Ο μελωδικός παράδεισος των Honeymoon Suite

 

Η ιστορία και η διαδρομή των Honeymoon Suite ξεκινά ουσιαστικά το 1981 από τους Johnnie Dee (φωνητικά, κιθάρα), Brad Bent (πλήκτρα, φωνητικά) και Mike Lengyell (ντραμς, παλαιότερα με τους The Diodes).

Μέχρι το 1983, το line-up άλλαξε, με τον Dee (το μόνο αρχικό εναπομείναν μέλος) στην ρυθμική κιθάρα και στα κύρια φωνητικά, μαζί με τους νεοσύλλεκτους Derry Grehan στην κιθάρα και Dave Betts στα ντραμς, οι οποίοι και οι δύο είχαν ηχογραφήσει δύο άλμπουμ ως μέλη της new wave/punk μπάντας με έδρα το Τορόντο, Steve Blimkie and the Reason.

Ο Grehan πριν εξελιχθεί σε βασικό και ανατικατάστατο μέλος των Honeymoon Suite έπαιζε πιάνο και  κιθάρα σε ηλικία 11 ετών. Οι πρώτες του επιρροές ήταν οι Deep Purple, ο Jimi Hendrix και ο Santana. Ο Grehan ηχογράφησε το πρώτο του σινγκλ στα 17 του, με ένα συγκρότημα γνωστό ως Stytch και αφού μετακόμισε στο Τορόντο, συνδέθηκε με τον τραγουδιστή Johnnie Dee το 1982 και μαζί στρατολόγησαν τα υπόλοιπα μέλη για να δημιουργήσουν τους Honeymoon Suite.

Ο κιθαρίστας Grehan έγινε ο κύριος συνθέτης του συγκροτήματος και έγραψε το "New Girl Now", το οποίο  κέρδισε έναν διαγωνισμό συγκροτημάτων που έγινε από έναν ραδιοφωνικό σταθμό του Τορόντο και με το βραβείο για το "New Girl Now", υπέγραψαν με την WEA Canada.

Ο Ray Coburn προστέθηκε ως μόνιμο νέο μέλος στα πλήκτρα καθώς ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις για το ντεμπούτο άλμπουμ του γκρουπ, αλλά το συγκρότημα δεν είχε ακόμα μπασίστα και έτσι ο Brian Brackstone προσλήφθηκε ως session player στο μπάσο και έπαιξε σε ολόκληρο το άλμπουμ.

Έπειτα ανέλαβε επίσημα ο μπασίστας Gary Lalonde (πρώην Rose και Toronto) ο οποίος προστέθηκε στη σύνθεση μετά την ολοκλήρωση του άλμπουμ και εμφανίστηκε στις ομαδικές φωτογραφίες του δίσκου και έπαιξε με το συγκρότημα ζωντανά. Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, σε παραγωγή Tom Treumuth, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1984. Το άλμπουμ περιείχε τέσσερις επιτυχίες στα charts στον Καναδά: μια πλήρως ηχογραφημένη έκδοση των "New Girl Now", "Burning In Love", "Wave Babies " και "Stay In the Light."

Το "New Girl Now" ήταν επίσης το πρώτο σινγκλ των Honeymoon Suite που έφτασε στο top-50 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το επόμενο άλμπουμ τους, "The Big Prize", σε παραγωγή Bruce Fairbairn, ήταν εξίσου επιτυχημένο στον Καναδά με τέσσερις ακόμη επιτυχίες: "Bad Attitude", "Feel It Again", "What Does It Take" και "All Along You Knew".
 

Ο Grehan έγραφε ακόμα τη μερίδα του λέοντος από το υλικό του συγκροτήματος, αλλά οι Dee και Coburn συνεισέφεραν επίσης τραγούδια σε αυτό το άλμπουμ. Το "Feel It Again", μια σύνθεση του Coburn, έφτασε στο Top 40 στις ΗΠΑ, ενώ η μπαλάντα "What Does It Take" του Grehan έφτασε στο #52, και ακούγεται στο soundtrack της ταινίας του John Cusack με τίτλο "One Crazy Summer" (1986). Το 1989, το "Bad Attitude" εμφανίστηκε στο φινάλε της σειράς του Miami Vice, που παίχτηκε κατά τη διάρκεια ενός τμήματος οδήγησης της Ferrari που αντικατόπτριζε την τελική μάχη των Crockett και Tubbs.

Το 1986, ο πληκτράς Ray Coburn άφησε το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Rob Preuss (Spoons).
Επίσης κατά τη διάρκεια του 1986, το συγκρότημα έγραψε το κομμάτι "Those Were the Days" για την ταινία του Charlie Sheen, με τίτλο "The Wraith".

Την άνοιξη του 1987, το συγκρότημα ερμήνευσε το ομότιτλο κομμάτι της ταινίας του Mel Gibson, "Lethal Weapon", το οποίο συνέθεσε ο Michael Kamen.

Τον χειμώνα του 1987, το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει για το τρίτο του άλμπουμ στο Λος Άντζελες. Δυστυχώς, ο Johnnie Dee χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο του LAX, σπάζοντας το πόδι του σε πολλά σημεία και χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση για να τοποθετηθεί μια καρφίτσα δέκα ιντσών για να βοηθήσει το πόδι να επουλωθεί.Καθώς ο Dee ανάρρωνε στο νοσοκομείο, το πρώην μέλος των Doobie Brothers, Michael McDonald, προσήχθη για να βοηθήσει με τις ηχογραφήσεις και έγραψε στίχους και τραγούδησε στο "Long Way Back", για το επόμενο άλμπουμ τους.

Το 1988, κυκλοφορεί το τρίτο τους άλμπουμ: "Racing After Midnight", σε παραγωγή του Ted Templeman ( Van Halen) και του Jeff Hendrickson το οποίο μπήκε στο top 10 στον Καναδά, αλλά δεν ήταν τόσο επιτυχημένο στα σινγκλ των Η.Π.Α. Απο το συγκεκριμένο άλμπουμ ξεχώρισαν τα, "Love Changes Everything", "Looking Out for Number One", "Cold Look" και "It's Over Now".

Το 1989, το συγκρότημα κυκλοφόρησε την πρώτη του συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες, "The Singles", η οποία περιελάμβανε δύο νέα σινγκλ τσαρτ για τον Καναδά: τα "Still Loving You" και "Long Way", και τα δύο γραμμένα από τον Grehan.

Στην συνέχεια ο Preuss έφυγε και ο Coburn επανήλθε στο συγκρότημα εγκαίρως για να ξεκινήσει την περιοδεία "The Singles", η οποία θα ήταν η τελευταία περιοδεία με την κλασική σύνθεση του συγκροτήματος μέχρι το 2007. Μέχρι το 1991, ο Lalonde και ο Betts είχαν φύγει από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκαν από τον Steve Webster (από το συγκρότημα του Billy Idol) στο μπάσο και τον Jorn Anderson (από τους Fludd και Alannah Myles) στα ντραμς.

Το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να δημιουργήσει το "Monsters Under the Bed" με τον Paul Northfield να είναι παραγωγός και η ομάδα των Grehan/Coburn/Dee ήταν υπεύθυνη για τη σύνθεση τραγουδιών. Ο Ray Coburn άφησε το συγκρότημα ξανά μετά την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ και αντικαταστάθηκε στα πλήκτρα από τον Peter Nunn.
Ο Jorn Anderson άφησε επίσης το συγκρότημα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και αντικαταστάθηκε από τον ντράμερ Creighton Doane (από το Harem Scarem) για την περιοδεία "Monsters Under the Bed".

Ο Creighton συνέχισε να παίζει ντραμς με το συγκρότημα για τα επόμενα χρόνια, εμφανιζόμενος στο πρώτο τους live άλμπουμ "13 Live" που κυκλοφόρησε το 1995 και ηχογραφήθηκε σε δύο συναυλίες που έδωσαν σε κλαμπ του Οντάριο. Το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει στη δεκαετία του '90, αν και πολλές αλλαγές στη σύνθεση συνέχισαν να γίνονται, με μόνο τους Dee και Grehan να παραμένουν ως σταθερά μέλη. Ο μπασίστας Stan Miczek (Sass Jordan), έγινε μέλος το 1998 για την πρώτη από τις 3 διετείς θητείες του με το συγκρότημα.

Τον Φεβρουάριο του 2002 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους νέο στούντιο άλμπουμ μετά από 11 χρόνια, με τίτλο "Lemon Tongue". Στο άλμπουμ έπαιζαν οι Grehan και Dee, οι οποίοι ήταν μέχρι τώρα τα μόνα επίσημα μέλη του γκρουπ και που έγραψαν επίσης όλα τα τραγούδια ως ομάδα.

Το 2004, ο Dee κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ "Songs in Dee" με την υποστήριξη των υπολοίπων μελών του Honeymoon Suite, μαζί με καλεσμένους σημαντικούς μουσικούς όπως ο Kim Mitchell (Max Webster) και ο Rik Emmett (Τriumph).

Τον Ιανουάριο του 2005 κυκλοφορούν το "HMS Live at the Gods" από την ζωντανή εμφάνιση που έκαναν τον Ιούνιο του 2002 στο Bradford της Αγγλίας και εκτός από το δίδυμο Johnnie Dee και Derry Grehan συμμετείχαν οι Bret Carrigan (ντραμς), Rob Laidlaw (μπάσο) και Peter Nunn (πλήκτρα).

