Strangers: "Brand New Start"

Η μουσικομελωδική περιπλάνηση μας, στην Ιβηρική χερσόνησο συνεχίζεται με το "Brand New Start". Έτσι τιτλοφορείται η τρίτη κυκλοφορία των Ισπανών melodic/hard rockers Strangers.

Tην συγκεκριμένη μπάντα είχαμε την καλή συγκυρία να ακούσουμε και να δούμε στο δεύτερο Sleaze/Glam Festival, που οι καλοί και αγαπημένοι μου φίλοι Γιάννης Ζάχος (Dr Love) από τη Θεσσαλονίκη, συνδιοργάνωσε μαζί με τη Μαρίζα Κορωνιοτάκη (Crash) και συγκεκριμένα στις 8 Απριλίου του 2017….
Θυμάμαι ακόμη πως όλες οι συνθέσεις τους ήταν πιασάρικες, με πολλή ενέργεια, μελωδικότατες και με χαρά διαπίστωσα πως και σε τούτη την κυκλοφορία  η μουσική παρέμεινε αδιάπτωτα στο ίδιο μοτίβο.
Σε όλα αυτά τα σπουδαία στοιχεία προστέθηκαν με το πέρασμα της τριετίας η εξαιρετική συνθετική ικανότητα τους, η σπουδαία φωνητική παρουσία στο πρόσωπο του νεοφερμένου Baol Bardot καθώς και η σπουδαία παραγωγή.
Και θα ξεκινήσω από τον αργεντινό τραγουδιστή της μπάντας Baol Bulsara (στους ειδήμονες παραπέμπει στον σπουδαίο Freddie Mercury aka Bulsara) που είναι και πίσω από το μικρόφωνο των λατρεμένων νορβηγών TNT και  τον δίσκο τους "XIII" που κυκλοφόρησαν τελευταία.
Συγκεκριμένα, με το εναρκτήριο  "Higher Again" ακούμε μία θανατερή είσοδο να αποθεώνεται με μια θαυμάσια επωδό!
Ο Bulsara πραγματικά σε σπουδαία απόδοση και με αρμονικότατη φωνοευελιξία στο τέλος της σύνθεσης.
Οι αρμονίες αυτές είναι ολούθε και στην δεύτερη σύνθεση "The Wind", και μάλιστα η μουσικότητα των μελών της μπάντας είναι ξεκάθαρη όπως και η πρόοδος τους.
Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες της κιθάρας δίνουν πνοή ζωής στην εισαγωγή του "What I Am Going To Do", με συμπλήρωμα ευάκουστο από συνθεσάιζερ αλλά την σύνθεση απογειώνουν τα χορωδιακά φωνητικά που μεγαλύνουν τις αρμονίες της σύνθεσης.
Το "The End (Against The Tide)" μας παρουσιάζουν τα πανέμορφα φωνητικά της Celia Barloz, που θυμίζουν στους ειδήμονες την σπουδαία  Issa.
Στο "Wake Up" τα τύμπανα σε συνδυασμό ταιριαστό με τα συνθεσάιζερ και την κιθάρα να ζωγραφίζει και τους στίχους να μεταφέρουν αισιοδοξία, κάνουν την σύνθεση σίγουρα ξεχωριστή…
Η καθαρόαιμη μπαλάντα "Light Of The Dark" είναι ο ορισμός της μελωδικής μπαλάντας, που συνδυάζει υπέροχά φωνητικά που κινούνται πάνω στις γραμμές των συνθεσάιζερ! Προσωπικά αγαπημένη σύνθεση.
Τα μοντέρνα μοτίβο των συνθεσάιζερ παρόντα, επιδαψιλεύουν την σύνθεση "Covering My Tracks", που με την ταχύτατη κιθαρωδία  και τα χορωδιακά φωνητικά, απογειώνουν το τραγούδι!
To "Somewhere" δίνει τον ορισμό της κινηματογραφικής μπαλάντας και είναι πραγματικά η ευχάριστη έκπληξη του δίσκου…
Ο δίσκος κλείνει με το εντυπωσιακό "Stars Like Me", εκρηκτικό και συνάμα ρέον δυναμικά, με κοφτερές κιθάρες και εξαιρετική φωνητική ερμηνεία.
Γενικά, το "Brand New Start" είναι ένας πανέμορφος μελωδικός ροκ δίσκος με διάσπαρτα AOR στοιχεία από τους βιρτουόζους σπανιόλους Strangers με πιασάρικες συνθέσεις, κιθαρωδίες ευρηματικές, με την σωστή δοσολογία των πλήκτρων ολούθε και πανέμορφα χορωδιακά φωνητικά.
Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε στα μέρη μας αλλά μέχρι τότε αρκούμαστε να τους υποδεχτούμε και πάλι με θαυμασμό, στο μελωδικοροκαόρ στερέωμα!

