NEAL MORSE: “Songs From November”

O πολυτάλαντος και ακούραστος Neal Morse δεν λέει να σταματήσει να μας προσφέρει υπέροχες δισκογραφικές δουλειές. Έχει μάλλον το ευλογημένο χάρισμα της δημιουργίας και της θετικής ενέργειας οπότε κάπως έτσι δικαιολογείται και η αστείρευτη έμπνευση του.

Μπορεί η εποχή των Spock’s Beard να είναι μακρινό παρελθόν,  οι Transatlantic να είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που έχει δικαιολογημένα μυθοποιηθεί και οι Flying Colors να ακούγονται πιο μοντέρνοι όμως οι σόλο ηχογραφήσεις του σπουδαίου αυτού δημιουργού παραμένουν ότι καλύτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία δέκα χρόνια.
Το “Songs From November” έχει ελάχιστα από τα prog στοιχεία που τον έκαναν γνωστό οπότε όσοι περιμένετε δαιδαλώδης συνθέσεις, ατελείωτα σόλο και πολύπλοκες ενορχηστρώσεις, δυστυχώς χάσατε!
Η αγάπη ή, μάλλον θα λέγαμε η λατρεία του NEAL MORSE για τους Beatles είναι ακόμη σε ένα δίσκο του, χαρακτηριστική και πολύ έντονη ειδικά σε κομμάτια όπως το “The Way Of Love”. Βασικά θα λέγαμε μιλώντας με ορθόδοξους όρους ότι είναι οι “πνευματικοί του πατέρες” και τον έχουν οδηγήσει σε μία πανδαισία δημιουργίας συναισθηματικών μελωδιών.
Το γεγονός ότι παίζει με την ίδια χάρη τα πλήκτρα, τις κιθάρες, το μπάσο αλλά καταφέρνει να ερμηνεύει με άψογο μελωδικό πάθος τις  έντεκα νέες συνθέσεις του “Songs From November”, μόνο μελαγχολικό και μουντό δεν ακούγεται όπως σε προδιαθέτει ο συγκεκριμένος μήνας που είναι στον τίτλο του δίσκου.
Αντιθέτως τραγούδια όπως το funky “Whatever Days” και το επιβλητικό  “Wear The Chains”  περιέχουν ένα θαυμάσιο συνδυασμό πνευστών και πλήκτρων με την φωνή του NEAL MORSE να είναι ονειρική.
Ακούγοντας συνεχώς τα τραγούδια του άλμπουμ, διαπιστώνουμε ότι το “My Time Of Dying” θυμίζει κάτι από τους Kansas, του” Dust in the Wind” και σε αυτό παίζει ρόλο το βιολί του Chris Carmichael και το ίδιο συμβαίνει και στο “My Time Of Dying”. Το “Heaven Smiled”  έχει ατμόσφαιρα από το “With a Little Help From My Friends” σε εκτέλεση Joe Cocker και το “Love Shot An Arrow” είναι απλά μοναδικό και μία από τις καλύτερες μπαλάντες της χρονιάς ενώ το “Song For The Free” ακολουθεί αισιόδοξους ρυθμούς.
Φαίνεται η αφοσίωση του NEAL MORSE και η βαθιά του πίστη στο Χριστό τον φώτισε και του έδωσε την ευλογία να κυκλοφορεί πανέμορφα τραγούδια και του έδωσε επίσης τη δυνατότητα να μας χαρίζει εκπληκτικές μελωδίες γεμάτες αγάπη και ανθρωπιά που τόσο μας λείπει σήμερα. Μάλλον ο αμερικάνος είναι στο σωστό δρόμο..

Φώτης Μελέτης

RELOAD: "Hotter Than A Bullet"

Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε περήφανοι ως Έλληνες για τα μουσικά μας κατορθώματα! Σε δύσκολους καιρούς οικονομικής δυσπραγίας και δυστυχώς ψυχολογικής κατήφειας υπάρχει πάντοτε κι ο άνεμος αισιοδοξίας, που μας κρατά ορθούς κι αγωνιστικά ετοιμοπόλεμους!

Αυτήν τη φορά ο άνεμος φυσά από τη Λάρισα   και πιο συγκεκριμένα από τους RELOAD και το δυναμικό ξεκίνημα τους , το  "Hotter Than A Bullet", που παράχθηκε από  ένα άλλο πολυτάλαντο  Έλληνα που μας κάνει περήφανους για τη μουσική του δεξιοτεχνία τον Bob Katsionis (Firewind, Outloud).
Το ύφος των Reload, όπως το περιγράφουν κι οι ίδιοι σε συνέντευξη που ευγενικά παραχώρησαν στην ιστοσελίδα μας www.rocktime.gr , είναι πανέμορφο  “Euro hard rock” με μία πινελιά από μελωδικό  metal ήχο και το αποτέλεσμα από το πρώτο ήδη άκουσμα, ήδη καθηλώνει τον ακροατή.
Θα τολμούσα να πω, ότι πέρα από τη μουσικότητα των μελών της μπάντας και την άψογη-κρυστάλλινη παραγωγή, το ατού του συγκροτήματος είναι ο τραγουδιστής Κώστας Τόκας γνωστός στην πιάτσα από τους εξαιρετικούς 25χρονους παρόντες στις μουσικές σκηνές Power Crue, με την ιδιότυπη αλλά μοναδική φωνή κάτι μεταξύ, κράμα τενόρου και mezzo  σοπράνο. Για να μη θεωρηθώ όμως μεροληπτικός , η δουλειά στις κιθάρες είναι επίσης μοναδική! Οι Teo Ross / Tasos Lazaridis, επιδίδονται  σε ένα παραδοσιακό hard rock παίξιμο και ήχο, κιθάρες που δεν αρκούνται σε δεξιοτεχνικά solos επηρεασμένα από τα ‘80ς αλλά προσθέτουν μελωδικές γραμμές και ιδιαίτερα στις δισολίες. Παράλληλα όμως απολαμβάνουμε και τις  στακάτες μπασογραμμές  από τον Ηλία Παπαδόπουλο, τα ευφάνταστα τύμπανα της  Μαριανίκη Τόκα τα οποία  δεν παρεκκλίνουν από το ρυθμό και μαζί με τον Ηλία συνθέτουν μία εξαιρετική μετρονομική γραμμή άψογη, με  την απαραίτητη γεύση για τη μελωδία, τα πλήκτρα!
Από το  δυναμικό μελωδικό heavy "Give Into the Night", το κλασικό  hard rock-άδικο  "Come Back", το πιασάρικο (με την καλή έννοια) "Longing for Your Love", μέχρι την απαραίτητη για κάθε δίσκο τέτοιου είδους που σέβεται τα αυτιά των ακροατών , υπερμπαλάντα "Prince of Steel" με τα απίστευτα φωνητικά και το υπέροχο γεμάτο αίσθημα σόλο κιθάρας!
Μία ακόμη πολλά υποσχόμενη μπάντα , που έχει την καλή συγκυρία της παραγωγής από έναν εξαίρετο μουσικό που γνωρίζει τα "μουσικά μονοπάτια" και οδηγεί το γκρουπ σε δρόμους επιτυχημένης πρώτης διέλευσης! Σαφέστατα  μας αρέσει πολύ το άλμπουμ και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσκονται στον όμορφο ήχο της μελωδίας.
Νομίζω , ότι πλέον με τόσες μελωδικές μπάντες, ήρθε η ώρα να διοργανωθεί το πρώτο αμιγώς ελληνικό μελωδικό  festival.  
Γκιλλανίδης Νότης

Grand Design : "Thrill Of The Night"

Οι Grand Design ιδρύθηκαν το 2006 από τον τραγουδιστή / παραγωγό Pelle Saether, και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους πόνημα "Time Elevation" τον Οκτώβριο του 2009.

Ο δίσκος έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τον rock τύπο και σκαρφάλωσε σε υψηλές θέσεις σε πολλά web-zines ανά τον κόσμο.
Κύρια επιρροή της μπάντας ήταν, και εξακολουθεί να είναι, οι Def Leppard, χωρίς όμως να χάνουν την προσωπική τους ταυτότητα.
Ο  Pelle Saether σχολιάζει: “Από τη στιγμή που όλοι αγαπάμε τους Def Leppard, θα είναι πάντα μια επιρροή που θα χρησιμοποιούμε σε κάθε δίσκο!"
Δύο χρόνια αργότερα, ήρθε η ώρα για το δεύτερο άλμπουμ των Grand Design, "Idolizer". Για το οποίο ο Pelle λέει: “Ξέραμε ότι είχαμε βρει την φόρμουλα για να κάνουμε έναν 80’s δίσκο μέσα στον 21ο αιώνα - οπότε γιατί να αλλάξουμε κάτι;"
Στις αρχές του 2013 η μπάντα ηχογράφησε δύο νέα τραγούδια με την πολύ ταλαντούχα Susie Päivärinta ως guest(από Lili & Susie), εκ των οποίων το "Baby It’s You" κυκλοφόρησε ως digital single μόνο και  ως βίντεο single, τον Ιούνιο του 2013.
Το νέο πρόσωπο ήταν ο drummer Magnus Ulfstedt (Eclipse, Jimi Jamison, Talisman, κλπ), ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στο βίντεο.
Έτσι ερχόμαστε στο τώρα όπου το νέο πόνημα των  Grand Design που τιτλοφορείται "Thrill Of The Night" είναι πλέον γεγονός! Φαίνεται ότι η μπάντα δεν αλλάζει τη συνταγή της επιτυχίας των δύο τελευταίων δίσκων που είναι οι δυνατές μελωδίες, τα πιασάρικα ρεφραίν, οι ωραίες ενορχηστρώσεις και φυσικά το Def Leppard στυλ!!!
Από τις εναρκτήριες συγχορδίες του "U Got Me Good", οι Grand Design δίνουν το στίγμα ότι και αυτή η κυκλοφορία τους θα είναι εξίσου καλή, ίσως και καλύτερη, από τις δυο προηγούμενες.
Στη συνέχεια, έχουμε τον απόλυτο ύμνο και πολύ Def Leppard-ish  "Rawk 'N' Roll Heart Attack", ενώ στο "10 Outta 10" έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά εκπληκτικό και λίγο πιο μοντέρνο hard rock άσμα!! Είστε έτοιμοι τώρα για μια μπαλάντα σε ύφος “Have You Ever Needed Someone So Bad”; εάν ναι τότε ακούστε το "When The Greatest Love Of All Kicks In" και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε οποιαδήποτε κυκλοφορία των μεγάλων Leppard!!! "Who’s Gonna Rawk U Right" ( με την πολύτιμη συνδρομή του Erik Mårtensson (Eclipse, WET) είναι ένα ακόμη κόσμημα από το νέο δίσκο.
Εν κατακλείδι οι Grand Design με την νέα τους κυκλοφορία βάζουν τον πήχη αρκετά ψηλά!! Απλά το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι σήμερα και θα τολμούσα να πω ότι το "Thrill Of The Night" είναι ένα εκπληκτικό μελωδικό hard rock άλμπουμ που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο από οποιονδήποτε οπαδό της συγκεκριμένης σκηνής!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Jeff La Bar: "One For THe Road"

Μερικοί ισχυρίζονται ότι η rock και το metal των 80′ς απεβίωσε οριστικά, την ώρα που άλλοι ζουν και ''πεθαίνουν'' για τα τραγούδια μιας μακρινής και νοσταλγικής περιόδου.

Ο κιθαρίστας Jeff La Bar επιτέλους ''ευλόγησε'' τον κόσμο του rock με μία προσωπική κυκλοφορία και πιστέψτε με το είδος της μουσικής που μας αρέσει δεν “πέθανε”.
Εάν είστε οπαδοί αυτής της τεράστιας μπάντας που λέγεται Cinderella και περιμένατε για νέο υλικό κοντά 20 χρόνια τώρα έρχονται όλα μαζεμένα και τα πληκτρολόγια στον rocktime.gr  “πήραν φωτιά''!
Ο ηγέτης της “Σταχτοπούτας”, Tom Kiefer κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό προσωπικό δίσκο πριν λίγο καιρό που ήταν το κοντινότερο σε κυκλοφορίες από την εποχή του πολύ καλού δίσκου ''Still Climbing''.
Θύματα κι αυτοί των 90′ς, όπως και πολλοί ομότεχνοι τους, οι  Cinderella όμως είχαν πάντοτε μία ισχυρή βάση ακόλουθων οπαδών και απολάμβαναν της εκτίμησης από τη μουσική κοινότητα δίοτι ήταν αρκετά ταλαντούχοι  όλοι τους  οπότε δεν είναι  απορίας άξιο που ο κιθαρίστας της μπάντας Jeff La Bar κυκλοφόρησε επιτέλους τόσο δυνατό μουσικά υλικό! Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα EP με επτά συνθέσεις και  είναι περισσότερο ορεκτικό για το τι μπορεί να προσφέρει και στο μέλλον.
Το ''No Strings'' που κυκλοφόρησε και ως video , είναι ένα  mid-tempo rock συνδυασμός παλιών και νέων μουσικών παραστάσεων/ακουσμάτων.Το ''Asking For A Beating'' μπορεί να θυμίσει σε ορισμένους τους αγαπημένους επίσης πρώιμους Ratt , μία σύνθεση που θα αγγίξει σίγουρα τους οπαδούς των  80′ς. Ο LaBar παρουσιάζει την ηπιότερη πλευρά του με τα ''Muse'' , ''Hello Or Goodbye'' και το  ''Ode To Page''.
Είχε πάντοτε , όπως και ο ίδιος   μαρτυράει σε συνέντευξη που θα διαβάσετε επίσης στο www.rocktime.gr, μία έντονη blues πλευρά στο παίξιμο του και τα  ''Long Cold Winter'' , ''Heartbreak Station'' το επιβεβαιώνουν εμφαντικά! Στο  ''Nightmare On My Street'' ο LaBar παρουσιάζεται με καθαρόαιμο heavy Metal ύφος , μία πλευρά που θα μας άρεσε να παρουσιαστεί και στο μέλλον!
Το ομότιτλο ''One More For The Road'' είναι ακόμη μία ροκάδικη σύνθεση που κλείνει εξαίσια το δίσκο. Ο παλιός ντράμερ των Cinderella Fred Coury  που συμμετέχει στο άλμπουμ αξίζει επίσης έντονης μνημόνευσης , καθώς η συνεισφορά του είναι εντονότατη στην κυκλοφορία αυτή.
Έχοντας ακούσει προσωπικές κυκλοφορίες και άλλων μελών της μπάντας, τούτη εδώ είναι η περισσότερα υποσχόμενη και σημαντική επισήμανση : ο τύπος γνωρίζει εκτός από την εξάχορδη, να τραγουδά εξαιρετικά!!

