HARDCORE SUPERSTAR: "The Party Ain't Over 'Til We Say So"

Νέα κυκλοφορία έχουμε πάλι από τους Hardcore Superstar. Αυτή τη φορά, δεν πρόκειται για νέο άλμπουμ, αλλά για μια συλλογή με τα καλύτερα κομμάτια τους. Το Best Of τους τιτλοφορείται “The Party Ain't Over 'Til We Say So” και αποτελείται από 20 κομμάτια, εκ των οποίων το ένα είναι νέα σύνθεση (ή απομεινάρι του πιο πρόσφατου δίσκου τους) σχεδιασμένη για το δίσκο αυτό και ένα δεύτερο να προέρχεται από παλαιότερο single. Αναφέρομαι στο εναρκτήριο “We Don’t Need A Cure” (το οποίο μου θύμισε λίγο το refrain από το “Hard Rock Hallelujah”) και στο “Bastards”. Εν συνεχεία, τα υπόλοιπα δεκαοχτώ κομμάτια προέρχονται, τέσσερα από τον ομότιτλο δίσκο τους (“Hardcore Superstar”), τέσσερα από τη τελευταία τους κυκλοφορία (“Split Your Lip”), δύο από τα “Beg For It”, “No Regrets”, “Dreamin’ In A Casket”, “Bad Sneakers And A Pina Colada” και ένα από τα “It’s Only Rock ‘N’ Roll” και “Thank You (For Letting Us Be Our Selves)”. Κλείνουν με αυτό τον τρόπο ένα κεφάλαιο από ολόκληρη την έως τώρα καριέρα τους και ετοιμάζονται για ένα νέο. Η συλλογή είναι αντιπροσωπευτική της μπάντας και αποτελείται με μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις της. Η λειτουργία του είναι όντως best of, αλλά το αρνητικό είναι ότι απευθύνεται σε όσους δεν έχουν τη δισκογραφία τους και σε όσους θέλουν να αποκτήσουν γνώμη για το συγκρότημα. Το ένα νέο κομμάτι που έχουν και το single, δεν αποτελούν πειρασμό για κάποιον οπαδό τους που τα έχει όλα. Το άλλο αρνητικό που βρήκα είναι ότι κυκλοφορούν άλμπουμ κάθε δύο χρόνια, το 2010 ήταν η τελευταία τους κυκλοφορία και στο δίσκο αυτό δεσπόζουν τέσσερα κομμάτια από το “Split Your Lip” όπως και από το “Hardcore Superstar”. Κυκλοφορίες που ναι μεν η πρώτη όπως και η δεύτερη είναι από τις καλύτερες δουλείες τους, όμως δεν δίνουν χώρο σε κομμάτια που απουσιάζουν. Θα μπορούσαν να μειωθούν στα δύο και στη θέση τους να υπήρχαν κομμάτια που για εμένα κακώς λείπουν όπως το ομώνυμο από το “No Regrets” και το “Sophisticated Ladies”. Επίσης δεν βρίσκω τη χρησιμότητά του (για όσους έχουν παλαιότερα cd τους) σε συνδυασμό με τον ρυθμό που κυκλοφορούν νέες δουλειές. Από την άλλη ίσως να έπρεπε να ήταν διπλό με το δεύτερο δίσκο να συμπληρώνει τα κομμάτια που λείπουν, με bonus και διάφορα live τραγούδια για αν μην έχει κανένας παράπονο. Ανακεφαλαιώνοντας, για όσους γνωρίζουν την μπάντα τη θεωρώ πολύ φτωχή κυκλοφορία χωρίς τίποτα extra, για όσους τώρα τους μαθαίνουν ή θέλουν να πάρουν μια ιδέα για το τι εστί Hardcore Superstar, είναι απολύτως αντιπροσωπευτικό. Διαλέξτε στρατόπεδο και πράξτε αναλόγως. Γιώργος Βαλιμίτης

Oι ULVER στο Fuzz Club

To πιο εκλεκτικό, «γνωστό- άγνωστο» συγκρότημα της Νορβηγικής underground σκηνής, οι ULVER, επιστρέφουν στην Ελλάδα το Σάββατο 26 Νοεμβρίου, στο Fuzz Club στην Αθήνα! Πέρασαν δύο χρόνια από την πρώτη τους επίσκεψη στη χώρα μας και μέσα σε αυτά, οι Ulver έχουν πλέον μεταμορφωθεί σε συναυλιακό συγκρότημα αντιμετωπίζοντας τη μουσική κατά πρόσωπο αντί να κρύβονται στις σκιές όπως έκαναν τα πρώτα 15 χρόνια της καριέρας τους. Ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με το κοινό για πρώτη φορά το 2009, στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Νορβηγίας. 

Οι ...ντροπαλοί λύκοι (=ulver) από το Βορρά πήραν εξαιρετικές κριτικές και τον ίδιο χρόνο περιόδευσαν επιλεκτικά σε σημαντικά venues στην Ευρώπη, κάνοντας μια στάση και στην Αθήνα.
Έχοντας ήδη 7 album στο ενεργητικό τους επιστρέφουν με το Wars of the Roses τον Απρίλιο του 2011, όχι μόνο πιο ώριμοι και έμπειροι αλλά με κάτι διαφορετικό – όπως κάθε φορά άλλωστε!
Στην περιοδεία του 2011 παρουσιάζουν ολόκληρο τον καινούριο δίσκο.

 ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Η προπώληση των εισιτηρίων συνεχίζεται Η τιμή του εισιτηρίου είναι 27 ευρώ.

ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ
Αθήνα

TICKET HOUSE Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς).
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 3608 366

Θεσσαλονίκη

MUSICLAND Μητροπόλεως 102
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 2310 264 880

WHITE WIDDOW: "Serenade"

Πριν από λίγες εβδομάδες στο Bat City απολαύσαμε αρκετοί θεατές της aor/melodic hard rock αθηναϊκής, σαλονικιάς και όχι μόνο. κοινότητας, το συγκρότημα που επάξια καλύπτει το μελωδικό χώρο με την παρουσία του, τους White Widdow. Η κουβέντα στο bar καλύπτει το ζητούμενο: ο ένας καλύπτει την συναυλία και ο άλλος αναλαμβάνει την παρουσίαση της νέας, εξαιρετικής κυκλοφορίας η οποία είναι και καλύτερη από την προηγούμενη. Η πρώτη είχε αφήσει εμβρόντητους τους οπαδούς του μελωδικού ιδιώματος, που τους κατατάσσει στην ελπιδοφόρα, για το μέλλον, τριάδα των συγκροτημάτων του χώρου. Έτσι λοιπόν μετά από πολλαπλές ακροάσεις και μία εμφάνιση που απογείωσε τον κάθε οπαδό και προσηλύτισε αρκετούς άλλους, καταθέτω τα εξής: δεν πρόκειται να ξαναγράψω, ότι η Σκανδιναβία είναι, σχεδόν μονοπωλιακά, η πηγή της μελωδίας τα τελευταία χρόνια, αφού τούτοι εδώ έρχονται από την χώρα του Down Under, την χώρα που τείνει να γίνει τον τελευταίο χρόνο νέα χώρα μετανάστευσης των απελπισμένων Ελλήνων, την Αυστραλία. Επίσης  καταθέτω έντιμα, ότι ο Jules Millis κι ο αδερφός του Xavier πληκτράς της μπάντας συνεπικουρούμενοι από τον βιρτουόζο κιθαρίστα Enzo Almanzi, μεγάλωσαν με ινδάλματά τους ήρωες των 80s (και όχι μόνο) όπως Danger Danger, White Sister, Survivor και  Treat, που σημαίνει μελωδία στις συνθέσεις, καθάρια φωνή από ένα φυσικό ταλέντο, στιβαρή rhythm section από τους Trent Wilson στο μπάσο και τον  Jim Nash στα τύμπανα και πολλά-πολλά πλήκτρα. Δεν ξεχωρίζω τραγούδι για να μην αδικήσω κανένα αλλά προσωπική αδυναμία είναι το “Do You Remember”, με τα φωνητικά να λάμπουν συνδυασμένα με απίθανα χορευτικά πλήκτρα. Σίγουρα θα μας απασχολούν για πολλά χρόνια με την καλή έννοια βεβαίως-βεβαίως… Νότης Γκιλλανίδης

