America: "Homecoming"

Οι AMERICA δημιουργήθηκα από τρεις Αμερικανού-Βρεττανούς μουσικούς (τι περίεργο άραγε), οι οποίοι συναντήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '60, στη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη RAF South Ruislip κοντά στο Λονδίνο μιας και εκεί δούλευαν οι πατεράδες τους.

Μετά από διάφορες μουσικές περιπέτειες, χρήσιμες συνεργασίες και κάποιες σκόρπιες live εμφανίσεις το εξαιρετικό τρίο, των Dan Peek (γεννημένος ΤΟ 1950 στη Φλόριδα των ΗΠΑ, απεβίωσε το 2011), ο Gerry Beckley (γεννήθηκε στο Τέξας το 1952), ο Dewey Bunnell (γεννημένος το 1952 στο Yorkshire της Αγγλίας)  αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις του, το 1970 και να ακολουθήσουν πιστά τα μονοπάτια των Crosby, Still Nash Young, Byrds, Beatles, The Hollies, Joni Mitchell και Bob Dylan, βάζοντας στον δικό τους μίξερ όλους αυτούς τους ήχους των σπουδαίων καλλιτεχνών δημιουργώντας ένα θαυμάσιο μίγμα folk-rock αλλά και ποπ μελωδιών.

Μετά από την αποφοίτηση τους, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ κάτω από την βαριά ετικέτα της Warner Records ενώ ήδη είχαν γίνει γνωστοί από τις live εμφανίσεις τους αν και οι μετακομίσεις ανάμεσα σε Αγγλία και ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει μία σειρά μικρών προβλημάτων για το τρίο.

Το ομότιτλο ντεμπούτου τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1971 και η επιτυχία ήταν μεγάλη με το ξεκίνημα αφού ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ και κομμάτια όπως τα σινγκλ "A Horse with No Name"  και "I need You" έμειναν στη ιστορία.

Με όπλο την μεγάλη  εμπορική αποδοχή οι ΑΜΕRICA συνεχίζουν απτόητοι και βρίσκονται παράλληλα σε μεγάλο συνθετικό οίστρο με συνέπεια να κυκλοφορήσουν τον Νοέμβριο του 1972, το δεύτερο στούντιο δίσκο τους με τίτλο "Homecoming". Παρότι ο τραυματισμός του Dan Peek καθυστερεί για λίγο τις ηχογραφήσεις, η μπάντα έχει ήδη καθιερωθεί στις συνειδήσεις των απανταχού folk-rockers ενώ κατάφεραν την ίδια χρονιά να βραβευθούν με Grammy ως Best New Artist βάζοντας γερά θεμέλια για την μετεπειτα πορεία τους

Ο δίσκος ξεκινά με το θρυλικό "Ventura Highway" μία σπουδαία σύνθεση με τον Dewey Bunnell να αποκαλύπτει ότι την εμπνεύστηκε όταν ήταν παιδί και ζούσε στην Omaha και ταξίδευε με την οικογένεια του προς την Καλιφόρνια.

 

Το "To Each His Own" είναι μία μπαλάντα με κυρίαρχο τον ήχο του πιάνο ενώ το "Don't Cross The River" κινείται σε πιο county/rock ατμόσφαιρα θυμίζοντας εικόνες της αμερικάνικης επαρχίας. Το "Moon Song" ακούγεται πιο ηλεκτρισμένο με τις ερμηνείες να είναι λυρικές και ρομαντικές με την κιθάρα του Dan Peek να ζωγραφίζει.
Ακολουθεί το μπητλικό "Only in Your Heart" με το πιάνο να έχει τον πρώτο λόγο και το κιθαριστικό σόλο στο τελείωμα του κομματιού να κλέβει τις εντυπώσεις. Το “Till the Sun Comes Up Again” είναι στο ύφος που λατρεύτηκαν οι America με τα εναρμονισμένα φωνητικά να δίνουν μία ουράνια μελωδική διάσταση ενώ το εκπληκτικό "Cornwall Blank" έχει μία πιο southern χροιά με την ηλεκτρική κιθάρα να δίνει ένα πιο ροκ-ψυχεδελικό χρώμα.
Η συνέχεια ανήκει στο "Head and Heart" που είναι μία απαλή και γλυκιά σύνθεση που ανήκει στον σπουδαίο σύνθετη, κιθαρίστα και τραγουδιστή  John Martyn.

Για το τέλος συναντάμε το, "California Revisited" που βαδίζει στον γοητευτικό folk-rock δρόμο που έχει χαράξει το τρίο σε πιο βαρύ μοτίβο χάριν της έντονης μπασογραμμής του Joe Osborn ενώ το "Homecoming" κλείνει με το υπέροχο "Saturn Nights", μία απίστευτη δομημένη μελωδία κτισμένη στην αγγελική ερμηνεία των America.

Εν κατακλείδι το "Homecoming" είναι μία από τις κορυφαίες κυκλοφορίες της δεκαετίας του '70 και φυσικά από τα καλύτερα άλμπουμ του εξαιρετικού τρίο όπου εκτός των των άλλων αναδεικνύεται και το στιχουργικό τους μεγαλείο.

 

Φώτης Μελέτης

Genesis: "Three Sides Live"

Βρισκόμαστε την περίοδο που η θρυλική prog μπάντα έχει ακολουθήσει έναν πιο ποπ-ροκ δρόμο χωρίς φυσικά να έχει απαρνηθεί τις prog-rock ρίζες της και επιπρόσθετα έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα σε συναυλιακό επίπεδο ότι παρέπεμπε στην εποχή του Peter Gabriel. Αυτό το γεγονός ήταν μία "δύσκολη" πραγματικότητα από το 1975, την χρονιά που αποχώρησε ο σπουδαίος καλλιτέχνης από τους Genesis.

Μετά την φυγή του Gabriel και μέχρι το "Three Sides Live" το γκρουπ κυκλοφόρησε τέσσερις δίσκους με μπροστάρη στα φωνητικά τον πολυτάλαντο Phil Collins.

Η μπάντα στις αρχές της δεκαετίας του '80 είναι αντιμέτωπη με μία ηχητική αλλαγή αφού η μουσική βιομηχανία και οι δισκογραφικές εταιρίες επιβάλλον πιο mainstream και πιο εύπεπτα μουσικά δημιουργήματα. Έτσι κι αλλιώς  οι Genesis θεωρητικά έκλειναν έναν κύκλο που άρχισε με το "A Trick of the Tail" (1976), έπειτα έκαναν μικρά βήματα σε πιο προσιτά prog μονοπάτια για το ευρύ κοινό, φλερτάροντας ανοικτά με πιο εμπορικές φόρμες όπως στο άλμπουμ "Abacab" (1981) που είναι φυσικά προσαρμοσμένο στο ύφος και παίξιμο των Genesis.

Στο μεταίχμιο αυτής της περιόδου και για τα επόμενα χρόνια, οι Genesis θα αποκηρύξουν σχεδόν εξ ολοκλήρου τον ήχο με τον οποίο ξεκίνησαν και μεγαλούργησαν στην δεκαετία του '70, παίζοντας κάτι άλλο από αυτό που τους θαυμάσαμε. Τα "Invisible Touch" (1986) και "We Can't Dance" (1991) που ακολούθησαν είναι απλά άλμπουμ που περιέχουν αξιοπρεπείς ποπ συνθέσεις με πιασάρικα βίντεο κλιπ "made in MTV", με κύριο στόχο να ανέβουν οι πωλήσεις και τα στάδια να συνεχίσουν να γεμίζουν από παλιούς και νέους πελάτες. Βέβαια για ποιότητα, έμπνευση και δημιουργία ούτε λόγος...

