DEVIN TOWNSEND PROJECT: “Epicloud”

Και ύστερα από μια μνημειώδη τετραλογία, που συμπεριελάμβανε όλες τις μουσικές πτυχές (αρρωστημένες και μη), του πολυμήχανου Devin Townsend, καταφτάνει φουριόζικο το ολοκαίνουριο full length του, ονόματι “Epicloud”!

Ο Townsend πλέον τα έχει κάνει όλα. Έχει παίξει (σχεδόν) τα πάντα και μετράει κοντά στους 20 δίσκους στο ενεργητικό του (συν διάφορα EP και mini cd, για να μη βάλω στην εξίσωση και τις πάμπολλες συμμετοχές/ συνεργασίες του και δεν τελειώσουμε ποτέ). Εν ολίγοις, δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Έχοντας πλέον απαλλαγεί από το βραχνά των ουσιών και έχοντας ήδη παρουσιάσει το εν λόγω δύσκολο ταξίδι της απεξάρτησης μέσα από την προαναφερθείσα τετραλογία (“Ki”, “Addicted”, “Deconstruction” και “Ghost”), ο Townsend μας συστήνει τον καινούριο του εαυτό, ο οποίος μπορεί μουσικά να μην απέχει ιδιαίτερα από τον παλιό, αλλά όντας πια νηφάλιος, θέλει με τις συνθέσεις του να ξυπνήσει ολάκερο το σύμπαν (και το κάνει). Σύμμαχός του η (όπως πάντα) καλή παραγωγή, που αυτή τη φορά μάλλον ξεπερνάει τα όρια δημιουργώντας ένα album που δε γίνεται να μην το ακούσεις δυνατά! Το slogan “It’s Epic and it’ s Loud” που συνοδεύει το δίσκο, βρίσκει πλήρη εφαρμογή και δε νομίζω πως θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα το αποτέλεσμα.
Μέσα από δεκατρείς συνθέσεις (διάρκειας περίπου 50 λεπτών) ο Devin Townsend (για πρώτη φορά ίσως), συνδυάζει όλες του τις επιρροές. Στο “Epicloud” θα βρείτε την παράνοια των “Ziltoid the Omniscient” και “Deconstruction” (“Lucky Animals”, “Liberation”, “More!”), το heavy λυρισμό των “Terria” και “Ki” (“Where We Belong”, “Grace”, “Hold On”, “Angel”), τη hard rock διάθεση των “Accelerated Evolution” και “Addicted” (“True North”, “Save our Now”), αλλά και τη νηφαλιότητα του “Ghost” (“Divine”, “Lessons”), ενώ ευπρόσδεκτη (αν και ίσως αχρείαστη) είναι η επανεκτέλεση του “Kingdom” μέσα από το “Physicist” album.
Αρρωστημένα riff, heavy ελεγείες, σχιζοφρενείς συνθέσεις, νεωτεριστική διάθεση, jazz περάσματα, ambient πειραματισμοί, gospel επιρροές, μια εξαιρετική Anneke και φυσικά (και πάνω από όλα) hard rock! Αυτή είναι η συνταγή του “Epicloud” που φέρει τη σφραγίδα ενός εκ των σημαντικότερων δημιουργών της τελευταίας εικοσαετίας!
Η λίστα για τα καλύτερα της χρονιάς βρήκε άλλη μια άξια προσθήκη…

Στέφανος Στεφανόπουλος

FOCUS: “Χ”

Οι Ολλανδοί prog-rockers, επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από έξι χρόνια και συνεχίζουν να μας ταξιδεύουν στο παρελθόν, στην εποχή δηλαδή που τους ανακάλυψαν χιλιάδες οπαδοί της progressive/classic rock σκηνής.

Οι FOCUS υπηρετούν πιστά τις συνθέσεις και τις ενορχηστρώσεις που τους έκαναν γνωστούς σε όλη την υφήλιο με τον παραδοσιακό ήχο τους να ξαναγεννούν μνήμες από την δεκαετία του ‘70, που όσο κουραστικό κι αν ακούγεται ήταν μία χρυσή δεκαετία για το κλασσικό ροκ.
Τους FOCUS τους γνωρίζουμε όλοι από το εκπληκτικό σε σύλληψη και εκτέλεση κομμάτι "Hocus Pocus" και μπορεί να μην έλαμψαν σε δημοσιότητα και εμπορικότητα με τα άλλα ιερά progressive  τέρατα του χώρου (Yes, Genesis, Pink Floyd, Jethro Tull κ.α) όμως η τρομερή παρέα του ιδιοφυούς Thijs van Leer (και του κιθαρίστα Jan Akkerman που δεν συμμετέχει πια στο σχήμα), ήξερε πολύ καλά να αποδίδει άρτιες μελωδίες και μακρόσυρτους ρυθμούς με ένα ξεχωριστό τρόπο.
Το συγκρότημα έχει ξεκινήσει το 1970 και εκείνο που τους χαρακτηρίζει σε θέμα οργάνου είναι το φλάουτο όπου οι συγκρίσεις με τους Jethro Tull είναι αναμενόμενες, μόνο που οι FOCUS προτιμούν τις ορχηστρικές κυρίως εκτελέσεις με την κιθάρα να έχει πάντα τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το νέο τους album που φέρει τον τίτλο “X” είναι άλλο ένα ευχάριστο art-rock ταξίδι στο παρελθόν με συνοδοιπόρο από τα πρώτα τους βήματα, τον πολύπειρο ντράμερ Pierre van der Linden και άλλους δύο εξαίσιους μουσικούς τον μπασίστα, Bobby Jacobs και τον κιθαρίστα, Menno Gootjes.
Οι συνθέσεις περιέχουν όλα τα προοδευτικά rock στοιχεία που κυριάρχησαν στη δεκαετία του ’70, με τις κιθάρες, τα πλήκτρα, τα πνευστά και φυσικά τα τύμπανα και το μπάσο σε ένα οργιώδες πανδαιμόνιο εναλλαγής ρυθμών όπου συνδυάζονται ο αυτοσχεδιασμός, η μελωδικότητα, τα παρανοϊκά φωνητικά, η έξυπνη τεχνική, και η θεϊκές εμπνεύσεις. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το εξώφυλλο είναι σχεδιασμένο από μία θρυλική φιγούρα του prog-rock ήχου, τον Roger Dean.