R.U.S.T: "Forged In The Fire Of Metal"

Οι R.U.S.T είναι μια επική heavy metal μπάντα από τη Κύπρο, διαθέτοντας όπως φαίνεται, τα “Iron Balls” ώστε να παίζει ένα κράμα επικού μετάλλου, σε μια εποχή που αυτό είναι άκρως παρεξηγήσιμο! Οτιδήποτε ανατρέχει στο παρελθόν, είναι “true”, ή επικό, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να χλευαστεί να και χριστεί από ειδήμονες με πτυχία του χθες, ως “γραφικό” (τη μισώ αυτή τη λέξη!) και γελοίο! Στη περίπτωση μας, οι συμπατριώτες μας τα κατάφεραν μια χαρά, αφού ξεπέρασαν τις όποιες δυσκολίες και δημιούργησαν ένα πολύ καλό epic ντεμπούτο, με ‘80s ήχο! Αν και στην αρχή κοιτάζοντας το εξώφυλλο, διατρέχεις τον κίνδυνο να ολισθήσεις στα προαναφερθέντα στερεότυπα, πατώντας το play, τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο. Χαίρομαι λοιπόν που το λέω, μιας και τα δέκα κομμάτια είναι άξια προσοχής! Ιδιαίτερα το “Queen of the Amazons”, είναι απλά κομματάρα, ίσως μάλιστα το highlight! Όχι πως τα “The Thunder Rolls”, “We are Rock ‘n Roll”, “Lady of the Lake”, πάνε πίσω! Οι επιρροές από μπάντες όπως οι Manowar, Manilla Road, Warlord, Cirith Ungol, Iron Maiden, είναι εμφανής και με το παραπάνω, μάλιστα το συμβολάκι του συγκροτήματος, το οποίο σφυρηλατείται στη φωτιά, μοιάζει σαν ένα ανεστραμμένο “W” των Warlord! Για εμένα οι R.U.S.T ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και αν και απειλήθηκε η ζωή μου στην αποκάλυψη της σημασίας του ονόματος τους (βλέπε Τάσος Καρονιάς), εγώ θα συνεχίσω τη διαδικασία ανακάλυψης του με κάθε κόστος, όπως και στο συνεχές άκουσμα του “Forged In The Fire Of Metal”! Χαλαρά προτεινόμενο σε κάθε επικό!! Περιμένουμε συνέχεια παίδες! Μιχάλης Κανακουσάκης

CONSORTIUM PROJECT: "I- Criminals & Kings"

Μιας και ολοκληρώθηκε η πενταλογία του project του Ian Parry, η Lion Music (εύλογα) αποφασίζει να επα­να­κυ­κλο­φο­ρή­σει όλα τα υπόλοιπα μέρη της ιστορίας που ξεκίνησε δειλά δειλά το 1999. Εκείνη την περίοδο ο Parry είχε πάρει τρελή φόρα ύστερα από τα “State of Mind” και “Manifestation of Fear” των Elegy και προσπάθησε να μετουσιώσει αυτό που είχε στο μυαλό του, αντί solo καριέρας. Έτσι λοιπόν το Consortium Project απέκτησε σάρκα και οστά, εκμεταλλευόμενο την προαναφερθείσα “φόρα” και το ντεμπούτο του μέχρι και σήμερα είναι το καλύτερο και από τα πέντε μέρη που ακολούθησαν! Σε αυτό το album (το οποίο παρεμπιπτόντως δεν ονομαζόταν “Criminals & Kings”, αλλά “Ian Parry’s Consortium Project”) την κιθάρα αναλαμβάνουν οι Stephan Lill (Vanden Plas), Thomas Youngblood (Kamelot), Patrick Rondat (Elegy, Jean-Michel Jarre) και Tamas Szekeres, το μπάσο οι Barend Courbois, Martin Helmantel και Arjen Lucassen (ναι, ο γνωστός), τα drums ο Dirk Bruinenberg, το πιάνο ο Jan Vayne και τα πλήκτρα ο Tommy Newton. Στην επανέκδοση, έχει γίνει το κλασικό remastering ενώ συμπεριλαμβάνονται και δύο bonus track, αδιάφορα μεν, αλλά αχρείαστα στην προκειμένη περίπτωση μιας και το “Criminals & Kings” στέκεται και από μόνο του. Πολύ καλός δίσκος, που θα ικανοποιήσει τους fan του prog των 90s και ιδιαίτερα αυτούς των Elegy. Στέφανος Στεφανόπουλος

FASTWAY: "Eat Dog Eat"

Οι FASTWAY ήταν το συγκρότημα που δημιούργησε το 1983, ο κιθαρίστας των MOTORHEAD, Fast Eddie Clarke. Το ομότιτλο άλμπουμ τους πήρε καλές κριτικές εκείνη την εποχή και σύντομα δημιούργησε μία ισχυρή βάση οπαδών. Έτσι, λοιπόν, η μπάντα τον επόμενο χρόνο ξαναχτύπησε με το “All Fired Up”. 'Ενας πραγματικά κλασσικός δίσκος και το εισιτήριο του συγκροτήματος για την κορυφή!  Ακολούθησαν τρεις ακόμα καλοί δίσκοι, κάποια live καθώς και μία συλλογή, best-of. Έτσι φτάνουμε στο τώρα και τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά μετά από σχεδόν 21 χρόνια! Οι FASTWAY ποτέ δεν ήταν ένα συγκρότημα που ακολουθούσε τη μόδα. Ανέκαθεν έπαιζαν αγνό Hard Rock 'n' Roll με έμφαση στις δυνατές κιθαριστικές γραμμές του Fast Eddie Clarke. Αυτή τη φορά στη θέση του τραγουδιστή βρίσκουμε τον χαρισματικό Toby Jepsοn γνωστό από τους καταπληκτικούς Little Angels. To “Deliver Me” είναι το κομμάτι που ανοίγει την αυλαία του “Eat Dog Eat”. Δυνατό τραγούδι με έντονα τα στοιχεία από ήχους FASTWAY του παρελθόντος και έναν Toby Jepsοn να τα δίνει όλα! Στο “Fade out” προσωπικά μου δίνει την εντύπωση πως ακούω Little Angels!! Τα “Leave the light on” και “Loving fool” είναι και τα δύο δυνατές ροκιές με πιασάρικα ρεφραίν και πάνω απ' όλα απίστευτη κιθαριστική δουλειά απο τον Fast Eddie Clarke. Μια από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το “Dead and gone”. Αργοί bluesy ρυθμοί και ενίοτε παλιομοδίτικο hard rock παιγμένο με συναίσθημα! Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως ο Toby Jepsοn ακούγεται καλύτερα από ποτέ και στην κυριολεξία κλέβει την παράσταση! Από τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ δεν υπάρχει κάποιο που να υστερεί σε δύναμη ή σε συναίσθημα καθώς όλα είναι καλοπαιγμένα με δυνατές ενορχηστρώσεις και αρκετό τσαμπουκά. Κλείνοντας την κριτική μου, θα έλεγα πως η συγκεκριμένη κυκλοφορία με εξέπληξε ευχάριστα και “έπιασα” τον εαυτό μου να πατάει αρκετές φορές το repeat button! Για τους οπαδούς του συγκροτήματος το “Eat Dog Eat” είναι απαραίτητο για την συλλογή σας, για τους υπόλοιπους είναι μια κυκλοφορία που πρέπει να τσεκάρετε! Βασίλης Χασιρτζόγλου