Το  Ιούνιο του 1982 οι Genesis κυκλοφορούν το "Three Sides Live". Είχε προηγηθεί το εξαιρετικό άλμπουμ "Abacab"  για το οποίο το συγκρότημα πραγματοποίησε μία θριαμβευτική περιοδεία από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 1981, καλύπτοντας την Ευρώπη και τις ΗΠΑ και η οποία ευτυχώς φιλμογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στην αγορά. Βέβαια η μπάντα εκείνη την περίοδο δεχόταν συνεχόμενα πυρά από τον μουσικό τύπο αφενός διότι κάποιοι ζούσαν με την ανάμνηση του Peter Gabriel και δεν μπορούσαν να την ξεπεράσουν κι άλλοι είχαν "στραβώσει" από το στυλ και την προσωπικότητα του Phil Collins, ο οποίος ως μουσικός και ερμηνευτής ήταν άριστος αλλά σαν performer αρκετοί τον αμφισβητούσαν κυρίως για το χαλαρό και χιουμοριστικό πρόσωπο που έβγαζε δημόσια. Βέβαια οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι οι παραδόπιστοι κριτικοί του art-rock δεν συγχωρούσαν ότι ο Phill Collins την προηγούμενη χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο δίσκο με τίτλο "Face Value" και είχε ήδη κάνει τεράστια εμπορική επιτυχία με το "In The Air Tonight". Αυτό ήταν κάτι που δεν συμβάδιζε με την δογματικότητα των  ιεροεξεταστών του progressive rock ήχου.

Ερχόμενοι λοιπόν στο "Three Sides Live", οι Genesis "στήνουν" για πρώτη φορά στην σκηνή, εντυπωσιακά φωτιστικά εφέ για την εποχή, με την ονομασία Vari-Lite και παράλληλα με μία πρωτόγνωρη ενεργητικότητα, καθηλώνουν τους χιλιάδες οπαδούς τους με τις ζωντανές  εμφανίσεις τους και στις δύο πλευρές του ατλαντικού.

Είναι η τρίτη επίσημη live κυκλοφορία και το "Three Sides Live", περιλαμβάνει ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες που έδωσε μεταξύ 1976 και 1981.

Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται είναι κυρίως από τα στούντιο άλμπουμ που τραγουδά ο Phill Collins κάτι που τον διευκολύνει ώστε οι ερμηνείες του να είναι πιο συγκεντρωμένες και πιο εύστοχες και επιπρόσθετα να μην έχει τον βραχνά της σύγκρισης με τον μεγάλο Peter Gabriel.

Στο εναρκτήριο "Turn It On Again" κυριαρχεί η χαρισματική προσωπικότητα του Phill Collins αφού κάνει ένα μοναδικό και συνάμα εκρηκτικό ερμηνευτικό τελείωμα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με το υπέροχο και δυναμικό "Dodo Lurker" και το all time classic "Abacab".

Ακολουθούν από το άλμπουμ "Duke", το επιβλητικό "Behind the Lines" με την πολυδαίδαλη ενορχήστρωση του και το υπέροχο μελωδικό "Duchess" με τον Collins να δίνει πάλι ρεσιτάλ ερμηνείας. Η συνέχεια ανήκει στο μέτριο "Me And Sarah Jane" ενώ το "Follow You Follow Me" (από το άλμπουμ  "..And Then There Were Three...") δίνει μία πιο λυρική πλευρά της μπάντας. Το "Misunderstanding" θυμίζει του "Sail on Sailor" των The Beach Boys και το "Hold the Line" (Toto) αφού σύμφωνα με τα λεγόμενα του Tony Banks και τα τρία μέλη των Genesis είναι φανατικοί θαυμαστές των Beach Boys.

Το "In The Cage" είναι ένα απιθανο medley των συνθέσεων "Cinema Show – Slippermen" εποχής Gabriel, όπου η μπάντα μεγαλουργεί σε μία απολαυστική εκρηκτική εκτέλεση χωρίς να κουράζει ενώ στο "Afterglow" ("Wind & Wuthering"), η κυριαρχία του Tony Banks συνεχίζεται σε άλλο ύφος αυτή την φορά όπου δημιουργεί μία μελαγχολική ατμόσφαιρα.

Μετά το fadeout του "Afterglow", το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο εκδόσεις, ανάμεσα στις αμερικανικές και τις βρετανικές κυκλοφορίες. Η αμερικανική έκδοση περιλαμβάνει κανονικά τις τρεις πρώτες live πλευρές του βινυλίου, ενώ η τέταρτη πλευρά περιέχει πέντε στούντιο συνθέσεις. Η βρετανική έκδοση του "Three Sides Live"  δεν περιέχει τις στούντιο συνθέσεις αλλά δύο live κομμάτια από το 1978 και ακόμη μία από την 1976,  το medley "it."/"Watcher of the Skies" από την περιοδεία με τον κιθαρίστα S.Hackett και τον B. Bruford στα ντραμς!

 

Στο "Three Sides Live" ηκιθάρα του Mike Rutherford είναι αρκετά πιο σκληρή και πιο επιθετική δίνοντας τον τόνο και τα ηχοχρώματα που χαρακτηρίζουν το γκρουπ ενώ τα πλήκτρα του Tony Banks  δίνουν μία ιδιαίτερη πιο προοδευτική ατμόσφαιρα συνδυάζοντας την αρτιότητα του seventies παρελθόντος  αλλά και τον μοντερνισμό του ήχου που θα κυριαρχούσε τα επόμενα χρόνια. Στα τύμπανα έχουμε έναν σπουδαίο παίκτη ονόματι Chester Thompson (με προϋπηρεσία στον Frank Zappa) που σαρώνει με το παίξιμό του ενώ στις "δεύτερες" κιθάρες σημαντική είναι και η συμβολή του πολύπειρου Daryl Stuermer που για τα επόμενα χρόνια θα ακολουθούσε την σόλο πορεία του Phill Collins όπως και ο Chester Thompson.

 

Επίσης το "Three Sides Live" τα κατάφερε ικανοποιητικά και στο επίπεδο εμπορικής απήχησης αφού στις ΗΠΑ ανέβηκε μέχρι το νο 10 στα τσαρτ και στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το νο2. Επιπρόσθετα κυκλοφόρησε σε μορφή βίντεο όπου φιλμογραφήθηκαν οι συναυλίες  που έγιναν στις 28 και 29 Νοεμβρίου του 1981 στο Savoy Theatre και Nassau Coliseum στη Νέα Υόρκη.

Συνοπτικά θα λέγαμε ότι η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποτελεί ένα όμορφο ροκ κειμήλιο για κάθε σοβαρή δισκοθήκη και αξίζει για τους λάτρεις όλων των ειδών της ροκ μουσικής  να αποκτήσετε και το οπτικό (dvd, blu-ray) live ντοκομέντο των αξεπέραστων Genesis.

 

Φώτης Μελέτης

Wishbone Ash: "Coat Of Arms"

Το θρυλικό πλέον ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε ακριβώς μισόν αιώνα πριν.Τα πρώτα 10 χρόνια της ύπαρξής τους ήταν αρκετά για να τους εξασφαλίσουν τη θέση στη ροκ αιωνιότητα, με τις συνθέσεις και κυρίως το ύφος που καθιέρωσαν:

Mια μπάντα χωρίς frontman, όπου οι δύο εκπληκτικές κιθάρες παίρνουν πάνω τους το μουσικό βάρος του ακροάματος, υποδεικνύοντας ότι ροκ-εν-ρολ δεν είναι μόνον επίδειξη και εξτραβαγκάνζα. Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο - πολύ γνωστά. Οι δύο βασικοί συνθέτες, Andy Powell (κιθάρα, φωνητικά) και Martin Turner (μπάσο, φωνητικά), αγνοώντας τί σώμα έργου έχουν αφήσει πίσω τους για τις επόμενες γενιές, διαφώνησαν για τη «μουσική κατεύθυνση». Ο Powell ήθελε να πιάσουν επιτέλους την καλή, προσλαμβάνοντας έναν κανονικό τραγουδιστή, όπως οι εταιρίες τους έλεγαν, για να προσπαρμοστούν στην καινούρια, τότε, δεκαετία. Ο Turner, φυσικά, ούτε ν' ακούσει κάτι τέτοιο. 
Τελικά, βρέθηκαν χαμένοι και οι δύο. Οι Wishbone Ash χωρίς τον Turner βολόδερναν μεταξύ ’81 και ’87, ενώ ο Turner δεν έκανε και τίποτε σπουδαίο μόνος του. Ακόμη και η επανένωσή τους για τρία άλμπουμ μεταξύ 1987 και 1991, παρ’ ότι απέδωσε καλή καινούρια μουσική και αξιοσημείωτες live εμφανίσεις δε στάθηκε ικανή να καλύψει τις διαφορές τους και οι δρόμοι τους χώρισαν και πάλι. Ακολούθησε αρκετά χρόνια αργότερα και η απαραίτητη νομική μονομαχία για το όνομα των Wishbone Ash, το οποίο τελικά κράτησε ο Andy Powell, με τον Turner να διατηρεί το δικαίωμα να παίζει και να ηχογραφεί ως “Martin Turner’s Wishbone Ash”.
Έκτοτε, από το 1996 μέχρι σήμερα, ο Andy Powell έχει κυκλοφορήσει υπό το όνομα Wishbone Ash 6 άλμπουμ με πρωτότυπο υλικό (και μερικά με επανηχογραφήσεις) και δεν έχει σταματήσει να περιοδεύει. Συχνά, οι περιοδείες των δύο σχημάτων χρονικά συμπίπτουν, σε μια άτυπη κόντρα των δύο αιωνίων πρώην συν-δημιουργών, με τις εκτιμήσεις να κλίνουν υπέρ του σχήματος του Turner ως προς τη ζέση με την οποία αποδίδει τα κλασσικά και υπέρ των νομικά ορθών Wishbone Ash, αυτών του Powell, όσον αφορά τη μουσικότητα, την κιθαριστική ευφωνία και τη φρεσκάδα του υλικού.