Νότης Γκιλλανίδης

220 Volt: "Walking In Starlight"

Ένα σημαντικό συγκρότημα από το παρελθόν φορτωμένο με εμπειρίες και δυνατούς δίσκους επιστρέφει δριμύτερο. Οι 220 Volt, επανέρχονται και πάλι στα μουσικά δρώμενα με το άλμπουμ ‘’Walking In Starlight’’.

Η σύνθεσή τους είναι πιο κοντά στην αυθεντική πλέον με το σχήμα να αποτελείται από τους Mats Karlsson (κιθάρα, φωνή), Thomas Drevin (κιθάρα), την επιστροφή του Peter Hermansson (τύμπανα) και τον εισαχθέντα Anders Engberg (φωνητικά). Το ύφος τους κινείται στο AOR / heavy, αλλά αυτή τη φορά είναι λίγο πιο "βαρύ" από τις προηγούμενες δουλειές τους.
Στη νέα τους δισκογραφική δουλειά, διαπραγματεύονται 13 κομμάτια μπολιασμένα με το είδος που ξέρουν να παίζουν καλά.
Το ‘’Walking In Starlight’’ είναι στα σίγουρα ικανοποιητικός δίσκος και γενικά κινείται σε υψηλά επίπεδα όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει απλά ακούγοντάς το. Έχει όλα ή έστω σχεδόν όλα όσα θα ήθελε κάποιος οπαδός του μουσικού αυτού στυλ θα ήθελε να ακούσει. Αν ρίξετε μια ματιά εδώ https://www.youtube.com/watch?v=Iu_Zoi9-VTo θα αποκτήσετε μια πρώτη εικόνα για το τι "παίζει’"με τους σουηδούς.
Το άλμπουμ, κρίνεται ως πολύ καλή επιλογή, όσο για hits, έχει πολλές συνθέσεις που σου κολλάνε με τη μία, ένα από αυτά τα τραγούδια είναι το ‘’Stranded’’. Το να γράψω κάτι παραπάνω για αυτό, νομίζω είναι περιττό.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους φίλους του ιδιώματος και όχι μόνο!

Γιώργος Βαλιμίτης

YES: "Heaven and Earth"

www.rocktime.gr

Με το 21ο άλμπουμ τους σε 45 χρόνια και με μέλη (Howe/Squire/Downes/White) που συλλογικά έχουν υπογράψει περισσότερες μικρές συμφωνίες κι από συνθέτη του 18ου αιώνα, οι Yes επανέρχονται ακμαίοι. Ο Jon Anderson δεν είναι στις τάξεις τους από το 2008 και ο Καναδός Benoît David, του “Fly From Here” (2011) ήταν μια βραχύβια λύση.

Αναπόφευκτα λοιπόν, οι προβολείς θα υποβάλλουν σε εξονυχιστική κριτική την όποια συμβολή στον ήχο τους του νέου τραγουδιστή, αυτού που κυριαρχεί στο μεγαλεπήβολο “Heaven And Earth”. O 43χρονος Αμερικανός John Davison, με μια φωνή ανατριχιαστικά όμοια με του Anderson, δεν είναι ένας κλώνος του μοναδικού αυτού ξωτικού. Με σπουδές ηχοληψίας και μουσικής παραγωγής το Seattle, περιοδεύοντας ως κανονικό μέλος των φευγάτων αβαν-γκαρντιστών Sky Cries Mary απ΄το Seattle και των λάτρεων του Tolkin προγκρέσιβ ελιτιστών απ΄το Tennessee, Glass Hammer, έχει υποβληθεί για πάνω από είκοσι χρόνια στις δέουσες θυσίες για τα ροκ πιστοποιητικά του. Το ότι επιλέχθηκε το 2012 ως η νέα φωνή των Yes δεν είναι μόνο μια δικαίωση για το ταλέντο και την ανθεκτικότητα των μουσικών του αισθητηρίων, αλλά και ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για έναν “άσημο” αλλά ισόβιο θαυμαστή του προοδευτικού ήχου.
Ο Davison αναμίχθηκε κατά πολύ στην σύνθεση των κομματιών του καινούριου άλμπουμ, πράγμα εσκεμμένο, σύμφωνα με τον πατριάρχη του γκρουπ Chris Squire. Οι στίχοι, δε, είναι και αυτοί σχεδόν όλοι δικοί του. Ο τίτλος και η θεματική των στίχων αποπειράται να συνδυάσει τη δυαδικότητα του φθαρτού, υλικού κόσμου και του αγνώστου, του πνευματικού κόσμου, μέσα από τα μουσικά αισθητήρια ανθρώπων που κοντεύουν να ολοκληρώσουν την έβδομη δεκαετία της ζωής τους. Η ανανέωση ήταν ο στόχος και πέτυχε.
Οι Yes ήταν ούτως ή άλλως μια κολεκτίβα με ιδιάζοντα μουσικά κριτήρια. Μια μπάντα για μουσικούς – οραματιστές, ανοικτή στο κοινό των εποχών μόνον αν το κοινό είχε μάθει και ήξερε να ακούει. Είναι μια μπάντα με μακρύ παρελθόν, που υποδέχθηκε και εγκόλλησε στις τάξεις της το νέο μέλος της όπως το ’71 τον Wakeman, το ’74 τον Patric Moraz, το ’80 τον Horn και τον Downes, το ’84 τον Rabin. ‘Ηδη μετά από 45 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, επιστρατεύουν πάλι τον Roger Dean για την δημιουργία του ονειρικού εξωφύλλου, πείθοντας ότι η κολλεκτίβα τους συνεχίζει να βάζει ταιριαστές ψηφίδες στο εντυπωσιακό δια βίου καλλιτέχνημά της.
Η εκφραστική γκάμα και η μελετημένη στιχουργική ύφανση του Davison, ο εκτελεστικός αυτοέλεγχος των -larger than life- Steve Howe, Chris Squire και η μετρημένη παρουσία των κήμπορντς του δεσποτικού και ανέκαθεν με ποπ κλίσεις Geoff Downes δημιουργούν ένα άλμπουμ περιπετειώδες αλλά και μελωδικά στιβαρό, μέσα από ένα ηχητικό αποτέλεσμα που παραπέμπει απευθείας σε κλασσικές στιγμές των Yes. Ειδικά τα “Believe Again”, “It Was All We Knew”, “In A World Of Our Own”, “Subway Walls” είναι ολοκληρωμένα τραγούδια που τιμούν τον μακρύ και βαρύ κατάλογο του ιστορικού σχήματος.
Την παραγωγή υπογράφει ο Roy Thomas Baker. Μαζί του οι Yes είχαν αποπειραθεί να δουλέψουν στα τέλη ’79 στο Παρίσι, στα session που κατέληξαν στο αμφιλεγόμενο “Drama” και την προσωρινή αποχώρηση του Anderson. Ασφαλώς και δεν αποτελεί εγγύηση ποιότητας το όνομα κανενός παραγωγού, αλλά ας μη λησμονούμε ότι ακόμη και οι svengali των ποτενσιόμετρων (και πλέον των οθονών αφής), και αυτοί έχουν σήμερα αρκετά να αποδείξουν. Όπως το ότι δεν έκαναν το όνομά τους διπλαρώνοντας κάποια μουσικά μυαλά που ούτως ή άλλως θα έλαμπαν. Εδώ ο Baker αποδίδει το έργο των Yes με διαύγεια και ευστοχία. Όπως είναι γνωστό, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να το πετύχει ο ο παραγωγός όταν έχει να αντιμετωπίσει εννιάλεπτα κομμάτια
Το “Heaven And Earth” είναι ένα ενδιαφέρον άλμπουμ το οποίο κυρίως μας καλεί να αφήσουμε τις ευκολίες περί “δεινοσαύρων” κατά μέρος. Πάντοτε οι Yes έπαιζαν μουσική δυσκολοχώνευτη, αρνούμενοι να επιβιβαστούν το hype, μάλλον δημιουργώντας το (στα ‘70s) ή και εφαρμόζοντάς το στα δικά τους ποιοτικά μέτρα (με τα “90125” και “Big Generator” στα ‘80s). Κανείς δεν δικαιούται να σχολιάζει και να σφυγμομετρά την δημοφιλία ή την διαχρονικότητα της μουσικής με βάση την ηλικία των μουσικών. Ιδίως αν το αποτέλεσμα έχει το ειδικό βάρος αυτού του άλμπουμ.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Bellicose: "Love On Ice"

www.rocktime.gr

Η ιστορία των Bellicose, προέρχεται από πολύ παλιά και συγκεκριμένα, από το 1983. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Ντάλας, Τέξας, ΗΠΑ, όταν τα μέλη 2 τοπικών συγκροτημάτων ένωσαν τις δυνάμεις τους. Ο Joey Darcangelo ήταν τραγουδιστής των Sabotage και οι Ru Spearman και Michael Laurence ήταν οι κιθαρίστες της μπάντας Rokker και από αυτούς τους τρεις, προέκυψαν οι Bellicose.