NOEL GALLAGHER’S HIGH FLYING BIRDS: "Noel Gallagher's High Flying Birds"

Υπάρχει άραγε ζωή για τους αδερφούς Gallagher, μετά τους Oasis; Και εδώ που τα λέμε, υπάρχει ζωή για το brit rock, γενικότερα; Καλώς ή κακώς, διανύουμε μια περίοδο που ακόμη και το new rock έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και μπάντες τύπου Killers, Keane, Franz Ferdinand, Arctic Monkeys κτλ, που μέχρι πρότινος βρίσκονταν στο επίκεντρο, αρχίζουν και παραπαίουν, άσχετα με το εάν ακόμη κυκλοφορούν αξιόλογες δουλειές. Όταν λοιπόν κάτι τόσο πρόσφατο αρχίζει και ξεφτίζει, τι να πούμε για το brit rock που μετράει τουλάχιστον είκοσι χρόνια σαν ιδίωμα; Και κακά τα ψέματα, από τους τελευταίους πρεσβευτές του ήταν οι Oasis, οι οποίοι, παρά τα λογής σκαμπανεβάσματά τους, αποτελούσαν εγγύηση και κρατούσαν ζωντανό αυτό που ξεκίνησαν το 1994. Πριν μερικούς μήνες ο Liam κυκλοφόρησε δίσκο με τους Beady Eye, προσφέροντας ενδιαφέρουσες μουσικές στιγμές στον ακροατή, προσπαθώντας να δείξει πως αντέχει και χωρίς το Noel. Μέσω των High Flying Birds, ο δεύτερος, ουσιαστικά προσπαθεί να αποδείξει το αντίστροφο. Το ντεμπούτο του νέου project του Noel Gallagher λοιπόν, όπως αναμενόταν, σφύζει από easy listening rock κομμάτια, με radio friendly διάθεση και με σαφείς αναφορές στους Beatles. Το αποτέλεσμα είναι άκρως αναμενόμενο, αλλά στην περίπτωση του εν λόγω καλλιτέχνη, δε συντελεί αρνητικά. Άλλωστε δεν περιμένει κανείς ύστερα από τόσα χρόνια πορείας να βγει ένα νέο “(What’s the Story) Morning Glory” δια χειρός Noel, ούτε φυσικά να αρχίσει να συνθέτει διαφορετικού τύπου τραγούδια προς τέρψη όλων όσων θεωρούν οτιδήποτε μη πειραματικό ως περιττό. Ακούγεται ευχάριστα, ενίοτε σε ταξιδεύει και άλλες φορές σε κάνει να αναρωτιέσαι το πώς θα λειτουργούσαν κάποιες συνθέσεις σε κάποιο δίσκο των Oasis. Σε γενικές γραμμές όλα καλά λοιπόν… Μόνο που έχοντας πλέον ακούσει και τη δουλειά του Noel, θεωρώ πως (από μουσικής άποψης πάντα) κάτι λείπει και από τους High Flying Birds, όπως και από τους Beady Eye. Τι είναι αυτό; Στο ένα λείπει ο Liam και στο άλλο ο Noel. Τόσο απλά! Δε λέω, ωραίες ιδέες και από τους δύο, με έφεση στη μελωδία και στον ήχο που τους είχαμε συνηθίσει, αλλά είναι εμφανείς οι αδυναμίες που δημιουργούνται από την έλλειψη συμμετοχής του εκάστοτε αδερφού. Διότι όσο μαλάκας και εάν είναι ο Liam, υπήρχε λόγος που βρισκόταν στους Oasis και ας ήταν ο Noel που ουσιαστικά τράβαγε κουπί! Ναι, τραγούδια όπως “Everybody’s On The Run”, “Dream On”, “The Death Of You And Me”, “AKA… What A Life!”, “Broken Arrow” και “(Stranded On) The Wrong Beach” που ο Noel γράφει αβίαστα, άλλοι καλλιτέχνες θα χρειάζονταν χρόνια για να παρουσιάσουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία και ο ίδιος έχει καταθέσει πολλάκις τα μουσικά διαπιστευτήριά του! Και εννοείται πως το album αξίζει την αμέριστη προσοχή των fan. Απλώς δε μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι το πώς θα ήταν ο καινούριος δίσκος των Oasis… Στέφανος Στεφανόπουλος

CHRIS OUSEY: "Rhyme & Reason"

Όταν υπάρχουν καλλιτέχνες όπως ο Chris Ousey τότε καταλαβαίνεις γιατί ο μελωδικός ήχος παραμένει μαγικός. Με σημαντική διαδρομή στους  Heartland και τους Virginia Wolf, ο σπουδαίος ερμηνευτής και συνθέτης δημιουργεί δώδεκα έξοχες συνθέσεις μαζί με τον ταλαντούχο Tommy Denander (κιθάρα, keyboards) που θα ευχαριστήσουν και τον πιο απαιτητικό οπαδό του είδους. Συνοδοιπόροι του, στο πανέμορφο “Rhyme & Reason” είναι ο Neil Murray (Whitesnake, Gary Moore) στο  μπάσο, ο Gregg Bisonette (Dave Lee Roth) στα τύμπανα και ο Mike Slamer (City Boy, Streets, Seventh Key) στην κιθάρες στα πλήκτρα και στην παραγωγή που την μοιράζεται παρέα με τον Tommy Denander. Οι πολυλογίες δεν αξίζουν σε τούτη εδώ την παρουσίαση. Απλά ο Chris Ousey με καθοδηγητή τον T.Denander φλερτάρει έντονα με τους 80s aor και τους melodic rock ρυθμούς, ενορχηστρωμένους σε “πολύ αμερικάνικο” ύφος. Έντονες και φορτισμένες συναισθηματικά ερμηνείες, αριστοτεχνικά πλήκτρα και έξυπνοι κιθαριστικοί περφεξιονισμοί από το σούπερ δίδυμο των M.Slammer και T.Denander και το  “Rhyme & Reason” είναι πραγματικά ένα απολαυστικό και ξεκούραστο άλμπουμ που σε μερικά του σημεία του θυμίζει τους Mr Big. Τραγουδάρες όπως τα Mother Of Invention, A Chemical High, Give Me Shelter, Any Other Day (απίστευτο refrain), Don't Wanna Dance, Watch This Space και By Any Other Name αποδεικνύουν ότι ο κάποιοι καλλιτέχνες λειτουργούν όπως το παλιό καλό κρασί που όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται και καλύτεροι. Φώτης Μελέτης

