H ατελείωτη....τελειότητα των U.K.

Ένα από τα ενδιαφέροντα γκρουπ στα τέλη περίπου της δεκαετίας του '70, ήταν και το Βρετανικό σούπερ γκρουπ των U.K.

Την εποχή ακριβώς που το πανκ κυριαρχούσε παντού, τέσσερις εξαιρετικοί μουσικοί αφοσιώθηκαν σε ένα εγχείρημα βραχύβιο μεν, το οποίο όμως μας άφησε μερικές σπουδαίες συνθέσεις και δύο θαυμάσια άλμπουμ.

Την μπάντα αποτελούσαν αρχικά, ο ιδιοφυής και ευφάνταστος βιρτουόζος κιθαρίστας Allan Holdsworth, ο οποίος ήδη είχε δημιουργήσει ένα καλό όνομα στην πιάτσα τόσο από τα πρωτοποριακά σόλο άλμπουμ αλλά και από τις συμμετοχές σε μπάντες όπως οι Tempest και οι Soft Machine.

Ο βιολινίστας και κημπορντίστας Eddie Jobson (Curved Air, Roxy Music, Frank Zappa), ο μπασίστας και τραγουδιστής John Wetton (King Crimson, Family, Bryan Ferry, Uriah Heep) και ο ντράμερ Bill Bruford (Υes, King Crimson). Όπως καταλαβαίνετε όλοι αυτοί είχαν ήδη ηχογραφήσει και συνεργαστεί με κολοσσούς του prog-rock και είχαν αρκετή πείρα με τον συγκεκριμένο ήχο.

H περιπέτεια των U.K. ξεκίνησε από την γνωριμία των John Wetton και Bill Bruford την περίοδο που έπαιζαν μαζί στους King Crimson. Μετά την διάλυση τους, οι δύο μουσικοί τον Σεπτέμβριο του 1976 αποφάσισαν να συνεργαστούν με τον κημπορντίστα Rick Wakeman (Yes), όμως η δισκογραφική "A & M Records" δεν άφηνε τον Rick Wakeman να συμμετέχει στο νέο υπό ίδρυση γκρουπ.

Απογοητευμένοι οι Bruford και Wetton από την αρνητική εξέλιξη με τον R.Wakeman, πλησιάζουν τον κιθαρίστα Robert Fripp ώστε να επαναδραστηριοποιήσει τους King Crimson δεχόμενοι όμως νέα απόρριψη.

Χωρίς να το βάζουν κάτω, οι δύο μουσικοί συμφωνούν να φέρει ο καθένας τους από ένα μέλος στο υπό σύσταση γκρουπ με συνέπεια ο J.Wetton να φέρει πρώτος τον πληκτρά και βιολιστή Eddie Jobson, τον οποίο ο Wetton ήξερε από την συνεργασία του με τους Roxy Music το 1976  και παράλληλα τον "κλέβει" από τον Frank Zappa. Ο Β. Bruford με την σειρά του προσλαμβάνει τον κιθαρίστα Allan Holdsworth  που είχε παίξει κιθάρα στο σόλο άλμπουμ του Bruford  (ηχογραφημένο 1977) με τίτλο "Feel Good To Me".

 

Το νέο σούπερ γκρουπ είναι πλέον γεγονός, οι ηχογραφήσεις ξεκινούν αμέσως και τον Μάρτιο του 1978 κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους ομότιτλο άλμπουμ και παράλληλα πραγματοποιούν και δύο περιοδείες στις ΗΠΑ. Οι πωλήσεις είναι αρκετά ικανοποιητικές αφού ξεπερνούν τις 250 χιλιάδες αντίτυπα. O prog ήχος των U.K. συνέπεσε με την εισαγωγή του "Yamaha CS-80" synthesizer και το όργανο έγινε βασικό κομμάτι του ξεχωριστού ήχου τους. To πάντρεμα progressive-rock και jazz-fusion ήταν αρκετά ενδιαφέρον αφού το κυρίως συνθετικό δίδυμο Jobson και Wetton μας χαρίζουν  ιδιαίτερες και συναρπαστικές συνθέσεις που έκαναν το συγκεκριμένο δίσκο να θεωρείται ακόμη και σήμερα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών για το progressive rock.

To άλμπουμ ξεκινά με μία υπέροχη τριλογία "Ιn The Dead of Night", "By The Light of Day" και "Presto Vivace and Reprise" με τα πλήκτρα να κυριαρχούν και να συνοδεύονται με τα μοναδικά φωνητικά του J. Wetton. Στo "Thirty Years" ο κιθαρίστας Allan Holdsworth κάνει τα μαγικά του ενώ το "Alaska" είναι μία μυστηριακή -σκοτεινή σύνθεση του Jobson κάτι που δεν συμβαίνει με το "Time To Kill" στο οποίο το ηλεκτρικό βιολί κάνει ένα εκπληκτικό σόλο.
Το άλμπουμ κλείνει με το "Nevermore" που ακούγεται αρκετά φευγάτο με τα αριστουργηματικά σόλα μεταξύ Jobson και Holdsworth να δημιουργούν μία μοναδική prog πανδαισία ενώ το επτάλεπτο "Mental Medication" απλά επιβεβαιώνει το συνθετικό και εκτελεστικό μεγαλείο των U.K. 
Εμπνευσμένες μπασογραμμές, μανιακά με την ακρίβεια ντραμς ανακατεύονται με παρανοικά jazz κιθαριστικά παιξίματα και όλα αυτά σκορπίζονται στο χάος της τελειότητα πλήκτρων και βιολιού με την ενορχήστρωση να μας αφήνει άφωνους ακόμη και σήμερα. Παρότι το άλμπουμ πήρε εξαιρετικές κριτικές και είχε την αποδοχή του κοινού, τα εσωτερικά προβλήματα ανάμεσα στα μέλη της μπάντας είχαν ήδη ξεκινήσει αφού οι 4 προσωπικότητες ήταν πολύ ισχυρές και χαρισματικές και επηρέασαν τόσο αρνητικά αλλά και εν μέρει θετικά την εξέλιξη των U.K.

Συγκεκριμένα προέκυψαν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στον Α. Holdsworth με τους Wetton και Jobson με αποτέλεσμα  να αποχωρήσει ο θαυμάσιος κιθαρίστας αλλά μαζί του έφυγε και ο Β. Bruford ως πράξη αλληλεγγύης αφού εκείνος τον είχε φέρει στους U.K.

Το γκρουπ όμως δεν σταμάτησε να ηχογραφεί νέο υλικό αν και υπήρχε αρκετό από τον πρώτο δίσκο και τον Μάρτιο του 1979 κυκλοφορεί το δεύτερο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ του με τίτλο "Danger Money" και με νέο μέλος στην σύνθεση του.
Στα τύμπανα είναι πλέον ο Terry Bozzio (Frank Zappa) ενώ η θέση του κιθαρίστα έμεινε κενή και οι U.K. ως τρίο πλέον περιοδεύουν ξανά στις ΗΠΑ παρέα με τους Jethro Tull.