 Φώτης Μελέτης

RIVAL SONS: “Head Down”

Τρίτη κυκλοφορία για τους καλιφορνέζους RIVAL SONS που τιτλοφορείται  “Head Down” και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τρομερό blues-rock/ hard rock πανηγύρι!

Το πνεύμα των ‘70 αλλά και των ‘60 ζει και βασιλεύει αφού οι αμερικανοί ρόκερ, τα παίζουν όλα ως πιστό αντίγραφο (χωρίς όμως να ενοχλούν), με αριστουργηματικό τρόπο με την σημαντική βοήθεια στη παραγωγή του Dave Cobb και του βραβευμένου με Grammy, μηχανικό ήχου Vance Powell που μεταφέρουν έξυπνα στις συνθέσεις του “Head Down” όλη εκείνη την χρυσή εποχή.
Το θανατηφόρο κοκτέιλ που σερβίρουν οι RIVAL SONS περιέχει αρκετούς Bad Company, Led Zeppelin, Free και Grand Funk και προσθέτουν δυνατές δόσεις από Yardbirds, Monkees και Doors ενώ οι ψυχεδελικές, funk και soul μελωδίες και ερμηνείες είναι διάσπαρτες σε όλο το δίσκο.
Κομματάρες σαν το “Keep On Swinging” έχουν να γραφτούν από την εποχή που ξεκίνησαν οι Black Crowes, ενώ ο θυμός και ο τσαμπουκαλίδικη ερμηνεία του Jay Buchanan στο “Run From Revelation” είναι καταπληκτική και η φωνή του φέρνει σε πολλά σημεία από Paul Rodgers.
Οι ήρεμες στιγμές του άλμπουμ όπως το “Jordan”, το “True” και το ορχηστρικό “Nava”, περιέχουν πανέμορφους μελωδικούς αργόσυρτους ρυθμούς ενώ το “The Heist” θυμίζει κάποιο ξεχασμένο κομμάτι των Doors. Φυσικά εκεί που το album κορυφώνεται και σε απογειώνει είναι με τα “Manifest Destiny (Pt. 1)” και “Manifest Destiny (Pt. 2)” που αποτελούν τα σημεία αναφοράς του “Head Down”, μιας και νομίζεις ότι κιθάρα παίζει ο Jimmy Page.
Με λίγα λόγια λοιπόν έχουμε να κάνουμε με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς όπου τα seventies έχουν την τιμητική τους.

 Φώτης Μελέτης

KAIPA: “Vittjar”

Το “Vittjar” είναι το 12ο album για τους Σκανδιναβούς φολκλοριστές Kaipa, που μάλλον λίγα  ακούγονται αν αναλογιστούμε πως η μπάντα σχηματίστηκε το 1973, ενώ ο ηγέτης τους και μοναδικό ιδρυτικό μέλος, Hans Lundin, ασχολείται με την δημιουργία μουσικής από το 1965!

Με 2 επιπλέον μέλη από το προηγούμενο “In The Wake Of Evolution” (6 στο σύνολο), ηχογράφησαν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά προσφέροντάς μας απλόχερα ένα ιδιαίτερο μείγμα progressive, folk, rock και fusion μουσικής. Σε όσους έχουν ήδη μια ιδέα για το πως ηχούν οι Kaipa όλα αυτά τα χρόνια δεν θα περάσει απαρατήρητη μια πνοή νεοπροοδευτικής φρεσκάδας μπολιασμένης στην vintage αισθητική με τα Σουηδικά φολκλορικά στοιχεία του παρελθόντος αλλά και το γεγονός πως δεν διστάζουν να μπουν σε νέες, ανεξερεύνητες για την μπάντα περιοχές. Κι αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά του “Vittjar”, η πρόοδος.

Με διακριτικά πιο heavy ήχο στις κιθάρες και τα τύμπανα, τα 8 κομμάτια που υπάρχουν στο δίσκο κυμαίνονται από το 2λεπτο “Second Distraction”μέχρι και το 22λεπτο έπος “Our Silver Ballroom Band”. Γίνεται εκτεταμένη χρήση φλάουτου, βιολιού, σφυρίχτρων και άλλων μη συμβατικών rock οργάνων κι όλα αυτά δοσμένα μέσα από μια πραγματικά κρυστάλλινη παραγωγή. Οι στίχοι είναι αγγλικοί με εξαίρεση το ομότιτλο του album στο οποίο είναι γραμμένοι και τραγουδισμένοι στην μητρική τους γλώσσα. 

Και στα 8 τραγούδια είναι σαφές πως η μπάντα επεκτείνει τις δυνατότητες όπως προανέφερα, παντρεύοντας με επιτυχία το μοντέρνο rock με το φολκλόρ, με κομβικό σημείο την φωνή του Hans Lundin με την χαρακτηριστική της δυναμικότητα αλλά και τις πολυδιάστατες δυνατότητές της.

Αν θα έπρεπε να καταλογίσω και κάποιο αρνητικό σε αυτή τη δουλειά αυτό θα ήταν, χωρίς δεύτερη σκέψη, το ότι σε σημεία ακούγεται υπερβολικά χαρούμενο και απαλό. Όσοι δεν ενοχλούνται από αυτό θα βρουν στο“Vittjar” ποιοτικές μουσικές συνθέσεις που ξεφεύγουν κατά πολύ από το μέσο όρο των σύγχρονων κυκλοφοριών.

Συνταξιδιώτες του Lundin (keyboards,vocals) σε αυτό το ονειρικό ταξίδι είναι ο γνωστός μας από τους Scar Symmetry, Per Nilsson (guitars), o Morgan Agren (drums- Mats & Morgan/Zappa), o Jonas Reingold (bass- The Flower Kings/Karmakanic), o Patrik Lundstrom (vocals- Ritual) και ηAleena Gibson (vocals).