Το 2006, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μια άλλη συλλογή με τις καλύτερες επιτυχίες με τίτλο "Feel It Again: An Anthology", ένα διπλό σετ CD που περιλαμβάνει τα περισσότερα σινγκλ του συγκροτήματος, επιλεγμένα κομμάτια άλμπουμ και σπάνιο και ακυκλοφόρητο υλικό. Τον Ιούνιο του 2007, το συγκρότημα ανακοίνωσε επίσημα την επιστροφή μιας επανενωμένης κλασικής σύνθεσης των Johnnie Dee, Derry Grehan, Ray Coburn, Gary Lalonde και Dave Betts. Το συγκρότημα περιόδευσε εκτενώς σε όλο τον Καναδά το 2007 και το 2008. Ωστόσο, μόνο οι Johnnie Dee και Derry Grehan εμφανίστηκαν στο νέο άλμπουμ ​​του 2008 με τίτλο "Clifton Hill".

Το 2009, το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει στον Καναδά και σε επιλεγμένες πόλεις των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, την 1η Σεπτεμβρίου 2009, ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα είχε και πάλι χωρίσει τους δρόμους του με τον αρχικό πληκτρίστα Ray Coburn. Ο Peter Nunn επέστρεψε στη σύνθεση του συγκροτήματος για να τον αντικαταστήσει για δεύτερη φορά. Το συγκρότημα έκανε μια εμφάνιση στο Firefest 6 Nottingham, Αγγλία τον Οκτώβριο του 2009.

Στις 18 Νοεμβρίου 2016, οι Honeymoon Suite κυκλοφόρησαν ένα EP 9 κομματιών, την πρώτη νέα μουσική σε 8 χρόνια, με τίτλο "Hands Up" στον ιστότοπο PledgeMusic. Τον Φεβρουάριο του 2017, ανακοινώθηκε ότι οι Honeymoon Suite θα εμφανιζόντουσαν στο Rockingham Festival 2017, που θα γινόταν στο Πανεπιστήμιο του Nottingham Trent, UK, μεταξύ 20 και 22 Οκτωβρίου 2017. Το συγκρότημα είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο Rockingham 2017, όμως ακύρωσε το σόου του απογοητέυοντας τους ευρωπαίους οπαδούς του και αντικαταστάθηκαν από τον John Parr.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2019, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το νέο του σινγκλ "Tell Me What You Want" στο YouTube. Στις 19 Ιουνίου 2020, κυκλοφόρησαν ένα άλλο σινγκλ με τίτλο "Find What You're Looking For" και στις 16 Φεβρουαρίου 2024, οι Honeymoon Suite κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Alive" μέσω της Frontiers.

Παρακάτω το Rocktime.gr θα παρουσιάσει εν συντομία όλη την στούντιο δισκογραφία των Honeymoon Suite, την οποία αξίζει και να αναζητήσετε μιας και θεωρούμε ότι οι Καναδοί είναι από τις πιο αδικημένες μπάντες ειδικά από τους Ευρωπάιους οπαδούς της ροκ μουσικής.

                                                         
                                                    Δισκογραφία

 

Album: Honeymoon Suite (1984):

Πρώτο και πετυχημένο δισκογραφικό κτύπημα για το Καναδέζικο συγκρότημα σε παραγωγή του Tom Treumuth, όπου o συνδυασμός AOR, melodic rock και new wave ήχων κυριαρχούν με τραγουδάρες όπως το μνημειώδες και απολαυστικό "Burning in Love", το θαυμάσιο "Stay in the Light" και το κλασσικό πλέον "New Girl Now" που έπαιξε και στη θρυλική τηλεοπτική σειρά Μiami Vice στο επεισόδιο "One Eyed Jack" βάζοντας στο παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας για τα καλά τους Honeymoon Suite. 

Το "New Girl Now" παρουσιάσθηκε αρχικά σε διαγωνισμό συγκροτημάτων από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Τορόντο τον οποίο κέρδισε η μπάντα και τους επέφερε συμβόλαιο με την WEA Canada. Ο δίσκος έγινε τριπλά πλατινένιος στην χώρα τους και στις ΗΠΑ έφτασε στο νο 60 του Billboard δίνοντας τους, όλα τα εφόδια για ακόμη μεγαλύτερα πράματα κάτι που συνέβη στο μέγεθος που τους αναλογούσε ενώ στην συνέχεια περιόδευσαν με Heart, ZZ Top και Journey.

 

Album: "The Big Prize" (1986):

Δεύτερη δισκογραφική δουλειά με παραγωγό τον συμπατριώτη τους Bruce Fairbairn (Prism, Loverboy, Bon Jovi) και μηχανικό ήχου τον πολύτάλαντο Bob Rock. Σχεδόν όλα τα τραγούδια του άλμπουμ είναι το ένα καλύτερο από το άλλο και δικαιολογημένα πολλοί το θεωρούν ως τον κορυφαίο δίσκο της μπάντας. Οι ρυθμοί και τα ρεφρέν παραμένουν μελωδικά με πιο ροκ πινελιές και παθιασμένες ερμηνείες από τον Johnnie Dee. Μεγάλη έκπληξη αποτελεί η συμμετοχή του θρυλικού Ian Anderson (Jethro Tull) με το φλάουτο το στο "All Along You Knew".

Όταν υπάρχουν τόσο πολλά αριστουργηματικά διαμαντάκια όπως τα "Bad Attitude",  "Feel It Again" (γράφτηκε από τον πληκτρά του συγκροτήματος, Ray Coburn) , "Lost and Found", "Wounded" (αντιγράφουν Bon Jovi), "Once the Feeling" και το απίθανο "One by One" τότε δικαίως το "The Big Prize" συμπεριλαμβάνεται στις κορυφαίες κυκλοφορίες της δεκαετίας του '80. Παράλληλα ο κιθαρίστας των Honeymoon Suite, Derry Grehan, αναφερόμενος στον συγκεκριμένο άλμπουμ ανέφερε, "νομίζω ότι ο καλύτερος δίσκος μας". Τέλος στο εξώφυλλο απεικονίζεται ένα νεόνυμφο ζευγάρι να ποζάρει στους καταρράκτες του Νιαγάρα με τους τουρίστες να τους αποθανατίζουν δίνοντας μία σουρεαλιστική αποτύπωση στην συγκεκριμένη κυκλοφορία και υπεύθυνοι για αυτό το αποτέλεσμα ήταν ο σχεδιαστής άλμπουμ Hugh Syme και ο φωτογράφος Dimo Safari που έχουν συνεργαστεί με τους Rush, και με αρκετούς άλλους Καναδούς ροκ καλλιτέχνες.
 

Album: "Racing After Midnight" (1988):

Η τρίτη στούντιο κυκλοφορία των Καναδών ρόκερ σημαδεύεται από την συμμετοχή του Michael McDonald (Steely Dan και Doobie Brothers) στην ροκέ σύνθεση "Long Way Back" που κάνει τα δεύτερα φωνητικά καθώς και επιπρόσθετα συμμετέχει το χρυσό δίδυμο συνθετών, Tom Kelly και Billy Steinberg που συνέγραψαν το φουλ AOR-αδικο και συνάμα εθιστικό "Cold Look". Παράλληλα στον δίσκο η μπάντα εκτελεί το βασικό τραγούδι της ταινίας "Lethal Weapon" γραμμένο από τον θρυλικό παραγωγό Michael Camen.

Οι hard rock ήχοι εδώ, είναι πιο εμφανείς μιας και οι Honeymoon Suite έχουν ανεβάσει γκάζια ειδικά στα: "Lookin' Out For Number One", "Love Fever", "Other Side Of Midnight" και "Fast Company" (κυριαρχεί το πνεύμα των Foreigner) όμως όλα τα λεφτά βρίσκονται στο υπέροχο "Love Changes Everything" με το πανέμορφο ρεφρέν όπου έχουμε την αποθέωση της μελωδίας!

Τέλος η παραγωγή του Ted Templeman (Montrose, Doobie Brothers, Van Halen) και Jeff Hendrickson (Τina Turner, Ian Hunter, Bruce Springsteen) βοήθησε αρκετά ώστε ο ήχος να γίνει πιο ελκυστικός.

 

Album: "Monsters Under the Bed" (1991): 

Τέταρτο δισκογραφικό πόνημα για τους Honeymoon Suite το χρονικό διάστημα που ξεσπούσε η καταιγίδα του grunge και το δυναμικό μελωδικό hard rock της μπάντας καλά κρατεί ποτισμένο με μπόλικη ενέργεια με τους Johnnie Dee (φωνή) και Derry Grehan (κιθάρα) να διατηρούν την φόρμα τους ενώ η επιστροφή του κιμπορντίστας Ray Coburn πρόσθεσε έμπνευση και ποιότητα.

Το επιβλητικό "Bring On the Light" είναι εμπνευσμένο από την περίφημη Oka Crisis και αφορούσε τα σχέδια για την κατασκευή ενός γηπέδου γκολφ σε τόπο γης γνωστή ως "The Pines" που περιελάμβανε ένα ταφικό σημείο των ιθαγενών. Η κρίση ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1990 και διήρκεσε 78 ημέρες μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου, με δύο νεκρούς.
Άλλες συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι τα, "Say You Don't Know Me", "If Ya Love Me", το μπητλικό "The Road", το "Little Sister", τα "How Long" και "All I wanted" με τα ουράνια ρεφρέν τους, το "Next to You" σε heavy ύφος και φυσικά η εκρηκτική southern μπαλάντα "It's Only Love".