Οι νέες συνθέσεις των U.K. είναι ένα εκρηκτικό μίγμα αποτελούμενες από καταιγιστικές  aor- prog συνθέσεις με κορυφαίο τα "Caesar's Palace Blues" και "Nothing to Lose". Ο δίσκος φυσικά δεν άρεσε στους κολλημένους κριτικούς του art-rock  όμως μετά από τόσες δεκαετίες  πιστεύω ότι τις prog συνθέσεις του "Danger Money", οι UK τις έντυσαν άψογα με τις πιο προχωρημένες aor μελωδίες της εποχής και όλα αυτά χωρίς κιθαρίστα!!!.

Άλλωστε τόσο το αρχικό ομότιτλο κομμάτι όσο και το επιβλητικό "Carrying No Cross" αποδεικνύουν ότι μπορούν παράλληλα να συνυπάρχουν ο ακούραστος περφεξιονισμός και ο δυναμικός προοδευτικός ήχος.

Η ποπ σύνθεση "Rendezvous 6:02" ξεδιπλώνει μία άλλη μελωδική πλευρά του σχήματος ενώ το "The Only Thing She Needs" επαναφέρει την ορμητικότητα των U.K. με τον Terry Bozzio να κάνει πραγματικά όργια, τον Eddie Jobson να νομίζεις ότι παίζει πέντε όργανα μαζί και τον Wetton να βάζει τα θεμέλια για τα έπη που θα έγραφε λίγα χρόνια αργότερα με τους Asia!
 

Μετά από μια τελική ευρωπαϊκή περιοδεία τον Δεκέμβριο του 1979, και παρά τα σχέδια για την καταγραφή ενός νέου άλμπουμ τον Μάρτιο του 1980, οι U.K. ρίχνουν την αυλαία καθώς οι Jobson και Wetton είχαν διαφορετικές ιδέες για το πώς πρέπει να εξελιχθεί η μπάντα.
Ο Jobson ήθελε μία πιο prog κατεύθυνση του σχήματος ενώ ο Wetton επιθυμούσε συνθέσεις να θυμίζουν πιο πολύ "τραγούδια" με λιγότερη χρονική διάρκεια.

Πολύ αργότερα έγινε μία αποτυχημένη απόπειρα  επανένωσης των U.K. ειδικά από το 1995 έως το 1998, όταν Jobson και ο Wetton συνεργάστηκαν ξανά σε ένα προτεινόμενο άλμπουμ επανένωσης, με την βοήθεια των Bruford, Tony Levin, Steve Hackett και Francis Dunnery και θα έφερνε τον τίτλο "The Legacy". Τελικά τα κομμάτια που ηχογράφησαν δεν κυκλοφόρησαν σε δίσκο  αλλά μετά από καιρό τρεις συνθέσεις από εκείνες τις ηχογραφήσεις βρέθηκαν σε μια συλλογή της βουλγαρικής χορωδίας γυναικών που διοργάνωσε ο Jobson!!!

Τον Απρίλιο του 2011 οι U.K. επανενώνονται για τρεις εμφανίσεις στην Ιαπωνία όπου εκτός των Jobson και Wetton το σχήμα συμπληρώνουν ο τζαζίστας κιθαρίστας Alex Machacek και ο ντράμερ Marco Minnemann (The Aristocrats). To 2013 κυκλοφορούν  από τις συγκεκριμένες εμφανίσεις το "Reunion – Live in Tokyo" σε cd/dvd.

Επιπρόσθετα περιλαμβάνει και την εκτέλεση του τραγουδιού "Nevermore"  το οποίο έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά στην ιστορία της μπάντας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2009 είχε προηγηθεί μία άτυπη  επανασύνδεση στην Πολωνία υπό το πρίσμα του project με τίτλο  U-Z Project, με τρεις live εμφανίσεις και κυκλοφόρησε με τίτλο "Ultimate Zero Tour – Live".

 

Υ.Γ.: Οφείλουμε να προσθέσουμε ότι έχει κυκλοφορήσει το 2015 και το live album με τίτλο "Curtain Call" ηχογραφημένο κι αυτό στην Ιαπωνία, τον Νοέμβριο του 2013. Τέλος το 1999 κυκλοφόρησε το "Live in Boston" από την σειρά "Concert Classics, Vol. 4" που περιλαμβάνει την εξαιρετική συναυλία που έδωσε η μπάντα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1978 στην Βοστόνη με την αρχική της σύνθεση.

 

Φώτης Μελέτης

Πίστη, Χριστός και Rock 'n Roll !!!

Αντί κάποιου μακροσκελή προλόγου επέλεξα να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από την συνέντευξη που έδωσε πριν μερικά χρόνια ένας από τους καινούργιους και πιο εμπνευσμένους ροκ δημιουργούς των τελευταίων ετών, ο Αμερικανός Jonathan Jackson.

Η συνέντευξη δόθηκε στην Πεμπτουσία και εξηγεί με τον δικό του τρόπο τα περί μουσικής και πίστης.

«Νομίζω ότι ο στόχος στη μουσική, όπως είχε πει ο Bob Dylan, η υψηλότερη μορφή τραγουδιού είναι η προσευχή. Και το πιστεύω αυτό. Και ο Bob Dylan και ο Bono και μερικοί άλλοι καλλιτέχνες, είπαν ότι τα καλύτερα μουσικά κομμάτια μας δεν είναι γραμμένα από εμάς, εμείς απλά τα ανακαλύψαμε, αυτά ήταν ήδη γραμμένα, και εμείς απλά τα ανακαλύψαμε. Οπότε έχουμε μία σχέση με το Θεό, ο οποίος «περπατά στο δωμάτιο» κατά κάποιο τρόπο, για να δημιουργηθεί κάτι το οποίο θα έχει πραγματική αξία. Η προσευχή για εμένα, στους στίχους και στη μουσική, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα, για να υπάρξει ένα είδος θεραπείας, ένα είδος αφύπνισης και πόθου για το Θεό.
Συνεπώς, η μουσική αυτή δεν είναι γραμμένη μόνο για Χριστιανούς, αλλά είναι για τον καθένα, και θέλω η μουσική και οι στίχοι μου να μιλούν στους ανθρώπους ανεξάρτητα με το πού βρίσκονται.
Και κλείνοντας ο Jonathn Jackson τονίζει ότι: "Το είδος της μουσικής που παίζουμε είναι φτιαγμένο για τον κόσμο. Προσπαθούμε να είμαστε στο σωστό δρόμο και να τραβούμε τον κόσμο σ’ αυτόν, χωρίς να κάνουμε κήρυγμα, αλλά με το να τον εμπνέουμε και να τον οδηγούμε… στον χώρο της καλοσύνης, της ευσπλαχνίας και της αγάπης».
Παρακάτω παραθέτουμε μία σειρά τραγουδιών, που έχουν καθαρά χριστιανικό περιεχόμενο ερμηνευμένα από σημαντικούς ροκ καλλιτέχνες. Είναι νομίζω το καλύτερο φάρμακο στο σκοτάδι των ημερών που ζούμε...
 