Κατά τις δηλώσεις του ίδιου του Lundin οι Kaipa δεν είναι μια live μπάντα κι έτσι δεν μας αφήνει ελπίδες, κάτι που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον θα ακουγόταν πολύ ενδιαφέρον. Το album κυκλοφορεί τόσο σε διπλό gatefold βινύλιο όσο και σε περιορισμένο digipack οπτικό δίσκο, από την ιδιαιτέρως γνωστή στους φίλους του progressive, Inside Out.

Γιάννης Φράγκος

“Re-Machined: A Tribute to Deep Purple’s Machine Head”

Έχοντας ακούσει μερικές δεκάδες διασκευών σε τραγούδια της αγαπημένης μπάντας των Deep Purple, όντας συλλέκτης όποιας κυκλοφορίας υπήρξε ως αφιέρωμα, σε ένα από τα επιδραστικότερα συγκροτήματα στο χώρο του κλασικού rock, ήρθε στην κατοχή μου το τεύχος του Classic Rock και πρώτη κίνηση ήταν το cd με τις επανεκτελέσεις του “Machine Head” να “οδηγηθεί”  στο ηχοσύστημα και μάλιστα με μεγάλη ένταση.

Μετά λοιπόν από μία βδομάδα συνεχούς ακρόασης καταλήγω: σίγουρα το“Re-Machined” δεν είναι ένα άλμπουμ -αφιέρωμα στους Deep Purple. Είναι μία επαναπροσέγγιση στο “Machine Head”, το εμβληματικό άλμπουμ της μπάντας που συμπληρώνει 40 χρόνια από την ημέρα της πρώτης κυκλοφορίας του.

Οι μουσικοί που με άκρα μουσικότητα και επαγγελματισμό παρουσιάζουν τις εννέα συνθέσεις του δίσκου είναι μερικοί από τους “υπερήρωες” του χώρου, όπως Metallica, Iron Maiden και Chickenfoot, με την προσθήκη θρυλικών βιρτουόζων της κιθάρας όπως Steve Vai, Carlos Santana, Joe Bonamassa και Zakk Wylde.

Όλες οι συνθέσεις παρουσιάζονται με απόλυτο σεβασμό και μουσικότητα αντάξια των καλλιτεχνών που δημιούργησαν αυτές τις συνθέσεις. Κάποιες εκτελέσεις  είναι πολύ πιστές στις πρωτότυπες, κάποιες όχι. Οι Glenn Hughes και Chad Smith κλέβουν την παράσταση, σε μία μαγική εκτέλεση  με το heavy funk ύφος τους στο “Maybe I’m A Leo”. Οι Black Label Society ροκάρουν ασύστολα στο “Pictures Of Home”, τη στιγμή που οιJimmy Barnes και Joe Bonamassa λάμπουν με τις ερμηνείες τους στο“Lazy”. Τα πλήκτρα όμως είναι η έκπληξη για να ξεχωρίσει ο οργανίσταςArlan Schierbaum. Έχουμε τους γνωστούς και μη εξαιρετέους  (λάτρεις των Purple από παλιά με αρκετές διασκευές στα live τους), τους Iron Maidenπου παρουσιάζουν μία δυναμική, γεμάτη πάθος εκδοχή του “Space Truckin”.

Οι Metallica διαλέγουν το “When A Blind Man Cries”, ένα b-side που ο R. Blackmore σιχαινόταν να παίζει τον παλιό καλό καιρό (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου) και οι super-stars Metallica έχοντας στο ρεπερτόριο τους τη σύνθεση αυτή, ως ένα είδος μπαλάντας, παραμένουν πιστοί στην αρχική παρουσίαση των Purple. Αγαπημένο μου όμως είναι το “Never Before”που παρουσιάζουν οι Kings Of Chaos, ένα supergroup αποτελούμενο από τους Joe Elliott (Def Leppard – φωνή), Steve Stevens (Billy Idol, Michael Jackson, Vince Neil μερικές από τις πολλές συνεργασίες) και η rhythm section των  Gun ‘N Roses (κάποτε…) Duff McKagan (μπάσο) και Matt Sorum (τύμπανα) με εξαίρετη παρουσίαση και εκπληκτική δουλειά –ως συνήθως – από τον Stevens.

Και υπάρχουν και τα κλασικά των κλασικών: το “Smoke On The Water” από τους The Flaming Lips, που το παρουσιάζουν με μία ηλεκτρική, άκρα ιδιότυπη και ανούσια “εκτέλεση” (κυριολεκτικά!) και το ίδιο κομμάτι από το γερόλυκο Santana και το Jacoby Shaddix (Papa Roach), που αποδίδουν πιστά την ΑΙΩΝΙΑ κλασική σύνθεση. Το άλλο κλασικό των κλασικών,“Highway Star”, παρουσιάζεται από τους Chickenfoot σε μία εξαιρετική εκτέλεση που ροκάρει στην αρχή του άλμπουμ. 

Αυτό όμως που είναι όλα τα λεφτά, είναι πάλι το “Highway Star” (το  bonus track) στην Collector Fan Pack έκδοση που αρχικά ήταν “ανάληψη” τωνBlack Country Communion, όμως ο πολυάσχολος το τελευταίο διάστημα Bonamassa δε μπόρεσε να συμμετάσχει. Όταν λοιπόν ο Hughes πληροφορήθηκε την απώλεια του Jon Lord, θέλησε να αφιερώσει στο φίλο του μία διασκευή, έτσι με τη βοήθεια του Steve Vai κατάφερε να μας δώσει μία εκπληκτική, μοναδική (όποιο επίθετο θέλετε βάλτε) εκτέλεση.

Αξίζει λοιπόν να προμηθευτείτε την Classic Rock’s Collector Fan Pack , που περιέχει το bonus track και 124 σελίδες με συνεντεύξεις των Metallica, Maiden, Chickenfoot, Bonamassa και Vai.

