπεριέχει ένα εθιστικό ρίσκο άλλοτε απογοήτευσης ή προδοσίας και άλλοτε ενθουσιασμού, δικαίωσης και αναπάντεχων συγκινήσεων.
Dust N’ Bones προσπαθούν να μεταφέρουν επί σκηνής το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εμφάνισης των Guns, για όσους δεν είχαν την τύχη να δουν το αυθεντικό σχήμα εν δράση στα 80s και 90s, με απόλυτα πιστό τρόπο.

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

FOREIGNER : “Can’t Slow Down”

Πρώτο άλμπουμ μετά από 15 χρόνια για τους αγαπημένους μας FOREIGNER με "φρέσκο" τραγουδιστή τον τρομερό Kelly Hansen(Hurricane,Unruly Child,Perfect World).Η “απώλεια”… του Lou Gramm(πέρασε μεγάλη περιπέτεια με την υγεία του) ξεπερνιέται αμέσως γιατί η φωνή ,το πάθος και η εκπληκτική ερμηνεία του Kelly Hansen είναι μοναδική και προσθέτει στους FOREIGNER μία νέα δυναμική. Βέβαια όσοι είχαν κατορθώσει να τους δουν live με το νέο τραγουδιστή είχαν νιώσει την καταιγίδα που έρχεται. Οι αναγεννημένοι πλέον Foreigner με το καινούργιο τους άλμπουμ που ονομάζεται “Can’t Slow Down” δημιουργούν εμπνευσμένες και πανέμορφες ροκ μελωδίες. Ο ηγέτης του συγκροτήματος, ο κιθαρίστας και συνθέτης Mick Jones βρίσκει τη δύναμη να επανεφέρει την μπάντα εκεί που της αξίζει κάτι που θα χαροποιήσει όχι μόνο τους πιστούς οπαδούς της αλλά και τους φίλους της καλής hard rock μουσικής. Σημαντική η συμβολή στην σύνθεση των νέων κομματιών των Foreigner o γνωστός μουσικός,συνθέτης και παραγωγός Marti Frederiksen(συμπαραγωγός στο άλμπουμ είναι και ο βραβευμένος Mike Ronson) ο οποίος έχει δουλέψει με Aerosmith,Def Leppard,Ozzy Ozbourne,Motley Crue και με την συμμετοχή του στο “Can’t Slow Down” αποδεικνύει πόσο σπουδαίος δημιουργός είναι σε όλα τα επίπεδα.
Τα τραγούδια του άλμπουμ θυμίζουν έντονα χρυσές στιγμές του παρελθόντος όπως η μελωδική ημιμπαλάντα “When It Comes To Love” και το εξαίσιο “Give me A Sign” (νομίζεις ότι τραγουδά και στα δύο ο Lou Gramm),τα καταπληκτικά “Ready”,”Τoo Late” και “Angel Tonight” επανεφέρουν στη μνήμη τα μεγάλα τραγούδια που εκτόξευσαν στην κορυφή την μπάντα.
To "Can’t Slow Down" συνοδεύεται από ένα επιπλέον cd με δέκα κλασικά Foreigner τραγούδια του παρελθόντος ηχογραφημένα σε νέο remix ενώ υπάρχει και ένα υπέροχο dvd από live εμφανίσεις που έκαναν σχετικά πρόσφατα στην Ευρώπη.
Φώτης Μελέτης

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

The Silent Rage: "Silent Rage(e.p)

Εξαιρετικό το πρώτο δείγμα που έχουμε στα χέρια μας από το παρθενικό Ε.Ρ. των Αθηναίων Τhe Silent Rage.
Η μπάντα έχει ξεκινήσει από τις αρχές του 2006 και το demo που είχαν κυκλοφορήσει εκείνη την χρονιά είχε θετική ανταπόκριση.
Tα πέντε κομμάτια του άλμπουμ χαρακτηρίζονται από μία melodic power metal διάθεση οι οποία συνοδεύεται από καλές ενορχηστρώσεις, άψογο παίξιμο ,δυνατές μελωδίες και καταπληκτικές κιθαριστικές ταχύτητες εμπλουτισμένες με αρκετή δόση progressive δυναμισμού.
Την άριστη παραγωγή έχει αναλάβει ο Στάθης Παυλάντης(Inner Wish,Marauder,Reflection) ενώ οι SILENT RAGE ετοιμάζουν να κυκλοφορήσουν το full album τους με τίτλο “Inner Scars”.
Πάντως η πρώτη γεύση από το ομώνυμο Ε.Ρ. είναι αρκετά θετική και αξίζει την προσοχή όλων μας.

Φώτης Μελέτης

Paradise Lost : "Faith Divides Us - Death Unites Us"

Σχεδόν είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι Paradise Lost κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο. Όλο αυτό το διάστημα κυκλοφορούσαν συνεχώς δίσκους διαφορετικούς μεταξύ τους, προκαλώντας ποικιλότροπες αντιδράσεις.
Με το προπέρσινο “In Requiem” το συγκρότημα έδειξε μια τάση επιστροφής στο παρελθόν τους (τάση που είχε αρχίσει να γίνεται ορατή και με την κυκλοφορία του ομώνυμου τους δίσκου, το 2005), περιορίζοντας αρκετά το ρόλο που έπαιζαν τα πλήκτρα στον ήχο τους.
Με τη νέα τους κυκλοφορία “Faith Divides Us – Death Unites Us” δείχνουν ότι έχουν επιστρέψει για τα καλά στον κιθαριστικό ήχο και στα μεταλλικά μονοπάτια (ότι δηλαδή τους έκανε γνωστούς και αγαπητούς).
Πραγματικά ο δίσκος αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ότι πιο heavy έχουν κυκλοφορήσει από την εποχή του “Icon”. Και όταν λέω heavy αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στο συναίσθημα που αποπνέει η μουσική και όχι σε τερτίπια της παραγωγής.
Όλα τα γνωστά στοιχεία που έχουν διαμορφώσει τη μουσική τους είναι εδώ: οι υπέροχες μελωδίες της κιθάρας του Mackintosh, τα φωνητικά αλλά και οι στίχοι του Holmes, στοιχεία που συμβάλουν στη δημιουργία μιας μελαγχολίας όπως μόνο αυτοί ξέρουν.
Μόνο ως θετικό μπορεί να εκληφθεί το γεγονός του ερχομού του Erlandsson, ο οποίος μάλλον είναι ο καλύτερος ντράμερ που έχει περάσει από τις τάξεις του συγκροτήματος.
Όσοι κακοθελητές βιαστούν να τους κατακρίνουν για έλλειψη ιδεών, προβάλλοντας ως επιχείρημα αυτό το “πισωγύρισμα”, αρκεί να ακούσουν το δίσκο για να καταλάβουν ότι οι Paradise Lost δεν αναμασούν το (ένδοξο) παρελθόν τους και ότι συνεχίζουν να κυκλοφορούν ποιοτικές δουλειές.