 

Kerry Livgren/AD: Portrait II (remake)

Αlbum: "Prime Mover" (1988)

O Kerry Allen Livgren, ήταν μία από τις ηγετικές προσωπικότητες των Kansas, ο οποίος μαζί τους, ηχογράφησε όλα τα κλασσικά τους άλμπουμ. Το 1983 αποχωρεί από την θρυλική μπάντα και σχηματίζει τους A.D. και με δηλωμένη την αγάπη του στην χριστιανική πίστη διασκευάζει ή καλύτερα ξανά-ηχογραφεί με διαφορετικούς στίχους και με κύριο θέμα τον Χριστό, το υπέροχο "Portrait (He Knew)" που βρίσκεται στο άλμπουμ των Kansas με τίτλο "Point of Know Return" (1977).
 

 

Triumph: "Fight the Good Fight"

Αlbum:  "Allied Forces" (1981)

Oι Καναδοί hard rockers, δεν είχαν σχεδόν ποτέ αναφορές σε θέματα πίστης και θρησκείας αλλά ακολουθούσαν "ευλαβικά" την ροκ πορεία τους. Στο πέμπτο άλμπουμ τους, υπάρχει το εξαιρετικό "Fight the Good Fight" που έχει αναφορές από την Βίβλο και για τα θετικά μηνύματα που στέλνει προς όλους τους ανθρώπους. Άλλωστε και ο τίτλος του κομματιού είναι σαφής και αναδεικνύεται  αριστουργηματικά από το δυναμικό του ρεφρέν.

 

 

Black Sabbath: "After Forever"

Αlbum: "Master of Reality" (1971)

Οι πατέρες της heavy metal μουσικής στα πρώτα βήματα τους λόγω του "σκοτεινού" και βαρύ ήχου τους είχαν κατηγορηθεί ότι προβάλλουν αρνητικά μηνύματα σε σημείο, ότι προωθούσαν τον σατανισμό. Η συγκεκριμένη σύνθεση ήταν μία αποστομωτική απάντησε προς όλους αυτούς που υποκριτικά τους κατηγορούσαν ειδικά τα πρώτα χρόνια της διαδρομής τους. Προς ενημέρωση για τους κακοπροαίρετους, τόσο ο Geezer Butler αλλά και ο Tonni Iommi δηλώνουν πιστοί καθολικοί.

 

Bruce Springsteen: “Jesus Was An Only Son”

Αlbum: "Devils & Dust" (2005)

Στο 13ο άλμπουμ του Boss, υπάρχει μία όμορφη ήρεμη σύνθεση, όπου αφηγείται συνοπτικά το θείο δράμα του Χριστού. Ουσιαστικά είναι ένας μικρός θρησκευτικός ύμνος που έχει ορισμένα gospel στοιχεία ενώ συνθετικά ακολουθεί τα δύο προηγούμενα ακουστικά άλμπουμ "Nebraska" και "The Ghost of Tom Joad".

 

 

Van Morrison: "Whenever God Shines His Light"

Album: "Avalon Sunset" (1989)

Ο Βορειοιρλανδός δημιουργός και τραγουδιστής σε αυτό το κομμάτι σύμφωνα με τους κριτικούς της εποχής κάνει "ομολογία πίστεως" και δηλώνει με τον δικό του ποιητικό τρόπο την πίστη του προς τον Θεό. Το κομμάτι για την ιστορία έγινε ντουέτο με το Cliff Richard και έφτασε μέχρι το νο 20 των Αγγλικών τσαρτ.
 

 

Led Zeppelin: "In My Time Of Dying"

Αlbum: "Physical Graffiti" (1976)

Το θρυλικό κουαρτέτο είχε αναφορές σε αποκρυφιστικά σύμβολα ενώ κυρίως η ζωή και οι δηλώσεις του Jimmy Page δεν παρέπεμπαν σε κάτι χριστιανικό. Η επιλογή του συγκεκριμένου παραδοσιακού κομματιού (μουσικής Ευαγγελίου και με τίτλο "Jesus Make Up My Bed Bed).  εκπλήσσει, μιας και είναι ένας άτυπος ύμνος προς τον Ιησού επηρεασμένος από τον ψαλμό 41:3 της Βίβλου.

 

Violent Femmes: “Jesus Walking On The Water”

Album: "Hallowed Ground" (1984)

Παρότι στην μπάντα ο τραγουδιστής Gordon Gano ήταν Βαπτιστής και τα υπόλοιπα δύο μέλη ήταν δηλωμένοι άθεοι, διαφώνησαν για το κομμάτι λόγω του γεγονότος ότι δεν συμβάδιζε με την αντιθρησκευτική τους ιδεολογία. Τελικά πείσθηκαν και ηχογράφησαν μία από τις πιο συμπαθητικές συνθέσεις τους αν και αρχικά ορισμένοι θεωρούσαν ότι το περιεχόμενο των στίχων είναι ειρωνικό.

 

 

Jefferson Airplane: "Son of Jesus"

Αlbum: "Long John Silver" (1972)

To ψυχεδελικό σχήμα με την υπογραφή του κιθαρίστα Paul Kantner, αναφέρονται με το δικό τους ξεχωριστό στιχουργικό ύφος για την ιστορία του Χριστού. Η υπέροχη αφηγηματική ερμηνεία της Grace Slick, μαζί με τα θαυμάσια δεύτερα φωνητικά της μπάντας αλλά και το εκπληκτικό βιολί του Papa John Creach μας χαρίζουν ένα ιδιαίτερο κομμάτι.

 

Stevie Wonder: "Have A Talk With God"

Album: "Songs in the Key of Life" (1976)

Μία πανέμορφη σύνθεση, σε soul/blues rock ύφος με τον σπουδαίο καλλιτέχνη να προτρέπει  τους συνανθρώπους του να "μιλήσουν" με τον Θεό διότι πιστεύει ότι θα τους δώσει ψυχική ηρεμία και θα τους αφαιρέσει το βάρος των προβλημάτων τους. Στο συγκεκριμένο κομμάτι όλα τα όργανα έχουν ηχογραφηθεί από τον ίδιο τον Steve Wonder με αποκορύφωμα την τρομερή απόδοσή του στην φυσαρμόνικα.

Roxy Music: “Psalm"
Album: "Stranded" (1973) Το τρίτο άλμπουμ της περίφημης μπάντας σκαρφάλωσε μέχρι το νο 1 των τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου και περιλαμβάνει ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια τους. Το "Psalm ερμηνεύεται  μοναδικά από τον Brayn Ferry θυμίζοντας μία μικρή παρακλητική προσευχή, ακολουθώντας μία μικρή κατήχηση προς τον Χριστό, με τα πνευστά του Andy Mackay να κλέβουν τις εντυπώσεις.

Neal Morsse Band:  "Jesus’ Temptation"

Αlbum: Jesus Christ: The Exorcist (2019)

Η χριστιανική αφοσίωση και η πίστη του Neal Μorse, είναι εδώ και πολλά χρόνια δημόσια δηλωμένη, οπότε δεν μας εξέπληξε η συγκεκριμένη κυκλοφορία. Η αστείρευτη έμπνευση του Αμερικανού καλλιτέχνη για άλλη μία φορά εντυπωσιάζει με την δημιουργία ενός prog-rock μιούζικαλ στα πρότυπα της κλασσικής ροκ όπερας Jesus Christ Superstar. Το "Jesus’ Temptation" ξεκινά εκρηκτικά και στη συνέχεια αποκτά μία πιο θεατρική διάσταση όπου σε καθηλώνει με την prog-rock δυναμική που εκπέμπει.