Tracklist
01. Smoke On The Water- Carlos Santana & Jacoby Shaddix
02. Highway Star- Chickenfoot
03. Maybe I’m A Leo- Glenn Hughes & Chad Smith
04. Pictures of Home -Black Label Society
05. Never Before -Kings of Chaos: Joe Elliott, Steve Stevens, Duff McKagan, Matt Sorum
06. Smoke On The Water- Flaming Lips
07. Lazy- Jimmy Barnes with Joe Bonamassa
08. Space Truckin’- Iron Maiden
09. When a Blind Man Cries- Metallica
10. Highway Star [Collector’s Fan Pack Bonus Track]- Glenn Hughes, Steve Vai, Chad Smith, Lachlan Doley

Νότης Γκιλλανίδης

THE KILLERS: “Battle Born”

Μεγάλη κουβέντα θα ανοίξει το νέο πόνημα των The Killers…

Διότι όταν περιμένεις τέσσερα χρόνια, περιμένεις κάτι πιο… “wow” από τη συγκεκριμένη μπάντα. Βέβαια, αρκετοί είχαν προβλέψει πως το σχήμα δε θα καταφέρει να επαναλάβει την επιτυχία των “Hot Fuss” και “Sam’s Town”, μιας και το “Day & Age”, παρότι συμπαθέστατο, “έχανε” σε σχέση με τους προκατόχους του.
Το “Battle Born” συνεχίζει τη ρότα που ξεκίνησαν οι The Killers με το προηγούμενο album, ενώ οι μουσικές ομοιότητες με το solo δίσκο του Brandon Flowers, που κυκλοφόρησε προ διετίας, είναι αναπόφευκτες. Αυτό φυσικά δεν είναι κακό, αλλά η επιστροφή του group στη δισκογραφία είναι λιγότερο θεαματική από ότι θα περίμεναν οι απανταχού ακροατές του.
Είναι ίσως η πιο υποτονική δουλειά του σχήματος, η οποία όμως πατάει όσο καμία άλλη στις ‘80s επιρροές του και αυτό εν τέλει δε συντελεί αρνητικά. Η μέχρι πρότινος uptempo αισθητική παραμερίζεται και δίνει τη θέση της σε μια πιο μεστή χροιά, η οποία όμως δε θα βγάλει τον ίδιο αριθμό single με τις προγενέστερες δουλειές της μπάντας. Άλλωστε οι εποχές που οι Duran Duran (όχι τυχαίο παράδειγμα) πουλούσαν με τη σέσουλα, έχουν περάσει. Εκτός βέβαια και εάν οι The Killers επαναφέρουν τον εν λόγω ήχο στη μόδα… Τίποτα δεν αποκλείεται!
Σαν κυκλοφορία, το “Battle Born”, είναι καταδικασμένο να διχάσει… Από τη μία οι “rockers” θα ξενερώσουν με τη συστηματική έλλειψη κιθάρας, ενώ παράλληλα οι fan των ‘80s θα βρουν πολλά θετικά σημεία. Προσωπικά, είμαι ακόμη κάπου στη μέση… Θα ήθελα κάτι πιο “δυνατό”, λόγω της μακρόχρονης απουσίας τους, αλλά από την άλλη σε καμία περίπτωση δε μπορώ να πω πως το album είναι κακό. Θα είτο όμως πολύ πιο φυσιολογικό σαν άκουσμα εάν ερχόταν ένα χρόνο μετά το “Day & Age”, ή έστω εάν υπήρχαν συνθέσεις που να θύμιζαν κάτι από τις απαρχές του group. 
Πάντως θεωρώ απαραίτητη την πολλαπλή ακρόαση του “Battle Born”, ακόμη και από τους πιο δύσπιστους, καθώς εμπεριέχει αρκετά διαμαντάκια τα οποία ίσως να μην έμπαιναν σε κάποιο (εμπορικού τύπου) best of, αλλά αυτό όταν μιλάμε για μουσική δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

   Στέφανος Στεφανόπουλος

ANDY ROCK: “Into The Night”

O λεγόμενος melodic hard rock ή aor ήχος γνωρίζει μία μικρή άνθηση στη χώρα μας και τα ηνία τα έχουν αναλάβει κυρίως οι Outloud, οι Danger Angel και φυσικά οι Θεσσαλονικείς Wild Rose.

Από τους τελευταίους λοιπόν, ο κιθαρίστας Andy Rock κυκλοφόρησε το αξιόλογο προσωπικό ντεμπούτο άλμπουμ του, με τίτλο “Into The Night” με την βοήθεια στα δεύτερα φωνητικά και στην παραγωγή, του Chris Siloma (DR. LOVE).
Οι συνθέσεις κινούνται στο γνώριμο ύφος του μελωδικού ροκ που παίζουν και οι Wild Rose με περισσότερη όμως Westcoast/AOR ατμόσφαιρα. Η νοσταλγική μελωδία και οι ευχάριστοι ρυθμοί έχουν την τιμητική τους χωρίς να υπάρχουν φωνακλάδικες ερμηνείες και υπερβολές ενώ τα πλήκτρα δένουν υπέροχα με το συναισθηματικό κιθαριστικό παίξιμο του Αndy Rock.
Συνοπτικά μία όμορφη σόλο δισκογραφική δουλειά που έχει την υπογραφή της AOR / Metal Heaven.

 Φώτης Μελέτης

ZZ TOP: “La Futura”

Τι χρονιά και αυτή, για όλους όσους φοράνε σπιρούνια, καβαλώντας τα σιδερένια τους άλογα!

Μετά την κυκλοφορία του ολόφρεσκου “Last of a Dying Breed” των θρυλικών Lynyrd Skynyrd, ένα ακόμα θρυλικό συγκρότημα του southern rock, παρουσιάζει τη νέο του πόνημα. Μιλάμε για τους γενειοφόρους ZZ Top και την 15η δισκογραφική τους δουλειά, “La Futura”. Μετά από 9 χρόνια απουσίας από τα δισκοπωλεία, το συγκρότημα-γενειάδα, έρχεται να μας αποδείξει ότι δεν ξόφλησε.