Ηχογράφησαν κατά διαστήματα διαφορετικών εποχών, ποικιλίες από demos, τα οποία δεν τα δημοσίευσαν ποτέ έως τώρα στο κοινό.
Ο μοναδικός σκοπός του κάθε demo, ήταν να τους βοηθήσουν, ώστε να εντοπιστούν από μεγάλες δισκογραφικές. Η μπάντα, παρέμεινε πολύ απασχολημένη καθώς έγραφε και ηχογραφούσε νέο υλικό προκειμένου να το στέλνει σε διάφορες εταιρίες κάθε τρείς μήνες.
  Ένα βασικό σημείο στην καριέρα της μπάντας, ήταν η υπογραφή με το μάνατζμεντ της ΜΚΜ όπου τους πρότειναν να ηχογραφήσουν επίσημα το ντεμπούτο άλμπουμ τους και να το κυκλοφορήσουν ιδιωτικά, με το σκεπτικό να αποχτήσουν μια πιο επαγγελματική παρουσία ούτως ώστε να υπογράψουν σε μια μεγάλη εταιρία. Το ντεμπούτο τους ’’Love On Ice’’ ηχογραφήθηκε στα Sound Logic Studio στο Ντάλας, Τέξας και κυκλοφόρησε σε cd το 1989. Το line-up του, αποτελείται από τους Joey Darcangelo (φωνητικά), Michael Laurence (κιθάρα), Ru Spearman (κιθάρα), Tim "Chopper" Grugle (τύμπανα) και Steven Grillo (μπάσο).
  Η μπάντα αντιμετώπισε διάφορες αλλαγές στη σύνθεση της ανα τα χρόνια, με το αρχικό line-up να αποτελείται από τους Joey Darcangelo (φωνητικά), Michael Laurence (κιθάρα), Ru Spearman (κιθάρα), Staley Rogers (μπάσο) και Mike Gage (τύμπανα ) (1984). Ο Staley άφησε τη μπάντα αμέσως μετά το πρώτο demo του 1985, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Rick Rivera που έδωσε τη θέση του στον Steven Grillo. Λίγο μετά από αυτό, εγκατέλειψε τους Beliicose και ο Mike Gage, όπου το 1987 ήρθε στο συγκρότημα ο Tim "Chopper" Grugle. Έπειτα ξαναήρθε ο Staley, έφυγε πάλι όμως και οι αλλαγές συνεχίστηκαν μέχρι το 1991.
  Το ντεμπούτο τους, το έστειλαν σε όλες τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, σε  ραδιοφωνικούς σταθμούς του κολεγίου, σε τοπικά και εθνικά περιοδικά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα. Παρόλα αυτά, δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν να γράφουν μουσική ενώ οι αποχωρήσεις εξακολουθούσαν να τους πληγούν με αποτέλεσμα να διαλυθούν λίγο καιρό αργότερα.
  Τα περισσότερα από τα μέλη του συγκροτήματος παρέμειναν φίλοι και εξακολουθούν να διατηρούν επαφές, έτσι, το 2013 αποφάσισαν να επανενωθούν. Η σημερινή σύνθεση είναι: Joey Darcangelo (φωνητικά), Ru Spearman (κιθάρα & φωνή), Eric Keathley (κιθάρα & φωνή), Zak Johnsosn (μπάσο & φωνητικά), Tim "Chopper" Grugle (τύμπανα). Ακολούθησαν μερικές δυνατές συναυλίες και στη συνέχεια υπέγραψαν με την Arkeyn Steel Records.
  Στο νέο κεφάλαιο που άνοιξε για αυτούς, επανακυκλοφορούν το πρώτο τους δίσκο, μαζί με 7 κομμάτια από demo ηχογραφήσεις, σε remaster μορφή με τα 9 πρώτα, να είναι αυτά που κυκλοφόρησαν στο αρχικό cd του 1989. Ο ήχος τους είναι μια μίξη που παντρεύουν το glam rock με το μελωδικό heavy/power. Οι επιρροές τους είναι εμφανής καθώς έχουν πολλά στοιχεία κυρίως από Iron Maiden, Judas Priest και λίγο Motley Crue, δίνοντας περισσότερο έμφαση στη μελωδία και στις δισολίες. Αν μπορούσαν σήμερα να συγκριθούν με κάποια μπάντα, θα έλεγα ότι συνεχίζουν κοντά στα χνάρια που βαδίζουν οι White Wizard, ειδικά φωνητικά, μου θυμίζουν πολύ τον Wyatt Anderson.
  Ακούγονται ευχάριστα και για την εποχή που βγήκε αρχικά ο δίσκος, ήταν πολύ δυνατός ομολογώ. Καταφέρνουν στο σήμερα, να περάσουν αυτά τα στοιχεία του τότε μιας και τα τραγούδια τους, μπορεί να μην είναι όλα κολλητικά, αλλά τα ακούς άνετα στο repeat χωρίς να σε κουράζουν. Μέσα στο άλμπουμ, υπάρχουν διάσπαρτες ωραίες αρμονικές, πολύ καλές δουλείες και εμπνεύσεις, αλλά αισθάνομαι ότι κάπου χάνονται. Ο λόγος που είμαι ‘’διστακτικός’’, είναι η παραγωγή του, η οποία ακόμα και μετά το remaster, ακούγεται στα δικά μου αφτιά, αρκετά παλιό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό ή να επηρεάζει ιδιαίτερα μιας και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για δίσκο από το παρελθόν. Αν από την άλλη, σκεφτείς όμως πως σε περίπτωση που γυαλίζανε τη παραγωγή παραπάνω μπορεί να έχανε την αίγλη του, οδηγείσαι στο συμπέρασμα ότι είναι και λίγο δίκοπο μαχαίρι. Όμως! Με τη προϋπόθεση ότι ακούς ένα άλμπουμ παλιάς κοπής, τότε μπορείς άνετα να πεις, πως πρόκειται για αδικοχαμένο διαμάντι που ίσως δε μάθουμε ποτέ το τι πραγματικά έφταιξε και δεν ξεχώρισε τότε. Κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω επίσης, είναι γιατί τα demos έμειναν εκτός δίσκου αφού είναι κομματάρες και όχι απλά συμπλήρωμα του δίσκου.
Συμπέρασμα: Το ‘’Love On Ice’’, αποτελεί μια καλή επιλογή (κυρίως) για όσους είναι νοσταλγοί του παλιού ήχου και καλή επένδυση για εκείνους που αγαπούν το ατόφιο μέταλλο.
Καλό είναι όσοι αρέσκονται τα άγνωστα και ξεχασμένα συγκροτήματα να σπεύσουν να αγοράσουν το συγκεκριμένο cd, θα το βρει κανείς σε μια περιορισμένη έκδοση 1000 αριθμημένων αντίτυπων για όσους ενδιαφέρονται από την http://www.arkeynsteel.com/ και την http://www.steelgallery.com/.


Γιώργος Βαλιμίτης

Η σύντομη διαδρομή των SIGNAL

Η αποχώρηση του Mark Free από τους King Kobra το 1986, ύστερα από μία σχετικά πετυχημένη συνεργασία, τον ανάγκασε να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα που ονομάστηκε SIGNAL.
Το 1987 έκανε την πρώτη του επαφή με τον μπασίστα Eric Scott (Idle Tears, Alice Cooper) και τον ντράμερ Jan Uvena (είχε συνεργαστεί με τους Alcatrazz και Alice Cooper). Προβληματίστηκαν όμως αρκετά στην εύρεση ενός καλού κιθαρίστα. Αρχικά βρήκαν τον Μike Slammer (Streets, City Boy και μετέπειτα Steelhouse Lane, Seventh Key), όπου όμως βοήθησε μόνο στις πρώτες ηχογραφήσεις γιατί κατέληξαν τελικά στον κιθαρίστα Danny Jacob ( είχε περιοδεύσει με την Sheena Easton).

Το θετικό για τους SIGNAL ήταν ότι η προηγούμενη δισκογραφική πορεία του Mark Free με τους King Kobra, άνοιξε τον δρόμο στο καινούργιο του σχήμα να υπογράψουν άμεσα συμβόλαιο με την ΕΜΙ! Δυσκολεύτηκαν όμως στο κομμάτι της παραγωγής μιας και ήθελαν τον Danny Kotchmarr αλλά οι υποχρεώσεις του με τον Don Henley δεν τον άφησαν να συνεργαστούν και κατέληξαν στον Kevin Elson (Journey, Europe).
Προηγουμένως όμως ο Mark Free, έγραφε τραγούδια για ένα soundtrack της Metal Blade αλλά και για τους SIGNAL και αφού η ΕΜΙ είδε ότι καθυστερούσαν την κυκλοφορία του παρθενικού τους δίσκου, κατάφεραν ύστερα από πιέσεις και μικροπροβλήματα  το 1989 να κυκλοφορήσουν το κλασσικό “LOUD AND CLEAR”.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ  αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες του λεγόμενου melodic/aor ήχου. Η υπέροχη φωνή του Mark Free (όπου μετά έκανε αλλαγή φύλλου και μετονομάστηκε σε Marcie Free) με φοβερά τραγούδια όπως τα “Arms Of A Stranger”, “Does It Feel Like Love”, “Liar”, “Go”, “Wake Up You Little Fool”  δημιούργησε μία ευχάριστη έκπληξη στους οπαδούς του συγκεκριμένου ήχου αφού αποτελείτο από ένα μίγμα από Survivor, Journey, Giant και Asia.
Ο δίσκος περιέχει υπέροχα μελωδικά διαμάντια ποτισμένα με  ουράνιες ερμηνείες συνοδευμένα με δυνατές κιθαριστικές εκτελέσεις. Στη συνέχεια ακολούθησε μία σειρά συναυλιών και στα πλήκτρα συμπληρώθηκε το κενό με  τον οργανίστα Tom Coster Jr, γιο του μεγάλου κιθαρίστα Carlos Santana ενώ πολύ αργότερα, το 2000, κυκλοφόρησε το “Signal Live” από εκείνη τη περίοδο.
Συνθετικά στο “LOUD AND CLEAR” βοήθησαν και οι Mark Baker, Bob Halligan Jnr, Van Stephenson, David Roberts και Eddie Schwartz, δυστυχώς όμως παρά την στήριξη που τους παρείχε η ΕΜΙ, η μπάντα δεν κατάφερε λόγω εσωτερικών προβλημάτων να επιβιώσει κυρίως και μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε αλλά άφησαν πίσω τους ένα από τους σημαντικότερους aor δίσκους.

VIRGINIA WOLF

Στα μέση της δεκαετίας του ‘80 στο απόγειο της δόξας της hard, heavy αλλά και της aor σκηνής “έσκασε” στη μουσική βιομηχανία το βρετανικό σχήμα των Virginia Wolf με έδρα κυρίως το Worsley- Manchester.

Η ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην σύντομη  ιστορία των Virginia Wolf είναι η παρουσία στα τύμπανα του Jason Bonham (γιος του θρυλικού ντράμερ των Led Zeppelin).
To 1986 το γκρουπ κυκλοφορεί το ομότιτλο παρθενικό του δίσκο που κινείται σε κλασσικά aor/melodic μονοπάτια με τον ήχο τους να είναι πιο κοντά στους Foreigner και το κομμάτι “Livin' On A Knife Edge” να θεωρείται δικαίως ένα από τα καλύτερα τραγούδια του είδους. Επίσης από τον ίδιο δίσκο ξεχωρίζουν τα “Only Love”, “Goodbye Don't Mean Forever”, “Waiting for your love”, “Are We Playing with Fire” και “For all we know” (που συμμετέχει ο Spike Edney στα keyboards- θεωρείται το πέμπτο μέλος των Queen) κάνοντας το συγκεκριμένο άλμπουμ κλασσικό και απαραίτητο για κάθε σοβαρή δισκοθήκη.
Την παραγωγή του album ανέλαβε οι  Roger Taylor (Queen) και David Richards όπου με την βοήθεια τους, η μπάντα κατόρθωσε  να περιοδεύσει στην Αμερική ανοίγοντας συναυλίες του σούπερ-γκρουπ εκείνης της εποχής, τους βραχύβιους The Firm, όπου  “φίρμες” ήταν οι Jimmy Page (Led Zeppelin) και o Paul Rogers ( Free, Bad Company).

Το 1987 ακολούθησε το “Push” που ηχογραφήθηκε στο Berkeley, CA στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, σε παραγωγή του Kevin Elson (Journey, Europe, Lynyrd Skynyrd), μιας και ο “μέντοράς” τους, Roger Taylor, δε μπορούσε να τους βοηθήσει καθότι απασχολημένος. O δίσκος είχε πιο αμερικανικό χρώμα αλλά δεν κατάφερε να κάνει ιδιαίτερη αίσθηση με αποτέλεσμα να μη υπάρχει εμπορική απήχηση και μετά από τρία αποχαιρετιστήρια live show έβαλαν τέλος στην πορεία τους.
Από το δεύτερο και τελευταίο δίσκο, του συγκροτήματος ξεχώρισαν τα “Standing on the edge of time”, “Tables Have Turned”, “Let It Go” και “The Strangest Thing (It's Called Love)”.

Εκτός από τον Jason Bonham  στο συγκρότημα συμμετείχε ο σπουδαίος ερμηνευτής Chris Ousey (μετέπειτα Heartland, Snakecharmer) και ο κιθαρίστας Nick Bold, οι οποίοι αποτελούσαν και το συνθετικό δίδυμο του γκρουπ, καθώς και ο Jo Burt (μπάσο) με διαδρομή σε  Black Sabbath και Freddie Mercury!
Και τα δύο άλμπουμ των Virginia Wolf επανεκδόθηκαν το 2010 από την Rock Candy Records με το “Push” να περιέχει δύο bonus κομμάτια.

ΦΩΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

GLORY DAYS...1991

Οι χρονιές που θα παρουσιάσουμε είναι αρκετές δύσκολες για το hard rock αφού η καταιγίδα του grunge έχει ήδη ξεσπάσει και αρχίζει να “εξαφανίζει” αρκετά αξιόλογα γκρουπ του χώρου.

Αν κι εμείς  δεν έχουμε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με αρκετά συγκροτήματα του συγκεκριμένου ήχου(εκτιμούμε απεριόριστα μπάντες όπως οι Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains κ.α) νομίζουμε ότι πολλά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν εκείνη τη περίοδο αδικήθηκαν και βρήκαν την αναγνώριση και την αποδοχή τους αρκετά χρόνια αργότερα. Τέλος πάντων αν συνεχίσουμε να αναλύουμε ήχους και καλλιτέχνες στα ’90 δεν θα τελειώσουμε ποτέ οπότε ας ξεκινήσουμε την παρουσίαση…

SKIDROW – “Slave to The Grind” (Atlantic)
Από τα άλμπουμ που σου καρφώνονται στο μυαλό για τον ατελείωτο hard n’ heavy δυναμισμό του. Έφτασε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ για πρώτη φορά στην ιστορία του είδους και έγινε δύο φορές πλατινένιο καθώς επίσης υπάρχουν μια σειρά από τρομερά τραγούδια που απογειώνουν τον σκληρό ήχο στα ουράνια. Ο Sebastian Bach ουρλιάζει καλύτερα και από τον πιο metal τραγουδιστή ενώ οι κιθάρες βομβαρδίζουν με ριφφ που θα ζήλευαν και οι Metallica. Χωρίς υπερβολές οι Skidrow δημιούργησαν το καλύτερο άλμπουμ τους και έβαλαν τα γυαλιά σε πολλούς φιλόδοξους hard rockers εκείνης της εποχής. Aληθινό έργο τέχνης το εξώφυλλο του δίσκου στο οποίο έχει βάλει τo χεράκι του ο πατέρας του S.Bach ενώ οι στίχοι είναι αρκετά καυστικοί με κοινωνικό περιεχόμενο σε σημείο που αναγκάστηκαν να βγάλουν και clean version. Πραγματικά ένα εκπληκτικό άλμπουμ που σαρώνει με τον ήχο του ακόμη και σήμερα.