 

Album: "Lemon Tongue" - "Dreamland" (2002):

Τον Φεβρουάριο του 2002 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους νέο στούντιο άλμπουμ μετά από μία δεκαετία με τίτλο "Lemon Tongue". Γενικά είναι μία αδύναμη κυκλοφορία συγκριτικά με τις προηγούμενες δουλειές τους αλλά κυρίως αυτό που ενοχλεί είναι ότι έχουν απομακρυνθεί από τον melodic hard rock ήχο που τους αγάπησε το κοινό και φλερτάρουν σε αρκετά σημεία με τον ήχο των Foo Fighters και grunge σχημάτων. Ξεχωρίζουν τα "Still Lovin' You", "Too Little, Too Late", "Don't Make Me Want You", η μπαλάντα "Lagavulin" και το ομότιτλο "Lemon Tongue".

Στο άλμπουμ παίζουν οι Grehan και Dee, οι οποίοι παραμένουν από τη αρχή στην μπάντα και έγραψαν επίσης όλα τα τραγούδια. Στο "Lemon Tongue" εμφανίστηκαν επίσης οι Peter Nunn και Gary Brent στα πλήκτρα, o Rob Laidlaw στο μπάσο και ο Randy Cooke στα ντραμς. Η ευρωπαϊκή κυκλοφορία του εν λόγω άλμπουμ είχε τον τίτλο "Dreamland" και περιλάμβανε μερικές αλλαγές, περιέχοντας πέντε τραγούδια και άλλα τέσσερα, συμπεριλαμβανομένου ενός ριμέικ της καναδικής επιτυχίας τους "Still Lovin' You" το 1989.

 

Album: "Clifton Hill" (2008):

Το συγκρότημα περιόδευσε εκτενώς σε όλο τον Καναδά το 2007 και το 2008. Ωστόσο, μόνο οι Johnnie Dee και Derry Grehan εμφανίστηκαν στο "Clifton Hill", σε παραγωγή του Tom Treumuth (ο οποίος παρήγαγε το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ Honeymoon Suite το 1984).

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στον Καναδά στα τέλη Σεπτεμβρίου 2008 από την Koch Records και στη συνέχεια από την ιταλική δισκογραφική Frontiers Records στις 10 Οκτωβρίου 2008. Το άλμπουμ περιγράφεται από τον κιθαρίστα Derry Grehan ως "θυμίζει μια επιστροφή μουσικά στον ήχο που είχαμε τη δεκαετία του '80" (κάτι που μάλλον δεν ισχύει) ενώ ξεχωρίζουν τα "The House" και "Ordinary".

Το 2009, το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει στον Καναδά και σε επιλεγμένες πόλεις των βορειοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, την 1η Σεπτεμβρίου 2009, ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα είχε και πάλι χωρίσει τους δρόμους του με τον αρχικό πληκτρίστα Ray Coburn. Ο Peter Nunn επέστρεψε στη σύνθεση του συγκροτήματος για να τον αντικαταστήσει για δεύτερη φορά. Το συγκρότημα έκανε μια ιστορική εμφάνιση στο Firefest 6 Nottingham, Αγγλία τον Οκτώβριο του 2009.

 

Album: "Hands Up" (2017):

Το έβδομο άλμπουμ Honeymoon Suite είναι στην πραγματικότητα ένα EP, λόγω του γεγονότος ότι υπάρχουν μόνο 7 νέα τραγούδια, συν 2 bonus live κομμάτια (“Burning In Love” και “New Girl Now”). Η ηχογράφηση και μίξη έγινε στα Coalition Studios στο Τορόντο σε παραγωγή Johnnie Dee και Derry Grehan,  Τα τραγούδια είναι δυνατά, μελωδικά και η μπάντα ακούγεται ανανεωμενη και ολόφρεσκη και δημιουργούν ένα αξιοπρεπές άλμπουμ με την βοήθεια των Dave Betts (ντραμς) και ο Gary Lalonde (μπάσο).

Η ομότιλη σύνθεση είναι εκπληκτική όπως και το "Never Was A Forever" με τις φοβερές κιθάρες καθως και το "One Step Closer" ενώ η συνθετική συμβολή του Sean Kelly (Coney Hatch) είναι καθοριστική ώστε το εν λόγω ΕΡ να δημιουργεί εντάσεις και συναισθήματα που μόνο στους πρώτους δίσκους της μπάντας συναντούσες.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης ένα guest φωνητικά από την κόρη του Derry Grehan, Leah Marlene, η οποία τραγουδά στο "Market Square".

Album:"Alive" (2024):

Η παρέα των Johnnie Dee (φωνή), Derry Grehan (κιθάρα, πλήκτρα), Dave Betts (τύμπανα), Gary Lalonde (μπάσο) και Peter Nunn (πλήκτρα) συνεχίζουν να ροκάρουν μελωδικά με νεανική ορμή και αστείρευτη ενέργεια. Τα "Find What You’re Looking For" και "Done Doin Me" (θυμίζει Alice Cooper περιόδου Desmond Child) ενθουσιάζουν, όπως και η η μπαλάντα "Love Comes" που περιέχει μία εξαίσια μελωδία καθώς και το θορυβώδες "Give it All" που εκπλήσσει. Οι Καναδοί συμπληρώνοντας πάνω από σαράντα χρόνια ζωής καταφέρνουν να συμβαδίζουν με την εποχή τους και να μην επαναλαμβάνουν τον ρετρό ήχο των '80s

Η πρόσληψη του ταλαντούχου συμπατριώτη τους παραγωγού Mike Krompass (Meghan Trainor, Steven Tyler, Theory of a Dead Man και Smash Mouth) βοηθά αρκετά να ακούγεται η μπάντα, δυναμική και φρέσκια και όπως αποκαλύφθηκε σε μία συνέντευξη τους ήταν και θαυμαστής των Honeymoon Suite.

Για επίλογο αφήνουμε τον Johnnie Dee να εξομολογείται και να εκπλήσσει λέγοντας και αποκαλύπτωντας ποια ήταν η συνθετική επιρροή του: 

"Δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ, αλλά θαύμαζα τον Greg Lake και ειδικά τους  Emerson Lake & Palmer και Supertramp. Ωστόσο, δεν γνώρισα ποτέ κάποιο μέλος από τις δύο μπάνες που λάτρευα. Όλο αυτό το υλικό με πλήκτρα, με layering και όλα τα συναφή ήταν πάντα πολύ σημαντικά για μένα. Ναι, έχουμε τέτοια τραγούδια. Έχουμε πολλά τραγούδια με μπόλικα πλήκτρα. Το progressive Rock που προέκυψε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 μας επηρέασε αρκετά και αυτές οι επιρροές ακούγονται στους Honeymoon Suite".

 

Υ.Γ.1: Το 1989 κυκλοφορούν την συλλογή "The Singles" η οποία περιελάμβανε δύο νέα σινγκλ τα, "Still Loving You" και "Long Way" (εξαιρετική και αδικημένησύνθεση), και τα δύο γραμμένα από τον Grehan. Επίσης έχουν κυκλοφορήσει δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ το 1995 το "13 Live" (σε μίξη του Harry Hess των Harem Scarem) και το 2005 το "HMS Live at the Gods".

 

 Υ.Γ.2: Ο Grehan έπαιξε ακόμη και τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα διαφημιστικό σποτ της Pepsi το 1986, κάνοντας air-guitar ένα σόλο που είχε αρχικά κάνει ο Vinnie Moore για την ιστορία το κανονικό όνομα του John Dee είναι John Richard DeGiuli.

 

Φώτης Μελέτης

Device: Η ξεχασμένη ομορφιά των '80s

 

Ξεκίνησαν με όλα τα φόντα να κάνουν την μεγάλη επιτυχία αφού και τα τρία μέλη είχαν αποκτήσει χρήσιμες μουσικές εμπειρίες από τις προηγούμενες συνεργασίες τους και είχαν υπογράψει ένα καλό δισκογραφικό συμβόλαιο για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Όμως η τύχη και το κοινό δεν ήταν μαζί τους...

Ο λόγος για τους Device ένα βραχύβιο αμερικάνικο ποπ-ροκ τρίο που εμφανίσθηκε σαν κομήτης στα μέσα των ΄80ς, με έδρα το Λος Άντζελες και αποτελείτο από την εξαιρετική τραγουδοποιό, κιμπορντίστρια, μπασίστρια και ερμηνεύτρια Holly Knight, τον τραγουδιστή Paul Engemann και τον session κιθαρίστα Gene Black.

Το μοναδικό άλμπουμ των Device με τίτλο, "22B3", κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1986 και ξεχώρισαν δύο κυρίως συνθέσεις. Η πρώτη ήταν το"Hanging On A Heart Attack" ενώ το κομμάτι που αγαπήθηκε πιο πολύ από τους οπαδούς της μπάντας ήταν το "Who Says".

Και τα δύο αυτά τραγούδια προωθήθηκαν με μουσικά βίντεο από το MTV, και τα δύο κυκλοφόρησαν ως σινγκλ 12" με remix και dub εκδόσεις. Επιπρόσθετα εκδόθηκε και τρίτο σινγκλ, "Pieces on the Ground" που κυκλοφόρησε ως promo single 12" ενώ το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 73 του Billboard 200 chart.

Κλειδί στην δημιουργία των Device έπαιξε η φιλοδοξία και η επιμονή της υπερταλαντούχας Holly Knight για αναγνώριση και επιτυχία.