Καρβούνης Δημήτρης

Αφιέρωμα στους Blue Oyster Cult


Αν κάποια στιγμή σας έρθει η όρεξη να ψάξετε τις ρίζες του heavy metal σίγουρα θα δείτε αρκετές φορές να αναφέρονται αυτοί εδώ οι κύριοι.
Οι Blue Oyster Cult μεγαλούργησαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 70’ και του 80’ ,την ίδια εποχή με τους άλλους «μπαμπάδες» του heavy metal, τους Black Sabbath και, όπως και η παρέα του Ozzy, επηρέασαν τους πάντες στο πέρασμα τους. Η ιστορία τους λοιπόν ξεκινά λίγο πιο πριν…
Το 1967 δύο φοιτητές του πανεπιστημίου Stony Brook State University of New York αποφασίζουν να φτιάξουν μια ροκ μπάντα, τα ονόματα αυτών, Sandy Pearlman(manager και παραγωγός της μπάντας στην πορεία) και Richard Meltzer.
Αφού επιστρατεύσουν τους Allen Lanier(πλήκτρα/κιθάρα),Donald-“Buck Dharma”-Roeser(κιθάρα), και Albert Bouchard(τύμπανα), Andrew Winters (μπάσο) θα ονομάσουν το σχήμα Soft White Underbelly.
Ο Meltzer που είχε αναλάβει τα φωνητικά θα αντικατασταθεί τελικά από τον Les Braunstein, αργότερα το όνομά του θα γίνει ξανά γνωστό υπό την ιδιότητα του συγγραφέα-κριτικού μουσικής. Μ’ αυτό το line up θα ηχογραφήσουν υλικό για το πρώτο τους άλμπουμ με τη δισκογραφική Elektra Records όμως η αποχώρηση του Braunstein θα αναγκάσει την εταιρεία να αναβάλλει την κυκλοφορία του και τον Eric Bloom, ηχολήπτη ως τότε της μπάντας να γίνει ο frontman-τραγουδιστής της.
Μια κακή κριτική ενός live αναγκάζει τους Soft White Underbelly να αλλάξουν το όνομά τους σε Oaxaca ενώ παράλληλα ο αδερφός του Bouchard, Joe θα γίνει ο καινούργιος τους μπασίστας. Ο Pearlman δοκιμάζει κι άλλα ονόματα για τη μπάντα μέχρι που καταλήγει στο Stalk-forest Group και ύστερα από λίγο καιρό –επιτέλους!- σε Blue Oyster Cult. Το όνομα στην πραγματικότητα προέρχεται από την ποίηση του Pearlman ο οποίος χάρισε ουκ ολίγες φορές στίχους του για τα τραγούδια των BOC (συγκεκριμένα είναι από την συλλογή του με το όνομα Imaginos που αργότερα θα γίνει ολόκληρη δισκογραφική δουλειά από την μπάντα). Έτσι λοιπόν φτάνουμε στο σημείο να παρουσιάσουμε την κλασσική σύνθεση των Blue Oyster Cult η οποία είναι η εξής:
Eric Bloom : lead φωνητικά, κιθάρα
Donald “Buck Dharma” Roeser : lead κιθάρα
Joe Bouchard: μπάσο
Allen Lanier: πλήκτρα, κιθάρα
Albert Bouchard: τύμπανα
*στην περίπτωση των Blue Oyster Cult θεωρώ πως είναι σημαντικό να θυμάστε και τον manager-παραγωγό, Sandy Pearlman ως μέλος τους καθώς η συμβολή του ήταν εξίσου σημαντική.
Ο Pearlman εκτός του ονόματος την ίδια εποχή άλλαξε και το δισκογραφικό στάτους της μπάντας καταφέρνοντας να κερδίσει για τους Blue Oyster Cult ένα συμβόλαιο με την Columbia. Έτσι κάπως λοιπόν φτάνουμε στο 1972 οπότε και κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Μια ψυχεδέλεια, ερμηνευμένη με τον αμερικάνικο blues τρόπο και μια μυστικιστική ατμόσφαιρα δημιουργημένη από τους στίχους των Pearlman και Meltzer διακατέχουν το άλμπουμ αυτό.
“Cities Of Flame With Rock n Roll” είναι το κομμάτι που καθιέρωσε τον δίσκο αυτό κάνοντας τους BOC γνωστούς και εξασφαλίζοντάς τους περιοδείες με τον Alice Cooper και τους The Byrds. Ξεχωρίζουμε επίσης από εδώ «Then Came the last Days of May» και «Transmaniacon MC». Ένα χρόνο αργότερα οι BOC κυκλοφορούν τη δεύτερή τους δουλειά με τίτλο «Tyranny and Mutation», ένα άλμπουμ-παράδοξο αφού η μπάντα κατάφερε να ζωηρέψει και να στολίσει τον ήχο της χωρίς να χάσει ίχνος από την ατμόσφαιρα του πρώτου δίσκου. Η Patti Smith θα κάνει την πρώτη από τις πολλές συνεργασίες της με την μπάντα στο “Baby Ice Dog” και παρόλο το γεγονός ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο (βλ. The Red And The Black, 7 Screaming Diz-Busters,Hot Rails To Hell) κανένα από τα κομμάτια δεν καταφέρνει να γίνει επιτυχία.
Με τον επόμενο τώρα δίσκο θα μπορούσαμε να πούμε πως κλείνει ένα κεφάλαιο στην πορεία της μπάντας. Το Secret Treaties του 1975 είναι σίγουρα ένας κλασσικός δίσκος. Εδώ η ατμόσφαιρα και το rock n roll ισορροπούνται μ’ έναν γοητευτικό τρόπο. Έτσι έχουμε κομμάτια με ενέργεια όπως “Dominance and Submission”, ”ME 262” και κομμάτια με ποιητική στιχουργική και μια δόση από μαγεία όπως το πασίγνωστο “Astronomy” που κλείνει τον δίσκο. Είναι λοιπόν το φινάλε του αρχικού κεφαλαίου των BOC όπου η έμπνευση είναι ανέγγιχτη από την επιτυχία και τη λάμψη των media που θα στρέφονταν προσεχώς στο τόσο εργατικό σχήμα.
Η πρώτη κυκλοφορία λοιπόν των Blue Oyster Cult που θα έλαμπε σε μια θέση στα charts θα ήταν –όσο παράδοξο κι αν ακούγεται- και το πρώτο live τους άλμπουμ. Έτσι το On Your Feet or On Your Knees αν και δεν πρόκειται για κάποιο αριστουργηματικό live, θα ερχόταν να αποδείξει πως το συγκρότημα με τα χρόνια είχε δημιουργήσει έναν υπολογίσιμο αριθμό θαυμαστών που το δέχτηκαν ενθουσιωδώς. Έτσι πλέον η κατάσταση ήταν παραπάνω από βολική για την κυκλοφορία του πλατινένιου Agents Of Fortune.