TESLA – “Psychotic Supper” (Geffen)
Από τα πιο αγαπημένα μας συγκροτήματα και από τα πιο τίμια του χώρου οι TESLA υπηρετούν με συνέπεια και μπόλικο hard rock συναίσθημα την αγαπημένη μας μουσική. To τρίτο τους άλμπουμ έσκασε στα τέλη του καλοκαιριού του 1991 και ήρθε μετά από το επιτυχημένο και πλατινένιο Five Man Acoustical Jam. Η μπάντα με το συγκεκριμένο άλμπουμ που παρουσιάζουμε συνεχίζει επάξια και με μοναδική ωριμότητα ότι δυνατό ξεκίνησαν στη δεκαετία του ΄80. Εκπληκτικά τραγούδια όπως τα Edison’s Medicine, Song and Emotion, What You Give,Call it What You Want, Stir It Up ενώ φυσικά υπέροχο είναι και ολόκληρο το άλμπουμ μαζί με τα απίθανα διασκευασμένα bonus tracks(από W.Dixxon, Montrose,Jo Jo Gunne) που συμπεριλαμβάνονται στη γιαπωνέζικη έκδοση του δίσκου. Η πεντάδα από το Σακραμέντο χωρίς εκπτώσεις στον ήχο τους και με επιρροές που ξεκινούν από τα παραδοσιακά blues και φτάνουν μέχρι και το southern rock κατάφεραν να κάνουν άλλο έναν πλατινένιο δίσκο και να ευχαριστήσουν τους οπαδούς τους με την αξεπέραστη αυθεντικότητα τους. Θα τα ξαναπούμε πάλι από τούτη εδώ την στήλη… Ευλογημένοι οι Tesla!!!

ΤΥΚΕΤΤΟ – “Don’t Come Easy” (Geffen)
Οι Αμερικανοί λίγο πριν από την καταιγίδα του grunge καταφέρνουν να προσφέρουν ένα υπέροχο hard rock δίσκο. Η φωνή του τρομερού Danny Vaughn είναι όντως μοναδική και φορτίζει με την ερμηνεία της όλο το άλμπουμ. Φυσικά εδώ υπάρχει ο ύμνος Forever Young που σκιάζει τα υπόλοιπα κομμάτια τα οποία όμως ουσιαστικά δεν υστερούν. Aντιθέτως περιέχουν αρκετό αμερικάνικο hard rock feeling ειδικά τα τραγούδια Wings, Seasons και η θαυμάσια μπαλάντα Standing Alone. Χωρίς να διεκδικούν τίποτα περισσότερο οι ΤΥΚΕΤΤΟ πετυχαίνουν με απλοϊκό τρόπο να συνδυάσουν ένα μίγμα Whitesnake, Dokken και Βοn Jovi. Σπουδαίο άλμπουμ, σπουδαία μπάντα, πανέμορφα τραγούδια. Άξιοι!

SHADOW KING – “Shadow King” (Atlantic)
Πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία με εξαιρετικό αποτέλεσμα που δυστυχώς όμως δεν είχε συνέχεια. Η σύμπραξη του τραγουδιστή Lou Gramm(Foreigner) παρέα με τον κιθαρίστα Vivian Cambell(Dio, Whitesnake, Def Leppard) δημιούργησε ένα καταπληκτικό και αρκετά σύγχρονο δίσκο για την εποχή του. Για τη φωνή του L.Gramm ότι και να πούμε είναι περιττό αφού εδώ ξεφεύγοντας από τις κλασσικές aor και melodic rock φόρμες ερμηνεύει με απίστευτη έμπνευση όλα τα τραγούδια του δίσκου σε σημείο δύσκολα να ξεχωρίζουμε κάποιο αν και τα What Would It Take και Don’t Even Know I ‘M Alive είναι οι αδυναμίες μας. Φυσικά η κιθαριστική συμβολή του V.Cambell είναι πολύ σημαντική και νομίζουμε ότι σε αυτό το δίσκο έχει κάνει το πιο ώριμο παίξιμό του. Συνοπτικά ένα μοναδικό άλμπουμ που σέβεται την ιστορία όσων συμμετέχουν και τιμά με το παραπάνω το hard rock και μας χαρίζει αρκετές έντονες στιγμές. Όσοι δεν το έχετε ακούσει, καλά είναι να σπεύσετε να το αγοράσετε. Τέτοια άλμπουμ δεν πρέπει να τα χάνετε!!!

STORM – “The Storm” (Interscope)
Αυτή η μπάντα μπορούσε και να λεγόταν κι αλλιώς η συνέχεια των… Journey μιας και συμμετέχουν τρία από τα αστέρια του μεγάλου αυτού συγκροτήματος. Ο ντράμερ Steve Smith, o μπασίστας Ross Vallory και ο αρχικός τους κημπορντίστας Gregg Rolie. Όλοι αυτοί συνεπικουρούμενοι από τον τραγουδιστή Κevin Chalfant(707, Steel Breez) και τον κιθαρίστα Josn Ramos(Le Mans) δημιουργούν τον απόλυτο aor δίσκο της δεκαετίας. Πανέμορφες μελωδίες, έξυπνες συνθέσεις και ονειρικά ρεφρέν εμπλουτισμένες με μοναδικές εκτελεστικά και ενορχηστρωτικά ξεσπάσματα από όλους τους προαναφερόμενους κυρίους. Με πυξίδα μάλιστα το ιστορικό παρελθόν τους κλέβουν την παράσταση έστω κι αν έπειτα τους κατάπιαν οι Pearl Jam και οι Νirvana. Άψογοι λοιπόν οι STORM και ειδικά οι λάτρεις των Journey(βάλε κι εμάς μέσα…)μπορούν να υπερηφανεύονται ότι εκτός από το βαρύ πυροβολικό δηλαδή τους προβεβλημένους της περίφημης μπάντας και οι υπόλοιποι είχαν αρκετό συνθετικό και εκτελεστικό ταλέντο. Ένα άκουσμα των STORM θα σας πείσει άμεσα.

MR BIG – “Lean Into It”
Απίστευτο άλμπουμ που προκαλεί μόνο δέος όσες φορές κι αν το ακούμε. Καταπληκτικό παίξιμο, τρομερές ενορχηστρώσεις στη κυριολεξία έδωσε άλλη δυναμική στον όρο hard rock!

DARE – “Blood From Stone”
Kαλά εδώ με αυτούς τους τύπους ο όρος μελωδία απογειώθηκε και ανάγκασε και τους “πολλά βαρύς” του χώρου να τους αποδεχτούν. Είναι αυτό που λέμε… εμπνευσμένη δουλειά και χωρίς ούτε ένα ψεγάδι.

XYZ – “Hungry”
Εκρηκτικό άλμπουμ από το κουαρτέτο από το Los Angeles με τραγούδια πραγματικούς δυναμίτες. Όσοι δεν τους του έχετε ανακαλύψει ακόμη χάνετε τα μικρά διαμάντια του παρελθόντος.
HAREM SCAREM – “Ηarem Scarem”
Εκπληκτικό ντεμπούτο από τους Καναδούς hard rockers οι οποίοι έγραψαν ιδιαίτερες μελωδικές γραμμές και έδωσαν νέα πνοή σε μία δύσκολη περίοδο. Ξεχωριστό άλμπουμ… εξαιρετικό συγκρότημα!

HEARTLAND – “Ηeartland”
Προερχόμενος από τους Virginia Wolf ο τραγουδιστής Chris Ousey δημιούργησε ένα ποιητικό άλμπουμ γεμάτο ανατριχιαστικές μελωδίες σε ρυθμούς που δύσκολα ξαναγράφονται. Αστείρευτοι, ανεπανάληπτοι δημιουργικοί. Τέτοιες μπάντες αξίζουν τον σεβασμό μας.

TOP TEN ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
TYKETTO – Forever Young
ΜR BIG – Daddy, Brother, Lover, Little Boy
SKIDROW – Monkey Business
TESLA – Edison’s Medicine
GLASS TIGER – Animal Heart
STORM – You Keep me Waiting
DARE – Wings of Fire
HEARTLAND – Fight Fire with Fire
SARAYA – Seducer
SHADOW KING - What Would It Take

 
Φώτης Μελέτης

ΡΑΨΩΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 10. ΛΕΓΕ ΜΕ ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ (1986)

«Πράγματι, το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή, όνειρο που το μοιράζονται και όλοι οι θεατές, είναι
να ξεκινήσει από τη σέντρα, να ντριπλάρει όλους τους αντιπάλους του και να
βάλει γκολ. Αν μπορεί κανείς να φανταστεί, να ορίσει το εξαίσιο στο ποδόσφαιρο,
θα ήταν αυτό. Αλλά δεν συμβαίνει ποτέ. Παραμένει όνειρο».
Τάδε έφη Πιερ Πάολο Παζολίνι, το ‘72. Ό,τι και να πεις για το μακαρίτη και μπορείς να πεις διάφορα,
το τόπι το λάτρευε. Δυστυχώς, δεν έζησε για να δει, εκείνο το καλοκαίρι, του ’86, το
όνειρο να γίνεται πραγματικότητα μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων
ποδοσφαιρόφιλων. Ευτυχώς, ήμουν ένας απ΄αυτούς.

Μέχικο ’86, με τον Πίκε την πιπεριά για μασκότ. Η μητέρα όλων των Μουντιάλ για
μια ολόκληρη γενιά. Ένας μουντιαλικός τόπος προσκυνήματος, φορτωμένος με τους
μύθους του ’70, τους τελευταίους του Πελέ, που εκείνο το καλοκαίρι, τους
ξεφορτώθηκε. Γιατί μας έδωσε, σε όλους εμάς τους δεκαπέντε με δεκαοχτώ, τον
καλύτερο απ΄όλους, τον μύθο του ενός. Του ήρωα που νικάει απέναντι σε θεούς και
δαίμονες. Ενός παίχτη που ξεπερνάει κάθε Ρόϋ των Ρόβερς και κάθε Μπεν Λήπερ.
Όλα όμως ξεκίνησαν, όπως σε όλα τα καλά πράγματα, ανύποπτα... 

31 Μαίου ’86. Οι γραπτές εξετάσεις της Πρώτης Λυκείου έχουν τελειώσει.
Στους μήνες που περασαν, η Λιβύη βομβαρδίστηκε, το Τσέρνομπιλ εξερράγη και μας γέμισε ραδιενέργεια, οι Σάξον
έκαναν την κοσμοϊστορική συναυλία στη Ριζούπολη. Οι επιτυχίες που ακούει όλο το
σχολείο είναι το Sledgehammer του Peter Gabriel, το Live To Tell της Madonna και το Addicted To Love του Robert
Palmer, με το βίντεο το γεμάτο βαμπ γκόμενες.
Το μυαλό μου, αφού τέλειωσα τα γραπτά, είναι σε πέντε διαφορετικές κατευθύνσεις. Την
καθεμία την λένε και μ΄ένα όνομα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το Μουντιάλ, κάνει πρεμιέρα στην κουζίνα μας. Η Βουλγαρία χαλάει τα σχέδια της Ιταλίας και ισοφαρίζει λίγο πριν
το τέλος με τον αχτένιστο Σιράκοφ το γκολ του βούδα σέντερ – φορ Αλτομπέλι,
σ΄ένα παιχνίδι ελαφρώς κοιμισμένο, που γίνεται κι αυτό κάτω από το φως του
ήλιου, όπως και όλα τα παιχνίδια αυτού του Μουντιάλ.

Οι ώρες μετάδοσης είναι μυστήριες αυτή τη φορά. Το τρίτο παιχνίδι κάθε μέρας αρχίζει στις 1 μετά τα μεσάνυχτα.
Ποιός θ΄αντέξει; Είμαι αποφασισμένος να τα δω όλα μέχρι να με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ της κουζίνας.

Δεύτερη μέρα, απόγευμα. Η μάχη Ισπανίας με Βραζιλία καθηλωτική. Η βολίδα του Μίτσελ πάει δοκάρι και σκάει μέσα
απ΄τη γραμμή, αλλά το κοράκι και οι επόπτες κάνουν την πάπια. Η Βραζιλία έχει
τους παιχταράδες του ’82 λίγο βαρύτερους, τον Καρέκα να λυσσάει μπροστά, τον
μαλλιά - μπαλαδόφατσα Καζαγκράντε δεύτερο φορ, τον – σαν έκτο μέλος των Τζάκσον
Φάϊβ- Μύλερ με το 7, τον καραφλοχαιτά Αλεμάο λίμπερο, τον Ζούνιορ με ασπρισμένα
τα μαλλιά, τον Μπράνκο πίσω (που θα πάρει την εκδίκησή του 8 χρόνια αργότερα),
τον (μετέπειτα αποτυχόντα βάζελο) Ζούλιο Σέζαρ και τον ακόμη αγέρωχο Σώκρατες
ηγέτη, που βάζει και το μοναδικό γκολ με κοντινή κεφαλιά.