Το “Coat Of Arms” είναι το πρώτο άλμπουμ με καινούριο υλικό από το 2014. Ξεκινά με το “We Stand As One” ένα άρτιο κομμάτι για να συστήσει τον ήχο των Wishbone Ash σε οποιονδήποτε με ηλικία κάτω των 35, καθώς συμπυκνώνει τα συστατικά του: μελωδία, αρμονίες στις κιθάρες, ενoποιητική αύρα, ευσύνοπτη διάρκεια, έξυπνη φωτοσκίαση – πολλά συμβαίνουν μέσα στα 4 λεπτά του- και στιχουργικό θέμα που η ηλικία αυτή μπορεί να εκλάβει ότι την αφορά άμεσα – οικολογική καταστροφή, φωτιές του Αμαζονίου κα τα τοιαύτα. Το ομώνυμο, “Coat Of Arms”, ξεκινά σαν κάτι από το “Locked In”, 44 χρόνια πριν, εξελίσσεται όμως σε μια απολαυστική κιθαριστική περιήγηση σε όμορα στυλ. Σημασία έχει ότι σε κρατάει ο τόνος της κιθάρας και ο Andy Powell τον έχει τον τόνο ο άτιμος.
Το έξοχα ενορχηστρωμένο “Empty Man” ακουμπά στη folk πλευρά του Powell, που αποδεικνύει ότι κλείνοντας – κι αυτός- τα 70 (στις 19 Φεβρουαρίου), διατηρεί την ικανότητά του να ερμηνεύει φωνητικά με μια άχρονη ποιότητα τη δική του μουσική. Το “Floreana” έχει το αιθέριο στυλ που θα συγκινήσει κάθε κλασσικοροκά μέσης ηλικίας, με τον τρόπο του “Persephone”. Όταν μπαίνουν οι αρμονίες στις κιθάρες, κατευθείαν αντιλαμβάνεσαι το βάθος απ’ όπου έρχεται αυτό που ακούς. Το easy going “Drive” σε καλεί πράγματι, αν ζεις σε μια χώρα του πολιτισμένου κόσμου που διαθέτει ασφαλείς αυτοκινητόδρομους, να μπεις στο αμάξι και κατευθυνθείς στην εξοχή, έτσι απλώς για βόλτα.
Τα τελευταία τρία χρόνια, η δεύτερη δίπλα στον Powell κιθάρα ανήκει στον Mark Abrahams, έναν σαραντάρη που μελετά τους Wishbone Ash από τα εννέα του χρόνια («ξέρει τα κομμάτια μας καλύτερα και από μένα», λέει με περηφάνεια ο Powell). O Abrahams έχει εισφέρει στο καινούριο υλικό τον ενθουσιασμό του καλού μαθητή που έχει την τιμή να συνεργάζεται με έναν από τους δασκάλους κι εμπνευστές του. Δική του, για παράδειγμα, είναι η βασική ιδέα για το “It´s Only You I See”, μια από τις συνθέσεις που με την πρώτη ξεχωρίζουν. Πλήρης συναισθήματος – στη φλέβα του “You Rescue Me” από το άλμπουμ “New England” του ’76 - πραγματικά απογειώνεται από τις δίδυμες κιθάρες.
Οι Bob Skeat που ακούγεται στο μπάσο είναι δίπλα στον Powell 23 χρόνια και ο ντράμερ Joe Crabtree 13, οπότε το δέσιμο του ήχου και η σιγουριά στην απόδοση είναι δεδομένη. Στο “Back In The Day” μας δίνουν ένα απολαυστικό uplifting τρακ, ενώ στο “Personal Halloween”, με τα πνευστά και το πιάνο, η μπάντα δε διστάζει να κάνει για λογαριασμό του ακροατή ένα πέρασμα ακόμη κι απ’ τη Νέα Ορλεάνη. Το εύθραυστο “Déjà Vu” είναι η πολλοστή απόδειξη ότι ο Powell, εκτός από ένας από τους κιθαρίστες που με το ύφος του καθόρισε τα ροκ πράγματα σε ένα πολύ βαθύτερο επίπεδο απ’ όσο συχνά αναφέρεται, παραμένει και άξιος συνθέτης, γι’ αυτό και εκείνος επέμενε περισσότερο από τον αντίπαλό του Martin Turner στο να κυκλοφορεί η μπάντα νέο υλικό. Αν ο Turner είναι πολύ πιο κοντά συναισθηματικά στην απόδοση των κλασσικών τους τραγουδιών, ο Powell είναι το ίδιο το DNA των Wishbone Ash, κι αυτό ακούγεται σε ο,τιδήποτε ηχογραφεί, με μια αβίαστη, αξιοθαύμαστη ποιότητα που γεμίζει τον ακροατή που έχει μέσα τουτις κλασσικές ροκ υποδοχές πριν καν το καταλάβει.

Παναγιώτης Παπαϊωαννου

Ποια είναι τα αγαπημένα τραγούδια του Johnny Van Zant (Lynyrd Skynyrd)

O frontman Johnny Van Zant των θρυλικών Lynyrd Skynyrd επέλεξε τα δέκα πιο αγαπημένα του τραγούδια του λεγόμενου southern rock.

Από τις πιο σκληρές μελωδίες του Νότου μέχρι τις πιο δυνατές μπαλάντες, ο Johnny Van Zant δηλώνει πως αυτό είναι το soundtrack στη ζωή του. Διαβάστε παρακάτω χωρίς αξιολογική σειρά τις πιο αγαπημένες του συνθέσεις.

 

1. Black Oak Arkansas – "Jim Dandy"
2. Wet Willie – "Keep On Smilin’"
3. Marshall Tucker Band – "Fire On The Mountain"
4. The Amazing Rhythm Aces – "Third Rate Romance"
5. Ram Jam – "Black Betty"
6. Atlanta Rhythm Section – "Champagne Jam"
7. Henry Paul Band – "Grey Ghost"
8. Gregg Allman –  "I'm No Angel"
9. Georgia Satellites  – "Keep Your Hands To Yourself"
10. Gov't Mule – "Bad Little Doggie"

Strangers: "Brand New Start"

Η μουσικομελωδική περιπλάνηση μας, στην Ιβηρική χερσόνησο συνεχίζεται με το "Brand New Start". Έτσι τιτλοφορείται η τρίτη κυκλοφορία των Ισπανών melodic/hard rockers Strangers.