Εν ολίγοις ο δίσκος αυτός αποτελεί τον λόγο για τον οποίο ξέρουμε όλοι τους Blue Oyster Cult. Πιο αναλυτικά, τυχαίνει να περιέχει το μεγαλύτερό τους hit, “Don’t Fear The Reaper” αλλά και άλλα τους κλασσικά κομμάτια βλ. “This Aint The Summer Of Love”, “E.T.I. (Extra Terrestrial Intelligence)” και “The Revenge Of Vera Gemini” με τη συμμετοχή πάλι της Patti Smith.
Το μυστήριο στη μουσική ήταν ακόμα εκεί, αυτό που είχε χαθεί όμως είναι το biker rock n roll που τόσο καλά ερμήνευαν στις προηγούμενες δουλειές τους. Στη θέση του μπήκε ένα πιο ραδιοφωνικό attitude δίνοντας σίγουρα μια διαφορετική χροιά στο πώς ακουγόταν πλέον το σχήμα. Την περίοδο που το Agents Of Fortune έδινε και έπαιρνε οι Blue Oyster Cult έκαναν και μία θεμελιώδη ανανέωση στο ζωντανό τους πρόγραμμα προσθέτοντας φουτουριστικά για την εποχή laser light shows που έγιναν σήμα κατατεθέν τους. Όπως ήταν λογικό, το επόμενο άλμπουμ θα κυκλοφορούσε στη σκιά της επιτυχίας του Agents, οπότε οι ευθύνες για τους BOC ήταν πολλές. Το Spectres κυκλοφόρησε το 1977, φέροντας μαζί του μία ακόμα επιτυχία με το εναρκτήριο κομμάτι του, το GodZilla. Οι πωλήσεις του δεν ήταν ανάλογες του προκατόχου του αλλά σίγουρα εκπλήρωσε πολλές από τις συνθετικές απαιτήσεις που είχε το κοινό από τη μπάντα (βλ.“Goin’ Through The Motions”…).
Την εποχή εκείνη τα live άλμπουμ είχαν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλή κι έτσι πολλοί καλλιτέχνες βρέθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 70’ να ηχογραφούν όλο και περισσότερο υλικό. Έτσι, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι το live ήταν πάντοτε ένα από τα δυνατά τους χαρτιά, οι πρωταγωνιστές μας αποφάσισαν να δημιουργήσουν τον απόγονο του προηγούμενου επιτυχημένου live album τους.
Έτσι γεννήθηκε το Some Enchanted Evening που σε κάθε περίπτωση πέτυχε τον σκοπό του χαρίζοντας στους BOC άλλη μία πλατινένια κυκλοφορία(πάνω από 2 εκατομμύρια πωλήσεις) στο βιογραφικό τους. Το άλμπουμ αξίζει να σημειωθεί πως, εκτός από τις επιτυχίες του συγκροτήματος, περιέχει και δύο εξαιρετικές διασκευές: στο Kick Out The Jams των MC5 και το We Gotta Get Out Of This Place των Animals.
Ώρα για το επόμενο άλμπουμ λοιπόν, και οι BOC αποφασίζουν να αλλάξουν παραγωγό. Αντί λοιπόν του ως τώρα πολύ δημιουργικού Sandy Pearlman αποφασίζουν να δουλέψουν με τον Tom Werman που ως τότε είχε δουλέψει με καλλιτέχνες όπως οι Cheap Trick και ο Ted Nugent. Όπως ήταν φυσικά αναμενόμενο, το Mirrors (1979) ήταν μια κυκλοφορία βασισμένη σε πιο pop παραγωγή (ανάλογη των προαναφερθέντων),με χαρακτηριστικά-«μοδάτα»- φωνητικά και πιο απλές συνθέσεις.
Η συνταγή δεν θα μπορούσα να πω πως πέτυχε βέβαια γιατί ο δίσκος όχι μόνο απογοήτευσε τους οπαδούς του heavy metal που λάτρευαν το σχήμα αλλά δεν κατάφερε καν να κερδίσει την προσοχή του πιο «ελαφρού» κοινού. Τα κομμάτια δεν είχαν τίποτα το χαρακτηριστικό καθώς θύμιζαν οποιαδήποτε άλλη μπάντα που εκείνη την εποχή έκανε καριέρα στην arena rock. Ο Pearlman τότε υπογράφει με τους Black Sabbath για την παραγωγή του Heaven and Hell και οι Blue Oyster Cult αναγκάζονται και πάλι να πειραματιστούν υπογράφοντας με τον Martin Birch (Deep Purple/Black Sabbath). Η συνεργασία αυτή θα αποφέρει τελικά ένα θετικό αποτέλεσμα, το Cultosaurus Erectus(1980) το οποίο είναι σίγουρα ότι πιο σκληρό είχαν κυκλοφορήσει οι Blue Oyster Cult από την εποχή του Agents Of Fortune και μετά.
Τα pop φωνητικά, με τις backup τραγουδίστριες έφυγαν και στη θέση τους έχουμε ενισχυμένες κιθάρες και synths να οδηγούν τα κομμάτια και μεγαλοπρεπή solos του Buck Dharma. Ξαναβρίσκοντας λοιπόν τον εαυτό τους ξεκινάνε την επική Black and Blue περιοδεία μαζί με τους Black Sabbath μία από τις πιο ιστορικές του heavy metal. Το μόνο που έλειπε από τους BOC τότε ήταν κάποια καινούργια δυνατά hits για να μπορέσουν να υποστηρίζουν το set μιας μεγάλης περιοδείας. Hits είπατε? Το “Burning For You” σας κάνει?
Τώρα πλέον έχουμε 1981 και οι Blue Oyster Cult, πιστοί στο ραντεβού της ετήσιας κυκλοφορίας τους με το κοινό, κυκλοφορούν το Fire Of Unknown Origin. Με τον Birch και πάλι στο τιμόνι και με στιχουργική βοήθεια από Pearlman, Meltzer, Patti Smith και τον συγγραφέα sci-fi μυθιστορημάτων Michael Moorcock, οι Blue Oyster Cult βρέθηκαν μετά από μια πενταετία πάλι στο κέντρο της δημοσιότητας. Το “Burning For You” έκανε πάταγο στα ραδιόφωνα, το “Veteran Of Psychic Wars” χρησιμοποιήθηκε στο soundtrack της ταινίας Heavy Metal και ο δίσκος φυσικά έγινε πλατινένιος. “Joan Crawford” και “Heavy Metal: The Black And Silver” τα κομμάτια που επίσης ξεχωρίζουν από τον δίσκο αυτό κάνοντας τον από τους πιο αγαπημένους του κοινού των BOC. Παρόλη όμως την ευφορία της περιόδου εκείνης, το συγκρότημα θα έρθει σε ρήξη με τον drummer Albert Bouchard ο οποίος θα αποχωρήσει και για τα επόμενα πέντε χρόνια θα δουλέψει σε μια προσωπική του δουλειά βασισμένη στην ποιητική συλλογή του Pearlman με τον τίτλο Imaginos. Τον Bouchard τελικά θα αντικαταστήσει ο τεχνικός φωτισμού της μπάντας , Rick Downey ο οποίος θα παίξει και στο καλύτερο live άλμπουμ των Blue Oyster Cult, Extraterrestrial Live,που θα κυκλοφορήσει έναν χρόνο μετά (1982).