 

Elvis Presley: "Reach Out To Jesus"

Αlbum: "He Touched Me" (1972)

Ο καλλιτέχνης που επέβαλλε το Rock 'n Roll σε όλη την υφήλιο και ξεσήκωνε τα πλήθη με τις συναυλίες του, είχε μεγάλη λατρεία προς τον Χριστό. Το συγκεκριμένο άλμπουμ είχε καθαρά θεματικό gospel χαρακτήρα, πήρε δύο βραβεία Grammy και σε αυτή την υπέροχη ατμόσφαιρα συνείσφερε πάρα πολύ, το χριστιανική φωνητικό σχήμα των The Imperials.

 

Bob Dylan: "In the Garden"

Album: "Saved" (1980)

To εν λόγω άλμπουμ είναι το δεύτερο από την χριστιανική τριλογία του Εβραιο-Αμερικανού τραβαδούρου εκείνης της περιόδου που θεωρείται από τις καλύτερες του.

Εδώ ακούμε τον B. Dylan να μιλά για τον Υιό του Θεού με ευαγγελικό λόγο σε πιο ροκ διάθεση και με gospel διάθεση χάριν και τω υπέροχων δεύτερων χορωδιακών φωνητικών. Για του λόγου το αληθές ακούστε την θαυμάσια live εκτέλεση του κομματιού από την συναυλία που έδωσε μαζί με τον Tom Peety στο Σύδνευ το 1986.
 

 

U2: "The Magnificat" 

Αlbum: "No Line on the Horizon" (2009)

Πολλοί στίχοι της μπάντας ιδιαίτερα στα άλμπουμ της δεκαετίας του '80 είχαν πολλά μηνύματα που είχαν επηρεαστεί από την διδασκαλία του Χριστού και από την Βίβλο. Στο συγκεκριμένο τραγούδι ο Bono εξομολογείται ότι είναι επηρεασμένο από την Παναγία (το τραγούδι τς Μαρίας) και ειδικά από ένα απόσπασμα από το κάποιο Ευαγγέλιο του Λουκά που αναφέρεται στην φωνή της Παναγίας και το οποίο το διάβαζε ενώ παράλληλα είχε βάλει να ακούσει Bach!

 

 

Crosby & Nash: "Jesus of Rio"

Album: "Crosby & Nash" (2004)

Στο γνωστό μπαλαντοειδές ακουστικό ύφος τους, δύο παλιοί συνεργάτες, ξανασμίγουν για ένα διπλό δίσκο και περιγράφουν με τρυφερό τρόπο τον Ιησού του Ρίο με την συμβολή του πολύπειρου μουσικού Jeff Pevar. O G. Nash και ο D. Crosby μεταφέρουν τα συναισθήματα που τους ξυπνά το τεράστιο μνημειώδες άγαλμα του Χριστού που βρίσκεται στην κορυφή της βραζιλιάνικης πόλης. Κυριαρχούν στιχουργικά τα μηνύματα περί αγάπης και ανακούφισης των ανθρώπινων πόνων.

Hudson-Ford: "Jesus Said"

Album:"Worlds Collide" (1975)

To ντουέτο των John Ford και Richard Hudson όταν αποχώρησε από τους Strawbs ένωσαν τις δυνάμεις τους και κυκλοφόρησαν πέντε στούντιο άλμπουμ. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα καθαρό χριστιανικό τραγούδι, και ηχητικά προσπαθεί να μιμηθεί αρκετά εκκλησιαστικές μελωδίες δυτικού χαρακτήρα.
 

Jonathan Jackson Enation: "I See God In You"

Album: "Radio Cinematic" (2014)

Ο διάσημος και βραβευμένος Αμερικανός ηθοποιός (“General Hospital” και "Nashville") εδώ και αρκετά χρόνια παράλληλα με τα υποκριτικά του καθήκοντα κυκλοφορεί και εξαιρετικά ροκ άλμπουμ όπως το "Radio Cinematic" (2014)

αλλά και το “Anthems For The Apocalypse” (2017) που αποθεώθηκαν από έγκριτα περιοδικά όπως το Rolling Stone. Γνωστή η αγάπη του για την Ορθοδοξία και το Άγιον Όρος, το κομμάτι που λατρέψαμε ήταν το συγκεκριμένο που περιλαμβάνει ένα εκρηκτικό ροκ φινάλε και μία απίστευτη παθιασμένη ερμηνεία.

 

Φώτης Μελέτης

The Firm: Όταν οι ροκ "φίρμες" κάνουν μπίζνες

Ο Jimmy Page και ο Paul Rodgers γνωρίζονταν από παλιά, την εποχή που οι Bad Company κυκλοφορούσαν άλμπουμ για την εταιρία των Led Zeppelin, την Swan Song.

Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80, οι δύο μεγάλοι μουσικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους με την βοήθεια του παραγωγού Stuart Epps, μιας και είχε κλείσει οριστικά και για τους δύο ότι δημιουργικό είχαν να δώσουν την προηγούμενη δεκαετία.

Ήδη ο μουσικός τύπος της εποχής, τους θεωρούσε δεινόσαυρους και τελειωμένους και η ποπ μουσική ήταν στο απόγειο της οπότε έπρεπε οι δύο ροκ θρύλοι  να κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις για να επανακάμψουν.

Το γεγονός που γέννησε την συνεργασία τους ήταν η συμμετοχή τους σε μία φιλανθρωπική συναυλία στην οποία βρέθηκαν μαζί και συμφώνησαν πως βρίσκονται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Ξαναβρίσκονται στην πορεία ώστε να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους και αποφάσισαν να ψάξουν από κοινού σε μία δυναμική συνέχεια που θα τους διατηρήσει στο προσκήνιο.
Η δημιουργία των The Firm το 1984 ήταν πλέον γεγονός και απέμειναν οι απαραίτητες προσθήκες. Η αρχή έγινε με τον μπασίστα  Τony Franklin ενός περιζήτητου μουσικού για την μετά Firm-περίοδο, όπου συνεργάστηκε με πλειάδα σημαντικών μουσικών όπως ο David Gilmour, οι Blue Murder, ο David Coverdale, η Lana Lane, o Eros Ramazzotti και o Roy Harper με τον τελευταίο ο Τ. Franklin να έχει κάνει αρκετές συνεργασίες μαζί του μιας και σ' εκείνον όφειλε το ξεκίνημα της καριέρα του.
Επίπρόσθετα το καρέ συμπληρώνει ο ντράμερ Chris Slade, ο οποίος σημειωτέον είναι και ο νονός του ονόματος της μπάντας.
Ο C. Slade έγινε έπειτα δημοφιλής από την συμμετοχή τους στους AC/DC, αν και ο ίδιος ήδη αρκετά γνωστός και έμπειρος μιας είχε συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως τους, Tom Jones, Manfred Mann's Earth Band, David Gilmour, Uriah Heep και αρκετούς άλλους.

 

Όλα πλέον ήταν έτοιμα και στα τέλη του 1984 έχουν προηγηθεί οι σχετικές ανακοινώσεις από την Atlantic για την δημιουργία του σούπερ σχήματος ενώ έγιναν και μερικά live ως προάγγελος για το άλμπουμ που θα ερχόταν λίγους μήνες μετά.