Οι αποκαλύψεις των Tracer

Ύστερα από μια έντονη νύχτα που περιελάμβανε άφθονο και ποικίλης ύλης αλκοόλ, κατάφερα να ξυπνήσω λίγη ώρα προτού την προκαθορισμένη συνέντευξη με τον frontman των αυστραλών Tracer, Michael Brown (φωνητικά, κιθάρα). Το ότι δε μπορούσα να πάρω τα πόδια μου το όφειλα στο ότι “ήπια λιγάκι παραπάνω”, και από τη στιγμή που δεν το άντεξα, μάλλον αρχίζει ο καιρός να συνειδητοποιήσω πως άρχισα να μεγαλώνω… Παρόλα αυτά περίμενα καρτερικά το τηλέφωνο να χτυπήσει. Είχε περάσει τουλάχιστον ένα τέταρτο από το ραντεβού, όταν έμαθα πως το σχήμα αντιμετώπιζε κάποιες δυσκολίες και δεν είχαν πάρει ούτε τους άλλους συναδέλφους από άλλα zine. Πάνω λοιπόν που ετοιμαζόμουν να κλείσω τα κιτάπια μου, ο ήχος της τηλεφωνικής συσκευής (που φάνταζε πιο υψηλός από άλλες φορές) με έβγαλε από τις σκέψεις μου, και μηχανικά σήκωσα το ακουστικό… Καλησπέρα Στέφανε! Είμαι ο Michael από τους Tracer! Καλώς τον! Σε περίμενα λίγο νωρίτερα… Ναι (γέλια)! Είχαμε ένα θεματάκι με το τηλέφωνό μας, αλλά τώρα είναι οκ! Που βρίσκεσαι τώρα; Είμαι με τη μπάντα στο Αμβούργο, στη Γερμανία! Ξεκινήσατε συναυλίες από τώρα; Ναι, θα πραγματοποιήσουμε μερικά live προτού την τουρνέ που θα κάνουμε τους Royal Republic! Μάλιστα… Για πες μου τώρα λίγα πράγματα για τους Tracer! Πως ξεκινήσατε; Παίζαμε αρκετά χρόνια μουσική με τον αδερφό μου (σ.σ. Leigh Brown- bass, keyboards) και στο γυμνάσιο γνωρίσαμε και τον Andre (σ.σ. Wise- drums) και σχηματίσαμε τους Tracer! Από τότε πέρασαν δέκα χρόνια και εξακολουθούμε να παίζουμε οι τρεις μας. Πρόσφατα κυκλοφορήσαμε και το ντεμπούτο μας, “Spaces In Between”! Ο δίσκος σας θυμίζει αρκετά Kyuss, Queens of the Stone Age και Audioslave. Να φανταστώ πως αυτό ήταν και το ζητούμενο; Κοίτα, εννοείται πως έχουμε επηρεαστεί από τις μπάντες που είπες και στην ουσία, αυτή είναι και η μουσική που μας αρέσει να ακούμε. Οπότε, δεν είναι ότι συνθέσαμε επίτηδες έτσι τα κομμάτια. Μας βγήκε εντελώς φυσικά! Όπως και να έχει, σε πολλά κομμάτια εσύ θυμίζεις αρκετά Chris Cornell! Ναι, μου το έχουν ξαναπεί και είναι μεγάλη μου τιμή! Βασικά παλαιότερα, όταν παίζαμε ακόμη διασκευές, ήξερα όλα του τραγούδια! Είμαι μεγάλος fan του! Ο άνθρωπος έχει τεράστιο εύρος στη φωνή του! Εννοείται πως είμαι αρκετά “λίγος” μπροστά του και για αυτό προσπαθώ να μην ακούγομαι σαν μια κακή αντιγραφή του! Καλά, δεν είναι ότι τον κοπιάρεις κιόλας… Σαφώς όχι, αλλά το ότι έχω επηρεαστεί μπορεί κάποιοι να το δουν πιο πονηρά και να νομίζουν πως γίνεται επίτηδες. Τι κριτικές έχετε λάβει μέχρι στιγμής για το “Spaces In Between”; Έχουμε ακούσει πολύ καλά λόγια μέχρι στιγμής! Το album μάλιστα πάει και αρκετά καλά σε ότι αφορά τις πωλήσεις, σε χώρες όπως Αγγλία, Ολλανδία και Γερμανία, οπότε είμαστε ευχαριστημένοι με το ξεκίνημα αυτό! Δεν περιμέναμε να σου πω την αλήθεια τόσο καλό feedback! Τι ταμπέλα θα έβαζες στη μουσική των Tracer; Δύσκολο να πω! Και stoner παίζουμε, και desert rock, αλλά και classic, οπότε να σου πω την αλήθεια προτιμώ να λέω classic stoner desert rock! Είναι ένας όρος που τα περικλείει όλα (γέλια)! Τα τελευταία χρόνια πάντως είναι λίγο της μόδας τα πισωγυρίσματα, έτσι δεν είναι; Μουσικές άλλων δεκαετιών έρχονται ξανά στο προσκήνιο! Ναι, όντως! Δεν ξέρω αν είναι “μόδα” όπως λες όμως. Ας πούμε στην Αυστραλία, έχουμε κυρίως indie μουσική όπως και pop, και για να είμαι ειλικρινής έχω σιχαθεί τα ίδια και τα ίδια! Στα 70s τα συγκροτήματα έγραφαν αληθινά κομμάτια και όχι κάτι για να μπουν στα charts και για αυτό η καλή μουσική βρίσκει πάντα το δρόμο της και επιστρέφει! Σκέψου, για παράδειγμα πως μετά ήρθε η disco και εκείνοι που ήθελαν να αντιταχθούν σε αυτήν, ξεκίνησαν το punk. Κάπως έτσι έγινε και με το grunge και τέλος πάντων, η καλή rock μουσική πάντα έχει τον τρόπο να ανακυκλώνεται και να επιστρέφει δριμύτερη! Από τη στιγμή λοιπόν που και στη σήμερον ημέρα υπάρχει γενικά τόσο κακή μουσική, είναι λογικό να ξεπετάγονται group που μνημονεύουν παλιότερες μπάντες! Αλήθεια, στην Αυστραλία έχετε metal σκηνή; Αμέ! Δεν είναι βέβαια τόσο μεγάλη όπως στην Ευρώπη, αλλά έχουμε… Μάλιστα στην Αυστραλία, δε χρειάζεται να είσαι “όνομα” για να σου δώσει σημασία κάποιος και να έρθει στη συναυλία σου, σε αντίθεση με άλλες χώρες. Τη μουσική ποιος τη γράφει στους Tracer; Εσύ; Συνήθως τζαμάρουμε δύο φορές την εβδομάδα και τα περισσότερα τραγούδια βγαίνουν έτσι. Υπάρχουν και περιπτώσεις όμως που κάποιος φέρνει μια συγκεκριμένη ιδέα και την εξελίσσουμε στο studio. Είναι συλλογική δουλειά τέλος πάντων. Το ίδιο ισχύει και για τους στίχους! Οκ, φυσικά μπορεί κάποιος να φέρει μια έτοιμη σύνθεση από το σπίτι του και να την επεξεργαστούμε μετά, αλλά γενικά προσπαθούμε να συμμετέχουμε και οι τρεις, ώστε το αποτέλεσμα να μας αντιπροσωπεύει πλήρως! Βγάλατε και ένα video, για το “Too Much”. Θα υπάρξει και κάποιο άλλο; Αμέ! Θα γυρίσουμε video για το “Devil Ride”, απλώς περιμένουμε να γυρίσουμε στην Αυστραλία γιατί θα χρειαστούμε κάποια πλάνα στην έρημο! Τώρα λοιπόν είστε Ευρώπη και στην πορεία θα περιοδεύσετε με τους Royal Republic. Έχετε κανονίσει κάτι για μετά; Θα κοιτάξουμε Χριστούγεννα να είμαστε πίσω στην Αυστραλία, όπου θα κάνουμε και εκεί κάποιο tour. Στη συνέχεια, λέμε να ξανάρθουμε Ευρώπη το Μάιο για κάποιες εμφανίσεις και έπειτα Αμερική! Full πρόγραμμα, ε; Δε γίνεται και αλλιώς! Αφήσαμε πρόσφατα και οι τρεις τις δουλειές μας για τους Tracer, οπότε πρέπει να ζήσουμε μέσω της μπάντας (γέλια)! Που εργαζόσασταν πριν; Εγώ ήμουν graphic designer για λογαριασμό μιας εταιρείας. Δε μου άρεσε καθόλου! Ο αδερφός μου δούλευε σε ένα Πανεπιστήμιο και ο Andre ήταν μέλος ενός σωματείου υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων (σ.σ. συνδικαλιστής). Βαρετές δουλειές φίλε μου! Καμία σχέση με το να είσαι μουσικός (γέλια)! Εσύ όμως δεν έκανες το artwork του album; Περίπου. Το άγαλμα στο εξώφυλλο είναι δημιουργία του Carl Jara. Πήραμε την άδεια να το χρησιμοποιήσουμε και τα υπόλοιπα τα έκανα εγώ… Άρα έμμεσα συνεχίζεις την παλιά σου δουλειά! (γέλια) Άσε! Και με τη διαφορά πως δε θα πληρώνομαι για αυτό στους Tracer (γέλια)! Θέλεις να προσθέσεις κάτι; Νομίζω πως τα καλύψαμε όλα… Αλήθεια, παίζουμε πουθενά στα μέρη σου; Δυστυχώς όχι… Δεν έχεις ιδέα σε ποια χώρα μιλάς έτσι; Όχι (τρελά γέλια)! Με τα θέματα που είχαμε, δεν είδα καν τον αριθμό του τηλεφώνου που πήρα! Ελλάδα, Michael, Ελλάδα… Α, πολύ ωραία! Μακάρι να μπορέσουμε να παίξουμε και εκεί! Το εύχομαι… Καλή συνέχεια λοιπόν! Ευχαριστούμε! Συνέντευξη: Στέφανος Στεφανόπουλος