Η Ρωσσία, με τα οκτώ – εννιά υπερηχητικά «Μινγκ» της Δυναμό Μόσχας στη σύνθεσή της, διαλύει την Ουγγαρία με
6-0. Έχω μείνει κάγκελο από το πόσες φάσεις και πόσοι συνδυασμοί βγαίνουνε.
«Καλά», πετάει ο πατέρας μου, «σιγά μη χτυπήσουνε οι Ούγγροι τον μεγάλο
πετερούλη». Ο κακόμοιρος Μάρτον Εστερχάζυ που παίζει στην ΑΕΚ, φτωχός συγγενής.
Εξαφανισμένος και ο μετέπειτα θεός του Θρύλου Λάγιος Ντέταρι. Οι Αμερικάνοι μας
έχουν πρήξει με την αντιρωσσική προπαγάνδα στυλ Ρόκυ 4 και Αμέρικαν Άνθεμ. Δε
γίνεται να παίζεις με αναβολικά έτσι, οι άνθρωποι απλώς είναι παιχταράδες. Ένα
σκάρτο μήνα πριν, η Δυναμό Κιέβου έχει ρίξει τρία στην Ατλέτικο και έχει πάρει
το ΟΥΕΦΑ. Μπλαχίν, Ντεμιανένκο, Ζαβάροφ, Κουσνέτσοφ, Λιτόβτσενκο, Προτασόφ (εδέησε
ο Κύριος και τους είδαμε τους παιχταράδες και ‘δω), Αλεϊνίκοφ, ο γάτος Ντασάεφ
στο τέρμα και ο θανατερός καμικάζι με το 19, ο Ιγκόρ Μπελάνοφ μπροστά.
Το CCCP στο στήθος φαρδύ-πλατύ, προμηνύονται μεγάλα πράγματα.

Απόγευμα με το φίλο μου το Λευτέρη, βλέπουμε Ουρουγουάη – Γερμανία.
Αρχή του αγώνα και μια στραβοκλωτσιά γερμανού,
βγάζει τετ-α-τετ κάποιον τρεχαλατζή Αντόνιο Αλζαμέντι, με το 7 στην πλάτη. Την
τσιμπάει, χορεύει τον κατάπτυστο Σουμάχερ (το κάθαρμα ακόμα ζει και βασιλεύει)
και την καρφώνει ακριβώς κάτω απ΄το οριζόντιο δοκάρι. Σα να θέλει να περιπαίξει
τους Γερμανούς, η «Αζτέκα» σκάει μέσα απ΄τη γραμμή και τινάζεται στον αέρα. Ο
Αλζαμέντι κοντεύει να τρελαθεί απ΄τη χαρά του και χωρίς να δει καν τον επόπτη,
φεύγει προς την κερκίδα φιλώντας τη φανέλα εκστασιασμένος. Οι αχώνευτοι,
παρ΄ότι τρώνε και δίνουνε κλωτσίδια με το κιλό, καταφέρνουν λίγο πριν το τέλος
να μου χαλάσουν τη χαρά, καθώς ο ελαφρώς ραχιτικός μουστάκιας Άλλοφς ισοφαρίζει.

Στο μεταξύ, η εποποιία του Ντιέγκο δειλά-δειλά ξεκινά. Η Ιταλία έχει πολλά νέα πρόσωπα, ο Αλτομπέλι κάνει το 1-0
με πέναλτυ, αλλά ο Ντιέγκο λίγα λεπτά μετά κάνει το 1-1 με εναέριο σουτ στην
άλλη γωνία του Γκάλι. «Ούτε με τζόϋστικ, ρε μεγάλε δεν πάει εκεί» αποφαίνεται ο
Λευτέρης, με τον οποίο έχουμε πάει για μπάλα μαζί. Κι έχει δίκιο.

Φάση απερίγραπτη με τις μεταμεσονύκτιες μεταδόσεις. «Παιδάκι μου, πότε θα πέσεις για
ύπνο; Ακόμα;;;». «Άσε με ρε μάνα, μήπως έχω σχολείο αύριο; Άντε κοιμήσου, βλέπω αγώνα...».

Αφού εξετάσεις τέρμα, δεν τρέχει μία, όσο και να ξενυχτάω. Πάω βόλτα έξω, γυρίζω κατά τις δώδεκα και μετά έχω και
ματς να δω. Μόνη ατυχία, ότι από τους τρεις αυτοκόλλητους, κανένας δεν
συμμερίζεται την πώρωσή μου για τη μπάλα (και, όχι, κανένας τους δεν
αποδείχθηκε χαριτοδιπλωμένος στην πορεία, έτσι έτυχε).

Σε κείνα τα νυχτέρια, με τον μεξικάνικο ήλιο να κατακαίει κι εμένα να έχω τον ήχο χαμηλά για να μην ξυπνήσω
το σύμπαν, γίνονται ματσάρες... Η Αγγλία, με Μπόμπυ Ρόμπσον στον πάγκο,
υποφέρει απ΄τη ζέστη. Οι Πορτογάλοι (με Φούτρε, κατόπιν μακρόχρονη καψούρα του
Θρύλου επί πετρίνων χρόνων) το χτυπάνε στα ίσα, βάζουνε κι ένα γκολ με τον
Κάρλος Μανουέλ, τρώει τη φόλα η Αγγλία.

Η σταχτοπούτα Δανία, με μπαρόκ στολή uhlsport (μόνο αυτή η εθνική τη φοράει, εδώ
και χρόνια) και ανελέητη προσήλωση στο παιχνίδι που μοιάζει άσχημα με Γερμανία,
διασύρει την Ουρουγουάη 6-1. Η αδυναμία μου ο Φραντσέσκολι  τρέχει και δε φτάνει. Μίκαελ Λάοντρουπ και
Έλκιερ (θηρίο ανήμερο παρά τα πακέτα τσιγάρα που κάνει καθημερινά, όπως βγάζει
βρώμα το «΄Εθνος») κάνουν κουτούς τους πρωταθλητές Νότιας Αμερικής.

Οι υποψήφιοι παγκόσμιοι πρωταθλητές Βραζιλιάνοι αρχίζουν τα ωραία. Με τη Βόρεια Ιρλανδία ο μεσόκοπος Πατ Τζέννιγκς,
το τέρμα των Ιρλανδών, πολυβολείται αλύπητα. Για κάθε τρία που κόβει, με
κίνδυνο να μείνει από λουμπάγκο σε κάθε προσπάθεια, ένα τρώει. Απόγευμα στην
κουζίνα μας ρουφάω Amita και παρακολουθώ με γουρλωμένα μάτια κάποιον σκούρο αραχνάνθρωπο αριστερό μπακ,
ονόματι Ζοσιμάρ, να ζωγραφίζει μια ανείπωτη γκολάρα με σουτ έξω απ΄την περιοχή.
3-0 και αρχίζω να σκέφτομαι μήπως αυτή τη φορά πάρουνε την εκδίκησή τους. Έστω
και χωρίς Έντερ και με τον Ζίκο στον πάγκο.

Παιχνιδάρα απογευματινή και το Βέλγιο – Παραγουάη. Έχουμε βγει με τους κολλητούς για πίτσα (στο «Πουέρτο
Ρίκο») και καθόμαστε έξω. Μπαίνω κάθε λίγο μέσα στο κατάστημα, κάθομαι δίπλα
στον ανεμιστήρα και παρακολουθώ. Αν έρθει ισοπαλία περνάνε και οι δύο. Ο
μαγκίτης ονόματι Ρομπέρτο Καμπάνιας χώνεται σα βέλος μπροστά απ΄τον Πφαφ δύο
φορές, έρχεται 2-2. Κι οι Βέλγοι δεν είναι τίποτα ξενέρωτοι. Ακόμα έχουν το γέρο
– Κέλεμανς με κατεβασμένη κάλτσα να λύνει και να δένει, τον μουσάτο Γκέρετς στα
μετόπισθεν, τον Σίφο να έχει ωριμάσει και τον Πφαφ γατόπαρδο κανονικό.

Ξενυχτάω πάλι για να δω δύο απ΄τις αγαπημένες μου ομάδες, Σκωτία – Ουρουγουάη.
Όποιος νικήσει περνάει. Η Σκωτία με (όχι ακόμη Σερ) Άλεξ Φέργκιουσον στον πάγκο, έχει Στράχαν (μεγάλη πώρωση η
Μάντσεστερ της εποχής, τί Μπέκαμ και μάντολες), τον αρχηγό Σούνες, τον Νίκολ
της Λίβερπουλ, τον Μίλερ της Αμπερντήν, τον ψηλό κοκκινομάλλη Γκάφ της Νταντή.
Μπροστά έχει τον ακριβοπληρωμένο ψιλοσωσία του Bono
Τσάρλι Νίκολας, τον Γκέϊαμ Σαρπ της Έβερτον και τον Άρτσιμπαλντ στα τελειώματα. Η
Ουρουγουάη, με κατάλευκη Λε Κοκ Σπορτίφ φανέλα, κατεβαίνει με τη θεότητα του
Θρύλου Χόρχε Μπάριος αρχηγό, τον Φραντσέσκολι με το 10 και κάτι τρόφιμους
φυλακών αποφασισμένους να μην τους ξεσκίσει πάλι καμία ομάδα όπως η Δανία. Στο
πρώτο λεπτό, ένας απ΄αυτούς τους τύπος που είναι να μην κάνεις ότι τους βρίζεις
συγγενικό πρόσωπο, ονόματι Μπατίστα, πέφτει δολοφονικά πάνω στο Στράχαν και τον
αφαλοκόβει. Κόκκινη απ΄το 1΄. Συναρπαστικό κλωτσομπουνίδι ακολουθεί για όλο τον
αγώνα. Η σέντρα πάει σύννεφο από τους Σκωτσέζους. Χρειάζομαι δύο κόκα-κόλες για
ν΄ανταπεξέλθω νυχτιάτικα. 0-0 και η Σκωτία αποκλείεται ξανά.

Τουλάχιστον η Αγγλία περνάει. Ο Μπράϊαν Ρόμπσον – αδυναμία μου ο αρχηγός – βγάζει τον ώμο του και γυρίζει πίσω.
Χάρις σ΄ένα «νέο» αστέρι, τον Λίνεκερ, που βάζει 3 στην Πολωνία, όλα μέσα
απ΄την περιοχή, αγγλικά γκολ μέχρι κόκκαλο. Τον παρακολουθώ απ΄το ’84 όταν
έπαιζε στη Λέστερ (παίρνω τα περιοδικά “Match” και “Shoot” από το πρακτορείο ξένου τύπου σχεδόν κάθε
βδομάδα από το ’83). Εγώ είμαι με τον Μάρκ Χέϊτλυ που είχε βάλει κι ένα γκολ σε
φιλικό στη Βραζιλία πριν δύο καλοκαίρια. Αλλά στα δύο πρώτα παιχνίδια είναι άσφαιρος.

Με το τέλος των ομίλων, οι κολλητοί είσαι μέσ΄τη γκρίνια. «Άντε ρε μ**&$α, μας έχεις γ&^%$σει με το
ποδόσφαιρο, πότε θα τελειώσει;». Η αλήθεια είναι ότι έχω γνωρίσει μια απίθανη
Αθηνά, που φοράει ένα τοπ με την κοιλιά περίπου έξω και κάνει διακοπές στο
Λουτράκι. Κάθε βράδυ περιφέρεται στα στέκια μας με μια χοντρούλα φίλη της και
ρωτάει πού είμαι. Έχουν δίκιο τα παιδιά, χρειάζεται να χάσω κάποια ματς για να περάσω ωραίο καλοκαίρι.

Γι΄αυτό και το πρώτο ματς των 16, Μεξικό – Βουλγαρία το βλέπω μόνο μέχρι το ημίχρονο. Αλλά φτάνει. Το βολ-πλανέ
του Νεγκρέτε είναι τρομακτικό. Καταλαβαίνει κι ο ίδιος τί έχει καταφέρει,
σηκώνει τα χέρια αλαλάζοντας και κάνει ένα μίνι γύρο θριάμβου μέσα στο Αζτέκα.
Οι κερκίδες που φτάνουν στο Θεό (100.000 και πάνω κόσμος) τον αποθεώνει. Το
Μεξικό βλέπω να τα πηγαίνει καλά. Με Ούγο Σάντσες μπροστά.

Βγαίνω στο Φλοίσβο, βρίσκω τους κάτι άλλους. Η Αθηνά έχει πάει «για παγωτό στο Λουτράκι». Ναι. Καλά.

Το ίδιο βράδυ γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα όργια που με βγάζουν από το POP
’84 φανελάκι μου. Ρωσσία – Βέλγιο και περιμένω τα Μινγκ να περάσουν, εύκολα ή
δύσκολα. Ο υπερηχητικός Μπελάνοφ σημαδεύει με ακρίβεια ελεύθερου σκοπευτή το
γάμα του Πφαφ και λέω, θα τους μαζέψουνε απ΄τα δίχτυα όπως τους Ούγγρους.
Δεύτερο ημίχρονο, βαθιά μπαλιά και ο Σίφο σκοράρει από θέση οφσάϊντ. Περιμένω
το κοράκι να το ακυρώσει, αλλά μάταια. Θυμάμαι τον πατέρα μου να καγχάζει
χαμηλόφωνα. «Ναι... καλά... σιγά μην αφήσουνε τους Ρώσσους να περάσουνε...».

Δεν υπάρχει περίπτωση, θα περάσουνε. Ο Μπελάνοφ, αγρίμι σκέτο, παίρνει μια κάθετη και αγκυλώνει τον Πφαφ. 2-1 με
διαγώνιο μέσα απ΄την περιοχή. Η Ρωσσία δεν μοιάζει υπερηχητική, αλλά είναι
καλύτερη. Ε, δε μπορεί, θα περάσει. Όμως και πάλι ισοφαρίζει ο Κέλεμανς. Ακόμα
πιο οφσάϊντ αυτή τη φορά. Δεν αντέχεται. «Στο είπα, μην πεις ότι δεν στο είπα»,
φυσάει τον καπνό απ΄το παράθυρο ο πατέρας. «Πάω για ύπνο». Η παράταση είναι ένα
μαρτύριο. Οι Ρώσσοι μοιάζουν να έχουν πάρει πρέφα ότι τους την έχουν στημένη. Ο
Ντεμόλ (πολύ αργότερα, με κοιλίτσα και μαλλί μαζεμένο ήρθε στο Αιγάλεω και στον
ΠΑΣ, σαν προπονητής, αλλά για τους περισσότερους δεν θύμιζε τίποτα) μένει
ακάλυπτος και σκοράρει με κεφαλιά. Η Ρωσσική άμυνα κάνει διώξιμο μπαρμπαγιώργου
και ο Νίκο Κλάεσεν τη στέλνει μέσα. 4-2. Ο Μπελάνοφ έχει σκυλιάσει. Ορμάει
μόνος του, παίρνει πέναλτυ. Το χτυπάει, 4-3. Αλλά είναι αργά. Πάει η Ρωσσία.
Καλά μου΄τά’ πε ο πατέρας.