Έτσι λοιπόν τον Φεβρουάριο του 1985, κυκλοφορούν το ντεμπούτο, ομότιτλο άλμπουμ τους, υπό την αιγίδα της Atlantic Records και το κουαρτέτο έχει ηχογραφήσει, συνθέσεις με καθαρό mainstream ροκ ήχο, ο οποίος δεν προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις και κατά τη άποψη μου το πρώτο άλμπουμ το "σώνει" η φωνή του Paul Rodgers.

Βέβαια η κλάση των μεγάλων μουσικών παραμένει σε υψηλά επίπεδα και παρότι δεν "έβγαλαν" και τον καλύτερο εαυτό τους μας προσφέρουν μερικές εξαιρετικές συνθέσεις όπως το φοβερό "Closer" με τα πνευστά να του δίνουν μία εμπνευσμένη  δυναμική καθώς και το πιασάρικο "Radioactive" που έκανε μία μικρή εμπορική επιτυχία όπως και το "Midnight Moonlight".

Η συγκεκριμένη σύνθεση ήταν ουσιαστικά ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι των Led Zeppelin με αρχικό τίτλο "Swan Song" που ακούγεται συμπαθητικό και είχε μείνει έξω από το "Physical Graffiti".
Στο πρώτο δίσκο της σούπερ μπάντας περιλαμβάνεται επίσης και η όμορφη διασκευή στη σύνθεση "You've Lost That Lovin' Feelin'" των The Righteous Brothers. Μίας εξαιρετικής επιλογής του Jimmy Page, με τον Τony Franklin να δίνει ρεσιτάλ και την Sam Brown να κάνει υπέροχα backing vocals.

Oι The Firm πραγματοποίησαν live εμφανίσεις στην Αμερική αρνούμενοι πάντως να παίξουν κομμάτια από τις θρυλικές μπάντες που συμμετείχαν κατά το παρελθόν ενώ στη χώρα τους έκαναν μόνο δύο εμφανίσεις. Πάντως το άλμπουμ δεν πήγε άσχημα σε επίπεδο εμπορικής αποδοχής αφού στις ΗΠΑ, έφθασε μέχρι το νο17 και στο Ηνωμένο Βασίλειο έως το νο 15.
Οι κριτικές όμως για το πρώτο άλμπουμ ήταν απογοητευτικές και η χημεία της μπάντας είχε σκαμπανεβάσματα ενώ οι πωλήσεις δεν ικανοποίησαν πλήρως την δισκογραφική τους εταιρία.
Όμως το συμβόλαιο απαιτούσε άλλο ένα δίσκο που αναγκαστικά ήλθε στις 3 Φεβρουαρίου του 1986, με τους The Firm να κυκλοφορούν το δεύτερο και τελευταίο στούντιο δίσκο τους με τίτλο "Mean Business" και τον ήχος τους να παραμένει ένας συνδυασμός blues και hard rock.

Το άλμπουμ είναι καλό σε σημείο να εξομολογηθώ πως είναι άδικα υποτιμημένο Σίγουρα δεν είναι αριστούργημα αλλά δεν είναι και μέτριο ενώ περιλαμβάνει μερικές όμορφες συνθέσεις όπως το  θαυμάσιο "Live in Peace", κομμάτι το οποίο είχε πρωτοεμφανισθεί στο  σόλο άλμπουμ του Paul Rodgers με τίτλο "Cut Loose", το 1983.

Συνθέσεις όπως το ζεπελινικό "Fortune Hunter" ξυπνά αναμνήσεις του δοξασμένου παρελθόντος με την έκπληξη να ακούει στο όνομα του τρομερού μπασίστα και συνθέτη Chris Squire (YES) που συνυπογράφει το εν λόγω τραγούδι. Ακολουθεί το αργόσυρτο "Cadillac" που είναι ολίγον πειραματικό και  συνάμα γοητευτικό με τον Jimmy Page να κάνει τα "δικά του".
Ακολουθεί το εκπληκτικό "All the King's Horses" μία σύνθεση που ξεχώρισε και δείχνει το μεγάλο ταλέντο των δύο σπουδαίων μουσικών.

Τα "Tear Down the Walls"  και "Free to Live" κινούνται στο κλασσικό ύφος του κουαρτέτου χωρίς να εντυπωσιάζουν ενώ το "Dreaming" αποκλίνει από το γενικό παλιομοδίτικο ροκ κλίμα και ο λόγος οφείλεται ότι την σύνθεση, υπογράφει αποκλειστικά ο μπασίστας Tony Franklin και κινείται σε πιο προοδευτικό ύφος.

Το "Mean Business" κλείνει με το ανατριχιαστικό μπαλαντοειδές "Spirit of Love" που στο τέλος η σύνθεση αποκτά ένα εκρηκτικό ταχύτατο τέμπο με την φωνή του Paul Rodgers να μας απογειώνει για πολλοστή φορά (με την βοήθεια των δεύτερων φωνητικών) και εμείς απλά την ταξιδεύουμε μαζί της.
Το τέλος ήρθε άμεσα και οι Firm διαλύθηκαν με τους μουσικούς να ακολουθούν τις δικές τους σόλο καριέρες ή τις δικές τους σημαντικές συνεργασίες.
 

 

Υ.Γ.: Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει δύο VHS (βίντεο) τα:The Firm Live at Hammersmith 1984 (1984) στο οποίο περιλαμβάνεται και διασκευή στο "Everybody Needs Somebody to Love" του Solomon Burke καθώς και το "Five from the Firm" (1986)

 

 

Φώτης Μελέτης

Trapeze: "Live In Texas - Dead Armadillos"

Oι Βρετανοί Trapeze, μία από τις πιο δυνατές μπάντες της Γηραιάς Αλβιώνας έχουν γράψει την δική τους λαμπρή ιστορία στον χώρο του classic rock αν και είναι σαφώς υποτιμημένοι από τους περισσότερους από εμάς που υποτίθεται ότι ακούμε εδώ και δεκαετίες τον συγκεκριμένο ήχο.

H δισκογραφική τους διαδρομή ξεκινά από το ομότιτλο άλμπουμ του 1970 και συνεχίζεται με το εξαιρετικό "Medusa" της ίδιας χρονιάς και αφού ακολουθούν άλλα πέντε άλμπουμ σταματούν στουντιακά τις ηχογραφήσεις το 1979 με το "Hold On" και την ενεργό δράση το 1982 ενώ μερικά reunion που έγιναν την δεκαετία του '90 δεν άλλαξαν κάτι σημαντικό στην ιστορία του γκρουπ.

To σπουδαίο ροκ σχήμα έχει συνδέσει το όνομά τους με μεγάλα ονόματα της Hard Rock μουσικής ξεκινώντας από τον κιθαρίστα Mel Galley που τον έμαθαν ακόμη περισσότεροι με την συμμετοχή του, στους Whitesnake και Phenomena.
Παράλληλα στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και o τραγουδιστής Peter Goalby ο οποίος συμμετείχε αργότερα στους Uriah Heep για τρία άλμπουμ ενώ o ντράμερ Dave Holland  μετά την αποχωρήση  του, από τους Trapeze έκανε καριέρα (και λεφτά) για δύο δεκαετίες με τους Judas Priest την πιο χρυσή τους εποχή.