Βέβαια, εσείς που κοιμάστε αγκαλιά μέ κάποιο, από τα πολύ καλά και δυνατά τους, Best of, καλό θα ήταν να το αποχωριστείτε λιγάκι και μαζί με αυτό, και τις ενοχλητικές παρωπίδες. Αυτός ο δίσκος, δεν έχει κανένα “La Grange” και κανένα “Sharp Dressed Man”, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σκουπίδι.

Έτσι, λοιπόν, χωρίς να το παίζετε σκληροί οπαδοί τους και να θάψετε άνευ ακρόασης το “La Futura”, διαβάστε τι γράφω και δώστε του μια ευκαιρία, πίνοντας ένα καλό bourbon. Και λέω, bourbon γιατί είναι το κατεξοχήν ποτό που συνοδεύει μουσικές με έντονη μαύρη blues επιρροή.

Το album ξεκινάει μάγκικα, με ένα ρυθμό που μυρίζει άσχημα ZZ Top του παρελθόντος και απαιτεί να πληρωθεί για τις υπηρεσίες του αμέσως (“I gotsta get Paid”). Και ο διάδοχος του, “Chartreuse”, έχει τη σφραγίδα της γενειάδας σε όλο του το μήκος, αλλά δυστυχώς, έχω την εντύπωση πως το έχω ξανακούσει. Το ίδιο ισχύει και για το επόμενο “Consumption”, το οποίο με κάνει να πιστεύω ότι απο δω και πέρα το album, χάνει το παιχνίδι με τα εγκεφαλικά μου κύτταρα.

Ευτυχώς, με έντονη τη ρομαντική διάθεση, έρχεται μία πανέμορφη rock/blues μπαλλάντα, που με κάνει να αρπάξω το ταίρι μου και να χωρέψω αργά, ακόμα και αν οι στίχοι του “Over You”, μάλλον μιλάνε για χωρισμό. Με τις πρώτες μπλουζαριστές νότες του “Heartache in Blue”, οι Τεξανοί με κερδίζουν και πάλι, και αρχίζω να κουνιέμαι, ακούγοντας τη φυσαρμόνικα του Billy Gibbons. Ανεβάζοντας λίγο τους ρυθμούς, το “I don’t Wanna Lose, Lose You” έρχεται να σε κάνει να τραγουδήσεις μαζί του δυνατά, κατεβάζοντας με μανία ότι έχει απομείνει στο old fashioned ποτήρι σου.
Και χωρίς, να χάσεις χρόνο ξαναγέμισε το, ως απάνω αυτή τη φορά, γιατί θα το χρειαστείς! Το “Flyin High” είναι το hit του δίσκου και θα ακουστεί πολλές φορές στο μέλλον, ανεβάζοντας μας και εμάς στα ύψη του. Και να που δεν είναι το μοναδικό, αφού ένα ακόμα hit, που ακούει στο όνομα “It’s too easy, Mañana”, είναι μια ιδανική southern μπαλλάντα με την ατάκα του δίσκου “It’s too easy to feel good”.

Καλπάζοντας στην τελική ευθεία, ο ρυθμός επιταχύνεται με το “Big Shiny Nine”, που θα ικανοποιήσει και αυτό, εμάς τους ακόλουθους του ήχου ZZ Top και καθώς, κόβεται το νήμα του τερματισμού, το συγκρότημα ζητά το έλεος μας (“Have A Little Mercy”). Και εμείς, δεν έχουμε κανένα λόγο να μην το δώσουμε, ακόμα και αν πιστεύουμε ότι οι παλιοί καλοί ΖΖ έχουν πάψει να υφίστανται, το “La Futura” σε καμιά περίπτωση δεν είναι κακό.
Δε σε κάνει να βαριέσαι, ακόμα και αν δεν είναι αριστούργημα, περιέχει κομμάτια που στέκονται καλά, παρέα με τις παλιές τους κλασικές επιτυχίες.

 Δημήτρης Μαρσέλος

YOUNGBLOOD: “Νο Retreat”

H Eonian Records συνηθίζει να κυκλοφορεί μικρούς κρυμμένους θησαυρούς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ξυπνούν ευχάριστες αναμνήσεις από το δοξασμένο παρελθόν του αμερικάνικου hard rock στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ‘90.

Σειρά λοιπόν έχουν οι YOUNGBLOOD με το ντεμπούτο δίσκο τους, που ονομάζεται “NO RETREAT”. Ηγετική φιγούρα του γκρουπ είναι ο κιθαρίστας και παραγωγός Jeff Diehl, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τους Gene Simmons, Sweet FA, Ma Kelly, Night Ranger, Kramus, Eddie Kramer και πολλούς άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες. 
Η δράση των YOUNGBLOOD έχει ξεκινήσει από το 1989 και μάλιστα είχαν περιοδεύσει τότε με τον Henry Lee Summer, ύστερα χάθηκαν και τη φετινή χρονιά αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το παρθενικό τους άλμπουμ.
Το ύφος τους, είναι ένα εκρηκτικό μίγμα κυρίως από Slaughter, Steelheart, Firehouse με αρκετές δόσεις και μελωδίες από Skid Row, Motley Crue και Extreme. Τα φωνακλάδικα φωνητικά ιδιαίτερα στα ρεφρέν του Bobby Sisk, σε παραπέμπουν στη γνωστή ταινία “Rock Star” και θυμίζουν έντονα εποχές που μεσουρανούσαν τα συγκροτήματα που τα χαρακτήριζαν οι “ειδήμονες του χώρου” ως hair metal ενώ φυσικά στο ίδιο καταιγιστικό και σαρωτικό ρυθμό ακολουθούν και οι κιθάρες.
Αν λοιπόν είστε ακόμη άγρια κολλημένοι με εκείνη την εποχή, τότε οφείλετε να επιλέξετε τους YOUNGBLOOD, ως την καλύτερη παρέα σας για τους επόμενους μήνες.