MEGADETH: "Th1rt3en"

Όσο και να μη θέλεις να το παραδεχτείς, υπάρχουν αρκετά καλοί λόγοι για να θάψει κάποιος το νέο πόνημα των Megadeth… Καταρχάς, το “Th1rt3en”, σε μια μικρότερη version του, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια κυκλοφορία τύπου “Hidden Treasures”. Μια συλλογή δηλαδή με διάφορα ακυκλοφόρητα και b sides! Εντάξει, θα πείτε μερικοί, δεν είναι πως τα περισσότερα κομμάτια προέρχονται από άλλες εποχές και θα έχετε δίκιο. Αλλά από ένα νέο δίσκο δεν περιμένεις μια σύνθεση γνωστή από πέρυσι (“Sudden Death”), άλλη μια που είναι διαθέσιμη εδώ και μήνες (“Public Enemy No.1”) συν τέσσερις ακόμα παρμένες από παλαιότερα sessions του Mustaine (“New World Order”, “Black Swan”, “Millennium of the Blind”, “Deadly Nightshade”), για να θεωρήσεις πως αξίζει να πας στο ταμείο με αυτό ανά χείρας! Πέντε λοιπόν τραγούδια από το album ανήκουν στην κατηγορία “ξεπέτα”, ενώ το “Public Enemy No.1” αποτελεί μια από τις ελάχιστες καλές στιγμές του δίσκου, παρότι όταν το πρωτοάκουσα δε μου γέμιζε το μάτι. Ο μονόφθαλμος που λένε… Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα κομμάτια που περιέχονται στη δέκατη τρίτη δουλειά των Megadeth, χαρακτηρίζονται από τη μετριότητά τους. Και δεν είναι ότι σώνει και καλά συγκρίνω το “Th1rt3en” με το ένδοξο παρελθόν τους. Θεωρώ δεδομένο πως δεν πρόκειται να ξανακούσω άλλο “Rust In Peace”, “Countdown to Extinction” και “Youthanasia”. Αλλά, ρε συ Dave, μη μας δουλεύεις κιόλας! Πως δηλαδή από εκεί που φτάνεις στο σημείο να κυκλοφορείς αξιοπρεπείς δίσκους σαν το “Endgame”, στη συνέχεια μας σερβίρεις κάτι τόσο ρηχό, από πλευράς ιδεών; Ειλικρινά περιμένεις να αδημονεί κάποιος στις συναυλίες των Megadeth για να ακούσει πως και πως τα “Whose Life”, “Guns. Drugs & Money”, “Never Dead” και “Wrecker”; Βέβαια, για να λέμε όλη την αλήθεια, ο Mustaine πάντα έγραφε fillers και τα έβαζε στα album του. Από το “Cryptic Writings” ιδιαίτερα και μετά πήξαμε στις προχειρότητες (βλέπε μεταξύ άλλων “Use the Man”, “Have Cool, Will Travel”, “The Doctor Is Calling”, “Wanderlust”, “Losing My Senses”, “When” (εμετός), “Of Mice and Men”, “My Kingdom”, “Play for Blood”, “You’re Dead”)! Οπότε φανταστείτε πως τα περισσότερα τραγούδια του “Th1rt3en” ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία και δεν πρόκειται να σας απασχολήσουν ποτέ ιδιαίτερα. Εάν δε, το δούμε πιο ψύχραιμα το θέμα, βάζοντας στο παιχνίδι και τα προαναφερθέντα “Sudden Death”, “New World Order”, “Black Swan”, “Millennium of the Blind” και “Deadly Nightshade”, παρόλο που δεν αποτελούν στην ουσία κάτι καινούριο, κάποιος μπορεί να μιλήσει θετικά για το δίσκο. Αν μάλιστα βάλεις δίπλα στα “παλιά”, τα συμπαθητικά “Public Enemy No. 1”, “We the People”, “Fast Lane” και “13”, τότε έχεις να κάνεις με μια (σχετικά) καλή κυκλοφορία που εν τέλει αποφεύγει τον όλεθρο. Αλλά πόσο καλά αισθάνεσαι όταν ανάγεις σε top στιγμές κομμάτια που ο ίδιος ο Mustaine κάποτε θεωρούσε άξια μονάχα για b sides ή bonus tracks; Για να συμμαζέψω και εγώ λοιπόν τη σκέψη μου, αρνούμαι να κρίνω το “Th1rt3en” θετικά, μιας και η πικρή αλήθεια είναι πως πρόκειται ως ενός σημείου για ξαναζεσταμένο φαγητό, γαρνιρισμένο με fillers και μερικές αξιοπρόσεχτες (αλλά όχι και αξιοσημείωτες) συνθέσεις. Μήπως τελικά το “Endgame” έπρεπε να αποτελέσει το κύκνειο άσμα του Dave; Στέφανος Στεφανόπουλος