Με τον Rick Downey στα τύμπανα θα ηχογραφήσουν μόνο μία δισκογραφική δουλειά που θα κυκλοφορήσει το 1983 με τον τίτλο “The Revolution By Night”.
Το “hit” του δίσκου, βασισμένο στην καλή παραγωγή που είχε προσφέρει ο Bruce Fairbairn(Loverboy) και τη δημιουργική ικανότητα της Patti Smith, είναι το “Shooting Shark” κι είναι επίσης και το τελευταίο κομμάτι των BOC που θα βρεθεί στα charts. Αν και γενικότερα πρόκειται για έναν καλό δίσκο οι φθορές του σχήματος είχαν αρχίσει να γίνονται εμφανείς.
Ο Downey θα αποχωρήσει, το ίδιο και Allen Lanier λίγο αργότερα. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας θα επιστρατεύσουν τους Jimmy Wilcox και Tommy Zvoncheck για να καταφέρουν τελικά να ολοκληρώσουν το αδιάφορο Club Ninja του 1986 (το μόνο θετικό εδώ είναι ότι ο Pearlman είχε επιστρέψει και πάλι ως manager). Ο Joe Bouchard θα ακολουθήσει και αυτός τότε τον δρόμο του αδερφού του αφήνοντας τους Blue Oyster Cult να γίνουν Two Oyster Cult αφού πλέον ο Eric Bloom και ο Buck Dharma ήταν τα μόνα αρχικά ενεργά μέλη της μπάντας. Έτσι η μπάντα ανακοίνωσε ένα προσωρινό διάλειμμα από τη δισκογραφία και τις περιοδείες το οποίο θα έληγε το 1987. Το σχήμα δέχτηκε την πρόταση να περιοδεύσει εκείνο το καλοκαίρι την Ελλάδα με τους Bloom, Lanier, Dharma να βρίσκονται στο line up και τους Jon Rodgers και Ron Riddle στο μπάσο και τα τύμπανα αντίστοιχα. Την ίδια περίοδο το μόνο «νέο» διαθέσιμο υλικό βρισκόταν στα χέρια του Albert Bouchard που όπως είπαμε πιο πάνω δούλευε πάνω στα ποιήματα της συλλογής Imaginos.
Η Columbia παρόλα αυτά δεν ενδιαφερόταν καθόλου να τα κυκλοφορήσει σαν προσωπικό δίσκο του Bouchard κι έτσι –με παρέμβαση του Pearlman- οι Bloom και Dharma μπήκαν στο studio, δούλεψαν πάνω στο υλικό αυτό και τελείωσαν τον δίσκο που ονομάστηκε Imaginos. Πρόκειται για ένα είδος flashback στις παλιότερες ιδέες των BOC (το concept του δίσκου προερχόταν στην πραγματικότητα από την εποχή του Spectres) που έκλεινε ειρωνικά ένα εντελώς διαφορετικό δισκογραφικό κεφάλαιο της μπάντας.
Τα επόμενα 11 χρόνια οι Blue Oyster Cult τα πέρασαν περιοδεύοντας τον κόσμο χωρίς νέο υλικό. Μόνο το 1992 έκαναν μία εξαίρεση δανείζοντας δύο νέα τους κομμάτια για το soundtrack της ταινίας Bad Channels. Την ίδια περίοδο υπέγραψαν συμβόλαιο με την CMC Records με την οποία πολύ αργότερα κυκλοφόρησαν και δύο νέες δουλειές, το Heaven Forbid (1998), το Curse Of The Hidden Mirror το 2001 και μερικά ακόμα live albums. Έκτοτε οι περιοδείες συνεχίστηκαν ανελλιπώς με πολλές αλλαγές μελών μεν (σημαντικότερη η…δεύτερη αποχώρηση του Lanier το 2007) αλλά με τους Bloom και Dharma να διατηρούν ακόμα τις ορέξεις τους μέχρι και σήμερα.
TRIVIA
To χαρακτηριστικό logo των Blue Oyster Cult που απεικονίζει έναν σταυρό ενωμένο με έναν γάντζο είναι στην πραγματικότητα παρμένο από την ελληνική μυθολογία και πρόκειται για το σύμβολο του τιτάνα Κρόνου.
Σ’ ένα πολύ γνωστό σκετς της δημοφιλούς σειράς Saturday Night Live (SNL) οι κωμικοί του Hollywood Will Ferrell και Christopher Walken σατιρίζουν τους Blue Oyster Cult, οι οποίοι στο σενάριο βρίσκονται σε ρήξη με τον Gene Frenkle, αρμόδιο να παίξει το Cowbell στην ηχογράφηση “Don’t Fear The Reaper”. Τα ίδια τα μέλη της μπάντας έχουν δηλώσει ότι πρόκειται περί φανταστικού προσώπου και απαντώντας στη σάτιρα φέρνουν στα live τους συχνά κάποιον από το crew να παίξει με τον χαρακτηριστικό τρόπο το cowbell στο κομμάτι.
Πολλές γνωστές μπάντες έχουν δηλώσει ως επίσημη επιρροή τους τους Blue Oyster Cult. Μεταξύ αυτών οι Guns N’ Roses, οι Metallica (βλ. τη διασκευή στο Astronomy στον δίσκο Garage Inc.), Iced Earth και Him.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
1972- Blue Oyster Cult
1973-Tyranny And Mutation
1974- Secret Treaties
1975- On Your Feet Or On Your Knees (live)
1976- Agents Of Fortune
1977- Spectres
1978- Some Enchanted Evening (live)
1979- Mirrors
1980- Cultosaurus Erectus
1981- Fire Of Unknown Origin
1982- Extraterrestrial Live (live)
1983- The Revolution By Night
1986- Club Ninja
1988- Imaginos
1992- Bad Channels
1994- Live 1976 (live)
1998- Heaven Forbid
2001- Curse Of The Hidden Mirror
2002- A Long Day’s Night (live)