Φώτης Μελέτης

TO DIE FOR: “Samsara”

Σκανδιναβοί και goth είναι ένας αρκετά καλός και επιτυχημένος συνδυασμός, οπότε θεωρούσα ότι και οι Φινλανδοί To Die For δε θα αποτελούσαν εξαίρεση.

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον ξεφεύγουν από τον κανόνα, κάτι που ομολογώ ότι ψάχνοντας λίγο παραπάνω δεν αποτελεί και μεγάλη έκπληξη. Πώς να περιμένουμε από ένα συγκρότημα που στις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκαταλέγει τη  διασκευή του “In the heat of the night” (pop hitάκι της Sandra από τα ’80s) κάτι διαφορετικό;

Το έκτο τους άλμπουμ “Samsara” παρόλο που ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, κάπου μας το χαλάει. Ένα πολύ καλό πρώτο κομμάτι, κάποια καλά solo, η ομολογουμένως καλή διασκευή του “Cry for love” (Iggy Pop) και τα αρκετά βραχνά φωνητικά (σε σημείο που τα λες και φάλτσα κάποιες φορές, αλλά νομίζω ότι μια ιδιαιτερότητα την έχουν) είναι τα υπέρ του άλμπουμ.

Όταν όμως από τα δέκα κομμάτια τα μισά είναι μέτριες προς καλές μπαλάντες και πέραν των 2-3 κομματιών που βαράνε και στέκονται εύκολα σαν single, τα υπόλοιπα είναι ψιλοαδιάφορα, μάλλον οι τύποι έχουν κάμποσο δρόμο ακόμα ώσπου να φτάσουν στη νιρβάνα τους. Πάντως ένα τσεκάρισμα στα “Kissing the flames” και “Hail of bullets” επιβάλλεται. Αν αντί να αναλώνονταν στις μπαλάντες είχαν μερικά ακόμα όπως αυτά, ο δίσκος θα έλεγε πολύ.

Σοφία Μπαλή

THE GRAVIATORS: “Evil Deeds”

Ρετρομανία έχει πέσει τώρα τελευταία πάλι!

Η αναζήτηση του νέου και του φρέσκου στον σκληρό ήχο, ξεσκονίζοντας τις φόρμες των παλιών, δεν είναι καινούρια υπόθεση! Βέβαια τα αποτελέσματα της εσκεμμένης παλιατζούρας είναι άλλοτε αστεία και πρόχειρα, υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις… Να σας συστήσω τους The Graviators! Το δισκογραφικό πόνημά τους, “Evil Deeds”, έρχεται κατευθείαν από την εποχή που μεγαλουργούσαν μπάντες σαν τους Pentagram, Trouble και τα λοιπά ρεμάλια της κατάχρησης καλλιτεχνικής έμπνευσης και μη!

Με το που ξεκινάει να γυρνάει το δισκάκι και σκάει η πρώτη νότα καταλαβαίνεις τις προθέσεις τους… Proto metal με την απαραίτητη doom-ια και blues-ια των προαναφερθέντων, αλλά και το σποραδικό stoner-αδικο γαρνίρισμα στις συνθέσεις τους, έτσι να είμαστε και μοντέρνοι. Θα ακούσεις τους Sabbath στα solo, θα ακούσεις εδώ και εκεί τις τυμπανίστικες φλυαρίες του ‘70, θα γουστάρεις όμως και με τα riff που θυμίζουν κάτι (αλλά τί;), χωρίς να χάνουν την προσωπικότητά και την τεχνικότητά τους! Τα πλήκτρα που χρησιμοποιούν οι The Graviators πλαισιώνουν τα κομμάτια του “Evil Deeds”, δίνοντας με την διακριτική παρουσία τους μια πιο prog-ψυχεδελική και σε σημεία occult ατμόσφαιρα… Μην ξεχνάμε, είμαστε σε μια χρονοτρύπα που όλα αυτά είναι κλειδιά στον ήχο μιας μπάντας που θέλει να ξεχωρίσει, όπως θέλει και να εδραιώσει τον “τρόμο” στα αυτιά ανυπεράσπιστων γονιών και να δώσει ήχο στις σκέψεις αντιφρονούντων μαλλιάδων και σκοταδιστών χίππιδων!

Με την πρώτη κιόλας ακρόαση του “Evil Deeds” σου κάθονται οι μελωδίες από τα τραγούδια και  φωνητικές γραμμές που σκάνε με τσαμπουκά και την ελαφριά τσιρίδα που πασάρει ο τραγουδιάρης. Βάλε και μια αρκετά “παραδοσιακή” παραγωγή που είναι πληθωρική, με τα τύμπανα να είναι μπροστά, τις κιθάρες να σφυρίζουν και το μπάσο να δένει τα πάντα με τον βόμβο του, αλλά σίγουρα δεν χάνεται σε τερματισμένους compressors για να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερη φασαρία… Απλά, λιτά και ουσιαστικά!

The Graviators… Μια από αυτές τις εξαιρέσεις του ρετρόκ, που άμα σε ψήνουν μπάντες σαν τους Graveyard, The Devil's Blood, Uncle Acid & The Deadbeats αλλά και μπάντες σαν τους Cathedral των τελευταίων δίσκων, θα σε κάνουν να βάλεις τις μυτερές μπότες με την καμπάνα τζιν και να αφήσεις και κάνα μουστάκι για να μουσκεύεται από το ρόφημα της προτίμησής σου… (το τελευταίο δεν ισχύει για τις κυρίες)! Δώσε!

Γιώργος Τσιούρης

OBSESSION: “Order of Chaos”

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες στο heavy metal που είναι αδικημένοι ή παραγνωρισμένοι από τα media και το κοινό αλλά πάνω από όλα εκείνοι τιμούν τη μουσική που υπηρετούν και προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους για χάριν των οπαδών.