Νότης "Covering My Tracks" Γκιλλανίδης

Η σύνθεση:
Baol Bardot – φωνή
Miguel Martin – κιθάρα
David Infantes – πλήκτρα
Carlos Resina – μπάσο
Abel Ramos – τύμπανα

Revolution Saints: "Rise"

Tρίτο άλμπουμ για την σούπερ μπάντα των REVOLUTION SAINTS, με τίτλο "Rise" και όσοι αγαπούν και λατρεύουν το aor/melodic hard rock ήχο θα απολαύσουν ένα άκρως επαγγελματικό αλλά και παράλληλα εμπνευσμένο άλμπουμ με δυνατές ερμηνείες, αριστοτεχνικά κιθαριστικά σόλο και σπουδαίες μελωδίες.

Η παρέα των  Jack Blades (Night Ranger, Damn Yankees), Deen Castronovo (Journey, Bad English, Hardline), Doug Aldrich  (The Dead Daisies, Whitesnake, Dio, Burning Rain, House of Lords) και του ακούραστου Alessandro Del Vecchio (Edge of Forever, Jorn, Sunstorm κλπ) με πολλά ροκ ένσημα στην πλάτη τους δημιουργούν εμπνευσμένες συνθέσεις γεμάτες συναίσθημα και μελωδία.

Το άλμπουμ ξεκινά με το υπέροχο και φουλ μελωδικό "Price We Pay" με ουράνιο ρεφρέν που θυμίζει Journey και έπεται το γκαζιάρικο ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ με την κιθάρα του Doug Aldrich να κάνει τα σχετικά σολιστικά όργια.

Οι ρυθμοί πέφτουν ελαφρώς, αρχικά με το μέτριο "Coming Home" και με την εκπληκτική μπαλάντα "Closer" όπου η ερμηνεία τoυ Deen Castronovo με την βοήθεια του Jack Blades στο ρεφρέν δημιουργεί μία πολύ φορτισμένη σύνθεση.
Στη  συνέχεια η ένταση ανεβαίνει ξανά με το δυναμικό "Higher" αλλά το επόμενο κομμάτι με τίτλο "Talk to Me" μας  επαναφέρει στις melodic φόρμες με την φωνή της Lunakaire να απογειώνει ακόμη περισσότερο την εν λόγω σύνθεση.

Το "It’s Not the End (It’s Just the Beginning)" ακολουθεί τα κλασσικά aor/hard rock μονοπάτια με ένα κιθαριστικό σόλο που σκοτώνει! Κάτι ανάλογο ηχητικά συμβαίνει και με το εξαιρετικό "Million Miles" ενώ το "Win or Lose" έχει ακόμη πιο heavy διάθεση και πιο εμπνευσμένη ενορχήστρωση με τις ερμηνείες να παραμένουν σε υψηλό επίπεδο.
Το άλμπουμ κλείνει με τη μπαλάντα "Eyes of a Child" όπου το πιάνο έχει τον πρώτο λόγο ενώ η γιαπωνέζικη έκδοση του δίσκου περιλαμβάνει ξανά το "Talk to Me" μόνο με τον Deen Castronovo στα φωνητικά.

Χωρίς να υπερβάλλουμε το "Rise" είναι μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών με την σφραγίδα, το κύρος και την εμπειρία τριών μεγάλων μουσικών που δείχνει ότι το μεράκι για καλή και ωραία ροκ μουσική υπάρχει ακόμη εκεί έξω σε τύπους που έχουν χορτάσει με το κουτάλι τόσο την εμπορική επιτυχία όσο και την συναυλιακή αποδοχή.

It’s Not the End (It’s Just the Beginning)!!!