Γεννημένη στις 21 Σεπτεμβρίου του 1956 στη Νέα Υόρκη και με σπουδές κλασσικού πιάνου, η πρώτη της σπουδαία παρουσία ήταν η συμμετοχή της στο άλμπουμ των Kiss με τίτλο "Unmasked" (1980) παίζοντας πλήκτρα. Με αυτή την απρόσμενη αλλά ευλογημένη συνεργασία, της δίνεται το διαβατήριο για να σχηματιστούν οι ποπ-ροκ Spider και με την συνδρομή του μάνατζερ Bill Aucoin (Kiss and Billy Idol), υπογράφουν συμβόλαιο ηχογράφησης με την Dreamland Records, κυκλοφορώντας δύο στούντιο άλμπουμ και κάνοντας μικρή επιτυχία. Στους Spider συνιδρυτής ήταν ο ντράμερ Anton Fig όπου συμμετείχε στην περίφημη μπάντα του περίφημου τηλεοπτικού σόου "Late Show with David Letterman" και για ένα φεγγάρι ήταν ζευγάρι με την Holly Knight.

Βλέποντας την δίψα της Holly Knight για επιτυχία ο Αυστραλός παραγωγός Mike Chapman (Suzi Quatro, Blondie, Pat Benatar, Τina Turner) που είχε συνεργαστεί μαζί της στους Spiders, την πείθει να μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να έχει περισσότερες ευκαιρίες ως συνθέτης και να κάνει καριέρα γράφοντας τραγούδια για μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής υπογράφοντας συμβόλαιο με την ΕΜΙ.

Η μοίρα ήταν γενναιόδωρη μαζί της και η επιτυχία έρχεται σχετικά γρήγορα με το κλασσικό "Love Is a Battlefield" (1983) της Pat Benatar (κέρδισε ένα βραβείο Grammy) και έφτασε μέχρι το νο 5 στα τσαρτ των ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα ένα ακόμη δικό της τραγούδι το "Better Be Good to Me" (1984) με την Tina Turner κάνει μεγάλη επιτυχία φτάνοντας στο #10, Billboard Hot 100 ενώ υπογράφει μία ακόμη επιτυχία της Pat Benatar το υπέροχο "Invincible" (#10, Billboard Hot 100) που θεωρεί η ίδια ως το κορυφαίο κομμάτι της καριέρα της.

Προηγουμένως το 1982 κάνει επιτυχία το "Change" του John Waite (Babys, μετέπειτα Bad English) δανείζοντας ουσιστικά ένα κομάτι των Spiders ενώ το 1984 κάνει επιτυχία με το "Obsession" (νο 6,ΗΠΑ) για τους Animotion που το συνυπογράφει μαζί με τον ηθοποιό και τραγουδιστή Michael Des Barres.

Παράλληλα συνθέτει άλλη μία επιτυχία το 1984, με το τραγούδι "Warrior" (#7,Billboard Hot 100) των Scandal της Patty Smyth από το ομότιτλο πλατινένιο άλμπουμ σε παραγωγή του Mike Chapman με την Holly Knight να δηλώνει για το εν λόγω κομμάτι:

"Νομίζω ότι η ιδέα του να είμαι πολεμιστής ήταν μέσα μου εδώ και πολύ καιρό. Μεγάλωσα σε μια κάπως "δυσλειτουργική" οικογένεια όπου υπήρχε πολύ δράμα και ένταση. Πάντα με ενδιέφερε περισσότερο το να παλεύω για κάτι ουσιαστικό αντί να τσακώνομαι με κάποιον και χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Ήταν ένα σταθερό θέμα για την ψυχή μου και ως εκ τούτου, αυτό φαίνεται και στα τραγούδια μου".

Επίσης το 1985 κάνει ακόμη μία σημαντική επιτυχία με το "One of the Living" (νο 15, ΗΠΑ τσαρτ) που τραγουδά η Tina Turner και ακούγεται στην ταινία "Mad Max Beyond Thunderdome" (1985), με πρωταγωνιστή τον Mel Gibson. Εδώ η Holly Knight εκτός από την υπογραφή της σύνθεσης, παίζει πλήκτρα και κάνει δεύτερα φωνητικά ενώ στην κιθάρα παίζει ο Gene Black, μετέπειτα μέλος των Device και στην παραγωγή είναι ο Mike Chapman.
 

                      
                               Η δημιουργία των Device

Πάνω σε όλη αυτήν την αναγνώριση του συνθετικού ταλέντου της Holly Knight και της εμπορικής αποδοχής ο παραγωγός Mike Chapman ενεργοποιεί το σχέδιο δημιουργίας των Device και αναζητούν με την Holly Knight τα υπόλοιπα μέλη για να φτιάξουν μία μπάντα με προοπτική επιτυχίας.

Η δημιουργία των Device προϋπόθετε σίγουρα έναν αναγνωρισμένο και γοητευτικό τραγουδιστή και η επιλογή του Paul Engemann ήταν ιδανική για το σχήμα που θα βάσιζε την εικόνα και τον ήχο του σε έναν άκρως mainstream ηλεκτροποπ-ροκ ήχο με κυρίως στόχο την μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου του 1957, ο Αμερικανός ερμηνευτής είχε ήδη κάνει ιδιαίτερη αίσθηση στην μουσική βιομηχανία αφού είχε συνεργαστεί με τον θρυλικό μουσικό παραγωγό της disco, Giorgio Moroder.

To μεγάλο μπαμ το έκανε ο Paul Engemann, ερμηνεύοντας το "Push It To The Limit" του Giorgio Moroder από το soundtrack του ''Scarface'' (1983) με πρωταγωνιστή τον Al Pacino.

Η συνεργασία τους, συνεχίστηκε με τον Paul Engemann να ερμηνεύει το επίσημο τραγούδι των 33ων Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 στο Λος Άντζελες με τίτλο "Reach Out". Με τον Giorgio Moroder  ηχογράφησε επίσης τα "American Dream" (1984), "Face to Face" (1985), "Shannon's Eyes" (1985).

Αξίζει να σημειώσουμε πως ο Paul Engemann είχε ηχογραφήσει στα seventies με την αδερφή του Shawn (παντρεμένη με τον θρυλικό δημοσιογράφο Larry King) το σινγκλ "For Your Love" (1975) κάνοντας μικρή επιτυχία.

Τρίτο μέλος της παρέας επιλέχθηκε ο session κιθαρίστας Gene Black (Gene Block) από το Οχάιο o οποίος έκανε τα πρώτα του βήματα σε διάφορα τοπικά ροκ κλαμπ του Ντιτρόιτ κατορθώνοντας παρότι έφηβος να ηχογραφήσει με τον θρύλο της μπλουζ του Σικάγο, τον Luther Allison στο εμβληματικό στούντιο της Motown: Hitsville USA. Την ίδια περίοδο με την δημιουργία των Device ο Gene Black συνεργάστηκε παίζοντας τις κιθάρες με το άσημο συγκρότημα των Wild Blue στο μοναδικό τους άλμπουμ "No More Jinx" (1986) καθώς επίσης έπαιξε και με τους Berlin στο άλμπουμ "Count Three & Pray" (1986).

Μαζί με την Holly Knight έγραψαν δύο κορυφαίες επιτυχίες, πρώτα για λογαριασμό των Heart, το υπέροχο "Never" (1985) και για τον Rod Stewart το θαυμάσιο "Love Touch" (1986).

Η Ηοlly Knight εξομολογείται για εκείνη τη περίοδο:

"Οι Device ήταν η δημιουργία του Mike Chapman και εμένα. Αρχικά ξεκίνησα ως μουσικός σε ένα συγκρότημα και μου έλειπε η βιασύνη των ζωντανών εμφανίσεων και η δουλειά στους δικούς μου δίσκους. Οι Device υπέγραψε στην Chrysalis Records και ο Mike δημιούργησε το ντεμπούτο μας (και μοναδικό δίσκο), "22B3".

Το πρώτο μας σινγκλ, "Hanging On A Heart Attack", το οποίο έφτασε στο Νο. 35 στο Billboard Hot 100 και έπαιξε στο Heavy Rotation στο MTV για τέσσερις μήνες. Δυστυχώς το συγκρότημα είχε μικρή διάρκεια, κάναμε μόνο έναν δίσκο. Το εκπληκτικό είναι ότι την τελευταία φορά που κοίταξα στο You Tube, το "Hanging On A Heart Attack" είχε περίπου 126.500 "χτυπήματα" και αρκετά σχόλια… κυρίως θετικά και ξεκαρδιστικά.

Έτσι τώρα, τόσα πολλά χρόνια μετά, ο κόσμος το ψάχνει ακόμη. Στην πραγματικότητα όλα τα κομμάτια από το "22B3" ακούγονται επιτέλους".

                                
                                         Η γοητεία του "22B3"

Tην άνοιξη του 1986, οι Device κυκλοφορούν το μοναδικό και εξαιρετικό τους, δημιούργημα με τίτλο "22B3" από την  Chrysalis σε παραγωγή του Mike Chapman.

To φουτουριστικό τρίο, με μοναδικό τρόπο πετυχαίνουν να συνδυάζουν ένα hi-tech AOR/pop και rock ήχο βασισμένα στα πλούσια ηλεκτρονικά synth δημιουργώντας τον απόλυτο και πιο ελκυστικό ήχο της δεκαετίας του '80.  H φωνή του Paul Engemann είναι πράγματι γοητευτική όσο και τα εξαίσια back up φωνητικά της Holly Knight (πλήκτρα και μπάσο) ενώ η κιθάρα του Gene Black προσθέτει μία ροκ δυναμική στις ενορχηστρώσεις κάνοντας το άλμπουμ λιτό, απολαυστικό και άκρως μελωδικό!
Το "22Β3" ξεκινά με το κομμάτι που τους έκανε γνωστούς, το "Hanging On A Heart Attack" και με το "καλημέρα" κυριαρχούν οι ηλεκτροποπ και ροκ ήχοι, τα υπέροχα φωνητικά του Engemann συνοδευμένα με λιτά κιθαριστικά σόλο από τον Black.