Ένας τέτοιος αφανής ήρωας είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη και ο πολύπειρος τραγουδιστής Michael Vescera (Animetal, πρώην Loudness και Yngwie  Malmsteen), ο οποίος με το συγκρότημα των OBSESSION, που υφίστανται από τη δεκαετία του ’80, κυκλοφορούν το "Order of Chaos".
Οι OBSESSION λοιπόν, αν και δεν είναι καινούργιοι στο είδος, δυστυχώς λίγοι τους γνωρίζουν και προσπαθούν ότι κυκλοφορούν να είναι αξιόλογο και πάνω από όλα έντιμο και νομίζω ότι το πετυχαίνουν.
Στο άλμπουμ συμμετέχουν ο ντράμερ BJ Zampa (Dokken, Yngwie Malmsteen, House of Lords), οι κιθαρίστες Scott Boland (MVP) και John Bruno (X Factor X) αλλά και ο μπασίστας Chris Mccarvill (House of Lords, Dokken, Jeff Scott Soto).
Ο ήχος και οι συνθέσεις αποτελούν το γνήσιο αποτύπωμα μίας USA METAL BAND, η οποία με το κλασσικό ύφος της, τις δυναμικές ερμηνείες του Michael Vescera και την ορμή που την περιτυλίγει αποδίδει με αφοσίωση και εκσυγχρονισμένα, μεταλλικό ροκ του περασμένου αιώνα. Οι κλασικότροποι metal ρυθμοί, τα τεχνικά κιθαριστικά ριφ και οι heavy μελωδίες θυμίζουν νοσταλγικές εποχές περασμένων δεκαετιών και ταξιδεύουν τον ακροατή σε καιρούς που στο συγκεκριμένο ήχο δέσποζε η δεξιοτεχνία και η metal περηφάνια. Τραγούδια όπως το “Cold Day in Hell” με το απίστευτο κιθαριστικό σόλο, το σπουδαίο “Mercy Killing” και το έξοχο “Dark Shadows” σου υπενθυμίζουν γιατί αυτή μουσική θα επιβιώνει για πολλά χρόνια ακόμα.

 Φώτης Μελέτης

MR. BIG: "Lean Into It"

Η δεύτερη δουλειά του αμερικανικού rock supergroup, Mr. Big, τιτλοφορήθηκε "Lean into It" και κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου του 1991, μέσω της Atlantic Records. Σχεδόν δυο χρόνια μετά το -σχετικά- αποτυχημένο ομώνυμο ντεμπούτο τους, οι Αμερικανοί αποφασίζουν να προσδώσουν στον ήχο τους μια πιο εμπορική χροιά, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν αυτή τη φορά έναν δίσκο που, από τη μία, φαίνεται να ικανοποιεί στο έπακρο το mainstream rock κοινό με μελωδικές συνθέσεις, ενώ από την άλλη, δεν αφήνει παραπονεμένους και τους πιο σκληροπυρηνικούς του είδους.

Ο δίσκος κερδίζει το κοινό από την έναρξη κιόλας, με το συγκλονιστικό 4λεπτο "Daddy, Brother, Lover, Little Boy", το δυνατό riff του οποίου απλά προϊδεάζει για τις σκληρές διαθέσεις της μπάντας. Από το "Lean into It" προέκυψαν 3 επιτυχημένα single: το μελωδικό "Green-Tinted Sixties Mind", το "To Be With You", μια από τις πιο δημοφιλείς μπαλάντες της μπάντας, που αποτέλεσε και το μοναδικό κομμάτι τους που κατέκτησε την κορυφή του Billboard Hot 100, και το "Just Take My Heart", η άλλη μεγάλη μπαλάντα του δίσκου, με μια εμφανώς πιο μελαγχολική διάθεση, και τη φωνή του Eric Martin να δημιουργεί την απόλυτη ερωτική ατμόσφαιρα.

Μεγάλα highlights του δίσκου αποτελούν τα "Never Say Never", "My Kinda Of Woman" και "Road to Ruin", όλα hard κομμάτια με groovy, up-tempo διάθεση, αλλά και το "Lucky This Time", ένα τραγούδι στου οποίου τη σύνθεση έβαλε το χεράκι του και ο γνωστός Jeff Paris.

Από το album δεν λείπουν και οι blues πινελιές στα κομμάτια "Voodoo Kiss", "Little To Loose" και φυσικά στο "Alive And Kickin'", που αποτελεί και το εκτενέστερο κομμάτι του δίσκου, φτάνοντας τα πεντέμισι λεπτά.

Πολλοί θα συμφωνήσουν ότι η δεύτερη δουλειά των Mr. Big είναι ίσως και η πιο εμπνευσμένη τους, αφού καταφέρνει με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο να σπάσει τα όποια μουσικά καθιερωμένα και να καλύψει ένα ευρύ φάσμα μουσικών πεδίων, σε μια μοναδική μείξη heavy, blues και pop στοιχείων. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι από τον συγκεκριμένο δίσκο απουσιάζουν τα fillers, ενώ κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και έχει τη δική του αξία.

Τελικά, το "Lean into It" φαίνεται να τα έχει όλα: “πιασιάρικες” μελωδίες και στίχους που μιλάνε στην καρδιά, αλλά και μεγαλοπρεπή παιξίματα και ερμηνείες από μια ομάδα βιρτουόζων μουσικών. Και όλα αυτά σε μια απίστευτη αρμονία. Εκεί ακριβώς έγκειται και η μοναδικότητα της συγκεκριμένης δουλειάς. Στο γεγονός ότι συνδυάζει το εμπορικό με το ποιοτικό, με έναν τόσο μοναδικό τρόπο. Δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα λιγότερο από μια μπάντα με ένα από τα -μακράν- πιο ταλαντούχα line-up στην ιστορία του hard rock.

Trivia:

- Στο εξώφυλλο του δίσκου απεικονίζεται ένα ατύχημα με τρένο που συνέβη στις 22 Οκτωβρίου του 1895, στον σταθμό Gare Montparnasse, στο Παρίσι.
- Ο Paul Gilbert είχε αρχικά γράψει το riff του "My Kinda Of Woman" για τους Racer X, μια metal μπάντα που είχε σχηματίσει το 1985. Τελικά, οι Mr. Big έμελλαν να το ηχογραφήσουν πρώτοι σχεδόν μια πενταετία αργότερα. Ο αρχικός τίτλος του κομματιού ήταν "Mad at the World", κάτι που δικαιολογεί και τον ζοφερό τόνο του εν λόγω κομματιού.