Φώτης Μελέτης

Mats Karlsson: "The Time Optimist"

Oι παλαιοημερολογίτες του hard rock και heavy metal που επιμένουν ακόμη να ακολουθούν τους δικούς τους μουσικούς ήρωες θα θυμούνται μία υπέροχη μπάντα τους Σουηδούς 220 VOLT, οι οποίοι φυσικά δεν έκαναν το μεγάλο όνομα αλλά στη δεκαετία του '80 αλλά κυκλοφόρησαν μερικά πολύ καλά άλμπουμ.

Ο Mats Karlsson, είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας εκείνης της μπάντας και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μετά από τόσες δεκαετίες επανέρχεται δισκογραφικά στην ενεργό δράση με το πρώτο του σόλο άλμπουμ με τίτλο "The Time Optimist".

Με την βοήθεια του αδελφού του Ulf που έχει παίξει όλα τα keyboards συνυπάρχουν μαζί του στο άλμπουμ μερικοί εκλεκτοί καλεσμένοι-φίλοι του όπως:
οι ντράμερ, Björn “Grizzly” Höglund (Easy Action, The Summit, Hoven Droven), και Peter Hermansson (220 Volt, Talisman, John Norum), ο μπασίστας Nalle Påhlsson (Therion, Treat, Easy Action), καθώς και ο ντράμερ Mike Ajax, ο μπασίστας Lars Ericsson (The Summit), ο πρώτος τραγουδιστής των 220 Volt, ο Christer “Frille” Åsell και η τραγουδίστρια Jenny Fall.

 

Ο ήχος του "The Time Optimist" παίρνει τους κλασσικούς ροκ και hard rock ήχους του περασμένου αιώνα και τους αναβαπτίζει σε πιο μοντέρνο ύφος και κάπου εκεί μέσα τα μπλέκει με ορισμένα prog και pop ψήγματα με την κιθάρα φυσικά να ζωγραφίζει σε όλα τα επίπεδα.

Συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι τα "Bumping Along" (σε blues ύφος) και "A Natural High" (πιο aor), το "October 28th" (καμία σχέση με την εθνική επέτειο) το οποίο περιλαμβάνει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό σόλο. Επίσης ξεχωρίζει η πανέμορφη διασκευή του "Real Gone" της Sheryl Crow με την φωνή της Jenny Fall να γοητεύει καθώς και το δυναμικό σε πάρτυ ατμόσφαιρα "Function over Fashion".
Κορυφαία σύνθεση πάντως είναι το "Megalo Seitani", ένα μίγμα ρέγκε, φανκ και... Police αλλά και το "The Other Side (Of Love)"  με το θαυμάσιο ρεφρέν.

Συνοπτικά το "The Time Optimist" είναι μία εξαιρετική ροκ δουλειά που δεν κουράζει, ακούγεται αρκετά φρέσκια και σίγουρα οι μελωδίες ακολουθούν την εποχή τους και δεν θυμίζουν τόσο μονότονα το παρελθόν και παράλληλα η κιθαριστική δημιουργία του Mats Karlsson είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Τσεκάρετε άφοβα!

 

Φώτης Μελέτης

Autumn's Child: "Autumn's Child"

Oι φίλοι του σκανδιναβικού melodic hard rock, μπορούν να απολαύσουν ακόμη μία σοβαρή κυκλοφορία, με την υπογραφή για μία ακόμη φορά, του ακούραστου Mikael Erlandsson που μαζί με το νέο του, σχήμα τους Autumn's Child δίνουν το δικό τους μελωδικό στίγμα.

Όσοι έχετε λιώσει ακούγωντας, μπάντες όπως οι Last Autumn's Dream στη οποία συμμετείχε ο Μ.Εrlandsson και έχει κυκλοφορήσει 14 (!!!) στούντιο άλμπουμ δεν πρόκειται να εκπλαγείτε αλλά απλά θα ευχαριστηθείτε γλυκές και δυνατές μελωδίες, παιγμένες σε γρήγορο τέμπο, με αριστοτεχνικά κιθαριστικά σόλα και όμορφες ερμηνείες.
Ειδικά η κιθαριστική συμβολή του πολύπειρου πλέον  Andy Malecek  (Fair Warning) είναι πολύτιμη και καθοριστική για το εξαιρετικό τελικό αποτέλεσμα.

Τραγούδια όπως τα "Glory", το εκπληκτικό "Rubicon Sign", το διασκεδαστικό "Face The Music", η πανέμορφη μπαλάντα "Sayonara Eyes" που θυμίζει Rainbow εποχής Dio και το "Northern Light" με το χορωδιακό ρεφρέν δημιουργούν ένα μικρό μελωδικό παράδεισο.