- Για εκείνους που θέλουν να γνωριστούν καλύτερα μαζί τους προτείνω ανεπιφύλακτα τα : Agents Of Fortune , Secret Treaties, Fire Of Unknown Origin και Spectres…καλή ακρόαση.

Μανώλης Γιαννίκιος

Theatre of Tragedy: "Forever Is the World"

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 οι “Theatre Of Tragedy” ήταν (μαζί με τους “The Gathering”) ένα από τα συγκροτήματα που, αν όχι δημιούργησαν, τουλάχιστον επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό το, λεγόμενο τότε, ατμοσφαιρικό metal με γυναικεία φωνητικά.
Στη συνέχεια το συγκρότημα αποφάσισε να πειραματιστεί με ηλεκτρονικά στοιχεία, κάτι που δυσαρέστησε αρκετούς οπαδούς τους, δημιουργώντας παράλληλα και προστριβές μεταξύ των μελών του συγκροτήματος, που οδήγησε στη φυγή – απόλυση της Liv Kristine.
Το 2006 οι “Theatre Of Tragedy”, έχοντας προσλάβει στο μεταξύ νέα τραγουδίστρια, κυκλοφόρησαν τον πέμπτο τους δίσκο (Storm), ο οποίος έδειξε ότι οι πειραματικές τους ανησυχίες είχαν μπει στο χρονοντούλαπο.
Ο φετινός δίσκος, με τίτλο “The World Is Forever”, καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά στοιχεία του παρελθόντος (όπως τα φωνητικά του Raymond, τα οποία παραπέμπουν στο “Velvet Darkness They Fear”), με νεώτερα στοιχεία (όπως ο ήχος των κιθάρων, ο οποίος φέρνει στο νου τον αντίστοιχο του “Storm”).
Τα φωνητικά της Nel παραμένουν αιθέρια και δένουν αρμονικά τόσο με αυτά του Raymond, σε όσα κομμάτια και οι δυο, αλλά όσο και με τη μελαγχολική μουσική του σχήματος.
Αν και είναι δύσκολο να βρει κάποιος πραγματικά καινούργια στοιχεία στον ήχο του συγκροτήματος, δε μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι το “The World Is Forever” αποτελεί έναν αξιόλογο δίσκο.
Οι “Theatre Of Tragedy” μη προσπαθώντας σε καμία περίπτωση να αναβιώσουν περασμένα μεγαλεία, κάτι τέτοιο δε θα είχε άλλωστε νόημα, καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν αξιόλογο δίσκο, ο οποίος θα αρέσει, όχι μόνο στους οπαδούς τους, αλλά και σε όσους προτιμούν γενικότερα μελαγχολικά ακούσματα.

Καρβούνης Δημήτρης

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Νέο Rockway περιοδικό!!!

Κυκλοφορεί το νέο (και δεύτερο )τεύχος του ROCKWAY MAGAZINE με σημαντικές συνεντεύξεις ,παρουσιάσεις,κριτικές,νέες κυκλοφορίες,αφιερώματα,ελληνικά συγκροτήματα και πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα από τον χώρου του hard rock και όχι μόνο.Το Rockway Magazine διατίθεται εντελώς δωρεάν(free press) σε κεντρικά δισκοπωλεία της Αθήνας ενώ μπορεί να σας σταλεί και στο σπίτι χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση αρκεί στο info@rockway.gr ή στο hardrockway@gmail.com να μας στείλετε την διεύθυνσή σας και εμείς οφείλουμε να σας το ταχυδρομήσουμε.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Οι One Hour Before the Trip στο An Club

Λίγο πριν την έλευση του χειμώνα οι One Hour Before The Trip την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου ξεκινούν τη χρονιά με ένα ‘’pure music live gig” στο χώρο του Αn Club όπου θα παρουσιάσουν το νέο τους υλικό καθώς και κομμάτια που συμπεριλαμβάνονται στο επερχόμενο album του συγκροτήματος. Ξεχωριστοί καλεσμένοι της βραδιάς οι Since (Time), ένα σχήμα που έχει καθιερωθεί στη λίστα των κυριότερων εγχώριων post rock συγκροτημάτων και μας έχει συνηθίσει σε ιδιαίτερες και δυναμικές συναυλίες.

KISS: "Sonic Boom"

H παραφιλολογία και οι μεγάλεπήβολες δηλώσεις των μελών του συγκροτήματος για το νέο άλμπουμ των KISS μας κέντρισαν το ενδιαφέρον ώστε να δούμε και να ακούσουμε τελικά αν αξίζουν πραγματικά τα νέα τραγούδια της μπάντας.
Με χαρά διαπιστώσαμε ότι οι θρυλικοί γερόλυκοι του Αμερικάνικου rock n’ roll τα κατάφεραν και κυκλοφόρησαν ένα υπέροχο άλμπουμ χωρίς ψεγάδια και χωρίς τις βαρετές μελωδίες του παρελθόντος. Έντεκα χρόνια μετά οι KISS επέστρεψαν με καταπληκτικά τραγούδια γεμάτα ενέργεια και φρεσκάδα λες και πρόκειτα για μπάντα εικοσάρηδων. Δεν ξέρουμε ποιο τραγούδι να ξεχωρίσουμε μιας τόσο τα φανταστικά “Modern Day Delilah”,Russian Roulete” και “Never Enough” που ανοίγουν το “Sonic Boom” όσο και τα “When Lighting Strikes”(τραγουδά ο κιθαρίστας Tommy Thayer) και “Say Yeah” που κλείνουν το άλμπουμ φανερώνουν την θετική ενέργεια του γκρουπ. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί και ο Eric Singer που εκτός από τα άψογα τύμπανα που παίζει αποδεικνύει και πόσο καλός τραγουδιστής είναι στο πανέμορφο “All For the Glory”.
Δεν μιλάμε ότι το δίδυμο Stanley-Simmons θα ζει αιώνια στις καρδιές μας και βρίσκεται σε τρομερά κέφια αφού επιμένουν να αποδεικνύουν ότι οι KISS είναι πλέον συνώνυμο του rock n’ roll party και της απόλυτης ροκ διασκέδασης ενώ και ο κιθαρίστας Tommy Thayer(πρώην Black n’ Blue) τα πάει περίφημα στα κιθαριστικά του καθήκοντα και βοηθάει σημαντικά στη party διάθεση του γκρουπ.
Επίσης το “Sonic Boom” κυκλοφορεί μαζί με ένα best-of παλαιότερων κυκλοφοριών της μπάντας όπου 15 κλασικά κομμάτια επανεκτελούνται ενώ συνοδεύεται και από ένα dvd με έξι τραγούδια από μία συναυλία τους στην Αργεντινή.
Απλά παραμένουν oι κορυφαίοι του είδους…
Φώτης Μελέτης

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009

CITY OF FIRE: "City Of Fire"