- Το "To Be With You" λέγεται ότι το είχε συνθέσει ο Eric Martin κατά τα εφηβικά του χρόνια.

- Στην εισαγωγή του "Lucky This Time" ακούγεται το "Addicted To That Rush", ένα κομμάτι από το ντεμπούτο album των Mr. Big, σε γρήγορη, fast-forward version. (CDFF = CD Fast Forward)

Tracklist:

1. “Daddy, Brother, Lover, Little Boy (The Electric Drill Song)”
2. “Alive and Kickin’”
3. “Green-Tinted Sixties Mind”
4. “CDFF-Lucky This Time”
5. “Voodoo Kiss”
6. “Never Say Never”
7. “Just Take My Heart”
8. “My Kinda Woman”
9. “A Little to Loose”
10. “Road to Ruin”
11. “To Be With You”

Μπάντα:

• Eric Martin – φωνητικά
• Paul Gilbert– κιθάρα
• Billy Sheehan – μπάσο
• Pat Torpey– drums

Λίλιαν Καραχρήστου

Saints & Sinners: A Whitesnake Tribute, live στο KYTTARO

Οι Saints & Sinners θα πραγματοποιήσουν το παρθενικό τους live στη σκηνή του ΚΥΤΤΑΡΟΥ, στις 28 Οκτωβρίου, σε ένα μοναδικό Whitesnake live tribute!

Μέλη:
- Michael Dandoulakis - Vocals (Remember Lizzy)
- Elias Logginidis - Guitars (Spitfire)
- Manolis Tsigkos - Guitars (Innerwish, Rock N' Roll Children)
- Iraklis Bouziotis - Bass Guitar (Six for Nine)
- George "Joe" Papazoglou - Drums (Renegade)
- Makis Tselentis - Hammond/Kbrds (2002GR, Velvet Gang, Silver Risc, Weevil)

DOKKEN: “Broken Bones”

Ενδέκατο άλμπουμ για ένα από τα πιο σημαντικά και συγχρόνως δημοφιλή συγκροτήματα της Αμερικάνικης hard rock σκηνής τα τελευταία 20 χρόνια και κάτι.

Οι Dokken επιστρέφουν με έναν δίσκο δυναμίτη για να μας επιβεβαιώσουν πως ο Don Dokken και η παρέα του είναι εδώ! Προσωπικά μεγάλωσα με τον ήχο της συγκεκριμένης μπάντας και κυρίως με τον ήχο του George Lynch. Απογοητεύτηκα όταν ο Αμερικανός βιρτουόζος “έφυγε” από τους Dokken αλλά έτσι είναι η ζωή.
Στην μετά Lynch εποχή, οι βετεράνοι rockers ψάχτηκαν αρκετά (Norum κα) μέχρι να βρουν τον ιδανικό αντικαταστάτη στο όνομα του Jon Levin. Ο τύπος δικαίως χαρακτηρίζεται ως “κλώνος” του George Lynch αφού το παίξιμο του θυμίζει αρκετά τον Αμερικανό προκάτοχο του.
Το βασικό ερώτημα στα χείλη τον οπαδών τους είναι τί μπορούν να μας προσφέρουν οι Dokken εν έτη 2012; Πρώτα απ' όλα θα έλεγα πως για τους ανυπόμονους, που δεν κρατιούνται μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του "Broken Bones", ότι ο δίσκος “φέρνει” σε κάποια σημεία του λίγο από "Tooth And Nail" με έναν πιο φρέσκο αέρα. Για να καταλάβετε τι εννοώ ακούστε το εναρκτήριο τραγούδι "Empire" και θα μπείτε στο νόημα κατευθείαν. Πιασάρικο με έναν Jon Levin να προσπαθεί λυσσαλέα να φέρει λίγες μνήμες από Mr. Scary χωρίς να χάνει όμως την ταυτότητα του και τον “αρχηγό”  Don Dokken σε μεγάλα κέφια!
Στο "Broken Bones" έχουμε έναν πιο σκοτεινό και “μοντέρνο” ήχο χωρίς όμως να κουράζει. Ακολουθούν τα, στο ύφος του "Dysfunctional" (θυμάστε;;), "Best Of Me" και "Blind" για να έρθουμε στη πρώτη μέτρια στιγμή του άλμπουμ το "Waterfall". Ανέμπνευστο και χωρίς να προσφέρει κάτι το προσπερνάμε ταχύτατα για να πάμε στο "Victim Of The Crime" που θυμίζει αρκετά τους παλιούς καλούς Dokken. Το "Burning Tears" είναι απλά εκπληκτικό και το "Today" είναι η έκπληξη μέχρι τώρα! Mid-tempo ρυθμοί, σκοτεινός ήχος και μια “μοντέρνα” πινελιά συνθέτουν αυτό το ιδιαίτερο τραγούδι. Στο "For The Last Time" οι τύποι μας προσφέρουν μια από τις κορυφαίες τους συνθέσεις και το λόγο γιατί επέζησαν τόσα χρόνια. Και τι εννοώ όταν λέω “το λόγο”; Όταν μπορείς και συνθέτεις τραγούδια σαν και αυτό μετά από τόσα χρόνια, τα λόγια περιττεύουν! Τα "Fade Away" και "Tonight" που κλείνουν το άλμπουμ είναι και τα δυο εκπληκτικά!
Κλείνοντας θα έλεγα πως οι Dokken μας έβγαλαν για ακόμη μια φορά ασπροπρόσωπους με το “Broken Bones”. Πραγματικά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις τελευταίες κυκλοφορίες τους και συγχρόνως κοιτάει κατάματα τις ένδοξες τους μέρες! Μην σας ξεφύγει αυτό το άλμπουμ!

 Βασίλης Χασιρτζόγλου