Τέλος αφήσαμε τον τιτανοτεράστιο μπασίστα, συνθέτη και τραγουδιστή Glenn Hughes, ο οποίος  για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν η ψυχή των Trapeze ενώ κι αυτός μεγαλούργησε με τους Deep Purple όταν έφυγε από τους Trapeze το 1973.

Χωρίς λοιπόν να υπερβάλλουμε οι Trapeze ήταν ένα γκρουπ με πολύ καλό συναυλιακό όνομα αλλά και με αξιοπρεπή στούντιο άλμπουμ και κατόρθωναν να επιβιώνουν την πιο παραγωγική δεκαετία που βγήκαν τα μεγαλύτερα και πιο ιστορικά συγκροτήματα του κλασσικού και σκληρού ροκ.
 

Έχοντας λοιπόν φτάσει σχεδόν στο τέλος της διαδρομής μετά από επτά αξιόλογα  άλμπουμ εκεί κοντά στις αρχές της δεκαετίας του '80 αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τον Ιούλιο του 1981 εξαιρετικό "Live in Texas: Dead Armadillos".

Εδώ απουσιάζουν οι Glenn Hughes και Dave Holland, οι οποίοι έχουν αντικατασταθεί  από δύο φοβερούς μουσικούς, τον ντράμερ  Steve Bray (Τhe Byron Band) και τον "πάνκη" μπασίστας Pete Wright (Crass).

 

Το "Live in Texas: Dead Armadillos" περιλαμβάνει μόνο έξι συνθέσεις και μπορεί όντως να είναι φτωχό όμως σε αυτούς τους έξι δυναμίτες νιώθει κανείς την καταιγιστική ορμή, την αυθεντικότητα και κυρίως το δυναμικό και ατόφιο χαρακτήρα του κουαρτέτου.

Ακούστε τον χαμό που γίνεται στο "Back Street Love", ξεκουραστείτε με την μελωδικότητα του "Hold On", κουνηθείτε μέχρι να φύγει το κεφάλι με το "Midnight Flyer", τραγουδήστε ασταμάτητα με το "You Are The Music" και απολαύστε τα ξεσπάσματα "Black Cloud".
Για τέλος έχουμε το "Way Back To The Bone" με το κοινό να αποθεώνει και τους Trapeze να αποστομώνουν και τους πιο δύστροπους οπαδούς του είδους με μία ισοπεδωτική εκτέλεση.

Οι Trapeze είναι σαφώς μία κλασσική hard rock μπάντας της δεκαετίας τους 70 όπου υπάρχουν αρκετές blues, funk και southern καταβολές για αυτό άλλωστε ήταν τόσο αγαπητοί στην άλλη άκρη του ατλαντικού και με αυτό το σκεπτικό αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το συγκεκριμένο live album από την τουρνέ τους στο Τέξας.

Όσοι οπαδοί των Whitesnake λατρεύουν το "Slide It In" να γνωρίζουν ότι μία από τις βασικές αιτίες είναι ο μακαρίτης πλέον  κιθαρίστας των Trapeze, κύριος Mel Galley (πέθανε 1η Ιουλίου 2008).

 

Φώτης Μελέτης 

Όταν ροκάρουν οι βιολιτζήδες...τα δοξάρια παίρνουν φωτιά!

H rock μουσική όπως διαμορφώθηκε κυρίως στην δεκαετία του '70, ανέδειξε έναν τεράστιο πλούτο τόσο στο επίπεδο των συνθέσεων όσο και στον τομέα τον μουσικών.

Κλασσικά άλμπουμ, αθάνατα τραγούδια, πανέμορφοι στίχοι και φοβεροί οργανοπαίκτες, όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουν να προσφέρουν μοναδικές στιγμές ροκ πανδαισίας.
Μία από τις πιο πρωτοπόρες φάσεις της μουσικής που αγαπάμε είναι και η χρήση κλασικών οργάνων όπως λόγου χάριν είναι το βιολί, αυτό το υπέροχο τετράχορδο που με μαζί με το δοξάρι, πολλοί και άξιοι μουσικοί κατόρθωσαν με το δεξιοτεχνικό παίξιμο τους να κάνουν σήμα κατατεθέν το συγκεκριμένο έγχορδο σε αρκετά ροκ σχήματα. Παράλληλα η δημιουργική χρήση του σε ορισμένα κομμάτια, τα έκαναν δημοφιλή και λατρεμένα.

Μπάντες όπως οι Kansas, Flock, Charlie Daniels Band, Frank Zappa & The Mothers Of Invention, οι U.K. και αρκετοί άλλοι καλλιτέχνες χρωμάτισαν με εμπνευσμένο τρόπο τις συνθέσεις τους και κατόρθωσαν να αφήσουν πίσω τους την δική τους σφραγίδα.

Σίγουρα και σε αυτό το αφιέρωμα θα έχουμε ξεχάσει ή αδικήσει καλλιτέχνες ή τραγούδια αλλά όπως αναφέρω συνήθως, στο Rocktime.gr προσπαθούμε να παντρεύουμε τις προσωπικές μας μουσικές εμπειρίες και αναμνήσεις με το ενημερωτικό κομμάτι.

Ας δούμε λοιπόν συνθέσεις και μπάντες που έγραψαν χάριν του εκπληκτικού παιξίματος του βιολιού την δική τους λαμπρή, prog, folk και hard rock διαδρομή. Και όπως λέει και ο τίτλος του αφιερώματος: "Όταν ροκάρουν οι βιολιτζήδες, τα δοξάρια παίρνουν φωτιά!
 

 

1. Charlie Daniels Band: "The Devil Went Down to Georgie"
- Album: "Million Mile Reflections" (1979)

Στο δέκατο στούντιο της άλμπουμ της country rock μπάντας υπάρχει ένα κομμάτι που έχει σημαδέψει γενιές και γενιές των λεγόμενων παλιοροκάδων. Μία πραγματική καταιγίδα, παιγμένη από τον Charlie Daniels (γεννημένος το 1938 και είναι ακόμη ενεργός και στο σινεμά) σε ένα απίστευτο σολάρισμα που σε παραπέμπει σε παλιές western ταινίες. Το κομμάτι ακούγεται στην ταινία "Urban Cowboy" με πρωταγωνιστή τον John Travolta.

 

2. The Who: "Baba O'Riley"

 - Album: "Who's Next" (1971)

Οι "ειδικοί" το έχουν κατατάξει μέσα στα 100 καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών και σίγουρα συμφωνούμε μαζί τους. Μία μικρή λεπτομέρεια είναι ότι ο Roger Daltrey ερμηνεύει όλα τα φωνητικά του κομματιού, εκτός από το σημείο "Don't cry/don't raise your eye/it's only teenage wasteland", που τραγουδά ο Pete  Townshend. Τέλος το εκπληκτικό θέμα του βιολιού παίζει ο βιρτουόζος Dave Arbus από τους East of Eden.

 

 

3. Blind Faith: "Sea Of Joy"

- Αlbum: "Blind Faith" (1969)

Το μοναδικό άλμπουμ της πρώτης ουσιαστικά σούπερ μπάντας  περιλαμβάνει ένα πανέμορφο κομμάτι, μία σύνθεση του Steve Winwood ενώ το βιολί παίζει ο Ric Grech (Traffic, Family), o οποίος εκτός των άλλων ήταν και εξαιρετικός μπασίστας.
 