"Αχός βαρύς ακούεται πολλά τουφέκια πέφτουν"... ή αλλιώς οι CITY OF FIRE ήρθαν και είναι εδώ με ένα απίστευτα καθαρό metal ήχο. Οι CITY OF FIRE αποτείνουν φόρο τιμής στην πόλη την οποία διαμορφώθηκε το συγκρότημα, στο VANCOUVER του CANADA.
Μια πόλη που ευνοεί την δημιουργικότητα των τοπικών καλλιτεχνών, που δημιουργεί το υπόβαθρο ,το στέγαστρο για την εσωτερική ‘φωτιά’ η οποία οδηγεί στην απελευθέρωση .
Αυτή είναι η αντιπαράθεση του Βανκούβερ.
Η πόλη προστάτιδα, του πόνου, της έμπνευσης, της ζεστασιάς, του τρόμου, της πρόκλησης. Τον Μάρτη του 2008 το COBALT CLUB στο Βανκούβερ στεγάζει την επανένωση της μπάντας ‘CAUSTIC THOUGHT’ (BYRON STROUD-μπάσο/ΙΑΝ WHITE-φωνητικά, κιθάρα/BOB WAGNER-τύμπανα/TERRY’SHO’MURRAY-κιθάρα). Η κατάληξη αυτών των μουσικών-εν αγνοία τους-θα γεννήσει έναν νέο ήχο και αυτό τελικά θα οδηγήσει στον σχηματισμό των CITY OF FIRE.
Ο Β.STROUD θα ενημερώσει τον BURTON C BELL μέλος των FEAR FACTORY και έτσι κάπως αρχίζει η ιστορία... οι CITY OF FIRE βρίσκουν τις ρίζες τους στα πάντα.. από metal, ήχους hard rock μέχρι και punk ύφος. Υπάρχουν σημεία δε που η φωνή του BURTON φέρνει σε ροκαμπίλι ιδιώματα. Ο σχηματισμός της μπάντας είναι δημιούργημα του STROUD ο οποίος είναι και ο αρμόδιος για την συγκέντρωση της ομάδας αλλά άλλο τόσο και για τον προσδιορισμό του ήχου.Όπως και να το κάνεις ένα παρελθόν από πίσω το έχει.(CAUSTIC THOUGHT-STRAPPING YOUNG LAD-ZIMMER’S HOLE). Ο WAGNER από την άλλη επιθετικός από την φύση του αποδίδει στο άλμπουμ ήχους heavy groove . O WHITE θα παραδώσει την σκυτάλη των φωνητικών και θα προτιμήσει να αποδώσει τα μέγιστα στις κιθάρες. Το παίξιμο του είναι ένας συνδυασμός από ‘τερατώδη riffs’, garage rock, μελωδικής φασαρίας και hardcore punk ήχων. Ο MURRAY από την άλλη είναι το ‘λειτουργικό’ της μπάντας. Ένας ολοκληρωμένος κιθαρίστας και αυτός με το παρελθόν του (NEFRO- SHOCORE) έχει κάνει αρκετές παραγωγές και μπορεί να περιγραφτεί σαν παραδοσιακός rock τύπος αλλά είναι και επιρρεπής στους πειραματισμούς! Αφήνοντας στην παρουσίαση στο τέλος, τον ‘μεγάλο’ BURTON C BELL είναι ένα θέμα προσωπικό καθ’ ότι και του έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία και από τους ASCENSION OF THE WATCHERS αλλά και από τους FEAR FACTORY.

Όντας ανήσυχος μπαίνει στην μπάντα και όλα τα άλλα ακολουθούν σε αυτό το θεσπέσιο άλμπουμ. Όταν άκουσα το άλμπουμ δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ πως αυτό το τόσο βαρύ άλμπουμ έχει τόσο ‘ευαίσθητη’ θεματολογία!

Το άλμπουμ... ναι είναι ένας μεγάλος καημός! Όλαπεριστρέφονται γύρω από το θέμα ‘γυναίκα’.. για τον πόνο που προκαλεί η αγάπη, για την απόγνωση, την εγκατάλειψη, τον θυμό, τον εθισμό αν θες πολλές φορές, και όλα αυτά βγαίνουν από την φωνάρα του BELL. Τραβηχτές φωνές, ψίθυροι και ουρλιαχτά, ένα κράμα από μελοδραματικούς τόνους και από ζωώδης βρυχηθμούς. Όλα τα τραγούδια στο σύνολο τους είναι από mid tempo ως και γρήγορα με μοναδικές λεπτομέρειες το ‘Gravity’ που είναι πιο αργόσυρτο, το ‘Emerald’ ένα πανέμορφο ακουστικό διάλειμμα-έτσι για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας-,το 'Dark Tides' που είναι ίσως και το πιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό κομμάτι του άλμπουμ. Την τελευταία πινελιά έρχεται να βάλει το ‘Rain’, του IAN ASTBURY ,σχεδόν ακουστικό, δοσμένο με τον απόλυτο σεβασμό που ένας εξίσου αξιόλογος καλλιτέχνης μπορεί να αποδώσει.

Με άλλα λόγια?Οι Καναδοί CITY OF FIRE ξεχωρίζουν με τον ήχο τους από το πρώτο κιόλας άλμπουμ. Ηχητικά είναι ένα βαρύ άλμπουμ που σε ξεσηκώνει!Τα δυνατά σημεία?Το ότι όλα τα παλικάρια έχουν ένα κοινό παρελθόν από τους CAUSTIC THOUGHT γνωρίζοντας ο ένας τα πατήματα του άλλου, και το ότι BURTON C BELL ‘κόλλησε’ μια χαρά με την τρελόπαιδα!

Πολύ προσαρμοστικό παιδί!Άσσος στο μανίκι?Το όνομα και μόνο του BELL είναι μια εγγύηση όπως και να το κάνεις! Τα συγκροτήματα CAUSTIC THOUGHT-FEAR FACTORY-ASCENSION OF THE WATCHERS αποτελούν άλλη μια σιγουριά για τα αυτιά των απλά γνήσιων μεταλλάδων... και βεβαια να αναφερω οτι το artwork ειναι του απιστευτου TRAVIS SMITH.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα!“i see shadows of the lost souls, like black birds that fly and murder”...

Ελένη Λιβεράκου

Η TARJA live στο Gagarin!

H πανέμορφη λυρική σοπράνο, Tarja καταφτάνει στην Αθήνα, στα πλαίσια της Final Storm Tour, αυτό το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, στο Gagarin205!
Εντυπωσιακή, με μοναδικές φωνητικές ικανότητες που έχουν μαγέψει χιλιάδες fans παγκοσμίως, η Tarja είναι αναμφισβήτητα μία από τις γυναίκες – σύμβολα της hard rock & metal σκηνής.
Φωνή των Nightwish για 9 χρόνια, άνοιξε τα φτερά της και συστήνεται πλέον μόνο με το όνομα της, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία. Παράλληλα, τραγουδάει και στην όπερα της χώρας της, διατηρώντας τον τίτλο «Φωνή της Φιλανδίας!».
Η μουσική της πορεία είναι πολύπλευρη, κατακτώντας τόσο το χώρο της μέταλ όσο και αυτόν της όπερας, αλλά και καταφέρνοντας, με το προσωπικό της στυλ, να παντρέψει αρμονικά αυτά τα δύο στυλ!
Η Tarja Turunen είναι ένα μουσικό φαινόμενο! Ετοιμαστείτε να την απολαύσετε αυτό το Σάββατο, 10 Οκτωβρίου στο Gagarin205!
Τη βραδιά ανοίγουν δύο acts, οι Άγγλοι thrash metal Furnaze & οι Φιλανδοί progressive metal Kings Of Modesty, που ακολουθούν την Tarja στο μεγαλύτερο μέρος της Final Storm Tour, δίνοντας στο κοινό μία δόση γερού μέταλ, λίγο πριν η μαγευτική φωνή της “σκληρής” σοπράνο μας συνεπάρει. Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 18:30.