Η Βραζιλία περνάει με τις πάντες, 4 στην Πολωνία, με τον Ζοσιμάρ να φτιάχνει άλλη μια σπάνια γκολάρα, από πλάγια
θέση και κλεισμένος, στο γάμα. Ο Μπόνιεκ, κουρασμένος πια, κάνει ένα  φοβερό ψαλιδάκι που φεύγει ξυστά άουτ, αλλά
το απογευματινό ματς έχει κριθεί. Το βράδυ η Αργεντινή παίζει με τα μπλε με την
Ουρουγουάη, που πισωπατάει ακόμα σοκαρισμένη από το 6-0 της Δανίας. Άμυνα και
των γονέων, μια στραβοκλοτσιά, 1-0 ο Πασκούλι με μια μικροσκοπική χαίτη σαν τον μπασίστα των Μίστερ Μίστερ. 
Ο Μαραντόνα είναι εγκλωβισμένος από τρεις και τέσσερις, αλλά είναι ο φόβος και ο τρόμος. Η
έκρηξή του είναι κάτι ασύλληπτο. Τους αφήνει μέτρα πίσω έτσι και βρει χώρο,
μοιράζει, καθοδηγεί. Σουτάρει στο δοκάρι ένα φαλτσαριστό φάουλ, του ακυρώνεται
ένα γκολ που το τσιμπάει και λίγο με το χέρι. Όλη η Αργεντινή κινείται γύρω
απ΄αυτόν. Βαλντάνο και Μπουρουσάγα είναι βέλη. Όλη η υπόλοιπη ομάδα μπετόν, ίσα
για να κόβει και να δίνει στον Μαραντόνα.

Η μεγάλη Γαλλία, με πολλά πρόσωπα απ΄το ’82, θέλει κι αυτή όπως η Βραζιλία να πάρει το αίμα της πίσω. Καθαρίζει
την δυσκίνητη Ιταλία 2-0. Ο Πλατινί εξακολουθεί να είναι ηγεμόνας. Δίπλα του
πάλι οι Τιγκανά, Ζιρές, ο μικρούλης ο Στοπυρά, Φερναντέζ, ακόμη και ο
Μπατιστόν, αποκαταστημένος πια από το δολοφόνο Σουμάχερ. Οι αχώνευτοι Γερμανοί
τα βρίσκουν σκούρα με το Μαρόκο, αλλά στο τελευταίο λεπτό ο Ματέους μ΄ένα
απευθείας συρτό φάουλ από το σπίτι του τους αφήνει κόκκαλο. Τα βλέπω όλα,
ακούγοντας στα διαλείμματα Deep Purple, ZZ TOP και Dire Straits κατά βούληση.

Την Αγγλία με την Παραγουάη δεν ψήνομαι να την δω. Ματς απογευματινό. Πάω με το Μπάμπη για μπιλιάρδα στο «Play Room».
Προσπαθεί να με μάθει, αλλά δεν προσέχω, γιατί έχει ανοιχτή τηλεόραση και
κοντεύω να σκίσω τσόχα. Βλέπω εκεί τα γκολ του Λίνεκερ. Το βράδυ, παίρνω μια
χαρά για τους αλαζόνες Δανούς. Όπως εκείνοι δεν σταματούσαν όταν η Ουρουγουάη είχε μείνει με δέκα, έτσι και οι
Ισπανοί, μόλις ισοφαρίζουνε, τους πατάνε αλύπητα. 5-1, με τέσσερα του
Μπουτραγκένιο κι ένα του Γκοϊκοετσέα, του σκεπαρνιού που είχε κοντέψει να
σακατέψει τον Μαραντόνα κάτι χρόνια πριν. 
Έλκιερ, μπορείς να γυρίσεις στα Μάρλμπορό σου τώρα, σκέφτομαι χαιρέκακα.


Ο Ιούνιος είναι μακρύς. Ευτυχώς, τα παιχνίδια είναι πια όλα νωρίς.
Τα βλέπω και βγαίνω μετά. Η Αθηνά είναι άλλο πράμα.

Το υπερπαιχνίδι είναι το Βραζιλία – Γαλλία. Κρίμα που μία θα φύγει. Το παρακολουθώ όλο σχεδόν όρθιος.
1-0 ο Καρέκα και κοντεύει να πέσει το γήπεδο, 1-1 ο Πλατινί λίγο μετά. Ευκαιρίες κι από τις
δύο πλευρές, πάθος, ζέστη του κερατά, οι παίχτες κάθιδροι τα δίνουν όλα.
Δοκάρια, χάνει πέναλτυ ο Ζίκο. Στην παράταση κοντεύει η Γαλλία να το πάρει σε
μια αντεπίθεση. Στα πέναλτυ, ο Σώκρατες κι ο Πλατινί, οι δύο σπεσιαλίστες,
σουτάρουν στο Θεό. «Πάντα τό΄λεγα ότι έτσι που τα χτυπάει, θα την πατήσει»,
λέει ο θείος ο Νίκος για τον Σώκρατες, καθαρίζοντας την Μάτζικ Λάϊφ του. Ο
Ζούλιο Σέζαρ σπάει το δοκάρι και ο Φερναντέζ πλασσάρει απελευθερωμένα. Τον
δείχνει σχεδόν κλαίγοντας να φεύγει ν΄αγκαλιάσει τους συμπαίκτες του. Κρίμα ρε Βραζιλία. Πάλι έξω...

Οι αχώνευτοι είναι κι αυτοί τυχεροί. 0-0 με το Μεξικό, που είναι πιο αξιόμαχο απ΄ό,τι φαινότανε και πάει στα
πέναλτυ. Όμως δύο Μεξικάνοι λυγίζουν απ΄την πίεση. Ο Καθηκοσουμάχερ και οι
κ$%#όφατσες πάλι στα ημιτελικά. Την επόμενη μέρα το βράδυ, στα πέναλτυ πάει και
το Βέλγιο – Ισπανία. Οι λιγώτερο καλοί, οι Βέλγοι, περνάνε. Οι Ισπανοί
μπερδεμένοι κι αγχωμένοι απ΄το 5-1 τους. Ένας Ελόϋ το ρίχνει πάνω στον Πφαφ κι αυτό
φτάνει. Κατά περίεργο τρόπο έχει το όνομα ενός από τα χαοτικά γκρουπ που βάζει
ο «Αναξίμανδρος» στο κήπο του εκείνο το καλοκαίρι. Όπου και συζητήσεις επί
συζητήσεων με τους κολλητούς. Σπράϊτ με γρεναδίνη, μπύρα με γρεναδίνη, φυστίκια
και τέτοια. Η Αθηνά στο μεταξύ έχει βρει καινούριες παρέες. Την πιάνει το μάτι
μου πίσω από ένα μηχανάκι που το οδηγεί ένας τύπος με πέτσινο παντελόνι και
φοράει γυαλιά βραδυάτικα. Χάνω τρία - μηδέν και δεν προλαβαίνω να πάω ούτε
παράταση, ούτε στα πέναλτυ. 

Στις 22 Ιουνίου το απόγευμα ξαναπάω με Μπάμπη για μπιλιάρδο. Η τηλεόραση του «Play
Room» χαλασμένη. Εκεί πόνταρα μήπως και δω το Αργεντινή – Αγγλία.
Λίγο πριν το ημίχρονο, χαιρετάω το Μπάμπη και φεύγω για
σπίτι. Δεν θα χάσω τον αγώνα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν τη βρίσκω με τη στέκα.
Ευτυχώς που το αποφασίζω έγκαιρα, μόλις αρχίζει το δεύτερο ημίχρονο. Το χέρι
του Ντιέγκο γίνεται τόσο γρήγορα που στην αρχή κανείς δεν το καταλαβαίνει. Οι
Άγγλοι ουρλιάζουνε κι έχουνε δίκιο. Τον αλητάμπουρα, ούτε που ίδρωσε τ΄αυτί
του. Λίγο μετά, ο Ντιέγκο υποδέχεται μπάλα λίγο πίσω απ΄τη σέντρα. Δίπλα του
κατευθείαν δύο Άγγλοι του κλείνουν το δρόμο. Την πατάει, πηδάει πίσω της και
την προωθεί, ανοίγοντας χώρο μπροστά του. Φεύγει ακάθεκτος και ελίσσεται με
τέτοια ταχύτητα που ο Ρηντ, ο Φένγουϊκ, ο Χότζ δεν προλαβαίνουνε να του
κλείσουνε το οπτικό πεδίο. Έχει διανύσει το μισό γήπεδο, μπαίνει κάθετα στην περιοχή,
με τον αχό από το Αζτέκα να χτυπάει κόκκινο και με κολλημένη τη μπάλα στα
πόδια. Κλάσματα πριν τον κατεβάσει κάτω ο Μπούτσερ, την καρφώνει με κοντινό
πλασεδάκι - μαχαιριά δίπλα απ΄το Σίλτον. Ε, τελείωσε. Ιστορικη στιγμή. Θέλω να
τελειώσει το μάτς και να βλέπω τη γκολάρα στο ρηπλέϋ μέχρι αύριο. Γίνομαι επί
τόπου Αργεντινή και θέλω να το πάρει, μόνο και μόνο γι΄αυτό το γκολ.

Δύο μέρες πριν τους ημιτελικούς, πέφτει ένα πονηρό τηλέφωνο.
Ραντεβού τη μέρα των ημιτελικών; Άστο, άλλη φορά. Δε χάνω Μαραντόνα.
Όποιος δεν τό' χει κάνει στα 15, μάλλον του αρέσει το σκουώς.

Το Βέλγιο έχει κλείσει τους διαδρόμους για ένα ολόκληρο ημίχρονο, με τρεις – τέσσερις τριγύρω του μόλις
παίρνει τη μπάλα. Ο Πφαφ δε θα νικηθεί εύκολα. Όμως στο δεύτερο, ο Ντιέγκο
χώνεται αστραπιαία από θέση μέσα δεξιά ακολουθώντας ένα αέρινο σκάψιμο του Μπουρουσάγκα.
Με βεντούζα πάνω του τα δύο σέντερ μπακ, καταφέρνει με το που σκάει κάτω να
περάσει τη μπάλα από μια χαραμάδα, την ώρα που ο Πφαφ βγαίνει να κλείσει την
πόρτα προς την εστία. Λίγο μετά, μια ακόμη αποθέωση. Παίρνει τη μπάλα και
μπουκάρει με τέσσερις κόκκινες φανέλλες επάνω του. Κόβει την άμυνα σα βούτυρο,
τη φέρνει στο αριστερό και μ΄ένα απότομο σπάσιμο της μέσης ζωγραφίζει τον ενεό
Πφαφ. Έχει τέτοια ταχύτητα που στον πανηγυρισμό κοντεύει να πέσει, αλλά αυτό το
ανάδελφο ταυρί χαμογελώντας από ευτυχία δαμάζει και την κεντρομόλο και στέκεται
στα πόδια του. Είναι φαινόμενο.

Η Γαλλία πέφτει για μια ακόμη φορά θύμα των αχώνευτων Γερμανών.
Ο Μπατς πνίγει το φάουλ του Μπρέμε. Ο Μποσίς το χάνει σε κενό τέρμα.
Ο Φέλερ σπάει το τεχνητό οφσάϊντ και ... 2-0. Ο Πλατινί θα
μείνει με το Γιούρο του ’84. Θα στεναχωριόμουν, αλλά ο Ντιέγκο μου έχει πάρει τα μυαλά.

Τελικός. Απόγευμα, τέλος Ιουνίου.
Στην κουζίνα μας με πατέρα και θείο. Στο γήπεδο Αζτέκα, με τη σκιά από κείνο το
περίεργο ακτινωτό φωτιστικό κάπου στη σέντρα. Όταν ο Σουμάχερ πιάνει αέρα και ο
Χόρχε Μπράουν την καρφώνει στα δίχτυα, ευφορία. Οι σιχαμεροί δεν είναι
ανίκητοι. Στον Μαραντόνα έχει γίνει σκιά ο Ματέους. Ο Νιέγκο ασφυκτιά. Τρώει
κλωτσιές, πέφτει κάτω διαμαρτύρεται. Στο δεύτερο ημίχρονο, διαγνώνια από τη
σέντρα ο Μαραντόνα αφήνει χαλαρά στον Ενρίκε, κι αυτός βλέπει το Βαλντάνο να
φεύγει πίσω από τη γερμανική άμυνα που έχει ανέβει ψηλά. Ο ξερακιανός της Ρεάλ
μπαίνει ψύχραιμα, πλασσάρει το Σουμάχερ και φεύγει με ανοιχτά τα χέρια στην
κερκίδα. 2-0. Οι Γερμανοί με τα πράσινα επιμένουν. Οι Αργεντίνοι πισωπατούν.
Πώς να γυρίσει το 2-0; Ακολουθεί αυτό το τελευταίο τέταρτο που το «Έθνος»
έγραψε την επόμενη μέρα «τα 15 λεπτά που συγκλόνισαν τον πλανήτη». Ο
Ρουμμενίγκε, με εκτόπισμα αρχηγού που λίγοι έχουνε, σπρώχνει την κεφαλιά - πάσα
του Φέλερ στο κέντρο της εστίας του Πούμπιδο. Αγωνία.