Tην συγκεκριμένη μπάντα είχαμε την καλή συγκυρία να ακούσουμε και να δούμε στο δεύτερο Sleaze/Glam Festival, που οι καλοί και αγαπημένοι μου φίλοι Γιάννης Ζάχος (Dr Love) από τη Θεσσαλονίκη, συνδιοργάνωσε μαζί με τη Μαρίζα Κορωνιοτάκη (Crash) και συγκεκριμένα στις 8 Απριλίου του 2017….
Θυμάμαι ακόμη πως όλες οι συνθέσεις τους ήταν πιασάρικες, με πολλή ενέργεια, μελωδικότατες και με χαρά διαπίστωσα πως και σε τούτη την κυκλοφορία  η μουσική παρέμεινε αδιάπτωτα στο ίδιο μοτίβο.
Σε όλα αυτά τα σπουδαία στοιχεία προστέθηκαν με το πέρασμα της τριετίας η εξαιρετική συνθετική ικανότητα τους, η σπουδαία φωνητική παρουσία στο πρόσωπο του νεοφερμένου Baol Bardot καθώς και η σπουδαία παραγωγή.
Και θα ξεκινήσω από τον αργεντινό τραγουδιστή της μπάντας Baol Bulsara (στους ειδήμονες παραπέμπει στον σπουδαίο Freddie Mercury aka Bulsara) που είναι και πίσω από το μικρόφωνο των λατρεμένων νορβηγών TNT και  τον δίσκο τους "XIII" που κυκλοφόρησαν τελευταία.
Συγκεκριμένα, με το εναρκτήριο  "Higher Again" ακούμε μία θανατερή είσοδο να αποθεώνεται με μια θαυμάσια επωδό!
Ο Bulsara πραγματικά σε σπουδαία απόδοση και με αρμονικότατη φωνοευελιξία στο τέλος της σύνθεσης.
Οι αρμονίες αυτές είναι ολούθε και στην δεύτερη σύνθεση "The Wind", και μάλιστα η μουσικότητα των μελών της μπάντας είναι ξεκάθαρη όπως και η πρόοδος τους.
Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες της κιθάρας δίνουν πνοή ζωής στην εισαγωγή του "What I Am Going To Do", με συμπλήρωμα ευάκουστο από συνθεσάιζερ αλλά την σύνθεση απογειώνουν τα χορωδιακά φωνητικά που μεγαλύνουν τις αρμονίες της σύνθεσης.
Το "The End (Against The Tide)" μας παρουσιάζουν τα πανέμορφα φωνητικά της Celia Barloz, που θυμίζουν στους ειδήμονες την σπουδαία  Issa.
Στο "Wake Up" τα τύμπανα σε συνδυασμό ταιριαστό με τα συνθεσάιζερ και την κιθάρα να ζωγραφίζει και τους στίχους να μεταφέρουν αισιοδοξία, κάνουν την σύνθεση σίγουρα ξεχωριστή…
Η καθαρόαιμη μπαλάντα "Light Of The Dark" είναι ο ορισμός της μελωδικής μπαλάντας, που συνδυάζει υπέροχά φωνητικά που κινούνται πάνω στις γραμμές των συνθεσάιζερ! Προσωπικά αγαπημένη σύνθεση.
Τα μοντέρνα μοτίβο των συνθεσάιζερ παρόντα, επιδαψιλεύουν την σύνθεση "Covering My Tracks", που με την ταχύτατη κιθαρωδία  και τα χορωδιακά φωνητικά, απογειώνουν το τραγούδι!
To "Somewhere" δίνει τον ορισμό της κινηματογραφικής μπαλάντας και είναι πραγματικά η ευχάριστη έκπληξη του δίσκου…
Ο δίσκος κλείνει με το εντυπωσιακό "Stars Like Me", εκρηκτικό και συνάμα ρέον δυναμικά, με κοφτερές κιθάρες και εξαιρετική φωνητική ερμηνεία.
Γενικά, το "Brand New Start" είναι ένας πανέμορφος μελωδικός ροκ δίσκος με διάσπαρτα AOR στοιχεία από τους βιρτουόζους σπανιόλους Strangers με πιασάρικες συνθέσεις, κιθαρωδίες ευρηματικές, με την σωστή δοσολογία των πλήκτρων ολούθε και πανέμορφα χορωδιακά φωνητικά.
Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε στα μέρη μας αλλά μέχρι τότε αρκούμαστε να τους υποδεχτούμε και πάλι με θαυμασμό, στο μελωδικοροκαόρ στερέωμα!

Νότης "Covering My Tracks" Γκιλλανίδης

Η σύνθεση:
Baol Bardot – φωνή
Miguel Martin – κιθάρα
David Infantes – πλήκτρα
Carlos Resina – μπάσο
Abel Ramos – τύμπανα

Revolution Saints: "Rise"

Tρίτο άλμπουμ για την σούπερ μπάντα των REVOLUTION SAINTS, με τίτλο "Rise" και όσοι αγαπούν και λατρεύουν το aor/melodic hard rock ήχο θα απολαύσουν ένα άκρως επαγγελματικό αλλά και παράλληλα εμπνευσμένο άλμπουμ με δυνατές ερμηνείες, αριστοτεχνικά κιθαριστικά σόλο και σπουδαίες μελωδίες.

Η παρέα των  Jack Blades (Night Ranger, Damn Yankees), Deen Castronovo (Journey, Bad English, Hardline), Doug Aldrich  (The Dead Daisies, Whitesnake, Dio, Burning Rain, House of Lords) και του ακούραστου Alessandro Del Vecchio (Edge of Forever, Jorn, Sunstorm κλπ) με πολλά ροκ ένσημα στην πλάτη τους δημιουργούν εμπνευσμένες συνθέσεις γεμάτες συναίσθημα και μελωδία.

Το άλμπουμ ξεκινά με το υπέροχο και φουλ μελωδικό "Price We Pay" με ουράνιο ρεφρέν που θυμίζει Journey και έπεται το γκαζιάρικο ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ με την κιθάρα του Doug Aldrich να κάνει τα σχετικά σολιστικά όργια.

Οι ρυθμοί πέφτουν ελαφρώς, αρχικά με το μέτριο "Coming Home" και με την εκπληκτική μπαλάντα "Closer" όπου η ερμηνεία τoυ Deen Castronovo με την βοήθεια του Jack Blades στο ρεφρέν δημιουργεί μία πολύ φορτισμένη σύνθεση.
Στη  συνέχεια η ένταση ανεβαίνει ξανά με το δυναμικό "Higher" αλλά το επόμενο κομμάτι με τίτλο "Talk to Me" μας  επαναφέρει στις melodic φόρμες με την φωνή της Lunakaire να απογειώνει ακόμη περισσότερο την εν λόγω σύνθεση.

Το "It’s Not the End (It’s Just the Beginning)" ακολουθεί τα κλασσικά aor/hard rock μονοπάτια με ένα κιθαριστικό σόλο που σκοτώνει! Κάτι ανάλογο ηχητικά συμβαίνει και με το εξαιρετικό "Million Miles" ενώ το "Win or Lose" έχει ακόμη πιο heavy διάθεση και πιο εμπνευσμένη ενορχήστρωση με τις ερμηνείες να παραμένουν σε υψηλό επίπεδο.
Το άλμπουμ κλείνει με τη μπαλάντα "Eyes of a Child" όπου το πιάνο έχει τον πρώτο λόγο ενώ η γιαπωνέζικη έκδοση του δίσκου περιλαμβάνει ξανά το "Talk to Me" μόνο με τον Deen Castronovo στα φωνητικά.

Χωρίς να υπερβάλλουμε το "Rise" είναι μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών με την σφραγίδα, το κύρος και την εμπειρία τριών μεγάλων μουσικών που δείχνει ότι το μεράκι για καλή και ωραία ροκ μουσική υπάρχει ακόμη εκεί έξω σε τύπους που έχουν χορτάσει με το κουτάλι τόσο την εμπορική επιτυχία όσο και την συναυλιακή αποδοχή.

It’s Not the End (It’s Just the Beginning)!!!

Φώτης Μελέτης

Mats Karlsson: "The Time Optimist"

Oι παλαιοημερολογίτες του hard rock και heavy metal που επιμένουν ακόμη να ακολουθούν τους δικούς τους μουσικούς ήρωες θα θυμούνται μία υπέροχη μπάντα τους Σουηδούς 220 VOLT, οι οποίοι φυσικά δεν έκαναν το μεγάλο όνομα αλλά στη δεκαετία του '80 αλλά κυκλοφόρησαν μερικά πολύ καλά άλμπουμ.

Ο Mats Karlsson, είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας εκείνης της μπάντας και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μετά από τόσες δεκαετίες επανέρχεται δισκογραφικά στην ενεργό δράση με το πρώτο του σόλο άλμπουμ με τίτλο "The Time Optimist".