LOU REED & METALLICA: "Lulu"

Είναι αλήθεια πως από τη στιγμή που έχεις εκπληρώσει τους στόχους σου σαν καλλιτέχνης, είτε αυτοί είναι συνθετικοί (βλέπε “Master of Puppets”), είτε με γνώμονα την ευρύτερη αναγνώριση (βλέπε “Metallica”), είτε καθαρά εμπορικοί (βλέπε “Load”), τότε φτάνεις σε ένα σημείο που μπορείς να κυκλοφορείς οτιδήποτε και να μη σε νοιάζει το τι θα πει το κοινό σου, μιας και σε τελική ανάλυση, πάλι sold out θα είναι οι συναυλίες σου. Και για να είμαι ειλικρινής είμαι υπέρ στο να πειραματίζεται ο εκάστοτε καλλιτέχνης και να μην προσπαθεί απαραίτητα να ικανοποιήσει τις δυστροπίες των οπαδών του. Αλίμονο εάν υπαγόρευαν οι fan το τι θα κάνει το εκάστοτε μεγάλο συγκρότημα στην καριέρα του. Αν αυτό ήταν το σωστό, τότε ας αναλάμβαναν οι οπαδοί τη σύνθεση/ ηχογράφηση νέων κομματιών για να τελειώναμε μια ώρα αρχύτερα. Το project Lou Reed & Metallica ήταν βέβαιο εξ αρχής πως δε θα άρεσε στους μεταλάδες, όπως δε θα το έβρισκαν ενδιαφέρον και γενικά όσοι ακούνε rock. Τι γιατί; Διότι οι μεν δε θέλουν άλλο “κάρβουνο” από τους Metallica και οι δε, υπάρχει λόγος που δεν ασχολούνται γενικά με τη metal σκηνή. Το να φέρνεις κοντά δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους είναι σχεδόν αυτοκτονία, αλλά άπαξ και φέρεις τόσο μεγάλα ονόματα, τότε συγχωρείσαι από πολλούς, διότι καλώς ή κακώς υπάρχει κόσμος που δε δέχεται να υποτιμάται ο αγαπημένος του καλλιτέχνης. Όχι, δε χρειάζεται ούτε ο Lou Reed, ούτε οι Metallica να αποδείξουν κάτι στον οποιονδήποτε τυχάρπαστο ακροατή και εν δυνάμει αγοραστή… Η (μουσική) ιστορία τους, αφήνει τέτοιου είδους περιθώρια και εύλογο είναι σε ένα τέτοιο album να υπάρχουν πάμπολλες διάσπαρτες καλές ιδέες. Το πρόβλημα όμως με το “Lulu” είναι το ότι δεν πάει παραπέρα. Δεν είναι θέμα του πόσο ανοιχτόμυαλος είσαι. Θεωρώ τον εαυτό μου μη- παρωπιδικό, παρόλα αυτά μπορώ να καταλάβω πως το συγκεκριμένο project αποτελεί την υλοποίηση μιας, φαινομενικά καλής, ιδέας και τίποτα παραπάνω. Εν ολίγοις, βαρέθηκα! Δε μου φταίνε οι απαγγελίες του Reed (άλλωστε δεν είναι κάτι ξένο για όσους έχουν ασχοληθεί μαζί του), ούτε οι “wanna be 80s again, but I don’t remember how” ιδέες των Metallica… Φταίνε και οι δύο πλευρές εξίσου! Και για να γίνω πιο σαφής: άπαξ και το “Lulu” κυκλοφορούσε από οποιοδήποτε άλλο σχήμα στο γαλαξία, το οποίο δεν ήταν “όνομα”, τότε τα μόνα zine που θα του έδιναν σημασία θα ήταν κάποια που αποθεώνουν οτιδήποτε το εναλλακτικό και περίεργο, ασχέτως ποιότητας. Κανείς όμως δε θα μάθαινε την ύπαρξή του. Και προσωπικά δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστώ στην καύλα του καθενός, άσχετα εάν τη σέβομαι. Διότι η hard rock χροιά των “Load”/ “Reload” δε με χάλασε (καθώς όπως και να το κάνουμε, συμπεριλαμβάνουν τραγουδάρες), τα τερτίπια του “St Anger” δε με απομάκρυναν (μιας και βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία), ενώ το δήθεν “back to the roots” “Death Magnetic” το αγκάλιασα (παρόλο που είναι από κάθε άποψη κουραστικό). Υπάρχουν όμως και κάποια όρια και τα δικά μου φτάνουν στο “Lulu”. Δεν κολλάει ρε παιδί μου ο Lou Reed με το heavy metal, όπως και να το κάνουμε! Είναι λες και είναι καθαρά guest και μπήκε εμβόλιμα στο δίσκο. Σαν οι συνθέσεις να γράφτηκαν προτού αποφασιστεί το όλο θέμα… Από όποια πλευρά και να το κοιτάξω, δε μπορώ να βρω λόγους για να ξοδευτεί κάποιος για να αγοράσει το album. Ναι, έχει μια σχετική ποιότητα (αυτό έλειπε), μια avant garde ανωτερότητα, διάφορες καλές ιδέες και μια εξαιρετική παραγωγή. Από εκεί και πέρα, είναι βαρετό και δε δέχομαι σε καμία περίπτωση την καραμέλα ότι δεν απευθύνεται σε metalheads, γιατί δε μπορούν να το καταλάβουν. Εγώ δεν κραδαίνω κανένα σπαθί και δε γουστάρω τα “true”… Δε νομίζω λοιπόν πως είναι θέμα “κολλήματος”. Μήπως μερικοί απλώς επηρεάζονται από τα ονόματα που φέρει το album και φοβούνται να παραδεχτούν την αλήθεια, ή πιέζονται για να τους αρέσει κάτι για τον ίδιο λόγο; Λέω εγώ τώρα… Στέφανος Στεφανόπουλος

Απεβίωσε ο κιθαρίστας των SHY!

Πριν απο λίγο δόθηκε στην δημοσιότητα, μέσω του επίσημου site της μπάντας, η ανακοίνωση του αιφνίδιου θανάτου του κιθαρίστα και συνιδρυτή των Βρετανών melodic rockers SHY, Steve Harris. Πιο συγκεκριμένα το ανακοινωθέν έχει ως εξής:

"Με μεγάλη μας λύπη και θλίψη, ανακοινώνουμε τον θάνατο του αγαπημένου μας Steve Harris, κιθαρίστα και μουσική ιδιοφυϊα των SHY. O Steve ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων και έδινε συνεχή μάχη με τον όγκο στον εγκέφαλό του, που τον ταλαιπωρούσε απο τον Ιούνιο του 2009, κάτι που γνώριζαν μόνο οι άνθρωποι του στενού οικογενειακού του κύκλου. Πλήρης ανακοίνωση για το γεγονός, θα δοθεί πολύ σύντομα. Με αγάπη, Debbie Harris (σύζυγος του Steve) και SHY".