Ακολουθεί το αριστουργηματικό "Who Says" που για τους μυημένους, του είδους, αποτελεί ένα μικρό ερωτικό μελωδικό ύμνο με απίθανο ρεφρέν που δυστυχώς έφτασε μόλις στο Νο. 79 των αμερικάνικων τσαρτ.

"Then you ran wild through the streets with your wheels on fire
And the last thing you needed was to see me turn around and say "no"
It doesn't matter what you say
How can you hope to hide away?
Weren't we looking for the same thing?"

Η συνέχεια ανήκει "Pieces On The Ground", σύνθεση του Black που κυκλοφόρησε ως promo single 12" πιστεύοντας ότι η μπάντα θα κάνει εμπορική επιτυχία κάτι που δεν συνέβη. Το κομμάτι έχει ένα πλήρως δομημένο hi-tech/aor τέμπο θυμίζοντας σε μερικά σημεία τους Foreigner και σε καθηλώνει ειδικά στην γέφυρα και στο ρεφρέν.

Το "Tough And Tender" συνδυάζει τις ηλεκτροπόπ μελωδίες, με τα υπέροχα δεύτερα φωνητικά από την Holly Knight. Το θαυμάσιο κιθαριστικό σόλο που ακούγεται προς το τέλος του κομματιού δίνει μία πιο ροκ διάσταση στην σύνθεση.

To "When Love Is Good" κινείται στο ίδιο μοτίβο με διακριτικά κιθαριστικά παιξίματα από τον Gene Black ενώ τα πανέμορφα φωνητικά του Paul Engemann προσδίδουν στο κομμάτι μία χορευτική διάθεση.

Ακολουθούν το "Didn't I Read You Right" στους ίδιους μελωδικούς ρυθμούς με τις κιθάρες πιο ανεβασμένες ενώ το "Fall Apart, Golden Heart" συναρπάζει χάριν στο θαυμάσιο ρεφρέν που διαθέτει.

Έπεται "I've Got No Room For Your Love" που ξεκινά σε πιο αργούς ρυθμούς και μετατρέπεται σε ένα μικρό κομψοτέχνημα με τα φωνητικά να εναλλάσσονται με μαεστρία σε χαμηλές και ψηλές νότες ανάμεσα σε Engemann και Knight. Το ρεφρέν του κομματιού είναι ορμητικό, επιβλητικό και κυρίως απολαυστικό!

"What is this thing I'm feeling inside?
Mixed emotions I can't deny
You've taken my world and shaken it up
And I want you to but don't ask me why
What do I tell my love tomorrow?
Why can't I stop myself when
I know it's wrong? We don't belong
(You better stay away from me)
I've got no room for your love
Temptation calls but I don't come"

To "Who's On The Line" είναι από αυτές τις μπαλάντες που "λιώνεις" κυριολεκτικά περιέχοντας και λιγάκι άρωμα σοουλ μελωδίας. Δικαιολογημένα το κυκλοφόρησαν ως τέταρτο σινγκλ με την ελπίδα μήπως και κάνουν την πολυπόθητη επιτυχία αλλά δεν μπήκε καν στα chart.

Το "Sand, Stone, Cobwebs And Dust" είναι ο καλύτερος επίλογος του άλμπουμ όπου τα υπέροχα πλήκτρα της Holly Knight μας δωρίζουν ένα χαρισματικό ήχο και μία τελευταία δυναμική σύνθεση με το ρεφρέν να εντυπωσιάζει λόγω της παθιασμένης και αγαπησιάρικης ερμηνείας του Paul Engemann.

"This love, you can't cover it up
With sand, stone, cobwebs or dust
This love, you can't build it up
Then knock it down
Or lock it up in a tomb of lost love"

 

                                   
                                           Επίλογος

Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι Device πήγαν σε παραστάσεις όπως το ''American Bandstand'' για να προωθήσουν το άλμπουμ αλλά το συγκρότημα δεν το έκανε για πολύ καιρό και έπειτα διαλύθηκαν αθόρυβα.

Μετά τη διάλυση των Device, η Holly Knight κυκλοφόρησε ένα ομώνυμο σόλο άλμπουμ το 1988, με το single "Heart Don't Fail Me Now" και τη δική της εκδοχή του "Love Is a Battlefield", που είχε γράψει για τον Benatar ενώ συνέχισε να γράφει τραγούδια για άλλους ερμηνευτές.
Στον μακρύ κατάλογό της, θα ανακαλύψετε ότι έχει γράψει τραγούδια για τους Aerosmith, Meat Loaf, Lita Ford, Bon Jovi, Chaka Khan, Bonnie Tyler, Kiss, Rod Stewart και πολλούς άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες. Μεγάλο hit ήταν σίγουρα το "The Best" (1988) που γράφηκε και ερμηνεύθηκε αρχικά από την Bonnie Tyler αλλά έγινε τεράστια επιτυχία με την Tina Turner.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες ασχολείται με jazz παραγωγές και συνεχίζει να γράφει επιλεκτικά συνθέσεις σε ποπ καλλιτέχνες.

Η συνέχεια για τον Paul Engemann μετά τους Device, αφορούσε τους Animotion το 1988 όπου αντικατέστησε τον Bill Wadhams, και τραγούδησε δίπλα στη Cynthia Rhodes (που αντικατέστησε την Astrid Plane) στην μεγάλη τους επιτυχία, "Room to Move" (1989). Συμπτωματικά, η Knight είχε ηχογραφήσει την αρχική έκδοση της μεγαλύτερης επιτυχίας των Animotion, "Obsession", ως ντουέτο με τον Michael Des Barres  το οποίο εμφανίστηκε στο soundtrack της ταινίας "A Night in Heaven" του 1983.

Ο Gene Black συνεργάστηκε στη συνέχεια με πολλούς καλλιτέχνες ως session όπως ο Rick Asley, Rod Stewart, Jennifer Rush, Tiffany, Lynx, Mr. Big, Robert Tepper, Cher ενώ συμμετείχε ως κιθαρίστας στο soundtrack της κλασικής ταινίας "Pretty Woman". Επίσης συμμετείχε στην live μπάντα του Joe Cocker από το 1997 έως το 2014 καθώς και σε πολλές στούντιο ηχογραφήσεις της Tina Turner.

 

Υ.Γ.1 : Το "22B3" επανακυκλοφόρησε σε CD από την Renaissance Records το 2007 και το 2011, με την ίδια λίστα κομματιών με την αρχική κυκλοφορία.

Επίσης τον Νοέμβριο του 2022, η Knight κυκλοφόρησε τα απομνημονεύματά της με τίτλο, "I Am The Warrior: My Crazy Life Writing the Hits and Rocking the MTV Eighties" ενώ το 2013, εισήχθη στο Songwriters Hall of Fame.

 

Υ.Γ.2: H Holly Knight έχει συμμετέχει ως συνθέτης σε αρκετά soundtrack όπως τα: Weird Science (1985), Vision Quest (1985), Legend of Billie Jean (1985), Mad Max Beyond Thunderdome (1985), Legal Eagles (1986), The Secret of My Success (1987), Thelma & Louise (1991), Stuart Little 2 (2002), 13 Going on 30 (2004) και αρκετά άλλα.

 

 

Φώτης Μελέτης
 

The Flower Kings: "Alive on Planet Earth"

Το μεγαλείο των Σουηδών The Flower Kings μπορεί να μην έχει αναγνωριστεί όπως τoυς αξίζει από το Ελληνικό κοινό παρότι έχουν συμπληρώσει τριάντα χρόνια δισκογραφικής πορείας παραμένουν όμως ως και σήμερα θαυμάσιοι, ενεργοί και δημιουργικοί.

Η παρέα του θρυλικού κιθαρίστα, συνθέτη και τραγουδιστή Roine Stolt με προϋπηρεσία στους prog-rockers Kaipa από την δεκαετία του' 70 (αλλά και με σόλο κυκλοφορίες) συνεχίζει επάξια την κληρονομιά μεγαθηρίων της prog μουσικής CAMEL, FOCUS, GENESIS, KING CRIMSON και YES, δίνοντας μία πιο φρέσκη και εξελιγμένη συνθετικά ματιά στον συγκεκριμένο ήχο εμπλουτισμένη με ορισμένες jazz επιρροές.

Βρισκόμαστε στο 2000 στις αρχές του 21ου πρώτου αιώνα και οι The Flower Kings έχουν κυκλοφορήσει ήδη τέσσερις εξαιρετικούς δίσκους (οι οποίοι οι δύο είναι διπλοί) δημιουργώντας μεγάλη αίσθηση και αποδοχή στην παγκόσμια art rock κοινότητα και αποφασίζουν να κυκλοφόρησαν ένα διπλό live-CD για να ολοκληρώσουν την πρώτη και πιο δημιουργική τους χρονική περίοδο.
Άλλωστε ελάχιστες άλλες μπάντες της γενιάς τους είχαν καταφέρει να κάνουν τόσα πράματα μέσα σε 5 χρόνια όσα οι Σουηδοί prog rockers ενώ παράλληλα ο κιμπορντίστας της μπάντας Tomas Bodin και ο Roine Stolt κυκλοφορούσαν και σόλο δίσκους δείχνοντας πόσο ανεξάντλητοι ήταν ειδικά εκείνο το διάστημα!!!

Ένα ακόμη ασυνήθιστο γεγονός για τους The Flower Kings ως prog συγκρότημα ήταν ότι είχαν δύο κιθαρίστες ενώ τέσσερα από τα πέντε μέλη τους συμμετέχουν στα φωνητικά φτιάχνοντας υπέροχες μελωδικές αρμονίες.