Με την βοήθεια του αδελφού του Ulf που έχει παίξει όλα τα keyboards συνυπάρχουν μαζί του στο άλμπουμ μερικοί εκλεκτοί καλεσμένοι-φίλοι του όπως:
οι ντράμερ, Björn “Grizzly” Höglund (Easy Action, The Summit, Hoven Droven), και Peter Hermansson (220 Volt, Talisman, John Norum), ο μπασίστας Nalle Påhlsson (Therion, Treat, Easy Action), καθώς και ο ντράμερ Mike Ajax, ο μπασίστας Lars Ericsson (The Summit), ο πρώτος τραγουδιστής των 220 Volt, ο Christer “Frille” Åsell και η τραγουδίστρια Jenny Fall.

 

Ο ήχος του "The Time Optimist" παίρνει τους κλασσικούς ροκ και hard rock ήχους του περασμένου αιώνα και τους αναβαπτίζει σε πιο μοντέρνο ύφος και κάπου εκεί μέσα τα μπλέκει με ορισμένα prog και pop ψήγματα με την κιθάρα φυσικά να ζωγραφίζει σε όλα τα επίπεδα.

Συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι τα "Bumping Along" (σε blues ύφος) και "A Natural High" (πιο aor), το "October 28th" (καμία σχέση με την εθνική επέτειο) το οποίο περιλαμβάνει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό σόλο. Επίσης ξεχωρίζει η πανέμορφη διασκευή του "Real Gone" της Sheryl Crow με την φωνή της Jenny Fall να γοητεύει καθώς και το δυναμικό σε πάρτυ ατμόσφαιρα "Function over Fashion".
Κορυφαία σύνθεση πάντως είναι το "Megalo Seitani", ένα μίγμα ρέγκε, φανκ και... Police αλλά και το "The Other Side (Of Love)"  με το θαυμάσιο ρεφρέν.

Συνοπτικά το "The Time Optimist" είναι μία εξαιρετική ροκ δουλειά που δεν κουράζει, ακούγεται αρκετά φρέσκια και σίγουρα οι μελωδίες ακολουθούν την εποχή τους και δεν θυμίζουν τόσο μονότονα το παρελθόν και παράλληλα η κιθαριστική δημιουργία του Mats Karlsson είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Τσεκάρετε άφοβα!

 

Φώτης Μελέτης

Autumn's Child: "Autumn's Child"

Oι φίλοι του σκανδιναβικού melodic hard rock, μπορούν να απολαύσουν ακόμη μία σοβαρή κυκλοφορία, με την υπογραφή για μία ακόμη φορά, του ακούραστου Mikael Erlandsson που μαζί με το νέο του, σχήμα τους Autumn's Child δίνουν το δικό τους μελωδικό στίγμα.

Όσοι έχετε λιώσει ακούγωντας, μπάντες όπως οι Last Autumn's Dream στη οποία συμμετείχε ο Μ.Εrlandsson και έχει κυκλοφορήσει 14 (!!!) στούντιο άλμπουμ δεν πρόκειται να εκπλαγείτε αλλά απλά θα ευχαριστηθείτε γλυκές και δυνατές μελωδίες, παιγμένες σε γρήγορο τέμπο, με αριστοτεχνικά κιθαριστικά σόλα και όμορφες ερμηνείες.
Ειδικά η κιθαριστική συμβολή του πολύπειρου πλέον  Andy Malecek  (Fair Warning) είναι πολύτιμη και καθοριστική για το εξαιρετικό τελικό αποτέλεσμα.

Τραγούδια όπως τα "Glory", το εκπληκτικό "Rubicon Sign", το διασκεδαστικό "Face The Music", η πανέμορφη μπαλάντα "Sayonara Eyes" που θυμίζει Rainbow εποχής Dio και το "Northern Light" με το χορωδιακό ρεφρέν δημιουργούν ένα μικρό μελωδικό παράδεισο.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε μ' ένα άλμπουμ που δεν πρόκειται να εντυπωσιάσει αλλά ούτε πρόκειται να το προσπεράσετε  με δύο-τρία play στο cd player.
Μπορεί η παρέα του Mikael Erlandsson, οι Autumn's Child να έχουν παίξει χιλιοακουσμένα πράματα αλλά είναι σαν την σοκολάτα.
Eκεί που την βαριέσαι πάντα υπάρχει ένα ακόμη κομματάκι που θέλεις να συμπληρώσεις το μικρό κενό που έχει μείνει στο στομάχι σου

 

Φώτης Μελέτης

Το άπιαστο... όνειρο των Refugee

Οι Καναδοί Refugee δεν έκαναν ποτέ την μεγάλη καριέρα και την μεγάλη επιτυχία όμως κατάφεραν να γράψουν δύο υπέροχους melodic rock δίσκους στα μέσα της δεκαετίας του ‘80.
H μπάντα αποτελείτο από τον τραγουδιστή, συνθέτη και παραγωγό Myles Hunter(πρώην Avalon) και είχε συνοδοιπόρους τον κημπορντήστα Howard Helm(πρώην Zon), τον ντράμερ Brian Doerner ( πρώην Helix) ενώ το πάζλ συμπληρώθηκε με τον κιθαρίστα Rob Kennedy και τον μπασίστα Martyn Jones.
Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1985 από την Chrysalis Records και έφερε τον τίτλο “Affairs in Babylon” και είχε αρκετό παρασκήνιο αφού πρωτοκυκλοφόρησε το 1984 με τον ίδιο τίτλο όταν το γκρουπ ονομαζόταν Michael Fury αλλά δεν πήγε καλά εμπορικά.
Έτσι λοιπόν με νέα ονομασία REFUGEE οι Καναδοί ρόκερ στην ουσία επανακυκλοφορούν το “Affairs in Babylon” την επόμενη χρονιά με νέο remix και νέες συνθέσεις καθώς και μερικές μικροαλλαγές στις ενορχηστρώσεις. Καταπληκτικές σχεδόν όλες οι συνθέσεις του δίσκου όπου οι οπαδοί του melodic hard rock απολαμβάνουν μία σειρά από θαυμάσιες ερμηνείες και εμπνευσμένες αρμονικές μελωδίες.
Τραγούδια όπως τα “Hot Words”, “Dream of Anastasia” (εκπληκτικό άσμα), “No Survivors/ No Way Out” , “Body to Body” και το “Exiles in the Dark”(γυρίστηκε και σε video clip) είναι μοναδικά και υπέροχα με αποτέλεσμα η μπάντα να γίνει αρκετά γνωστή τόσο στη χώρα τους αλλά και στην Αμερική λόγω της τουρνέ που κατάφεραν να κάνουν.
Μάλιστα η χάρη τους έφτασε μέχρι την Ζιμπάμπουε όπου έπαιξαν μερικά live καλεσμένοι της τότε κυβέρνησης όπου συνέβησαν αρκετά ευτράπελα με την μπάντα να ζει όντως την απόλυτη περιπέτεια που αποτυπώθηκε με χαρακτηριστικό τρόπο στο τραγούδι τους “Lion in the Cage” που υπάρχει στο δεύτερο τους άλμπουμ. Να επισημάνουμε ότι το “Affairs in Babylon” επανακυκλοφόρησε το 2005 (από την MTM Records) με επιπλέον πέντε κομμάτια από τα οποία τα τρία είναι live ηχογραφήσεις και περιλαμβάνει ένα σόλο πιάνο/τύμπανα και τη διασκευή στο Mighty Quinn(B.Dylan, Manfred Mann).
Η συνέχεια για τους Refugee περιέχει μερικές σημαντικές αλλαγές και το 1987 με παραγωγό τον Pat Glasser(Night Ranger) από τα στούντιο του L.A κυκλοφορούν το αξιόλογο “Burning From The Inside Out” ,αυτή τη φορά από την Polydor Records. Τα προηγούμενα δύο χρόνια το γκρουπ έδωσε αρκετές συναυλίες σε Αμερική και Καναδά ανοίγοντας μάλιστα τα live του Jeff Parris.
Το δεύτερο λοιπόν άλμπουμ της μπάντας κινείται στα ίδια μουσικά μονοπάτια με το ντεμπούτο τους με δυνατές melodic rock δημιουργίες ενώ τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα “Power”, “Lay me Down”, “Love Survives”, “Violence” καθώς και το ομότιτλο κομμάτι. Ούτε όμως κι αυτό το άλμπουμ πήγε καλά εμπορικά, ούτε και τα οι συναυλίες που έδωσαν, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να σταματήσει τις δραστηριότητες του και ουσιαστικά να διαλυθεί.
Εκείνος που διακρίθηκε στη πορεία ήταν ο Myles Hunter όπου το 1990 αποπειράθηκε να ξαναδημιουργήσει το συγκρότημα αλλά συνάντησε κάποια νομικά προβλήματα και έτσι συνέχισε να κυκλοφορεί σόλο δίσκους και παράλληλα να ολοκληρώσει και τις θεολογικές του σπουδές ενώ οι υπόλοιποι ακολούθησαν τους δικούς τους προσωπικούς δρόμους.
Φώτης Μελέτης