Θυμίζουμε οτι οι SHY, μόλις πριν λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησαν το νέο τους ομότιτλο studio άλμπουμ, έπειτα από αρκετά μεγάλο διάστημα, το οποίο μέχρι στιγμής λαμβάνει εξαιρετικές κριτικές.

R.I.P Steve!

Οι House Of Lords στο Rockway.gr!

Μια από τις μεγαλύτερες ι­κα­νο­ποι­ήσεις που μπορεί να δεχτεί κά­ποιος, ο οποίος γράφει για την αγαπημένη του μουσική και την υπηρετεί με πάθος, είναι το να έχει την ευκαιρία να απευθύνει 2-3 ερωτήσεις στα μουσικά του ινδάλματα. Όταν ειδικά οι ε­ρω­τή­σεις αυτές στρέφονται προς έναν μουσικό ή μπάντα που έχει φροντίσει προηγουμένως να κυκλοφορήσει μία εντυπωσιακή δουλειά, τότε συνάμα με την ικανοποίηση, σου λύνονται κυ­ριο­λε­κτι­κά και τα χέρια. Δε χρειάζεται να προσποιηθείς, “να εφεύρεις ενθουσιασμό” ή να πουλήσεις φτηνό οπαδιλίκι καθώς οι ερωτήσεις και οι λέξεις σου βγαίνουν αβίαστα σαν να συζητάς με ένα παιδικό σου φίλο. Πολλές φορές μάλιστα, αρκείσαι απλά στο να πανηγυρίζεις και να εξωτερικεύεις τις αυθόρμητες σκέψεις σου χωρίς φτιασίδωμα και τεχνητές ωραιοποιήσεις. Κάπως έτσι πρέπει να έγιναν και τα πράγματα με τον σπουδαίο James Christian, τη χρυσή φωνή των House Of Lords και του μελωδικού ήχου. Με αφορμή λοιπόν το φρέσκο και εντυπωσιακό “Big Money”, του απευθύναμε μερικές ερωτήσεις, τις οποίες με χαρά απάντησε. Ιδού. Πρώτα απ’ όλα James, θα ήθελα να σε συγχαρώ για το εξαιρετικό νέο σας album. Είχα τη χαρά και την τύχη να παρουσιάσω και να γράψω τις σκέψεις μου για την εκπληκτική νέα σας δουλειά ενώ τώρα μου δίνεται και η ευκαιρία να μιλήσω μαζί σου γι’ αυτό! Λοιπόν, ποιές είναι οι σκέψεις σου για την καινούρια σας κυκλοφορία; Υπάρχουν πιστεύεις κάποια συγκεκριμένα θέματα που χρήζουν ιδιαίτερης μνείας; Διάβασα κάπου πως θεωρείς το – ομολογουμένως εκπληκτικό “One Man Down” το καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο τραγούδι των House Of Lords! Αισθάνομαι πραγματικά πολύ ικανοποιημένος με το νέο album καθώς και εγώ το πιστεύω πολύ. Ξέρεις, ποτέ δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα αν αφού ολοκληρωθούν οι ηχογραφήσεις, δεν καθίσεις αναπαυτικά και το ακούσεις προσεχτικά όπως ακούς ένα δίσκο για πρώτη φορά. Μόλις λοιπόν έκανα μια καλή ακρόαση στο “Big Money” μία εβδομάδα αφού είχαμε ολοκληρώσει τη δουλειά, ήμουν βέβαιος πως είχαμε πετύχει κάτι πολύ ιδιαίτερο. Το “One Man Down” πραγματικά ξεχώρισε και εντυπωσίασε εξ’ αρχής. Νιώθω πολύ περήφανος γι’ αυτό το κομμάτι καθότι περιέχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που λατρεύω και με εξιτάρουν σαν ακροατή. Με συνεπαίρνει καθ’ όλη τη διάρκειά του ενώ όταν πια ολοκληρωθεί, νιώθω εκείνο το μοναδικό αίσθημα ικανοποίησης! Αλήθεια, ο τίτλος τους album και του ομώνυμου κομματιού αντικατοπτρίζει μια συγκεκριμένη οπτική-στάση ζωής της μπάντας, που θα θέλατε να την εξωτερικεύσετε προς τον κόσμο σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς; Ο τίτλος “Big Money” έχει πράγματι ένα πολύ μεστό νόημα που θα πρέπει κάποια στιγμή να αφομοιωθεί από όλους παγκοσμίως. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου οι πολιτικοί και οι πολυεθνικές διαχειρίζονται τεράστιο πλούτο. Ποτέ, ωστόσο, αυτός ο πλούτος δεν θα τους είναι αρκετός. Ποτέ δεν είναι ικανοποιημένοι ζητώντας όλο και περισσότερα. Όπως λένε χαρακτηριστικά και οι στίχοι, “Bigger Dicks And Deeper Pockets”… Τα υλικό του album φαντάζει όλο εξαιρετικά ζυγισμένο αφού τα κομμάτια διατηρούν την επιθετικότητα και την αμεσότητα τους παρά τα μελωδικά τους ξεσπάσματα. Πίσω από τις βασικές συνθετικές γραμμές βρίσκεσαι εσύ και ο Mark Baker; Πράγματι, αλλά κάπου εκεί έρχεται και ο Jimi Bell με τα καταλυτικά κιθαριστικά του θέματα. Χωρίς αυτά τα riffs, τίποτα δεν θα ήταν ως έχει και ο ήχος δεν θα είχε αυτή την απαιτούμενη σκληράδα/επιθετικότητα. Άλλωστε πρέπει όλοι οι μουσικοί σε μια μπάντα να συνεισφέρουν για να υπάρχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το ότι πρόκειται για μία ομαδική δουλειά και όχι κάτι αποκλειστικά δικό μου, είναι κάτι που με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Ειλικρινά δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο μεμονωμένο κομμάτι καθώς όλο το υλικό του δίσκου ρέει τόσο όμορφα παρά την ποσότητα των κομματιών, τη συνολική διάρκεια και της ύπαρξη μίας μόνο μπαλάντας (σ.σ. “The Next Time I Hold You”). Τα κομμάτια που τελικά επιλέχθηκαν για το “Big Money”, επιλέχθηκαν μέσα από μια μεγαλύτερη συλλογή τραγουδιών; Είναι όλα τους καινούριες συνθέσεις ή ανασύρατε κάποια από κανένα σκονισμένο συρτάρι; Όλα τα κομμάτια εδώ γράφτηκαν για τις ανάγκες του καινούριου album εκτός από το “First To Cry”. Αυτό επέμενε να το ηχογραφήσω ο Mark Baker. Στην πραγματικότητα, ήταν κάτι που το ήθελε από την εποχή ακόμη που γράφαμε για το “Demons Down” και έτσι του πήρε μόνο κάτι περισσότερο από μία δεκαετία για να με πείσει… Πάντα μου άρεσε το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά για κάποιο λόγο δεν ένιωθα σίγουρος αν ταίριαζε, αν ήταν κατάλληλο. Πλέον, οφείλω να ομολογήσω, πως ο Mark είχε δίκιο να επιμένει αφού τελικά απεδείχθη ιδανικό για μας.