Το Φεβρουάριο του 2000 κυκλοφορούν το διπλό "Alive on Planet Earth" με ένα φουτουριστικό εξώφυλλο και το οποίο περιλαμβάνει ζωντανές ηχογραφήσεις στο πρώτο cd από το το ProgDay στο Chapel Hill της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ στις 6 Σεπτεμβρίου του 1998 και στο D'Auteuil στο Quebec City του Καναδά στις 11–12 Σεπτεμβρίου 1998 με τον Robert Engstrand στα πλήκτρα. Το δεύτερο cd ηχογραφήθηκε στο On Air West στο Τόκιο της Ιαπωνίας, στις 15–16 Μαρτίου 1999 και στο Club Quatro, στην Οσάκα, στην Ιαπωνία, στις 18 Μαρτίου 1999, με τον Tomas Bodin στα πλήκτρα.

Το άλμπουμ ξεκινά με το εντεκάλεπτο "There Is More To This World" από το άλμπουμ τους "Retropolis" (1996) βγάζοντας έναν συμπαγή και σφιχτό ήχο με το μπάσο του Michael Stolt και τα τύμπανα του Jaime Salazar να τονίζουν τα γεμάτα έμπνευση πλήκτρα και τις μελωδικές γραμμές των φωνητικών.

Ακολουθεί το "Church Of Your Heart" από τον δίσκο "Stardust We Are" (1997) ένα τραγούδι με καθηλωτικό ρεφρέν με τα σόλο των οργάνων να αναδεικνύουν τη δύναμη αυτού του τραγουδιού σε συνδυασμό - όπως πάντα - με την εκπληκτική κιθάρα του Roine Stolt. Στη μέση της σύνθεσης υπάρχει ένα σόλο εκκλησιαστικού οργάνου που εμπλουτίζει αυτό το τραγούδι και είναι πραγματικά υπέροχο!  

Το "The Judas Kiss" είναι από το άλμπουμ "Retropolis" και ξεκινάει όμορφα με έναν εκρηκτικό ήχο οργάνων σε μέτριο ρυθμό. Στη συνέχεια ρέει σε λίγο πιο γρήγορο τέμπο με τα φωνητικά να είναι εξαίσια μιας και έχουν πανέμορφη μελωδία. H εκπληκτική κιθάρα του Stolt θυμίζει ένα μείγμα από το στυλ του David Gilmour και του Steve Hackett ενώ το σόλο πιάνου ακούγεται απολαυστικό με jazz και latin διάθεση και προς τον επίλογο του κομματιού δημιουργείται ένα καθολικό πανδαιμόνιο.

Το ορχηστρικό "Nothing New Under The Sun" είναι στην πραγματικότητα ένα τραγούδι από το άλμπουμ "Inget nytt under Solen" των Kaipa από το 1976 όπου εδώ συνδυάζεται μοναδικά οι κιθαριστικές αρμονίες και τα σόλα με το συμφωνικό όργανο.

Το πρώτο cd ολοκληρώνεται με την διασκευή του κλασικού τραγουδιού των GENESIS με τίτλο "The Lamb Lies Down On Broadway" από το ομώνυμο άλμπουμ με την κιθάρα του Roine να είναι περισσότερο παρούσα σε αυτή την ηχογράφηση παρά στο αρχικό τραγούδι.

Το δεύτερο cd ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια τριών συναυλιών στην Ιαπωνία το 1999 και ξεκινά με το "Big Puzzle" από το πρώτο τους άλμπουμ "Back In The World Of Adventures" (1995). Αυτή η έκδοση διαρκεί πέντε λεπτά περισσότερο σε διάρκεια από την αρχική έκδοση του στούντιο, αυξάνοντας τη διάρκεια σε 18 λεπτά. Αλλά πιστέψτε με δεν θα βαρεθείτε με αυτήν την συγκλονιστική σύνθεση γιατί θα ζήσετε ένα υπέροχο ταξίδι συναρπαστικής prog rock μουσικής.

Ακολουθεί το ορχηστρικό "Sound Of Violence" από το σόλο άλμπουμ του Roine Stolt με τίτλο "The Flower King" (1994) ένα θαυμάσιο κομμάτι που ξεκινά υπέροχα με τα πλήκτρα του Tomas Bodin τα οποία και κυριαρχούν και στην συνέχεια "κοντράρονται" με τις καταιγιστικές κιθάρες των Roine Stolte και Hasse Fröberg ενώ οι Michael Stolt (μπάσο) και Jaime Salazar (τύμπανα) απογειώνουν ενορχηστρωτικά και εκτελεστικά την εν λόγω σύνθεση.
Η συνέχεια ανήκει στο "Three Stories" και αυτό είναι παρμένο από το σόλο άλμπουμ του Tomas Bodin με τίτλο "An Ordinary Night In My Ordinary Life" (1996) όπου το λεπτεπίλεπτο και σαγηνευτικό πιάνο του Tomas Bodin ολοκληρώνεται με ένα ανατριχιαστικό κιθαριστικό σόλο.

Επόμενη σύνθεση το δωδεκάλεπτο "In The Eyes Of The World" από το άλμπουμ "Stardust We Are Album" το οποίο περιλαμβάνει όλα τα συστατικά των The Flower Kings με γρήγορες εναλλαγές ρυθμών, αριστουργηματικές εκτελέσεις από όλα τα όργανα, άψογες ερμηνείες και μελωδικά ξεσπάσματα που εκπλήσσουν συνεχώς τον ακροατή ενώ σε κάποια σημεία θυμίζει και τους τεράστιους Deep Purple!!!
Το κομμάτι "The Flower King" προέρχεται από το ομότιτλο σόλο άλμπουμ του Roine Stolt και σου δίνει αυτή τη μαγική αίσθηση της μελωδίας και του λυρισμού που δεν σε κουράζει ενώ η ατμοσφαιρικότητα που δημιουργείται σε όλη την σύνθεση είναι γλυκιά και μελαγχολική.

Το "Alive on Planet Earth" κλείνει επικά, μοναδικά και αξεπέραστα με το υπέροχο "Stardust We Are, Pt. 3" και σε κάνουν να νιώθεις ένα δέος απέναντί τους!!!
Η απόδοση δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη και η παραγωγή είναι σχεδόν τέλεια με τα τραγούδια να είναι πολύ καλά ηχογραφημένα και να αποτυπώνουν την πραγματική ενέργεια και τη μουσική μαγεία που περιβάλλει τους The Flower Kings.

Το "Alive On Planet Earth" είναι ένα σημαντικό ντοκουμέντο της πιο παραγωγικής και εφευρετικής φάσης της Σουηδικής μπάντας και είναι η απόδειξη της μοναδικής χημείας που είχαν όταν έπαιζαν μαζί πάνω στην σκηνή.

"Keep on proggin"' ..!

 

Φώτης Μελέτης

Dreams: Η μπάντα που δεν πρόλαβε την επιτυχία...

 

Η βραχύβια αλλά ενδιαφέρουσα ιστορία των Dreams ξεκινά στα μέσα των '80s από μία γυμνασιακή παρέα στο Palos Hills του Ιλινόις στα νοτιοδυτικά προάστια του Σικάγο που είχαν μπόλικη αγάπη για το μελωδικό ροκ και το hard rock.

Πρωτεργάτης και ιδρυτή του σχήματος ο ταλαντούχος κιμπορντίστας Todd Loizzo, ο οποίος τύγχανε να είναι, γιος του Gary Loizzo που ήταν γνωστός στην μουσική βιομηχανία ως τραγουδιστής των American Breed οι οποίοι είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία στα τέλη των '60ς με το υπέροχο, "Bend Me, Shape Me". 

Πηγαίνοντας λίγο πίσω από την δημιουργία των Dreams, ο μπαμπάς Gary Loizzo μετά τους American Breed ξεκίνησε στην δεκαετία του '70 την δική του επιχείρηση με τα στούντιο ηχογραφήσεων, αρχικά ερασιτεχνικά στο δικό του γκαράζ, και έπειτα επαγγελματικά με το περίφημο στούντιο ηχογράφησης ονόματι "Pumpkin Studios" το 1976. 

Η εξέλιξη του Gary Loizzo ήταν εντυπωσιακή κάνοντας τρομερές στούντιο δουλειές αφού προτάθηκε δύο φορές υποψήφιος για Grammy ως μηχανικός ηχογράφησης και συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της ροκ μουσικής όπως τους REO Speedwagon, Styx, Bad Company, Survivor, Nelson και με πολλούς άλλους διάσημους καλλιτέχνες.

Επιπρόσθετα ο Gary Loizzo ήταν ο κύριος μηχανικός ηχογράφησης για πολυπλατινένια άλμπουμ που έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 50 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως ενώ εισήχθη στο Illinois Rock and Roll Hall of Fame το 2022 για τα επιτεύγματά του στη μηχανική ηχογράφησης και τον αντίκτυπό που είχε η δουλειά του στη μουσική βιομηχανία του Σικάγο. Μάλιστα ο  Kevin Cronin από το REO Speedwagon έκανε την εισαγωγική ομιλία στην βράβευσή του.

Μεγαλωμένος λοιπόν ο έφηβος Todd Loizzo, σε ένα τέτοιο απίθανο μουσικό περιβάλλον και βλέποντας μουσικούς από τους Styx, Survivor, Reo Speedwagon να παρελαύνουν από το στούντιο του πατέρα του, ο ίδιος επηρεάστηκε σημαντικά από τον μελωδικό ροκ ήχο και κατόρθωσε να μετεξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό κιμπορντίστα από νεαρή ηλικία σε σημείο να προγραμματίζει εκείνος τα πλήκτρα του Dennis DeYoung (Styx)!!!