Jethro Tull: "Bursting Out"

Οι Jethro Tull ειδικά τη δεκαετία του ΄70 έδωσαν στο απαιτητικό

ροκ κοινό της εποχής μία σειρά εξαιρετικών άλμπουμ αλλά το μεγάλο τους όπλο ήταν οι live εμφανίσεις όπου η αστείρευτη ενέργεια του Ian Αnderson πρόσθετε μία μία μοναδική γοητεία.

Το “Bursting Out”  ηχογραφήθηκε από τις συναυλίες που έδωσε το γκρουπ τον Μάιο και Ιούνιο του 1978 για την προώθηση του άλμπουμ “Heavy Horses” και κυκλοφόρησε το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Ανακατέμενοι folk και prog ρυθμοί, ανεξάντλητες classic rock μελωδίες, συνδυασμένα με το μαγικό φλάουτο του τρομερού Ian Anderson, o oποίος δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και βάζει ανεξίτηλα την σφραγίδα του στο "Bursting Out".
Ιδιαίτερα η διασκευή στο Bouree (του Bach) είναι απίστευτα εκτελεσμένη από τον Ian Anderson και όσοι δεν την έχουν ακούσει ακόμη πρέπει να σπεύσουν και να την απολαύσουν. Οι Jethro Tull κάνουν πραγματικά θαύματα πάνω στη σκηνή με τα “Songs from the Wood”, “Thick as Brick”, “Cross-Eyed Mary” (το διασκεύασαν πετυχημένα οι ΙRON MAIDEN), “Too Old To Rock n’ Roll too Young to Die” και τα κλασικά “Locomotive Breath” και “Αqualung” να αναδεικνύουν το μοναδικό τους ταλέντο.
Μία μικρή ιεροτελεστία αποτελεί το "Bursting Out" για όλους εκείνους που ήσαν τυχεροί και είδαν την μπάντα εκείνη τη περίοδο.
Πρόκειται για μία εκπληκτική κυκλοφορία και ευτυχώς που οι JETHRO TULL ήρθαν έστω και αργότερα στη χώρα μας και καταφέραμε να τους δούμε ζωντανά σε καλή κατάσταση.
Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε το 1990 με bonus tracks και το 2004 σε remastered έκδοση.

TRACK LISTING:
1) Ιntroduction,
2) No Lullaby,
3) Sweet Dream,
4) Skating Away on the Thin Ice of the New Day,
5) Jack in the Green,
6) One Brown Mouse,
7) A New Day Yesterday,
8) Flute Improvisation / God Rest Ye Merry Gentlemen / Bourée,
9) Songs from the Wood,
10) Thick as Brick,
11)  Ιntroduction,
12) Hunting Girl,
13) Too Old To Rock n’ Roll too Young to Die,
14) Conundrum,
15) Minstrel in the Gallery,
16) Cross-Eyed Marry,
17) Quatrain,
18) Αqualung,
19) Locomotive Breath,
20) Τhe Dambusters March

ΜΕΛΗ
Ian Anderson (φωνή, φλάουτο, κιθάρα)
Martin Barre (κιθάρα, μαντολίνο)
John Evan (πιάνο)
Barriemore Barlow (ντραμς)
David Palmer (συνθεσαιζερ)
John Glascock (μπάσο)

Φώτης Μελέτης

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα για να ολοκληρώσουν την “καταστροφή”!

GAGARIN 205 LIVE MUSIC SPACE
ΣABBATO 13 IOYNIOY 2020

H.E.A.T. IS BACK!

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα
για να ολοκληρώσουν την “καταστροφή”!

Με καινούριο album και ξέροντας, πλέον, τι να περιμένουν από το ελληνικό κοινό, οι H.E.A.T. θα βρίσκονται ξανά στο Gagarin το Σάββατο 13 Ιουνίου για να επαναλάβουν το απίστευτο show που παρουσίασαν τον περασμένο Μάιο, για να αποτελειώσουν όλους όσοι είχαν έρθει πέρυσι, και όλους όσοι έκαναν το λάθος να χάσουν την μοναδική εκείνη συναυλία.

Η.Ε.Α.Τ. Live in Athens 2020
Gagarin 205 Live Music Space
Σάββατο 13 Ιουνίου, 2020
Η προπώληση ξεκίνησε στο 123tickets.gr!
H ημερομηνία διάθεσης εισιτηρίων στα φυσικά σημεία θα ανακοινωθεί άμεσα.
Όλα τα σημεία προπώλησης θα διαθέτουν χάρτινα συλλεκτικά εισιτήρια

Τιμές Εισιτηρίων: 28€ (Early Bird), 30€, 32€ (box office)
 
#HEATisback #AthensHeat #TheHeatIsOn #FeelTheHeat

Οι SILVER R.I.S.C και Flying Mercury στο CROW Live Stage

Οι SILVER R.I.S.C. μια από τις πιο εμβληματικές ελληνικές μπάντες των 90’s έχουν επιστρέψει.

Silver RISC & Flying Mercury - Live at the CROW Live Stage
“Two Bands – One Show!”
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020 /The CROW LIVE STAGE
Οι SILVER R.I.S.C. μια από τις πιο εμβληματικές ελληνικές μπάντες των 90’s έχουν επιστρέψει.
Δημιουργήθηκαν το 1989 και ανήκαν μαζί με άλλα κορυφαία συγκροτήματα εκείνης της περιόδου, όπως οι Divorce, οι Speedfire, οι Velvet Gang, οι Acid Death, οι Piranha και πολλοί άλλοι, στην ανεξάρτητη Ελληνική δισκογραφική εταιρεία ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ Records όπου ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν σε βινύλιο το 1993 το πρώτο album τους με τίτλο «Anything she does», σε παραγωγή δική τους και του George Osmak (Joze Ozzmak). Ένα album που θεωρείται συλλεκτικό, και περιελάμβανε 10 τραγούδια γεμάτα δύναμη, μελωδία και ένταση. Ο ήχος τους εμπνευσμένος από συγκροτήματα όπως οι Whitesnake, οι Van Halen, o Rory Gallagher, οι Mr.Big, οι Bon Jovi, αλλά και ο Keziah Jones, o Eric Clapton κ.α.
Κατάφεραν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο ελληνικό κοινό της δεκαετίας του ’90 μέσα από πολλές συναυλίες, παρουσιάσεις και συνεντεύξεις στα media. Πολλά ελληνικά και ξένα μουσικά περιοδικά (Metal Hammer, Rock Power, Ποπ και Ροκ κ.α), καθώς και ραδιοφωνικοί σταθμοί έστρεψαν την προσοχή τους στο νεανικό εκείνο group. Τόσο στο studio, όσο και στα live ο ήχος της μπάντας εντυπωσίασε πολλούς fans. Η δυναμική τους και η ενέργεια τους πάνω στη σκηνή σε συνδυασμό με την εκτελεστική τους δεξιοτεχνία και τις ευρηματικές συνθέσεις τους, τους καθιέρωσαν σαν ένα από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα. Εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα και καλύτερα Clubs και Festivals εντός και εκτός Αθήνας (ΡΟΔΟΝ, ΑΓΚΑΘΙ, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Αν Club, Renegate κ.α)

Το 2003, η Ελληνική δισκογραφική εταιρεία UNISOUND ζήτησε και πήρε την άδεια από την μπάντα να κυκλοφορήσει το «Anything she does» σε μορφή CD και το διένειμε παγκόσμια.