Συνοπτικά έχουμε να κάνουμε μ' ένα άλμπουμ που δεν πρόκειται να εντυπωσιάσει αλλά ούτε πρόκειται να το προσπεράσετε  με δύο-τρία play στο cd player.
Μπορεί η παρέα του Mikael Erlandsson, οι Autumn's Child να έχουν παίξει χιλιοακουσμένα πράματα αλλά είναι σαν την σοκολάτα.
Eκεί που την βαριέσαι πάντα υπάρχει ένα ακόμη κομματάκι που θέλεις να συμπληρώσεις το μικρό κενό που έχει μείνει στο στομάχι σου

 

Φώτης Μελέτης

Το άπιαστο... όνειρο των Refugee

Οι Καναδοί Refugee δεν έκαναν ποτέ την μεγάλη καριέρα και την μεγάλη επιτυχία όμως κατάφεραν να γράψουν δύο υπέροχους melodic rock δίσκους στα μέσα της δεκαετίας του ‘80.
H μπάντα αποτελείτο από τον τραγουδιστή, συνθέτη και παραγωγό Myles Hunter(πρώην Avalon) και είχε συνοδοιπόρους τον κημπορντήστα Howard Helm(πρώην Zon), τον ντράμερ Brian Doerner ( πρώην Helix) ενώ το πάζλ συμπληρώθηκε με τον κιθαρίστα Rob Kennedy και τον μπασίστα Martyn Jones.
Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1985 από την Chrysalis Records και έφερε τον τίτλο “Affairs in Babylon” και είχε αρκετό παρασκήνιο αφού πρωτοκυκλοφόρησε το 1984 με τον ίδιο τίτλο όταν το γκρουπ ονομαζόταν Michael Fury αλλά δεν πήγε καλά εμπορικά.
Έτσι λοιπόν με νέα ονομασία REFUGEE οι Καναδοί ρόκερ στην ουσία επανακυκλοφορούν το “Affairs in Babylon” την επόμενη χρονιά με νέο remix και νέες συνθέσεις καθώς και μερικές μικροαλλαγές στις ενορχηστρώσεις. Καταπληκτικές σχεδόν όλες οι συνθέσεις του δίσκου όπου οι οπαδοί του melodic hard rock απολαμβάνουν μία σειρά από θαυμάσιες ερμηνείες και εμπνευσμένες αρμονικές μελωδίες.
Τραγούδια όπως τα “Hot Words”, “Dream of Anastasia” (εκπληκτικό άσμα), “No Survivors/ No Way Out” , “Body to Body” και το “Exiles in the Dark”(γυρίστηκε και σε video clip) είναι μοναδικά και υπέροχα με αποτέλεσμα η μπάντα να γίνει αρκετά γνωστή τόσο στη χώρα τους αλλά και στην Αμερική λόγω της τουρνέ που κατάφεραν να κάνουν.
Μάλιστα η χάρη τους έφτασε μέχρι την Ζιμπάμπουε όπου έπαιξαν μερικά live καλεσμένοι της τότε κυβέρνησης όπου συνέβησαν αρκετά ευτράπελα με την μπάντα να ζει όντως την απόλυτη περιπέτεια που αποτυπώθηκε με χαρακτηριστικό τρόπο στο τραγούδι τους “Lion in the Cage” που υπάρχει στο δεύτερο τους άλμπουμ. Να επισημάνουμε ότι το “Affairs in Babylon” επανακυκλοφόρησε το 2005 (από την MTM Records) με επιπλέον πέντε κομμάτια από τα οποία τα τρία είναι live ηχογραφήσεις και περιλαμβάνει ένα σόλο πιάνο/τύμπανα και τη διασκευή στο Mighty Quinn(B.Dylan, Manfred Mann).
Η συνέχεια για τους Refugee περιέχει μερικές σημαντικές αλλαγές και το 1987 με παραγωγό τον Pat Glasser(Night Ranger) από τα στούντιο του L.A κυκλοφορούν το αξιόλογο “Burning From The Inside Out” ,αυτή τη φορά από την Polydor Records. Τα προηγούμενα δύο χρόνια το γκρουπ έδωσε αρκετές συναυλίες σε Αμερική και Καναδά ανοίγοντας μάλιστα τα live του Jeff Parris.
Το δεύτερο λοιπόν άλμπουμ της μπάντας κινείται στα ίδια μουσικά μονοπάτια με το ντεμπούτο τους με δυνατές melodic rock δημιουργίες ενώ τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα “Power”, “Lay me Down”, “Love Survives”, “Violence” καθώς και το ομότιτλο κομμάτι. Ούτε όμως κι αυτό το άλμπουμ πήγε καλά εμπορικά, ούτε και τα οι συναυλίες που έδωσαν, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να σταματήσει τις δραστηριότητες του και ουσιαστικά να διαλυθεί.
Εκείνος που διακρίθηκε στη πορεία ήταν ο Myles Hunter όπου το 1990 αποπειράθηκε να ξαναδημιουργήσει το συγκρότημα αλλά συνάντησε κάποια νομικά προβλήματα και έτσι συνέχισε να κυκλοφορεί σόλο δίσκους και παράλληλα να ολοκληρώσει και τις θεολογικές του σπουδές ενώ οι υπόλοιποι ακολούθησαν τους δικούς τους προσωπικούς δρόμους.
Φώτης Μελέτης