KAISAS: “Unify”

Έχουμε και λέμε… Θεσσαλονικιός κιθαρίστας ονόματι Babis Kaisas (πρώην Zandem). Τραγουδιστής, ο μοναδικός Tony Mills αρκετά γνωστός από τους Shy και τελευταία με τους ΤΝΤ. Στα τύμπανα ο βραζιλιάνος Acacio Carvalho (Vougan/Dark Avenger)… οπότε μάλλον θα αγωνιάτε τι είδους κομμάτια ηχογράφησαν αυτά εδώ τα παλληκάρια. Το ντεμπούτο άλμπουμ λοιπόν του ή των KAISAS τιτλοφορείται “Unify” και είναι το πρώτο θετικό βήμα μιας προσπάθειας που ευελπιστούμε να έχει και συνέχεια. Συνδυασμός κλασσικού και επικού metal με εμφανείς επιρροές από την δεκαετία του ‘80, με σύγχρονη παραγωγή που φέρνει μνήμες από τις πρώτες ηχογραφήσεις των Queensryche, Crimson Glory, και Q5 ενώ σε πολλά σημεία, του άλμπουμ υπάρχουν έντονες μελωδικές αναφορές πάντα όμως με βάση τον μεταλλικό ήχο. Οι ερμηνείες του Tony Mills είναι καθαρές και δυνατές και σίγουρα σκεπάζουν τις όποιες συνθετικές αδυναμίες του  “Unify” και επιπρόσθετα το κιθαριστικό ταλέντο του Babis Kaisas (παίζει και μπάσο στο άλμπουμ) είναι εξαιρετικό και καταφέρνει με μεράκι να αναδείξει τα πολύ καλά τραγούδια του δίσκου. Συνολικά μία έντιμη και όμορφη δουλειά που αξίζει να τσεκάρετε. Φώτης Μελέτης

GLYDER: "Backroads To Byzantium"

Οι Glyder για όσους ασχολούνται με τον κλασικό hard rock ήχο, αποτελούν ίσως την πιο δραστήρια Ιρλανδική μπάντα τη στιγμή που μιλάμε. Αυτή τη φορά επιστρέφουν με τη νέα τους δουλειά, έχοντας 3 αλλαγές μελών στο lineup τους και με περισσότερη διάθεση για ένα album που οι ίδιοι -αλλά και πολλοί άλλοι ένθεν κακείθεν- χαρακτηρίζουν ως την καλύτερή τους δουλειά μέχρι σήμερα. Το “Backroads To Byzantium” (πολύ θριαμβευτικά ελληνοπρεπές δεν ακούγεται αλήθεια;) είναι το τέταρτο πόνημα του γκρουπ, που αυτή τη φορά έρχεται να συνδυάσει τον κλασικό rock ήχο των τελών της δεκαετίας 70 και αυτόν των αρχών 80, με μια γερή δόση Αμερικανικής rock ‘n’ roll αισθητικής που, το δίχως άλλο, αναδύει μια παλιομοδίτικη και ειλικρινή διάθεση στον ακροατή. Είναι ωραίο να βλέπεις το νέο αίμα να επιστρέφει σε πιο classic rock μουσικές φόρμες. Ο νέος τραγουδιστής, Jackie Robinson, έχει αρκετό ταλέντο ενώ η χροιά του αποτελεί ένα κράμα Phil Mogg και Paul Rodgers χρωματίζοντας κατάλληλα το υλικό της μπάντας, που σαφώς γλυκοκοιτάζει πρoς αυτή τη μουσική κατεύθυνση. Αυτή δεν είναι άλλη, από μια “συνάντηση” του κλασικού ήχου των UFO και των Judas Priest με τον αντίστοιχο των Blue Oyster Cult ή των REO Speedwagon. Προσθέστε και μπόλικους Riverdogs και έχετε τη μουσική σφραγίδα των νεαρών Ιρλανδών. Οι κιθάρες είναι ατόφιες και “ακατέργαστες” και το παίξιμο και η προσωπικότητα των κομματιών χαρακτηρίζεται από μια –ας μου επιτραπεί- “αλήτικη” rock διάθεση. Μέχρι εδώ καλά, το album όμως υστερεί αρκετά στον τομέα της παραγωγής και αυτό εξηγείται εν πολλοίς. Οι ηχογραφήσεις στο μεγαλύτερο μέρος τους έγιναν σε home studios αλλά το βασικότερο είναι ότι τα φωνητικά γράφονταν εξ’ αποστάσεως μια και ο τραγουδιστής ζει μακριά από την υπόλοιπη μπάντα. Έτσι, το album ολοκληρώθηκε σε κομμάτια, μιξαρίστηκε στην Κοπεγχάγη ενώ το mastering του έγινε στη Γερμανία. Ως εκ τούτου, εύκολα παρατηρεί κανείς μια ανομοιογένεια μεταξύ των κομματιών ενώ και αυτές, οι κατ’ ομολογία “ποιοτικότερες” συνθέσεις του δίσκου, σε πολλά σημεία χωλαίνουν και δεν αναδεικνύονται όπως θα έπρεπε. Ξεχωρίζουν το δυναμικό “Long Gone”, το πολύ καλό “Fade To Dust”, το πανέμορφο AOR-ίζον “Something She Knows” (προσωπικό highlight) και το ακουστικό “Motions Of Time” όπου ο Robinson ξεδιπλώνει τις φωνητικές του αρετές. Αν μη τι άλλο, αναδεικνύεται σε γερό χαρτί για τους Glyder. Τα σχεδόν 39 λεπτά του δίσκου κυλούν στο σύνολό τους ευχάριστα και η τελική γεύση του “Backroads To Byzantium” δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχημη, πόσο μάλλον πικρή. Το ότι δεν είναι άσχημη όμως, δε σημαίνει πως είναι και ικανοποιητικά καλή ή τέλος πάντων, αρκετή για να παροτρύνει κάποιον να επενδύσει στο νέο album των Glyder. Αναντίρρητα, η μπύρα ή ό, τι άλλο πίνει κανείς, κατεβαίνει εύκολα με την παρούσα συλλογή κομματιών και υπάρχουν πολλά σημεία για άφθονο “ροκάρισμα” καθώς και άλλα πιο “εκποπισμένα” και μελωδικά. Προσωπικά, πιστεύω, πως το καλύτερο θα ήταν να τους ακούσει ο κάθε ενδιαφερόμενος και να κρίνει ο ίδιος αν το πακέτο που προσφέρουν αυτοί οι Ιρλανδοί ταιριάζει να προστεθεί στη δισκοθήκη του. Δυστυχώς, εγώ τουλάχιστον, εισπράττω έναν ερασιτεχνισμό με την κακή έννοια του όρου. Άλλωστε, υπάρχουν και στη χώρα μας “hardworking” μπάντες γεμάτες όρεξη, με περισσό ταλέντο αλλά και πενιχρό budget για να στηρίξει κανείς και να δώσει μια ευκαιρία… Γιώργος Ευσταθίου