«Δε ξεμπερδεύεις με τους Γερμαναράδες, θα έχουμε δράματα. Θυμάμαι στο Ευρωπαϊκό του ’76 με τους
Γιουγκοσλάβους. Γιατί το ’80 με το Χρούμπες;...» μονολογεί ο θείος. Όντως. Μόλις
μερικά λεπτά αργότερα, το κέντρο άμυνας χάνει τη μία κεφαλιά, ο μουστακοχαιτάς
Φέλερ – ξαδερφάκι του Μισέλ Κρετού- τη σπρώχνει στα δίχτυα. Ο Ολαρτικοετσέα,
στο ρηπλέϋ, κλαίγοντας από τα νεύρα την κλωτσάει ξανά με δύναμη στα δίχτυα. Σιγή,
καθώς οι πρασινοφορεμένοι γερμανοί αγκαλιάζονται γονατιστοί κοντά στη γωνία του
κόρνερ. Θα κάνουνε άλλη μια κηδεία; Τρέμω στο να ξαναζήσω μια Σεβίλλη. Κοντεύω
να φάω τη χαρτοπετσέτα κι όχι το τοστ μου.

Όμως ο θεός είναι μεγάλος. Δηλαδή, όχι και τόσο μεγάλος, γύρω στο 1,70.
Σε μια δυσδιάκριτη σε πρώτο χρόνο έκλαμψη ιδιοφυίας, ο Ντιέγκο, πάλι λίγο πίσω απ΄τη σέντρα, υποδέχεται τη μπάλα και
βλέπει τα γερμανικά άτια να έρχονται καταπάνω του. Δεν την κοντρολάρει, παρά
την τσιμπάει μ΄ένα μελεδάκι ίσια μπροστά. Κανείς τηλεθεατής δεν ξέρει τί έχει
δει ο Μαραντόνα και γιατί την στέλνει εκεί. Δεν είναι απλό διώξιμο. Η Αζτέκα
προσγειώνεται στα πόδια του ακάλυπτου Μπουρουσάγα που δίνει κάθε ικμάδα του
σ΄ένα σπριοντ δίχως αύριο, με το τανκ που λέγεται Μπρίγκελ ξοπίσω του, έτοιμο
να τον κατεδαφίσει. Η ποδοσφαιρική ανθρωπότητα κρατάει την ανάσα. Θεία δίκη.
Ευθυγράμμιση αστεριών. Επιφοίτηση. Η εκδίκηση της γυφτιάς. Ακόμη κι αυτό το
κάθαρμα ο Σουμάχερ υποκείμενος σε μια ανώτερη δύναμη, διστάζει ένα και μόνο
δευτερόλεπτο να κάνει έξοδο, για δεύτερο κολλητό Μουντιάλ, ως δρεπανηφόρο. Το
πλασέ του Χόρχε Μπουρουσάγα κυλάει νομοτελειακά στην αριστερή γωνία.

«ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ !!!»

Το ποτήρι με τα παγάκια μου φεύγει απ΄το χέρι.

«Άστο, θα τα μαζέψουμε μετά». Πατέρας και θείος καταλαβαίνουνε.

Ο Ντιέγκο δεν έχει τελειώσει. Χτυπάει ένα φάουλ, αποκρούει ο Σουμάχερ, κάνει ένα σόλο, περνάει έναν δύο,
κόβεται απ΄τον Κάλτς, πετιέται κάτω απ΄τον Σουμάχερ. Θα ήταν πέναλτυ, αν δεν
ήμαστε στις καθυστερήσεις. Χαμογελάει καθώς ο Σουμάχερ του δίνει το χέρι να
σηκωθεί. Το τελευταίο σφύριγμα τον δείχνει να σηκώνει τα χέρια στο Θεό σε μια
ύστατη ευχαριστία. Το χαμόγελο της ευτυχίας του μικροσκοπικού Αργεντίνου
διαθλάται σ΄όλη την οικουμένη. Φιλάει και σηκώνει το αγαλματάκι.

Το Μουντιάλ είναι δικό του και δικό μας. Για πάντα. Κανένα καλοκαίρι με ποδόσφαιρο δεν θά΄ναι πια ίδιο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΛΕΠΤΟ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΟ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΕΡΜΑΤΙΝΗ ΜΠΑΛΑ (1982)

Έχει μπει Ιούνιος και σε λίγες μέρες η 6η Δημοτικού τελειώνει και το Μουντιάλ αρχίζει. Θα είναι το πρώτο έγχρωμο. Η Saba με τις στρογγυλεμένες άκρες έχει αντικαταστήσει την αρχαία «ΠΙΤΣΟΣ» από το Σεπτέμβριο του ’81. Δεν υπάρχει τίποτε πιο μαγικό από μια ατέλειωτη σειρά από αγώνες κάθε βραδάκι στην τηλεόραση. Αυτό και το να μην έχεις την άλλη μέρα σχολείο. Μοιάζει απίστευτο, όπως έμοιαζε στην αρχή της περσινής χρονιάς ότι από δω και πέρα θα κάνουμε σχολείο μόνο πέντε μέρες, ότι το Σάββατο θά’ ναι ελεύθερο όπως η Κυριακή. Ωραίο να’ σαι έντεκα το καλοκαίρι του ’82. Τα κορίτσια δε σε βασανίζουν ακόμη και το μόνο που σε νοιάζει είναι πότε θα βγεις να παίξεις και πότε πρέπει να γυρίσεις για να μην ανησυχήσουνε στο σπίτι.
 
Το μουντιαλικό κλίμα με έχει συνεπάρει. Η ΥΕΝΕΔ έχει ξεκινήσει με τον Γιάννη Αργυρίου να μας βάζει σε συνέχειες «τη ζωή του Πελέ», που στην πραγματικότητα είναι η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού το ’70 σε πετσοκομμένα δεκάλεπτα, τα οποία βάζει και ξαναβάζει «γιατί εσείς [δείχνει με το στυλό την οθόνη] το ζητήσατε». Βλέπω και ξαναβλέπω την ντρίμπλα του αιώνα (με την Ουρουγουάη), το σουτ από τη σέντρα (που παρά λίγο να μπει), την απόκρουση του Μπανκς. Εδώ και μήνες, το «Έθνος» κάνει κάθε Τρίτη αφιέρωμα στην τελευταία σελίδα για κάθε μια από τις 24 φιναλίστ του Μουντιάλ της Ισπανίας. «Βραζιλία – φουλ επίθεση στο Μουντιάλ», «Με εμπειρία και ταλέντο (για την Αργεντινή – με φωτό’’ του Μαραντόνα,. Ο «Ταχυδρόμος» έχει στη μέση μια δισέλιδη διαφήμιση της PUMA σε σκληρό ιλλουστρασιόν, που μπορείς να τη βγάλεις από τα σιδεράκι και να την κρατήσεις. Έχει πάνω σε λευκό φόντο ζωγραφισμένους με τις φανέλλες των εθνικών τους ομάδων και σε δράση τον Μπόμπυ Μουρ (’66), τον Πελέ (’70), τον Κρόυφ (’74), τον Κέμπες (’78) και τον Μαραντόνα. «Οι άσσοι του Παγκοσμίου Κυπέλλου φορούν Puma». Έχω πάρει από περίπτερο μια ειδική έκδοση με την ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων (’30-’78) και την καταβροχθίζω. Συνθέσεις, ιστορία, φωτογραφίες, όλα.
 
Φτάνει η μεγάλη πρεμιέρα. Αργεντινή – Βέλγιο. Οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές δε μοιάζουν τόσο μοβόροι όπως σ΄εκείνο τον τελικό πριν τέσσερα χρόνια. Έχουν το στυλ, τις κατεβασμένες κάλτσες, τον Κέμπες, τον Μπερτόνι, τον Φιλιόλ, τον Πασαρέλλα, τον Αρντίλες, τον Γκαγιέγκο και πάνω απ΄όλα τον νευρικό, αξύριστο, αγχωμένο νεαρό παιχταρά τους, τον Μαραντόνα. Ο αχός από τις κερκίδες του αξέχαστο χαλί. Σα νάναι συνεχώς σε αναβρασμό, κορυφώνονται με το ανέβασμα στη μεγάλη περιοχή, ξεσπάνε σε κάθε χαμένη ευκαιρία. Το Βέλγιο, με στολές Άντμιραλ (τις ξέρω καλά γιατί τις φοράει ο τρισκατάρατος, με τον οποίο έχει αποφαιστεί ότι θα παίξουμε μπαράζ στο Βόλο για το Πρωτάθλημα μέσα σε λίγες μέρες), φέρνουν στο μυαλό μου τους Ολλανδούς. Πφαφ το τέρμα, Λούντο Κεκ το 10 με την αφάνα και το μουστάκι, Βάντεμπεργκ, Βαντερέϋκεν, Κέλεμανς. Αμύνονται οργανωμένα και περιμένουν. Δεύτερο ημίχρονο. Μια βαθιά μπαλιά και ο Έρβιν Βάντερμπεργκ ξεπετάγεται από το πουθενά μπροστά απ΄τον Φιλιόλ, μην πιστεύοντας τί είναι έτοιμος να κάνει. Ένα αδέξιο κοντρόλ, πλασέ και όλος ο κόσμος ανάποδα. Οι αγχωμένοι Αργεντίνοι δεν τα καταφέρνουν να ανταποδώσουν, όπως πριν από τέσσερα χρόνια. Έχω καθηλωθεί και είναι μόνο η πρεμιέρα.
 
Την επόμενη μέρα το πρωί, ο θείος Νίκος περνάει από το σπίτι για να μου θυμίσει ότι κρατάει την υπόσχεσή του. Θα πάμε να μου αγοράσει την πρώτη μου μπάλα. Προορισμός, το μαγαζί με αθλητικά του Χρήστου του Καρσιώτη, του αρχηγού της ομάδας της πόλης. Ο Καρσιώτης φοράει το περιβραχιόνιο, έχει στην πλάτη πιο συχνά το δέκα και φέρνει την κοψιά του «παιχταρά». Γεροδεμένος, μουστάκι και ακούρευτη μπούκλα με χωρίστρα στην άκρη. Μπαίνει στις φάσεις με φόρα, με πόδια και με κεφάλι. Η κερκίδα περιμένει απ΄αυτόν να πάρει την ομάδα πάνω του, να βάλει το γκολ Του το ζητάνε με παλαμάκια, με φωνές, παρακαλετά, σα να’ναι συγγενής τους. Εκείνος το κάνει. Πανηγυρίζει με τα χέρια ψηλά στην εξέδρα, πιάνει το κεφάλι του απαρηγόρητος όταν τα χάνει. Όταν αυτός κρεμάει το κεφάλι, ξέρουμε όλοι ότι η ομάδα έκανε ό,τι μπορούσε. Τα ξέρω όλα αυτά, τα έχω δει. Οι 5-6 φορές που ο θείος Νίκος με έχει πάει στο γήπεδο είναι αποκάλυψη. Μεγάλη στιγμή λοιπόν να πάρω την πρώτη μπάλα μου από τον αρχηγό τον ίδιο.
 
Η μπάλα που με περιμένει είναι μια «όμοια με Tango Adidas, αλλά λίγο καλύτερη». Πείθομαι γιατί το ακούω από το στόμα του ίδιου του Χρήστου του Καρσιώτη, που τη διαλέγει από τη βιτρίνα, τη χτυπάει δυνατά κάτω δύο φορές και μου την παραδίδει χαμογελαστός. «Με γειά σου, μεγάλε!».
 
Το παιχνίδι ξεκινάει ούτε μισή ώρα αργότερα, στα τσιμέντα του Απόστολου Παύλου. Όλη η κομπανία καλείται τηλεφωνικά και καταφθάνει αμέσως. Διάλειμμα μόνο για το μεσημεριανό και το απόγευμα συνεχίζουμε. Με το πέφτει το σκοτάδι νιώθουμε ότι έχουμε μάθει περισσότερη μπάλα. Όχι βέβαια τόση, όσο στο ματς που θα δούμε το βράδυ. Βραζιλία – Ρωσία.
 