Jethro Tull: "Bursting Out"

Οι Jethro Tull ειδικά τη δεκαετία του ΄70 έδωσαν στο απαιτητικό

ροκ κοινό της εποχής μία σειρά εξαιρετικών άλμπουμ αλλά το μεγάλο τους όπλο ήταν οι live εμφανίσεις όπου η αστείρευτη ενέργεια του Ian Αnderson πρόσθετε μία μία μοναδική γοητεία.

Το “Bursting Out”  ηχογραφήθηκε από τις συναυλίες που έδωσε το γκρουπ τον Μάιο και Ιούνιο του 1978 για την προώθηση του άλμπουμ “Heavy Horses” και κυκλοφόρησε το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Ανακατέμενοι folk και prog ρυθμοί, ανεξάντλητες classic rock μελωδίες, συνδυασμένα με το μαγικό φλάουτο του τρομερού Ian Anderson, o oποίος δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και βάζει ανεξίτηλα την σφραγίδα του στο "Bursting Out".
Ιδιαίτερα η διασκευή στο Bouree (του Bach) είναι απίστευτα εκτελεσμένη από τον Ian Anderson και όσοι δεν την έχουν ακούσει ακόμη πρέπει να σπεύσουν και να την απολαύσουν. Οι Jethro Tull κάνουν πραγματικά θαύματα πάνω στη σκηνή με τα “Songs from the Wood”, “Thick as Brick”, “Cross-Eyed Mary” (το διασκεύασαν πετυχημένα οι ΙRON MAIDEN), “Too Old To Rock n’ Roll too Young to Die” και τα κλασικά “Locomotive Breath” και “Αqualung” να αναδεικνύουν το μοναδικό τους ταλέντο.
Μία μικρή ιεροτελεστία αποτελεί το "Bursting Out" για όλους εκείνους που ήσαν τυχεροί και είδαν την μπάντα εκείνη τη περίοδο.
Πρόκειται για μία εκπληκτική κυκλοφορία και ευτυχώς που οι JETHRO TULL ήρθαν έστω και αργότερα στη χώρα μας και καταφέραμε να τους δούμε ζωντανά σε καλή κατάσταση.
Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε το 1990 με bonus tracks και το 2004 σε remastered έκδοση.

TRACK LISTING:
1) Ιntroduction,
2) No Lullaby,
3) Sweet Dream,
4) Skating Away on the Thin Ice of the New Day,
5) Jack in the Green,
6) One Brown Mouse,
7) A New Day Yesterday,
8) Flute Improvisation / God Rest Ye Merry Gentlemen / Bourée,
9) Songs from the Wood,
10) Thick as Brick,
11)  Ιntroduction,
12) Hunting Girl,
13) Too Old To Rock n’ Roll too Young to Die,
14) Conundrum,
15) Minstrel in the Gallery,
16) Cross-Eyed Marry,
17) Quatrain,
18) Αqualung,
19) Locomotive Breath,
20) Τhe Dambusters March

ΜΕΛΗ
Ian Anderson (φωνή, φλάουτο, κιθάρα)
Martin Barre (κιθάρα, μαντολίνο)
John Evan (πιάνο)
Barriemore Barlow (ντραμς)
David Palmer (συνθεσαιζερ)
John Glascock (μπάσο)

Φώτης Μελέτης

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα για να ολοκληρώσουν την “καταστροφή”!