Furnaze 19:30 -20:00 -Kings Of Modesty 20:15 – 20:45 -TARJA 21:15 – 23:15
Η προπώληση των εισιτηρίων συνεχίζεται!
Τιμή Εισιτηρίου: 30e
Σημεία προπώλησης Ticket House Αθήνα – Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς)


Θεσσαλονίκη – Μητροπόλεως 102 ONLINE SALES www.ticketpro.gr

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009

JADED HEART: "Perfect Insanity"

Mε άγριες διαθέσεις επανέρχονται οι Γερμανοί JADED HEART με το νέο τους άλμπουμ που ονομάζεται "Perfect Insanity".Το είχαν δείξει άλλωστε από το προηγούμενο άλμπουμ το "Sinister Mind". Oι εποχές που ο Michael Bormann(ήταν ο πρώτος τους τραγουδιστής) έδινε το δικό aor/ hard rock στίγμα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για το γκρουπ που έχει προσαρμοστεί στο σύγχρονο heavy ήχο. Aπό το ΄"Love is Killer" που ξεκινά το άλμπουμ μέχρι και το τελευταίο τραγούδι που κλείνει το "Perfect Insanity" το συγκρότημα σφυροποπεί με μεταλλικές μελωδίες και με κιθαριστικά ριφ που αναδεικνύουν το πλούσιο ταλέντο των JADED HEART.
Ο Σουηδός τραγουδιστής του γκρουπ Johan Fahlberg(Scudiero) με την παθιασμένη ερμηνεία του προσθέτει και νέα δυναμική στο γκρουπ κάτι που φαίνεται έντονα στα "Fly Away","Blood Stained Lies" ,"Psycho Kiss" και "Freedom Call" ενώ και οι υπόλοιποι με βασικούς κορμούς τα πιο παλιά μελη της μπάντας τον μπασίστα Michael Mueller και τον ντράμερ Axel Kruse αποδεικνύουν ότι δίκαια παραμένουν σημαντικό μέγεθος οι JADED HEART για την μεταλλική κοινότητα.Εξαιρετική η παραγωγή από τους Michael Voss(Casanova,Mad Max),Chris Lausmann(Bonfire) και Dennis Ward.
Φώτης Μελέτης

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

ΕUROPE: Ότι καλύτερο έχουμε κάνει..."


Σταθεροί στις υποσχέσεις τους, συνεπείς απέναντι στους οπαδούς τους, οι EUROPE, κυκλοφόρησαν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Last look at Edene”, που θα σας εκπλήξει από το πόσο heavy, ογκώδης και πομπώδες ύφος έχει. Μια μπάντα που δε διστάζει να βουτήξει στις ρίζες της και εν ονόματι της προόδου να δημιουργεί εξαίσια άλμπουμ που εναρμονίζονται στην εντέλεια με το παρόν! Άρπαξα τον John Norum, μετά το τέλος των καλοκαιρινών τους εμφανίσεων και τον ρώτησα σχετικά με τη νέα τους δουλειά. Παρά το γεγονός πως ήταν συγκλονισμένος από το χαμό του προσωπικού του φίλου Marcel Jacob, ούτε στιγμή δεν έχασε την ευγένεια και το χιούμορ του!

Να υποθέσω πως είσαι πολύ ικανοποιημένος από το καινούργιο άλμπουμ των EUROPE;
Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από το άλμπουμ που κάναμε και μπορώ να σου πω με ειλικρίνεια πως θεωρώ ότι το “Last look at Eden” αντιπροσωπεύει για μένα ό,τι καλύτερο έχουμε κάνει ποτέ ως συγκρότημα και ό,τι πιο ολοκληρωμένο! Σίγουρα πιστεύω πως αυτοί που ακούς είναι οι EUROPE που πάντα ονειρευόμουν και ήθελα!

Πιστεύεις πως είναι πραγματικά ότι καλύτερο έχετε κυκλοφορήσει ή τώρα το λες αυτό επειδή είναι το νέο σας άλμπουμ;
Χα…χα… όχι δεν είμαι άνθρωπος του marketing εγώ, πάντα λέω την αλήθεια και δε διστάζω να πω το τι πιστεύω είτε για την μπάντα, είτε για το οτιδήποτε! Όσον αφορά το άλμπουμ, στο λέω γιατί είναι ό,τι πιο άμεσο και πιο blues έχουμε κάνει! Ξέρεις, μου αρέσουν πολύ τα blues και τώρα που συνδυάζουμε το δυναμισμό με την blues κιθάρα, για μένα είναι ό,τι καλύτερο!!! Είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα!

Έχω την αίσθηση πως ο John Norum είναι αυτός που κατευθύνει μουσικά τους EUROPE από το “Start from the dark” μέχρι και σήμερα…
Τη μουσική κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, η αλήθεια είναι πως τη συνθέτω εγώ και λιγότερο ο Joey που ασχολείται κυρίως με τους στίχους, ένα πεδίο στο οποίο εγώ δεν είμαι πολύ καλός, οπότε με αυτό τον τρόπο θα έλεγα πως ένα μεγάλο μέρος της μουσικής της μπάντας προέρχεται από εμένα. Όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι συνολικό, αφού όλοι μας έχουμε βάλει τις ιδέες και συμφωνούμε ως προς το συνολικό ήχο του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Δεν είναι μόνο δική μου απόφαση το πώς ακούγονται σήμερα οι EUROPE ή το “The last look at Eden”, είναι ομαδική απόφαση. Για την κιθάρα πες μου ό,τι θες όμως! Χα…χα…χα…
Το “Start from the dark”, ήταν πιο σκοτεινό, το επόμενο πιο ροκάδικο, τώρα είμαστε μελωδικοί, πιο επικοί ίσως, θα βρεις στοιχεία seventies rock, πιο δυναμικό ήχο!

Λίγο ZEPPELIN ε;
Μόνο; Χα...χα… πολλά rock στοιχεία, όχι μόνο LED ZEPPELIN! Ακούγοντας το “Last look at Eden”, θα διαπιστώσει κανείς πόσο πολύ δυναμικοί είναι οι EUROPE, δε χαριζόμαστε σε κανέναν, παίζουμε πραγματικά heavy μουσική! Δες τραγούδια όπως το ομώνυμο, το “Beast”, “Catch that plane”, “New love in town, “In my time”, είναι τραγούδια που πετάνε φωτιές!