Έχοντας λοιπόν ως μεγάλο όπλο οι Dreams το στούντιο και την εμπειρία του πατέρα του Todd Loizzo, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι Dreams έπαιξαν μέσα και γύρω από το Σικάγο, σε μεγάλα Πανεπιστήμια, νυχτερινά κλαμπ και σε πολλά φεστιβάλ πόλης, αποκτώντας εκατοντάδες οπαδούς κάτι που τους βοήθησε να γίνουν πιο αναγνωρίσμοι και να υπογράψουν με την τοπική δισκογραφική εταιρεία Broker Records.
 

Για ακατανόητους λόγους όμως, η Broker Records κυκλοφόρησε τo 1991 μόνο μία κασέτα με τέσσερα κομμάτια τα, "Drive You Crazy", "The Fear Of Being Alone", "(Does It Feel) Like You Want It To" και "Run" αφού ακόμη εκείνη την εποχή ήταν δημοφιλές στις Ηνωμένες Πολιτείες να ακούν κασέτες, επειδή πολλοί Αμερικανοί τις απολάμβαναν ακούγωντας μουσική στο δρόμο.

Εν τέλει πουλήθηκαν πέντε χιλιάδες κασέτες, βοηθώντας έστω και με αυτό τον τρόπο την μπάντα να παραμείνει ενεργή και να παίξει σε μερικά από τα κλαμπ του Λ.Α. που βρίσκονται στο περίφημο Sunset Strip. Παρότι όλα έδειχναν μία σύμπνοια και σταθερότητα στις κινήσεις τους καθώς φαινόταν ότι αργά ή γρήγορα οι Dreams θα αποκτούσαν την αναγνώριση και την επιτυχία που τους άξιζε είχαν την χρονική ατυχία και συγκυρία να πέσουν πάνω στην λαίλαπα του grunge.

Λίγο πριν υπογράψουν οι DREAMS δισκογραφικό συμβόλαιο και ενώ το ενδιαφέρον για αυτούς είχε φουντώσει από τους ειδικούς των πολυεθνικών, "σκάει" το φαινόμενο Nirvana με αποτέλεσμα να χαθεί άμεσα το ενδιαφέρον για τους Dreams και να μείνουν πλέον στον αέρα. Παρόλα αυτά η μπάντα δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε μέχρι τα μισά της δεκαετίας του '90 να παίζουν στα τοπικά κλαμπ του Σικάγο και να ικανοποιούν το κοινό τους. Στη συνέχεια έπεσε σε αδράνεια η μπάντα και μόνο μερικές λιγοστές εμφανίσεις στο Σικάγο χωρίς όμως επαγγελαμτικό χαρακτήρα.

Το υλικό τους ευτυχώς  κυκλοφόρησε πολλά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 2013 από την AOR Heaven Classix με τίτλο το όνομα τους, περιλαμβάνοντας 12 AOR μαργαριτάρια που γράφτηκαν την περίοδο 1988-1991 με εξαιρετική ποιότητα ήχου λόγω ότι το είχε επιμεληθεί ο πατέρας του Todd Loizzo.
Μάλιστα αυτή έκδοση εξαντλήθηκε πολύ γρήγορα και επανακυκλοφόρησε ξανά το 2023 από την Γαλλική "Bad Reputation" με ένα δεύτερο CD με επιπλέον 9 bonus κομμάτια που δεν είχαν κυκλοφορήσει ποτέ περιλαμβάνοντας ένα νέο εξώφυλλο από τον διάσημο Mark Wilkinson (Marillion, Fish, Iron Maiden, The Darkness).

Αν αυτό το υλικό είχε κυκλοφορήσει στα μισά της δεκαετίας του '80, τότε οι  Dreams σίγουρα θα έκαναν μεγάλα πράματα!!!!
 

                                                                    
                                               Άλμπουμ

Ο δίσκος ξεκινά με το "Drive You Crazy" μία σύνθεση που θυμίζει Bon Jovi και Night Ranger με τα τύμπανα του Dave Batastini να θερίζουν και την φωνή του Linas Kastys να θυμίζει Bryan Adams.

Το "The Fear Of Being Alone" είναι από τα πιο συγκλονιστικά τραγούδια που έχει παράγει ο AOR ήχος με ένα φοβερό ρεφρέν όπου τα δεύτερα φωνητικά  προσθέτουν μία ξεχωριστή μαγεία ειδικά στη γέφυρα του κομματιού. Το κιθαριστικό σόλο Paul Smith προσεκτικό και ουσιαστικό.

Ακολουθεί το "(Does It Feel) Like You Want It To" στο ίδιο μελωδικό μοτίβο με την ερμηνεία του Linas Kastys να είναι απολαυστική και το ρεφρέν εξίσου το ίδιο ενώ το μπάσο του John Oskorep απλά για σεμινάριο.

Η μπαλάντα "Do You Feel For Me" ξεχωρίζει για το πιάνο του Todd Loizzo και το σόλο του Paul Smith ενώ το "Livin' In Another World" με επιρροές από Loverboy/Bon Jovi.

Τo "Feels Like I'm In Love" έχει υπέροχη εισαγωγή που κορυφώνεται με το θαυμάσιο ρεφρέν και τα πλήκτρα του Todd Loizzo καθώς και με ένα υπέροχο φινάλε. 

Το "Run" είναι μία ακόμη κορυφαία στιγμή του άλμπουμ γεμάτο κεφάτο και ενέργεια που συνδυάζει πανέξυπνα τους Reo Speedwagon με τον Bryan Adams.
Ο λυρισμός που κυριαρχεί στην μπαλάντα "Always There For You" είναι γοητευτικός ενώ έπεται το ξεσηκωτικό "Coming Down On Me", κομμάτι που θα ζήλευαν όλες οι αμερικάνικες hard rock/aor μπάντες των '80ς με τον κιθαρίστα Paul Smith να ζωγραφίζει κυριολεκτικά.
Το άλμπουμ κάνει επίλογο δύο ακόμα υπέροχες συνθέσεις, το μελωδικό "Something I Need" και την μπαλάντα "Lovin' You Ain't Enough" ταξιδεύοντας μας στην ονειρεμένη μαγεία των '80ς.
Συνολικά οι Dreams είναι μία ακόμη αδικοχαμένη μπάντα που δεν κατάφερε να κάνει το όνειρο της, πραγματικότητα αφού είχε την ατυχία να πέσει πάνω στην κυριαρχία της σκηνής του Σηάτλ, αφήνοντας μας τουλάχιστον πίσω έναν υπέροχο δίσκο που αξίζει να τον ακούσετε.
 

Υ.Γ.: Τελευταία νέα για τους Dreams είχαμε τον Ιούλιο του 2011 που άνοιξαν τη συναυλία του Ted Nugent στο Σικάγο και το 2019 που έπαιξαν στο Konow's Fall Fest. Tέλος η περιβόητη κασέτα με τα τέσσερα κομμάτια πωλείται στο ebay αυτή την στιγμή κοντά στα χίλια δολάρια.

 

Φώτης Μελέτης
 

Ροκ τραγούδια για την "Μαμά Ρωσία"

 

Το rock 'n' roll μπορεί να ξεκίνησε την δεκαετία του '50 σαν ένα μουσικό είδος που ο αρχικός του στόχος ήταν η διασκέδαση όμως στην εξέλιξη του κατάφερε να αποδημήσει και πλήθος ψευτοσυντηρητικών και αναχρονιστικών απόψεων χάριν του δυναμισμού, της στιχουργικής και ηχητικής γοητείας που διαθέτει το συγκεκριμένο είδος.

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρωτοστάτησαν σε αυτό το είδος και με την ορμή της νεολαίας εκείνης της περιόδου κατάφερε να λατρέψει την ροκ μουσική και εκατομμύρια άνθρωποι στις λεγόμενες χώρες της Δύσης έκαναν το ροκ τρόπο ζωής.
Κάτι αντίστοιχο όμως δεν συνέβαινε στις χώρες του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ στην δεκαετία του ΄60 και '70, εποχή που Rock ήταν στην μεγάλη του ακμή
Η κομματική νομενκλατούρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τα χρόνια του "Ψυχρού Πολέμου" ήταν ενάντια στην συγκεκριμένη μουσική με το πρόσχημα ότι αποτελεί προπαγανδιστικό πολιτιστικό όπλο των ΗΠΑ και ότι το ροκ είναι μία παρακμιακή κατάσταση.

Τα χρόνια πέρασαν, τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσαν αφού απέτυχαν να εφαρμόσουν ένα κοινωνικά δίκαιο μοντέλο στους πολίτες της που παράλληλα τους στερούσε ένα πολύτιμο αγαθό που δεν ήταν άλλο από την ελευθερία της έκφρασης. Άλλωστε δεκάδες αθλητές και καλλιτέχνες το "έσκαγαν" προς την καπιταλιστική Δύση μη αντέχοντας τον σταλινισμό και ολοκληρωτισμό των κομμουνιστικών καθεστώτων.  

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές '90 ήρθε το τέλος της Σοβιετικής κυριαρχίας ήδη οι οπαδοί της συγκεκριμένης μουσικής στις χώρες του ανατολικού μπλόκ είχαν κάνει την δική τους "επανάσταση" και  απαλλαγμένοι από την "ενοχή" ότι απολαμβάνουν την "Δυτική προπαγάνδα" έγιναν κι αυτοί καθολικοί αποδέκτες του κοινωνικού και μουσικού οικουμενισμού που πρεσβεύει το ροκ.