Η πρώτη φορά που βλέπω Βραζιλία. Όλα όσα λένε για μαγικά, φαίνονται αλήθεια. Μορφές και ονόματα που έρχονται από ένα μυστικό μέρος μεταξύ ιστορίας και εξωτικών μύθων. Σώκρατες, Ζίκο, Έντερ, Φαλκάο, Ζούνιορ. Οι Ρώσοι είναι σκληροί αντίπαλοι και το γκολ του Μπαλ στον τρυπιοχέρη και καμπριολέ Βαλντίρ Πέρεζ κάνει τα πράγματα να κοχλάζουν. Οι Βραζιλιάνοι έχουν κίνηση χορευτική, άνετη. Συγκλονιστικές μάχες και λίγο πριν το τέλος, το στόμα μένει ανοιχτό, μ΄ένα χαμόγελο. Δύο κεραυνοί, ένας του Σώκρατες (πρώτα μια προσποίηση) και μετά του Έντερ (τη στρώνει πρώτα μ΄ένα καλλιτεχνικό τσίμπημα), και οι δύο έξω από την περιοχή, καρφώνονται στο γάμα του Νατσάεφ. Τα καλύτερα γκολ που έχω δει μέχρι τότε στη ζωή μου. Γεννημένα από επιμονή, έμπνευση και ασύλληπτη δύναμη. Μια τέτοια δύναμη της φύσης, που γεννάει αισθήσεις και συναισθήματα είναι η Βραζιλία του Mundial ‘82. Μια πραγματική πρωταθλήτρια που δεν σήκωσε ποτέ το τρόπαιο…

Χάνω ελάχιστα παιχνίδια. Τα μισά τα βλέπω στην κουζίνα μας, τα άλλα μισά στο θείο μoυ το Νίκο, για να μπορούμε να συζητάμε το ματς καθώς το βλέπουμε. Ρουφάω τη μετάδοση λεπτό προς λεπτό : Τις τεσσάρες της Βραζιλίας με την Σκωτία (νέα έκσταση το γκολ του Έντερ με το σκάψιμο πάνω από τον κακομοίρη τον Άλαν Ραφ) και με την Νέα Ζηλανδία. Τη ματσάρα Σκωτία – Ρωσία, με τους Σκωτσέζους (Νταλγκλίς, Σούνες, Στράχαν, Τζόρνταν, Μπραζίλ, Άρτσιμπαλντ, Ρόμπερτσον) να θέλουν μόνο τη νίκη, να προηγούνται, να χάρουν τα άχαστα, να ισοφαρίζονται, να τρώνε το δεύτερο καθώς τα δύο μπακ στουκάρουν το ένα πάνω στον άλλο κι έρχεται το γκολ κουτί στον Σενγκέλια με τις φαβορίτες, στο τέλος να ισοφαρίζουν με τον Σούνες που κάνει νοήματα στην ομάδα να μην τα παρατήσει. Την Αργεντινή να συνέρχεται και να βάζει 4 στην Ουγγαρία, με Κέμπες και Μαραντόνα σε μεγάλα κέφια. Το Αγγλία – Γαλλία 3-1, με το γκολ του Ρόμπσον απ΄το πρώτο λεπτό. Την Ισπανία να μη μπορεί να βάλει γκολ στην Ονδούρα και να έρχεται 1-1. Να τη γλυτώνει απέναντι στην Γιουγκοσλαβία (με Ζάες, Σούσιτς, Πέτροβιτς, Γκούντελι) και να παίρνει ψεύτικα πέναλτυ για να ισοφαρίσει – προς μεγάλη μου τσαντίλα - και τελικά να την πατάει από τη Βόρεια Ιρλανδία και τον Τζέρυ Άρμστρονγκ, τον ξερακιανό με το μουστάκι.  Σε μια ταβέρνα που έχουμε πάει για παϊδάκια έξω από την πόλη, παρακολουθώ το Γερμανία – Αυστρία. Δεν πιστεύω ότι «έχουνε συμφωνήσει» το παιχνίδι να λήξει 1-0, όμως έτσι και γίνεται με το χειρότερο τρόπο. Ο αχώνευτος Χορστ Χρούμπες γίνεται η προσωποποίηση όσων αντιπαθώ στο ποδόσφαιρο. Κι αυτή η αδυσώπητη ομάδα με τις μαύρες φανέλες και τα μαύρα σορτσάκια, που έχασε απ΄την Αλγερία, γίνεται από κείνη την ημέρα ο εχθρός. Ο θείος ο Νίκος χαμογελάει και καπνίζει τη «Μάτζικ Λάϊφ» του. Δεν έχει σηκωθεί από το τραπέζι των μεγάλων. «Αφού ξέρουνε όλοι ότι είναι φτιαχτό», λέει. 

Δεύτερος γύρος, ο κόσμος μου είναι η τηλεόραση. Ο Τζεντίλε δέρνει το Μαραντόνα σε όλο το μήκος και πλάτος του γηπέδου, του σκίζει τη φανέλα, αλλά δεν του δείχνουν κόκκινη. Ο φανερά ζοχαδιασμένος Πασαρέλλα κοντεύει να σκίσει τα δίχτυα μ΄ένα απευθείας φάουλ (2-1), αλλά οι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές παραδίδουν πνεύμα. Απογευματάκι στην κουζίνα μας, η Βραζιλία βάζει τρία στην Αργεντινή και να χάνει άλλα τόσα. «Αυτοί θα πάνε τελικό, με τη Γερμανία», λέω με την πεποίθηση του ειδικού. Το βλέπεις κι από τα διάπλατα χαμόγελα του Ζίκο, του Ζούνιορ του Σερτζίνιο, του Τονίνιο Σερέζο ότι κι αυτοί το ίδιο πιστεύουν. Είναι η μόνη ομάδα που πρέπει να φάει πρώτη γκολ για να πάρει μπρος, αλλά το σενάριο που χαρίζει μετά είναι απόλαυση.
 
Όταν ο Φαλκάο με την αλανιάρικη προσποίηση στέλνει τη μισή ιταλική άμυνα δύο βήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση και ισοφαρίζει σε 2-2, πιστεύω ότι το μαρτύριο των βραζιλιάνων με τη γελοία τους άμυνα έλαβε τέλος. Όμως ο κοκκαλιάρης με το 20, ο Ρόσσι, βάζει το πόδι στο σουτ του Ταρντέλι, αλλάζει πορεία στη μπάλα και η ομάδα που δεν χορταίνω να βλέπω, αποκλείεται. «Ευτυχώς που δε σε πιστέψαμε για Βραζιλία - Γερμανία στον τελικό», λέει χαιρέκακα ο ξάδερφός μου. Πάντα προβοκάτορας, όπως όλοι που δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Τρέφονται με το να μας τη χαλάνε.
 

Υποστηρίζω Αγγλία. Έχει μια καταπληκτική φανέλα (Αντμιραλ κι αυτή), με τις μπλε και κόκκινες γραμμές από τον ώμο μέχρι και το στήθος. Μάρινερ, Γιούντκοκ, Φράνσις, Ρόμπσον ιδρώνουν, αλλά είναι απελπιστικά άστοχοι στο τελευταίο κρίσιμο παιχνίδι με την αποκλεισμένη Ισπανία. Μέχρι και ο Κήγκαν επιστρατεύεται. Παρ΄ότι στο τέλος της καρριέρας του, τον έχω λατρέψει από την εικονογραφημένη ιστορία του που έχει βάλει σε συνέχειες το «Αγόρι». Όμως, είναι φανερά σκουριασμένος. Παρ΄ότι αφύλακτος, η στριφτή του κεφαλιά στη σέντρα του Μάρινερ, φεύγει έξω απ΄το δοκάρι. Ήταν η μοναδική και τελευταία του ευκαιρία να κάνει κάτι σε Μουντιάλ αυτός ο παιχταράς. 0-0.
 
Βράδυ Ιουλίου, ο αξέχαστος αγώνας Γαλλία – Δυτική Γερμανία, με τον πατέρα μου στη κουζίνα μας. Η Saba σε μια από τις καλύτερες στιγμές της. 1-1 και η αγωνία ανεβαίνει. Είμαστε στο δεύτερο ημίχρονο. Τη γουστάρω τη Γαλλία. Έχασε από την Αγγλία στην αρχή, αλλά παίζει ένα ωραίο ελεύθερο στυλ, κάπως παρόμοιο με της Βραζιλίας. Με μεγάλη μορφή τον Πλατινί, τον κοντοπίθαρο Αλαίν Ζιρές και τον μαύρο Ζαν Τιγκανά στο κέντρο, τους δύο μαλλιάδες – αλλά άστοχους – Ροστώ και Σιξ μπροστά, τον Αμορός με το 2 και τις κατεβασμένες κάλτσες να πηγαίνει πάνω – κάτω από δεξιά. Είμαι μαζί τους. Και τότε, η φοβερή σκηνή με τον Μπατιστόν. Δεν θα έβαζε γκολ. Δεν ήταν επιθετικός, δε θα μπορούσε να είναι με το 3 στην πλάτη. Ο χασάπης Σουμάχερ βγαίνει με ορμή δέκα νίντζα από ταινία Μπρους Λη και τον καρατομεί, προαποφασισμένος να τον εκδικηθεί για το γκολ που πιθανόν και να έβαζε. Δε φταίω εγώ αν ο Σουμάχερ διάλεξε αυτή τη στιγμή να παρουσιάσει στην τρυφερή μου ποδοσφαιρική μνήμη από τί είναι φτιαγμένοι οι Γερμανοί, αλλά η σκηνή με τον τσακισμένο Μπατιστόν ανάσκελα, με σπασμένα πλευρά και σαγώνι και το χέρι του υψωμένο σε μια απόκοσμη προσπάθεια να ζητήσει βοήθεια  δεν ξεχνιέται ποτέ.
 
«Μα… δεν χρειαζόταν να τον χτυπήσει ! Δεν το βλέπεις; Δεν πήγε να κόψει τη μπάλα, πήγε καταπάνω του ! Γιατί;»
 
Ο πατέρας έχει καταλάβει ότι παραληρώ από τσαντίλα και πάει να με ηρεμήσει «Άμα κάνεις έτσι για τον αγώνα, για τα σοβαρά πώς θα κάνεις;». Όμως, στην παράταση, ακόμη κι εκείνος δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του από το γεμάτο γυριστό του Τρεζόρ και τη βολίδα - δοκάρι - και - μέσα του Ζιρές. Μοιάζει να υπάρχει θεός, δικαιοσύνη. Όχι σ΄αυτά τα καθάρματα. Τρώω τα νύχια μου από αγωνία. Με ζώνουν τα φίδια όταν ο Ρουμμενίγκε μεινώνει σε 3-2 μ΄ένα ακατανόητα τεχνικό πλασέ. Και ο κόσμος μου καταρρέει με το ανάποδο σουτ του Φίσερ μετά από κεφαλιά του γομαριού Χρούμπες. Τα πόδια μου είναι κομμένα, πόσο μάλλον των Γάλλων. Στα πέναλτυ συμβαίνει το προδιαγεγραμμένο. Μετά το τέλος του δυομισάωρου ημιτελικού, δεν μπορώ να κοιμηθώ. Αν πρόσεχε λίγο περισσότερο αυτός ο Μποσίς;
 
Ο μικρός τελικός είναι αντίδοτο. Στο σαλόνι του θείου μου του Νίκου, με παγωτό κουπάκι Μαρενγκάτα της ΔΕΛΤΑ (μεγάλη πώρωση). Η Γαλλία παίζει με τη δεύτερη ομάδα. Ο με μουστάκι ταβερνιάρη Σάρμαχ και ο με μούσι μαθητευόμενου διάκου Κούπτσεβιτς φέρνουν τους Πολωνούς στην τρίτη θέση. Όλες οι ομάδες μου έχουν αρχίσει και χάνουν και αυτό με ανησυχεί.
 
Ο μεγάλος τελικός σε περιγραφή Διακογιάννη είναι το κερασάκι σ΄ένα αξέχαστο Μουντιάλ. Είναι Κυριακή, παίζω μπάλα από το πρωί ασταμάτητα και φτάνω στο σπίτι ίσα-ίσα για να κάνω μπάνιο και να στηθώ στην τηλεόραση. Ιταλία – Δυτική Γερμανία. Ακόμη κι όταν ο Καμπρίνι χάνει το πέναλτυ, δε φοβάμαι. Οι Ιταλοί φαίνονται αποφασισμένοι και ο Ρουμμενίγκε είναι βαρύς.  Όταν στα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου ο Ρόσσι πετάγεται από το πουθενά στην καρδιά της γερμανικής άμυνας και κάνει με κεφαλιά το 1-0, η χαρά είναι λιγώτερη και η ανακούφιση περισσότερη. Ο πανηγυρισμός – εξωσωματική εμπειρία του Ταρντέλι γεμίζει χαρά και τον πατέρα και το θείο μου «το μπαγάσα, τον Ιταλό, πώς κάνει έτσι !». Στο τρίτο του Αλτομπέλι, ακόμη και η συγκίνηση του Διακογιάννη είναι φανερή. «Το ποδόσφαιρο της φαντασίας απέναντι στο ποδόσφαιρο των ρομπότ…». Έπρεπε να χάσει η αγαπημένη του Γαλλία με αυτόν τον κυνικό τρόπο για να ακούγεται, επιτέλους, ότι βάζει λίγη ψυχή στον αγώνα που μεταδίδει.  
 
Ο Σάντρο Περτίνι κοντεύει να μείνει από συγκίνηση, ο Τζοφ σηκώνει το αγαλματάκι ψηλά και ο πατέρας βγάζει δύο μπουκάλια Χέννιγκερ από το ψυγείο. Είμαι χαρούμενος, απομένει το μισό καλοκαίρι και το μυστήριο που λέγεται Γυμνάσιο μπορεί να περιμένει. Η «σαν Tango αλλά λίγο καλύτερη» μπάλα μου με περιμένει. Όταν θα ξαναδώ Μουντιάλ, θα πηγαίνω Λύκειο…

Παναγιώτης Παπαιωάννου