GAGARIN 205 LIVE MUSIC SPACE
ΣABBATO 13 IOYNIOY 2020

H.E.A.T. IS BACK!

Οι Σουηδοί Η.Ε.Α.Τ. επιστρέφουν στην Αθήνα
για να ολοκληρώσουν την “καταστροφή”!

Με καινούριο album και ξέροντας, πλέον, τι να περιμένουν από το ελληνικό κοινό, οι H.E.A.T. θα βρίσκονται ξανά στο Gagarin το Σάββατο 13 Ιουνίου για να επαναλάβουν το απίστευτο show που παρουσίασαν τον περασμένο Μάιο, για να αποτελειώσουν όλους όσοι είχαν έρθει πέρυσι, και όλους όσοι έκαναν το λάθος να χάσουν την μοναδική εκείνη συναυλία.

Η.Ε.Α.Τ. Live in Athens 2020
Gagarin 205 Live Music Space
Σάββατο 13 Ιουνίου, 2020
Η προπώληση ξεκίνησε στο 123tickets.gr!
H ημερομηνία διάθεσης εισιτηρίων στα φυσικά σημεία θα ανακοινωθεί άμεσα.
Όλα τα σημεία προπώλησης θα διαθέτουν χάρτινα συλλεκτικά εισιτήρια

Τιμές Εισιτηρίων: 28€ (Early Bird), 30€, 32€ (box office)
 
#HEATisback #AthensHeat #TheHeatIsOn #FeelTheHeat

Οι SILVER R.I.S.C και Flying Mercury στο CROW Live Stage

Οι SILVER R.I.S.C. μια από τις πιο εμβληματικές ελληνικές μπάντες των 90’s έχουν επιστρέψει.

Silver RISC & Flying Mercury - Live at the CROW Live Stage
“Two Bands – One Show!”
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020 /The CROW LIVE STAGE
Οι SILVER R.I.S.C. μια από τις πιο εμβληματικές ελληνικές μπάντες των 90’s έχουν επιστρέψει.
Δημιουργήθηκαν το 1989 και ανήκαν μαζί με άλλα κορυφαία συγκροτήματα εκείνης της περιόδου, όπως οι Divorce, οι Speedfire, οι Velvet Gang, οι Acid Death, οι Piranha και πολλοί άλλοι, στην ανεξάρτητη Ελληνική δισκογραφική εταιρεία ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ Records όπου ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν σε βινύλιο το 1993 το πρώτο album τους με τίτλο «Anything she does», σε παραγωγή δική τους και του George Osmak (Joze Ozzmak). Ένα album που θεωρείται συλλεκτικό, και περιελάμβανε 10 τραγούδια γεμάτα δύναμη, μελωδία και ένταση. Ο ήχος τους εμπνευσμένος από συγκροτήματα όπως οι Whitesnake, οι Van Halen, o Rory Gallagher, οι Mr.Big, οι Bon Jovi, αλλά και ο Keziah Jones, o Eric Clapton κ.α.
Κατάφεραν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο ελληνικό κοινό της δεκαετίας του ’90 μέσα από πολλές συναυλίες, παρουσιάσεις και συνεντεύξεις στα media. Πολλά ελληνικά και ξένα μουσικά περιοδικά (Metal Hammer, Rock Power, Ποπ και Ροκ κ.α), καθώς και ραδιοφωνικοί σταθμοί έστρεψαν την προσοχή τους στο νεανικό εκείνο group. Τόσο στο studio, όσο και στα live ο ήχος της μπάντας εντυπωσίασε πολλούς fans. Η δυναμική τους και η ενέργεια τους πάνω στη σκηνή σε συνδυασμό με την εκτελεστική τους δεξιοτεχνία και τις ευρηματικές συνθέσεις τους, τους καθιέρωσαν σαν ένα από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα. Εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα και καλύτερα Clubs και Festivals εντός και εκτός Αθήνας (ΡΟΔΟΝ, ΑΓΚΑΘΙ, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Αν Club, Renegate κ.α)

Το 2003, η Ελληνική δισκογραφική εταιρεία UNISOUND ζήτησε και πήρε την άδεια από την μπάντα να κυκλοφορήσει το «Anything she does» σε μορφή CD και το διένειμε παγκόσμια.