Σταματώντας εδώ τον πολιτικό σχολιασμό διότι θα θέλουμε τόμους για να αναλύσουμε εκείνη την εποχή, ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε παρακάτω μια σειρά τραγουδιών από ροκ καλλιτέχνες που ο καθένας με τον δικό του τρόπο  δίνει την προσωπική εκδοχή πως έβλεπε και ένιωθε αυτή την πανέμορφη χώρα λέγεται Ρωσία.

 

Billy Joel: "Leningrad"

Album: "Storm Front' (1989)

Mε αναφορές στον Ψυχρό πόλεμο, ο Billy Joel ερμηνεύει πανέμορφα μία πιανίστικη μπαλάντα. Το κομμάτι αναφέρεται σ' έναν Ρώσο κλόουν, τον Βίκτορ Ραζίνοφ, τον οποίο γνώρισε κατά την περιοδεία του στη Σοβιετική Ένωση το 1987. Σε όλο το τραγούδι, τα κύρια στοιχεία της ζωής του Βίκτορ και του Billy Joel συγκρίνονται για να δείξουν τις πολιτισμικές διαφορές και ομοιότητες των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερική και της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

 

Τhe Beatles: "Back in the U.S.S.R."

Album: The  White Album (1968)

Σε μια συνέντευξη του Νοεμβρίου 1968 για το Radio Luxembourg, ο McCartney είπε ότι το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από το "Back in the U.S.A" του Berry. και γράφτηκε από την οπτική γωνία ενός Ρώσου κατασκόπου που επέστρεφε στην πατρίδα της στην ΕΣΣΔ μετά από εκτεταμένη αποστολή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στους στίχους του, ο McCartney μετέφερε τον πατριωτισμό του τραγουδιού του Berry σε ένα σοβιετικό πλαίσιο.
 

Sting: "Russians"

Album: "The Dream of the Blue Turtles" (1985)

Μία εξαιρετική ερμηνεία και εξαίσια μελωδία από τον τραγουδιστή των Police που εξήγησε ότι το τραγούδι το εμπνεύστηκε παρακολουθώντας σοβιετική τηλεόραση και συγκεκριμένα παιδικές σειρές μέσω του δορυφορικού δέκτη του εφευρέτη φίλου του, Ken Schaffer στο Πανεπιστήμιο της Columbia.

 

Al Stewart: "Roads to Moscow"

Album:  "Past, Present and Future" (1973)

Ο λυρισμός και η βελούδινη φωνή του Σκωτσέζου φολκ ερμηνευτή είναι ο ορισμός της χαρμολύπης. Ουσιαστικά το τραγούδι περιγράφει μία θλιβερή ιστορία όπου ο ηρωισμός των Σοβιετικών ενάντια στα ναζιστικά στρατεύματα καταλήγει μέσα του πρωταγωνιστή της ιστορίας στην εξορία των Γκούλαγκ.  Ο Al Stewart δήλωσε πως το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον Ρώσο βραβευμένο με Νόμπελ συγγραφέα Alexander Solzhenitsyn.
 

Iron Maiden: "Mother Russia"

Album: "No Prayer for the Dying" (1990)

Μία επική σύνθεση του Steve Harris στο γνωστό ύφος της μπάντας που όταν διαβάζεις τους στίχους ανακαλύπτεις ότι αναφέρεται στα τσαρικά και πολιτισμικά μεγαλεία που είχε η Ρωσία πριν την επικράτηση του Κομμουνισμού. Το τραγούδι κυκλοφόρησε την εποχή που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός στις χώρες του πρώην ανατολικό μπλοκ.

 

Saxon: "Red Star Falling"

Album: "The Inner Sanctum" (2007)

Επιβλητική metal σύνθεση από την παρέα του Byff  Byford  στο ύφος  των "Dallas 1PM" και "Broken Heroes" και αναφέρεται στο τέλος του Κομμουνισμού και στην ανακούφιση που ένιωσαν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που υπέφεραν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

 

Simple Minds:  "Moscow Underground"

Album: "Graffiti Soul" (2009)

Στο 15ο στούντιο άλμπουμ των Σκωτσέζων, το "Moscow Underground" έχει την υπογραφή του σπουδαίου διδύμου Kerr, Burchill. Το τραγούδι λειτουργεί με υπονοούμενα περί ελευθερίας περιγράφοντας  ένα  σκοτεινό τοπίο κάτι που υποστηρίζεται και στο ενορχηστρωτικό μέρος.

 

Kingdom Come: "Crown of Moscow"

Album: "Perpetual" (2004)

Στο ένατο στούντιο άλμπουμ ακούμε μία ιδιαίτερη ροκ σύνθεση έξω από το hard rock μοτίβο με το οποίο γνωρίσαμε τους Kingdom Come στα τέλη της δεκαετίας του '80. Το τραγούδι αγγίζει τα όρια του grunge ενώ παράλληλα περιέχει ένα αλλόκοτο ερωτικό mood.

 

Jethro Tull: "Radio Free Moscow"       
Album: "Under Wraps" (1984)

Σε ένα από τα χειρότερα άλμπουμ της ιστορικής μπάντας ακούμε μία ανέμπνευστη ηλεκτρονική σύνθεση για τα δεδομένα του Ian Anderson  με καυστικές στιχουργικές αναφορές στον Ψυχρό πόλεμο.

Jethro Tull: "She Said She Was a Dancer"
Album: "Crest of a Knave (1987)

Αυτό το στιχουργικό λογοτέχνημα από τον μετρ του είδους είναι συνάμα  μία θαυμάσια σύνθεση που υπάρχει στο βραβευμένο με Γκράμι άλμπουμ το 1989,  στην κατηγορία της καλύτερης Hard Rock / Metal ερμηνείας, υπερτερώντας του "And Justice for All" των Metallica, κάτι που προκάλεσε τότε σφοδρές αντιδράσεις.

 

Renaissance: "Mother Russia"

Album: "Turn of the Cards" (1974)

Το τραγούδι είναι ένας φόρος τιμής στον Ρώσο συγγραφέα Aleksandr Solzhenitsyn, ο οποίος είχε αναγκαστεί από το κομμουνιστικό καθεστώς να εγκαταλείψει τη Σοβιετική Ένωση νωρίτερα το 1974. Γράφτηκε από την Εγγλέζα ποιήτρια Betty Thatcher και οι στίχοι βασίζονται στο διάσημο μυθιστόρημα του Solzhenitsyn για τη σοβιετική καταστολή, με τίτλο "Μιά ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς".
 

 

Vibrators: "Disco in Moscow"

Singles: "Disco in Moscow" / "Take a Chance" (1980)

Το Βρετανικό πανκ-ροκ συγκρότημα με σημαντική διαδρομή στο εν λόγω είδος, ηχογράφησε αυτό το απολαυστικό σινγκλ απλά και μόνο δίνοντας διασκεδαστικό χαρακτήρα.

 

Manic Street Preachers: "Revol"

Album: "The Holy Bible" (1994)

Οι στίχοι απαριθμούν διάσημα πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια κομμουνιστική ιστορία συνοδευόμενο με  ένα απαξιωτικό σχόλιο. Ο τίτλος του κομματιού διαβάζεται και ανάποδα ως "εραστής" ενώ ο μπασίστας της μπάντας Nicky Wire δήλωσε πως δεν ξέρει τι ακριβώς εννοεί το τραγούδι!

 

Blondie: "Contact in Red Square"

Album: "Plastic Letters" (1977)

Στο δεύτερο άλμπουμ της Αμερικάνικης μπάντας υπάρχει η συγκεκριμένη σύνθεση γραμμένη από τον οργανίστα και πληκτρά Jimmy Destri. Μία καθαρά new wave/pop δημιουργία όπου το κατασκοπευτικό σενάριο των στίχων με αναφορές στην "Κόκκινη Πλατεία" το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον.

 

Rammstein: "Moskau"

Αlbum: "Reise, Reise" (2004)

Στο τέταρτο άλμπουμ των Γερμανών,  ακούμε μία δυναμική σύνθεση στο γνώριμο ύφος της μπάντας με την βοήθεια στα φωνητικά της Ρωσίδας, Viktoria Fersh περιέχοντας "ιδιαίτερους" ερωτικούς στίχους με σημείο αναφοράς την πανέμορφη Μόσχα.
 

Scorpions: "Wind Of Change"

Album: "Crazy World" (1990)

Ο Κ.Meine εμπνεύστηκε την σύνθεση από τη συμμετοχή του στο Μουσικό Φεστιβάλ Ειρήνης της Μόσχας στις 13 Αυγούστου 1989, στο στάδιο Λένιν, όπου οι Scorpions εμφανίστηκαν μπροστά σε περίπου 300.000 θαυμαστές.  Ουσιαστικά είναι ένα κομμάτι που εξέφραζε την ελπίδα του κόσμου ότι θα έρθει κάτι καλύτερο με την πτώση των κυβερνήσεων στο πρώην ανατολικό μπλοκ.

 

Supergrass: St. Petersburg

Album: "Road to Rouen" (2005)

Μία λιτή-όμορφη σύνθεση από τη Βρετανική μπάντα όπου είναι διάχυτος ο ρομαντισμός και η ομορφιά της ιστορικής Ρωσικής πόλης. Το κομμάτι έφτασε μέχρι νο22 των UK Singles Chart.

 

Last Autumn's Dream: "Lost In Moscow"

Album: "Hunting Shadows" (2008)

Η μελωδική παρέα του Σουηδού τραγουδιστή Mikael Erlandsson και του Γερμανού κιθαρίστα Andy Malecek (Fair Warning) σε ένα υπέροχο τραγούδι με το ρεφρέν να κερδίζει τις εντυπώσεις. Στο άλμπουμ μπάσο παίζει ο αείμνηστος (Τalisman, Yngwie Malmsteen).

 

Φώτης Μελέτης