 

 4. It's a Beautiful Day: "White Bird"

 - Αlbum: "It's a Beautiful Day" (1969)

 To ψυχεδελικό γκρουπ από το San Francisco όπου ο τραγουδιστής και βιολιτζής David LaFlamme μαζί με την σύζυγό του Linda Baker LaFlamme έχουν συνυπογράψει ένα από τα καλύτερα κομμάτια στα τέλη των sixties. Προσθέτουμε την θαυμάσια συν-ερμηνεία της Pattie Santos, το ουράνιο βιολί του David LaFlamme ενώ το στιχουργικό δίλλημα της μπάντας σε ταξιδεύει σε εποχές που υπήρχε ακόμη λίγο ρομαντισμός.

 

5.  The Beatles: "Eleanor Rigby"

 - Αlbum: "Revolver" (1966)

Το δίδυμο Lennon–McCartney συνθέτει άλλη μία θαυμάσια μελωδία και η ιστορία, από που προήλθε το όνομα "Eleanor Rigby" έχει πολλές εκδοχές στο οποίο εμπλέκεται η εκκλησία, μία ηθοποιός και μία μοναχική κοπέλα. Στην εκτέλεση του κομματιού συμμετέχουν αρκετοί μουσικοί εγχόρδων που παίζουν εκτός από βιολί, τσέλο και βιόλα.Το κομμάτι διασκεύασαν εξαιρετικά οι Kansas και ο Ray Charles.

 

6. Kansas: "Icarus - Borne on Wings of Steel"

 - Album: "Masque" (1975)

Η θρυλική αμερικάνικη μπάντα επέβαλλε με το παίξιμο και τις εκπληκτικές δημιουργίες της, το βιολί και το δοξάρι στις συνειδήσεις των ροκ οπαδών.

H τρομερή προσωπικότητα του βιολιστή Robby Steinhardt (υπέροχος και σαν ερμηνευτής) έδειξε ένανν ακόμη δρόμο ότι το progressive rock δεν είναι μόνο πολυδαίδαλες και κουραστικές συνθέσεις αλλά μία πραγματική πανδαισία έμπνευσης και ήχων όπου μπορεί να σε σαγηνέψει κυριολεκτικά.

 

 

7. John Mellencamp: "Paper in Fire"

 - Album: "The Lonesome Jubilee" (1987)

Επηρεασμένο στιχουργικά από την Βίβλο, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι μία από τις καλύτερες συνθέσεις του Αμερικανου δημιουργού. Στο βιολί συναντάμε την πολυτάλαντη Lisa Germano, η οπoία έχει συνεργαστεί με Davi Bowie, Simple Minds, Bob Seger, Iggy Pop). Aξίζει να δείτε  το αντίστοιχο βίντεο κλιπ μόνο και μόνο για το κέφι που βγάζει ενώ το τραγούδι έφτασε μέχρι το νο 9 του Billboard chart.

 

8. Jefferson Airplane: “Milk Train”
 - Album: "Long John Silver" (1972)

Έβδομο στούντιο της θρυλικής μπάντας και η ερμηνεία της Grace Slick στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι σπαρακτική με τις κιθάρες να δημιουργούν ξεχωριστές ροκ εξάρσεις. Σε όλα αυτά συναντάμε τον σπουδαίο Papa John Creach (πέθανε το 1994) που με το βιολί του προσθέτει κι άλλη δυναμική στην σύνθεση. Ο Papa John Creach ήταν μία μεγάλη μουσική προσωπικότητα που είχε συνεργαστεί με Louis Armstrong,  Big Joe Turner, T-Bone Walker, Nat King Cole και πολλούς άλλους καλλιτέχνες.

 

9. U2: “Sunday Bloody Sunday” 
 - Αlbum: "War" (1983)

Σε μία από τις πιο κλασσικές συνθεσεις της Ιρλανδέζικης μπάντας, λίγοι γνωρίζουν ότι το θέμα του βιολιού το παίζει ο συμπατριώτης τους Steve Wickham, ο οποίος για αρκετά χρόνια μετέπειτα  ήταν μέλος των Waterboys. αλλά και συνεργάτης των Elvis Costello, the Hothouse Flowers, Sinéad O'Connor και World Party.

Ο ροκ μύθος λέει ότι ο Steve Wickham, πλησίασε το Edge ένα πρωί σε στάση λεωφορείου και ρώτησε αν το U2 είχε ανάγκη για βιολί στο επόμενο άλμπουμ τους. Εκείνος απάντησε γιατί όχι, και την επόμενη μέρα βρέθηκαν στο στούντιο και μεσα σε λίγες ώρες το ηλεκτρικό βιολί του Wickham έγινε η τελευταία οργανική συνεισφορά στο τραγούδι!

 

10.Frank Zappa & The Mothers Of Invention: "Directly From My Heart To You"

 - Album: "Weasels Ripped My Flesh" (1970)

Είμαστε την περίοδο που ο ιδιοφυής μουσικός κυκλοφορεί, τρία-τρία τα άλμπουμ μέσα σε μία χρονιά και παίζει κοινώς "παπάδες" μαζί με εξίσου απίθανους μουσικούς.
Εδώ είναι παρέα, με τους αγαπημένους του, The Mothers of Invention και τον βιρτουόζο βιολονίστα Don Francis Bowman "Sugarcane" Harris , ο οποίος τραγουδά το συγκεκριμένο κομμάτι σε στίχους του Little Richard δίνοντας μας ένα πανέμορφο blues rock αποτέλεσμα.
 

 

11. U.K.: "Caesar's Palace Blues"

 - Album: "Danger Money" (1979)

Ο βιολινίστας και κημπορντίστας Eddie Jobson (Curved Air, Roxy Music, Frank Zappa) ήταν ένας από τις τέσσερις σημαντικούς μουσικούς που αποτελούσαν το prog κουαρτέτο και που καθόρισε τον ήχο τους. Ειδικά στο πρώτο άλμπουμ των U.K. που είναι πλέον κλασσικό, είναι η αποθέωση του προοδευτικού ήχου. Εμείς προτιμήσαμε να διαλέξουμε μία πιο "εύπεπτη" σύνθεση από το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας.

 

12. Flock: "Tired of Waiting for You"

 - Album: "Flock" (1969)

 Η Αμερικάνικη jazz-rock μπάντα από το Σικάγο έχει σαν βαρύ πυροβολικό τον βιολινίστα Jerry Goodman που συμμετείχε στα δύο πρώτα άλμπουμ των Flock, και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους Mahavishnu Orchestra, Jan Hammerκαι, John McLaughlin και αρκετά άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί διασκευή σε μία σύνθεση που υπάρχει στο δεύτερο άλμπουμ των Kinks με τίτλο "Kinda Kinks" (1965).

 

 

13. King Crimson: "Larks' Tongues in Aspic"
 - Αlbum: "Larks' Tongues in Aspic part I & II" (1973)

H μπάντα του Robert Fripp έχει καταφέρει να ξεπεράσει το στενό όρο του progressive rock και οι πειραματισμοί που έχει κάνει στα περισσότερα άλμπουμ της φτάνει στα όρια της μουσικής παράνοιας.
Εδώ σε αυτή την "τρέλλα" των King Crimson η συνεισφορά του βιολινίστα David Cross είναι απλά μοναδική.