Τον Μάιο του 2019  oι SILVER R.I.S.C έκαναν ένα δυναμικό comeback μετά από 25 χρόνια απουσίας, προβάλλοντας πάνω στη σκηνή μια ενέργεια και μια ζωντάνια που ποτέ δεν έχασαν, ενώ τον Οκτώβριο του 2019 έπαιξαν μαζί με τους Σουηδούς BULLET.  Ήδη ηχογραφούν νέο υλικό.
Παρακολουθήστε εδώ το νέο τραγoύδι των Silver R.I.S.C
Evil Ways – Silver R.I.S.C [Lyric Video] – new release

Σε αυτήν την 3η κατά σειρά εμφάνιση της νέας τους περιόδου, θα παίξουν κομμάτια τόσο από τη δισκογραφική τους δουλειά όσο και πολλά ακυκλοφόρητα.

-Δημήτρης Γασπαράτος - Κιθάρα, Φωνητικά
-Σπύρος Φουσέκης - Κιθάρα
-Δημήτρης Μαρκόπουλος - Μπάσο
-Αντώνης Βενιέρης - Ντραμς

Οι SILVER R.I.S.C  στο You Tube
Οι SILVER R.I.S.C  στο Facebook



Μαζί τους στη σκηνή του The CROW CLUB οι Flying Mercury, το σχήμα που σαν κιθαρίστα συναντάμε ξανά τον Σπύρο Φουσέκη.

Οι Flying Mercury δημιουργήθηκαν το 2011 με όραμα και πάθος για το Hard Rock & Classic Rock κυρίως της περιόδου των 70’s- 80’s με αναφορές στο AOR, καθώς και στο σύγχρονο Hard Rock από τη Σκανδιναβία.
Αρκετές live εμφανίσεις και η δημιουργία αρκετών συνθέσεων από τη μπάντα άνοιξαν τον δρόμο για την πρώτη κυκλοφορία του σχήματος τον Ιούνιο του 2015 με τίτλο Love is a Mystery.

H μπάντα ετοιμάζει τη νέα της δισκογραφική δουλειά, ενώ έχουν κλειστεί ημερομηνίες για live εμφανίσεις μέσα στο 2020.

-Γιάννης Καλύβας – Τραγούδι, ακουστική κιθάρα
-Σπύρος Φουσέκης - Κιθάρα
-Γιώργος Γεωργίου – Πλήκτρα
-Γιώργος Βάλβης – Μπάσο
-Πέτρος Παπαπέτρου – Ντραμς

Οι Flying Mercury  στο Facebook

Οι Flying Mercury  στο You Tube

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020 στο The CROW LIVE STAGE (Σινώπης 27, Αθήνα)
Έναρξη 22:00
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:30
Εισιτήριο στο ταμείο 10€

Eclipse: ''Paradigm"

Έβδομη δισκογραφική δουλειά για τους Σουηδούς Eclipse, οι οποίοι κι αυτή την φορά θέλουν να μας τρελάνουν. To ''Paradigm'' έχει κυκλοφορήσει εδώ και λίγους μήνες σχεδόν και δε περνά μέρα που να μην ακούσω έστω και ένα τραγούδι. Υπήρχαν δείγματα μεγάλου συγκροτήματος από τα δυο προηγούμενα άλμπουμ αλλά εδώ οι Σουηδοί μπαίνουν στο πάνθεον.