Τον Μάιο του 2019  oι SILVER R.I.S.C έκαναν ένα δυναμικό comeback μετά από 25 χρόνια απουσίας, προβάλλοντας πάνω στη σκηνή μια ενέργεια και μια ζωντάνια που ποτέ δεν έχασαν, ενώ τον Οκτώβριο του 2019 έπαιξαν μαζί με τους Σουηδούς BULLET.  Ήδη ηχογραφούν νέο υλικό.
Παρακολουθήστε εδώ το νέο τραγoύδι των Silver R.I.S.C
Evil Ways – Silver R.I.S.C [Lyric Video] – new release

Σε αυτήν την 3η κατά σειρά εμφάνιση της νέας τους περιόδου, θα παίξουν κομμάτια τόσο από τη δισκογραφική τους δουλειά όσο και πολλά ακυκλοφόρητα.

-Δημήτρης Γασπαράτος - Κιθάρα, Φωνητικά
-Σπύρος Φουσέκης - Κιθάρα
-Δημήτρης Μαρκόπουλος - Μπάσο
-Αντώνης Βενιέρης - Ντραμς

Οι SILVER R.I.S.C  στο You Tube
Οι SILVER R.I.S.C  στο Facebook



Μαζί τους στη σκηνή του The CROW CLUB οι Flying Mercury, το σχήμα που σαν κιθαρίστα συναντάμε ξανά τον Σπύρο Φουσέκη.

Οι Flying Mercury δημιουργήθηκαν το 2011 με όραμα και πάθος για το Hard Rock & Classic Rock κυρίως της περιόδου των 70’s- 80’s με αναφορές στο AOR, καθώς και στο σύγχρονο Hard Rock από τη Σκανδιναβία.
Αρκετές live εμφανίσεις και η δημιουργία αρκετών συνθέσεων από τη μπάντα άνοιξαν τον δρόμο για την πρώτη κυκλοφορία του σχήματος τον Ιούνιο του 2015 με τίτλο Love is a Mystery.

H μπάντα ετοιμάζει τη νέα της δισκογραφική δουλειά, ενώ έχουν κλειστεί ημερομηνίες για live εμφανίσεις μέσα στο 2020.

-Γιάννης Καλύβας – Τραγούδι, ακουστική κιθάρα
-Σπύρος Φουσέκης - Κιθάρα
-Γιώργος Γεωργίου – Πλήκτρα
-Γιώργος Βάλβης – Μπάσο
-Πέτρος Παπαπέτρου – Ντραμς

Οι Flying Mercury  στο Facebook

Οι Flying Mercury  στο You Tube

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020 στο The CROW LIVE STAGE (Σινώπης 27, Αθήνα)
Έναρξη 22:00
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:30
Εισιτήριο στο ταμείο 10€

Eclipse: ''Paradigm"

Έβδομη δισκογραφική δουλειά για τους Σουηδούς Eclipse, οι οποίοι κι αυτή την φορά θέλουν να μας τρελάνουν. To ''Paradigm'' έχει κυκλοφορήσει εδώ και λίγους μήνες σχεδόν και δε περνά μέρα που να μην ακούσω έστω και ένα τραγούδι. Υπήρχαν δείγματα μεγάλου συγκροτήματος από τα δυο προηγούμενα άλμπουμ αλλά εδώ οι Σουηδοί μπαίνουν στο πάνθεον.

Το άλμπουμ της χρονιάς Κυρίες και Κύριοι (μετά το Western Stars του αφεντικού ,που δε συγκρίνεται με κανένα).
Το "Paradigm" ξεκινά με το ''Viva la victoria'' όπου δείχνει τις διαθέσεις των Σουηδών ώστε να κατακτήσουν τη κορυφή. Ακολουθεί το "Mary Leigh'' όπου θα μπορούσε να είναι και τραγούδι eurovision , το οποίο θα μας έκανε υπερήφανους εμάς τους "σκληρούς" ροκάδες.
Το ''Blood wants Blood '' είναι από τα πιο ώριμα κομμάτια τους άλμπουμ ,με υπέροχη μελωδία και καταπληκτικούς στίχους ενώ το ''Shelter me '' χαμηλώνει την ένταση αλλά αυτό το ρεφρέν σε πετά στο διάστημα!
Ακολουθεί ο ύμνος ''United'', γηπεδικό τραγούδι που μόνο μεγάλες μπάντες γράφουν. Θα μπορούσε να είναι ύμνος για ολόκληρο το ιδίωμα και ειλικρινά όποτε το ακούω ανατριχιάζω.
Με μεγάλη ταχύτητα έρχεται το ''Delirious'' το οποίο ξεκινά με ένα όμορφο κιθαριστικό μέρος, υπέροχο σόλο και το ρεφρέν για άλλη μια φορά σου κολλά στο μυαλό.
Το ''When The Winter Εnds '' ίσως είναι το πιο pop κομμάτι, όμορφο και ταξιδιάρικο και ραδιοφωνικό (γιατί τα υπόλοιπα τι είναι Uα μου πείτε).
Το "38 or 44'' είναι το πιο σκοτεινό και βαρύ κομμάτι του δίσκου ενώ στο ίδιο μοτίβο κινείται και το ''Never Gonna Be Like You''. Ποιος θα πίστευε ότι το καλύτερο κομμάτι θα είναι το δέκατο.
Το ''Masquerade'' τα έχει όλα, απλά και λιτά και ας μιλούν κάποιοι για αντιγραφές.
Όταν η έμπνευσή σου βρίσκεται στο Ζενίθ,ακόμα και το 11ο τραγούδι σου είναι κορυφαίο.
Το ''Take me home'' προκαλεί συγκίνηση και νοσταλγία με τα drums να σου τρυπούν τη ψυχή από την ένταση και κάθε λέξη του Erik Mårtensson τσακίζει κόκαλα.

Το άλμπουμ της χρονιάς Κυρίες και Κύριοι (μετά το Western Stars του αφεντικού που δε συγκρίνεται με κανένα).

Γιάννης Γιουρτζάκης

Νoely Rayn: "Perfect is not Enough"

Είναι αλήθεια πως είχα ακούσει διάσπαρτα τραγούδια στην πρωτόλεια μορφή τους εδώ και πολλούς μήνες και μετανιώνω που εργασίες, ασθένειες και η καθημερινότητα μου στέρησαν την ευκαιρία να παρακολουθήσω πρόβες της μπάντας λίγο πριν και μετά την κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής τους δημιουργίας.

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω την κριτική παρουσίαση έχοντας ακούσει τις συνθέσεις (όσες τελικά αποφάσισε η μπάντα.) ζωντανά στην συναυλία που έδωσε σχετικά πρόσφατα η μπάντα στο Fuzz Club μαζί με τους επίσης εξαιρετικούς Cellar Stone και Sl Theory.
Πάντοτε, το συγκρότημα που δημιουργήθηκε  από το ''Thin Lizzy fan club'', έδινε το απώτατο των μουσικών, άψογων και καλοπροβαρισμένων ικανοτήτων και του πάθους των μουσικών που την απαρτίζουν, για τη μουσική.
Έπειτα λοιπόν από ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που έγινε sold out, οι μελωδικοί NOELY RAYN επέστρεψαν δημιουργώντας το ''Perfect Is Not Enough'', που από τον τίτλο θέτει τις φιλοδοξίες της μπάντας ώστε ο νέος δίσκος να είναι περισσότερο περίτεχνος, αψεγάδιαστος και πολυποίκιλος από ό,τι ο προηγούμενος.
Το κλασικότροπο μελωδικό hard rock τους το σεξτέτο το εμπλουτίζει με διάφορες μουσικές επιρροές και δημιουργεί ένα δίσκο πιασάρικο συνάμα όσο και μελωδικότατο.
Σίγουρα, η μουσική επιρροή τους είναι τα γνήσια τέκνα της Ιρλανδικής γης (Phil Lynnot, Gary Moore) αλλά το ευτύχημα που τους τοποθετεί πλέον στις σπουδαίες ευρωπαϊκού επιπέδου μπάντες είναι ότι η  ταυτότητα τους η προσωπική, είναι πλέον διάχυτη παντού.
Οι Noely Rayn, δημιουργούν τις μουσικές τους δημιουργίες, με διπλή κιθαριστική παρουσία από τους ''μουσικούς Διόσκουρους'' Πάνο Παπαπέτρο και  τον Γιάννη Σίννη, συγκλονιστικούς όπως πάντοτε σε κιθαριστικά  ντελίριο και επιπλέον με έξοχες δόσεις μελωδικών αρμονικών ενορχηστρώσεων  με εμφανέστατες πινελιές παλιού καλού AOR.