Νιώσατε άνετα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων; Έχει η μπάντα κάποια πίεση από την επιτυχία και το καλό come back που έχετε κάνει πια;
Όταν ένιωσα πίεση έφυγα από τους EUROPE!! Χα...χα... αφού με βλέπεις τώρα εδώ, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα!! Αλήθεια, νιώθω πάρα πολύ άνετα, πολύ καλά και δημιουργώ και εγώ και τα παιδιά πολύ καλή μουσική χωρίς να έχουμε απολύτως καμία πίεση από πουθενά! Φυσικά και θέλουμε πάντα να κυκλοφορούμε άλμπουμ που να είναι αντάξια του ονόματος των EUROPE και όχι αηδίες, αλλά αυτό εντάσσεται στα πλαίσια της δημιουργικότητάς μας και πουθενά αλλού. Τέρμα οι πολυεθνικές εταιρίες, τέρμα οι managers δεν υπάρχουν αυτά πλέον!

Είστε από τις λίγες μπάντες που εκσυγχρονίσατε τον ήχο σας και δε χάσατε οπαδούς, αλλά το κάνατε με εξαιρετική επιτυχία, όμως το single με το ομώνυμο τραγούδι, θυμίζει πολύ έντονα NIGHTWISH στο ύφος, θα έλεγα!
NIGHTWISH; Τους μισώ! Δε μου αρέσουν καθόλου! Οπότε δε γίνεται να συμφωνήσω σε καμία περίπτωση μαζί σου και ελπίζω να μη θυμίσει κάτι ανάλογο και σε άλλους! Ίσως η χρήση των πλήκτρων να φταίει σε κάτι τέτοιο, αλλά θεωρώ πως το συγκεκριμένο τραγούδι είναι μια original EUROPE σύνθεση με blues στοιχεία και δυναμική hard rock μουσική, πομπώδες μεν αλλά σε καμία περίπτωση δε νομίζω να θυμίζει την μπάντα που ανάφερες! Άλλωστε εμείς έχουμε τρομερά καλά φωνητικά, κάτι που δυστυχώς οι NIGHTWISH ως συγκρότημα δεν έχουν!

Χρησιμοποίησες με την κιθάρα σου καινούργια κόλπα στο “Last look at Eden”;
Δε σκέφτομαι ποια τι θα παίξω και πώς θα το παίξω! Χρησιμοποιώ και τον παλιό μου καλό εξοπλισμό και τις Flying V και τις Les Paul που έχω, ανάλογα τι θέλω να παίξω, πόσο heavy ή πόσο slow και μελωδικό ήχο θέλω να βγάλω. Δεν αρνούμαι την τεχνολογία, αλλά ας πούμε πως ως κιθαρίστας είμαι λίγο πιο παλιομοδίτης, μέσα στο σήμερα όμως! Το κλασικό πέρασμα της κιθάρα μου, μέσα από το σύγχρονο ήχο των EUROPE είναι ό,τι καλύτερο για μένα! Χρησιμοποιώ τα solo από τη μία, αλλά από την άλλη θέλω να έχω και έναν ήχο όχι σαν και αυτόν που είχα στα eighties κατ’ ανάγκη, πιο μέσα στην εποχή μας, αποφεύγοντας τα κόλπα που κάνουν νέοι κιθαρίστες που στην ουσία αποφεύγουν στα τραγούδια τους να κάνουν solo!!!

Με άλλα λόγια βλέπεις το “Last look atEden” σαν την ολοκλήρωση μιας τριλογίας που φτάνει το αποκορύφωμά της;
Στα “Start form the dark”, “Secret society” λίγο ψαχνόμασταν ανάμεσα σε δυο κόσμους, τώρα ισορροπήσαμε σαν συγκρότημα ως προς το τι θέλουμε να κάνουμε! Δηλαδή κάπου ήταν ο παλιός ήχος, κάπου ο πιο μοντέρνος. Με το “Last look at Eden” ξέραμε πια τις ισορροπίες, ώστε να μην έχουμε να κοιτάξουμε προς δυο πλευρές, αλλά μόνο προς τη σωστή κατεύθυνση, μουσικά εννοώ. Hard rock, seventies blues στοιχεία, σκληρός ήχος, rock συναίσθημα και να είμαι ειλικρινής πιο λίγο εμπορικό ήχο, αλλά με τις σωστές μελωδίες! Απλά πράγματα.

Οι πωλήσεις σε φοβίζουν;
Άλλους ναι, εμένα όχι γιατί δεν κοιτάζω ποτέ νούμερα! Είμαι old school μουσικός, δεν έχω πολύ σχέση με το internet, με τα downloading και όλα αυτά Αυτά τα κοιτάζουν άλλοι άνθρωποι που είναι στο περιβάλλον της μπάντας! Ξέρω φυσικά το τι συμβαίνει γύρω μου, αλλά δε σημαίνει αυτό πως θα ασχοληθώ και μαζί τους! Το θέμα είναι πως οι μουσικοί, μη πουλώντας τόσο πολύ πια τα CD, αναγκάζονται να κάνουν πολλές περιοδείες προκειμένου να ζήσουν από αυτές! Είναι ένα σοβαρό θέμα που όλοι μάς αγγίζει θέλουμε δε θέλουμε! Από εκεί και πέρα η ζωή του μουσικού, έχει και αυτή τη διάσταση και δεν μπορώ να παραπονεθώ εγώ πλέον. Το θέμα αγγίζει πολύ περισσότερο τις νέες μπάντες γιατί και δεν πουλάνε πολύ τα CD τους από την μια αλλά και δεν έχουν το μεγάλο όνομα από την άλλη να κερδίσουν αξιόλογα χρήματα από περιοδείες. Οι πιο παλιοί έχουμε τουλάχιστον το όνομά μας, το οποίο μάς προστατεύει!

Ποιο θα μου έλεγες ως το αγαπημένο σου κομμάτι από το άλμπουμ;
Αυτό των NIGHTWISH!! Χα...χα…. Πλάκα σου κάνω! Αλλά θεωρώ πως το ομώνυμο είναι από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν συνθέσει ποτέ οι EUROPE!

(ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ROCK HARD)
Δημήτρης Σειρηνάκης

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

Οι Soundtruck στο Lazy Club!

Οι εκπληκτικοί SOUNDTRUCK θα πραγματοποιήσουν ένα καυτό live την Κυριακή 18 Οκτωβρίου στο LAZY CLUB που βρίσκεται στην Λ.Πεντέλης 1 στα Βριλήσσια.Όσοι λατρεύουν το southern rock καλό είναι να παραβρεθούν στο συγκεκριμένο live(ώρα έναρξης 22:30).

Live άλμπουμ από τους Cinderella

Σπουδαία τα νέα για τους φίλους των CINDERELLA αφού στις αρχές Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσουν το "Live at the Mohegan Sun" το οποίο ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 2005 στο Uncasville του Connecticut.Τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονται στο "Live at the Mohegan Sun" είναι τα εξής:Intro, Night Songs, The Last Mile, Somebody Save Me, Heartbreak Station, Coming Home, Shelter Me, Nobody's Fool, Gypsy Road, Don't Know What You Got ('Till It's Gone), Shake Me, Fallin' Apart At The Seams, Push Push και το Still Climbing .

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...