 

 

14. Bob Dylan: "Hurricane"

 - Αlbum: "Desire" (1975)

Ένα τραγούδι διαμαρτυρίας για την καταδίκη του πρώην πυγμάχου Rubin "Hurricane" Carter για τριπλή δολοφονία είναι από τα πιο δημοφιλή άσματα του Bob Dylan. Το παίξιμο της βιολίστρας Scarlet Rivera, του έδωσε μία ξεχωριστή  σύνθεσηχάρη και ανέδειξε ακόμη περισσότερο μία υπέροχη σύνθεση από το άλμπουμ "Desire".

 

15. Levellers: "Belaruse"

 - Album: "Levellers" (1993)

Αυτή η απίθανη folk-punk-rock κολλεκτίβα, έχει  κυκλοφορήσει στην δεκαετία του '90 μία σειρά πολύ καλών άλμπουμ. Με βάση τον φανταστικό βιολιστή Jonathan Sevink, οι συνθέσεις τους έχουν αποκτήσει μία ορμή και έναν ήχο που όσοι τους έχετε παρακολουθήσει live θα νιώσετε την μελωδική δύναμη που κρύβουν οι "αναρχικοi" Levellers.

 

16. The Waterboys: "The Whole of the Moon"

 - Album: "This Is the Sea" (1985)

Οι Σκωτο-ιρλανδική folk-rock μπάντα μεγαλούργησε κυρίως στην δεκαετία του '80 και συνεχίζει να μας συνεπαίρνει ακόμη και σήμερα. Η συμβολή του βιολινίστα Steve Wickham ώστε ο συνθετικός οίστρος του Mike Scott να παραμείνει σε υψηλά επίπεδα εκείνη την χρονική περίοδο ήταν καθοριστική για την επιτυχία του γκρουπ. Ένα μνημειωδες τραγούδι της εφηβείας μας.

 

17. Al Stewart: "Year of the Cat"

 - Album: "Year of the Cat" (1976)

Ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι γνωστός για το συγκεκριμένο κομμάτι τουλάχιστον στην πατρίδα μας αν και έχει κυκλοφορήσει τουλάχιστον δεκαέξι στούντιο άλμπουμ και έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως ο Alan Parsons, Jimmy Page, Rick Wakeman και Tori Amos. Το τραγούδι συνυπογράφει ο Peter Wood σε παραγωγή του μεγάλου Alan Parsons και το όμορφο θέμα του βιολιού πάιζει ο τζαζίστας Bobby Bruce.
 

18. Shooting Star: "Tonight"

 - Album: "Shooting Star" (1980)

OΙ Αμερικανοί είναι σχεδόν άγνωστοι στην χώρα μας ενώ στην πατρίδα τους την δεκαετία του '80 που είχαν την πιο κύρια δράση δεν έκαναν ιδιαίτερα πράματα αν και τα πρώτα πέντε άλμπουμ τους είναι εξαιρετικά. Ακολουθώντας τα βήματα των Kansas στην πιο εμπορική περίοδο τους (τι σύμπτωση είναι και η πόλη-βάση των Shooting Star) είχαν στο line up τους ως βασικό μέλος τον βιολιστή Charles Waltz ο οποίος πρόσθετε ένα ιδιαίτερο χρώμα στις hard rock/aor συνθέσεις της μπάντας.

 

 

19.City: "Am Fenster"

 - Album: "Am Fenster" (1978)

Μέσα στον ζόφο του ολοκληρωτικού καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας, ξεπετάχτηκε η μπάντα των City (πρώην City Band Berlin). H συγκεκριμένη folk-rock σύνθεση (επηρεασμένη από την βουλγαρική δημοτική μουσική) είχε αρχικά απορριφθεί to 1974 διότι η δισκογραφική τους εταιρεία αρνήθηκε να το ηχογραφήσει, γιατί είχε μεγάλη διάρκεια και επιπλέον δεν τους άρεσε που καινοτομούσαν με τη χρήση βιολιού. Τελικά το 1978 κυκλοφορούν την εκρηκτική σύνθεση με το τσιγγάνικο βιολί του Georgi Gogow να σε καθηλώνει όπως και η μελαγχολική φωνή του Toni Krahl.  Τέλος το κομμάτι είναι στιχουργικά επηρεασμένο από την Γερμανίδα ποιήτρια, Hildegard Maria Rauchfuß.

 

20. Mahavishnu Orchestra: "Cosmic Strut"

 - Αlbum: "Visions of the Emerald Beyond" (1975)

Η jazz/rock-fussin μπάντα είχε ως ηγέτη τον κιθαρίστα John McLaughlin. όμως η παρουσία  του Γάλλου βιολινίστα Jean-Luc Ponty (Frank Zappa, solo)  σε δύο δίσκους ήταν σημαντική στην άριστη τεχνοτροπία και στον προοδευτικό ήχο του σχήματος. To "Visions of the Emerald Beyond" ηχογραφήθηκε μέσα σε δέκα μόλις μέρες. Επιπλέον να θυμίσουμε ότι με τους Mahavishnu Orchestra είχε συνεργαστεί νωρίτερα ο Jerry Goodman των Flock.

 

21. Jackson Browne: "Cocaïne"
 - Αlbum: "Running on Empty" (1977)

Το βιολί του αμερικανού David Lindley δίνει ένα ακόμη πιο μελαγχολικό τόνο στο κομμάτι και είναι μία ξεχασμένη σύνθεση του μπλουζίστα Gary Davis ενώ στην συγγραφή των στίχων συμμετέχει κι ο Glen Frey των Eagles.

To τραγούδι είναι ηχογραφημένο σε δωμάτιο ξενοδοχείου όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου που έχουν ηχογραφηθεί είτε στο live stage είτε στο tour bus.

 

22. Electric Light Orchestra: "Mr. Blue Sky"

 - Album: "Out of the Blue" (1977)

Αν και προσωπικά ποτέ δεν ήμουν οπαδός της συγκεκριμένης μπάντας, στο έβδομο τους δίσκο υπάρχουν αρκετές καλές συνθέσεις. Το "Mr. Blue Sky" έχει μπόλικα βιολιά από τον κύριο Mik Kaminski όπου παρέα με τα τσέλο των Hugh McDowell και Melvyn Gale ανεβάζουν κι άλλο την σύνθεση, στην οποία κυριαρχούν μπητλικές μελωδίες και τα ανάλογα φωνητικά.

 

23. Rod Stewart: "You Wear It Well"
 - Album: "Never a Dull Moment" (1972)

Στο τέταρτο σόλο άλμπουμ, του σημαντικού ερμηνευτή, βρίσκεται η folk rock σύνθεση που σκαρφάλωσε στο νο 1, των βρεττανικών τσαρτ. Στο βιολί συναντάμε τον Dick Powell, που συνεργάστηκε μαζί του, σε τέσσερα σόλο άλμπουμ και έδωσε το δικό του στίγμα στις πρώτες δουλειές του Rod Stewart.

 

Φώτης Μελέτης