Αξιοσημείωτη επίσης είναι η πρόοδος στην παραγωγή καθώς και στις ενορχηστρώσεις γεγονός που είναι εμφανές με την σύνθεση που ανοίγει το δίσκο, ''No More Restless Feelings'', ''πλουσιότατη'' σύνθεση σε περίτεχνη ενορχήστρωση και μουσικότητα απαράμιλλη.
Η κλασικότροπη AOR επιρροή της μπάντας ξεκάθαρη στο ''World of Liars'', με το μελωδικοροκάδικο ''Try to Survive'' να έχει όλα τα στοιχεία του αμερικάνικου μελωδικού hard n heavy.
Η πανέμορφη ''μεταχείριση'' του AOR  στο  ''Broken Windows'' είναι μοναδική, ενώ το ''Bleeding’'' έχει το ''κατιτίς'' του από την πανέμορφη σκανδιναβική μελωδική hard rock σκηνή.
Οι επιδράσεις από τα λατρεμένα '80ς και το ''αρενικό'' πνεύμα  του rock n’ roll ολούθε στο ''69 Hours'' με τις κιθάρες να ''παρτάρουν'' ασύστολα. Συναντάμε περιχαρείς και πάλι το US hard ‘n heavy ύφος  του μελωδικού rock στο ''Waiting for a Magic Sign'' και πολύ μας ευαρεστεί.
Με το ''Driving Home'' η μπάντα μεταλλάσσεται για μία ακόμη φορά και παρουσιάζει  μία  ραδιο-φιλική σύνθεση που μου θυμίζει χρόνια όπου φίλοι και εγώ ως ραδιοερασιτέχνες παρουσιάζαμε ανάλογες εκπομπές, με την παρουσία της Βίκης Αρχοντούλη (από παλιές καλές και αγαπημένες εποχές…) να δίνει διαφορετικό ''χρώμα'' στην σύνθεση, ενώ το ''Lost & Found'' που ακολουθεί θέλει τους Noely Rayn να αποτίουν ''φόρο τιμής'' στους πολυαγαπημένους Toto  και ιδιαίτατα στον Lukather.
Το ομότιτλο ''Perfect Is Not Enough'' είναι μία midtempo tune με πολυποίκιλα ακούσματα στα μουσικά όργανα και ένα δυναμικότατο δεύτερο μέρος με πλήθος AOR στοιχείων από τα μελωδικότατα τέλη των '80ς.
Για το κλείσιμο του δίσκου η μπάντα μας παρουσιάζει μία σύνθεση με  proggy πινελιές ημιμπαλαντοειδούς μορφής, το εξαιρετικής μουσικότητας ''The Bitter Truth'', μία περίτεχνη σύνθεση ύφους και μουσικής πλοκής πάλι αλά Toto και με ένα ''θανατερό'' σολάρισμα κιθάρας.
Πιστεύω ακράδαντα πλέον και μετά από πολλαπλές ακροάσεις, πως το ''Perfect Is Not Enough'' είναι καλύτερο από την προηγούμενη κυκλοφορία-που ήταν επίσης εξαιρετική-  καθώς η μπάντα των Noely Rayn έχει αποφύγει σχεδόν κάθε μουσική κοινοτυπία που την συνδέει και την συγκρίνει με το παρελθόν των –ομολογουμένως επιτυχημένων και άριστων διασκευών- και παρουσιάζει ατόφια τη μουσικότητα και την συνθετική ικανότητα των μελών της.
Μελωδικότατο σε όλη την μουσική πορεία του, εντυπωσιακό σε εξέλιξη συνθέσεων είναι ο κατάλληλος σύντροφος για όλους τους κλασικοροκάδες που έχουν εντρυφήσει και στον μελωδικό ήχο.
Το λάτρεψα ήδη και ανυπομονώ ήδη για την συνέχεια.

Νότης ''Try to Survive'' Γκιλλανίδης

Work Of Art: "Exhibits"

Και οι δισκάρες από την σκανδιναβική χερσόνησο έρχονται με το ''έλκηθρο του Αι Βασίλη'' για μία ''πρώιμη'' πρωτοχρονιά ή και για να προλάβουν την είσοδο τους στην λίστα με τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς που κλείνει…

Έπειτα από τέσσερα χρόνια οι ''σουηδοAOR γίγαντες 'Work Of Art επιστρέφουν (επιτέλους!!!) με νέα κυκλοφορία, το εκπληκτικό ''Exhibits''. Τουλάχιστον είχαμε την χαρά να ακούσουμε στα  2018, το ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστα της μπάντας Robert Sall να κυκλοφορεί το νέο  W.E.T. άλμπουμ και έπειτα σε συνεργασία με τον εκπληκτικό τραγουδιστή των FM, Steve Overland,  να κυκλοφορούν τον σπουδαίο δίσκο  'Groudbreaker''.
Το ''Exhibits'' είναι ακόμη μία φορά δημιουργικός ''καρπός'' των  Sall του τραγουδιστή Lars Safsund και του ντράμερ  Herman Furin. Στο μπάσο και τα πλήκτρα εμφανίζονται σπουδαίοι μουσικοί με προεξάρχοντα, στα πλήκτρα,  τον Αμερικανό  Vince DiCola, παγκόσμια γνωστό για την καταπληκτική δουλειά του στη μουσική επένδυση δύο αξέχαστων ταινιών, του ''Staying Alive'' και του ''Rocky IV''.Ο  DiCola συμβάλλει με τα εκπληκτικά του πλήκτρα στην εξαιρετική σύνθεση  παλιομοδίτικου ύφους 80ς,''This Isn't Love''.
Οι Work Of Art στο δίσκο αυτό προσφέρουν ηχητικά κλασσικότροπο  AOR-μελωδικό  rock με πινελιές καλοδεχούμενου και ευάκουστου Westcoast, συνδυάζοντας  τα ''μεταξένια'' φωνητικά του Safund  και τη δεξιοτεχνία του Sall στις κιθαρ-ωδίες.  Σπουδαίες συνθέσεις πρώτης γραμμής είναι  τα ''Be The Believer'', το ''ταξιδιάρικο'', ''Another Night'' και το προσωπικά λατρεμένο με πλούσια στοιχεία  παλιομοδίτικης πλούσιας μουσικότητας,  ''Let Me Dream''.
Επίσης εξαιρετικά είναι τα ''Misguided Love'', ''Come Home'', '' Destined To Survive'' που βρίθουν από εύρυθμο και δεξιοτεχνικό μελωδικό rock . Υπάρχουν και οι εξαιρετικές συνθέσεις που κινούνται στα όρια  του  hard rock όπως το ξεσηκωτικό ''Be The Believer''.
Ευέλικτες  και μονίμως υπαινικτικές  κιθάρες στα μελωδικότατα ''Gotta Get Out''  και  ''What You Want From Me'' (σας θυμίσουν Eddie Van Halen μόλις ακούσετε την εισαγωγή…) πριν καταλήξουν σε αμιγώς συναυλιακούς ύμνους.
Ο Sall με την κιθάρα του στο ''Scars To Prove It''  ακροβατεί επιδέξια και μας αρέσει πολύ  μεταξύ  rock και  funk μουσικών φράσεων. Στις δε τρεις συνθέσεις,  ''This Ain't Love'', ''Come Home'', ''What You Want From Me'' είναι τόσο έντονη η παρουσία των καλεσμένων στα πλήκτρα που οι συνθέσεις  κυριολεκτικά ''απογειώνονται''.
Ουσιαστικά, το ''Exhibits" είναι όλα όσα ο ρέκτης της μελωδικοαορο κατάστασης προσμένει: πιασάρικο, άκρως διασκεδαστικό, συναυλιακά δημιουργημένο, κλασσικότροπο AOR rock.
Αφεθείτε ελεύθερα!!!!

Νότης '' Let Me Dream'' Γκιλλανίδης