Το άλμπουμ της χρονιάς Κυρίες και Κύριοι (μετά το Western Stars του αφεντικού ,που δε συγκρίνεται με κανένα).
Το "Paradigm" ξεκινά με το ''Viva la victoria'' όπου δείχνει τις διαθέσεις των Σουηδών ώστε να κατακτήσουν τη κορυφή. Ακολουθεί το "Mary Leigh'' όπου θα μπορούσε να είναι και τραγούδι eurovision , το οποίο θα μας έκανε υπερήφανους εμάς τους "σκληρούς" ροκάδες.
Το ''Blood wants Blood '' είναι από τα πιο ώριμα κομμάτια τους άλμπουμ ,με υπέροχη μελωδία και καταπληκτικούς στίχους ενώ το ''Shelter me '' χαμηλώνει την ένταση αλλά αυτό το ρεφρέν σε πετά στο διάστημα!
Ακολουθεί ο ύμνος ''United'', γηπεδικό τραγούδι που μόνο μεγάλες μπάντες γράφουν. Θα μπορούσε να είναι ύμνος για ολόκληρο το ιδίωμα και ειλικρινά όποτε το ακούω ανατριχιάζω.
Με μεγάλη ταχύτητα έρχεται το ''Delirious'' το οποίο ξεκινά με ένα όμορφο κιθαριστικό μέρος, υπέροχο σόλο και το ρεφρέν για άλλη μια φορά σου κολλά στο μυαλό.
Το ''When The Winter Εnds '' ίσως είναι το πιο pop κομμάτι, όμορφο και ταξιδιάρικο και ραδιοφωνικό (γιατί τα υπόλοιπα τι είναι Uα μου πείτε).
Το "38 or 44'' είναι το πιο σκοτεινό και βαρύ κομμάτι του δίσκου ενώ στο ίδιο μοτίβο κινείται και το ''Never Gonna Be Like You''. Ποιος θα πίστευε ότι το καλύτερο κομμάτι θα είναι το δέκατο.
Το ''Masquerade'' τα έχει όλα, απλά και λιτά και ας μιλούν κάποιοι για αντιγραφές.
Όταν η έμπνευσή σου βρίσκεται στο Ζενίθ,ακόμα και το 11ο τραγούδι σου είναι κορυφαίο.
Το ''Take me home'' προκαλεί συγκίνηση και νοσταλγία με τα drums να σου τρυπούν τη ψυχή από την ένταση και κάθε λέξη του Erik Mårtensson τσακίζει κόκαλα.

Το άλμπουμ της χρονιάς Κυρίες και Κύριοι (μετά το Western Stars του αφεντικού που δε συγκρίνεται με κανένα).

Γιάννης Γιουρτζάκης

Νoely Rayn: "Perfect is not Enough"

Είναι αλήθεια πως είχα ακούσει διάσπαρτα τραγούδια στην πρωτόλεια μορφή τους εδώ και πολλούς μήνες και μετανιώνω που εργασίες, ασθένειες και η καθημερινότητα μου στέρησαν την ευκαιρία να παρακολουθήσω πρόβες της μπάντας λίγο πριν και μετά την κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής τους δημιουργίας.

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω την κριτική παρουσίαση έχοντας ακούσει τις συνθέσεις (όσες τελικά αποφάσισε η μπάντα.) ζωντανά στην συναυλία που έδωσε σχετικά πρόσφατα η μπάντα στο Fuzz Club μαζί με τους επίσης εξαιρετικούς Cellar Stone και Sl Theory.
Πάντοτε, το συγκρότημα που δημιουργήθηκε  από το ''Thin Lizzy fan club'', έδινε το απώτατο των μουσικών, άψογων και καλοπροβαρισμένων ικανοτήτων και του πάθους των μουσικών που την απαρτίζουν, για τη μουσική.
Έπειτα λοιπόν από ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που έγινε sold out, οι μελωδικοί NOELY RAYN επέστρεψαν δημιουργώντας το ''Perfect Is Not Enough'', που από τον τίτλο θέτει τις φιλοδοξίες της μπάντας ώστε ο νέος δίσκος να είναι περισσότερο περίτεχνος, αψεγάδιαστος και πολυποίκιλος από ό,τι ο προηγούμενος.
Το κλασικότροπο μελωδικό hard rock τους το σεξτέτο το εμπλουτίζει με διάφορες μουσικές επιρροές και δημιουργεί ένα δίσκο πιασάρικο συνάμα όσο και μελωδικότατο.
Σίγουρα, η μουσική επιρροή τους είναι τα γνήσια τέκνα της Ιρλανδικής γης (Phil Lynnot, Gary Moore) αλλά το ευτύχημα που τους τοποθετεί πλέον στις σπουδαίες ευρωπαϊκού επιπέδου μπάντες είναι ότι η  ταυτότητα τους η προσωπική, είναι πλέον διάχυτη παντού.
Οι Noely Rayn, δημιουργούν τις μουσικές τους δημιουργίες, με διπλή κιθαριστική παρουσία από τους ''μουσικούς Διόσκουρους'' Πάνο Παπαπέτρο και  τον Γιάννη Σίννη, συγκλονιστικούς όπως πάντοτε σε κιθαριστικά  ντελίριο και επιπλέον με έξοχες δόσεις μελωδικών αρμονικών ενορχηστρώσεων  με εμφανέστατες πινελιές παλιού καλού AOR.

Αξιοσημείωτη επίσης είναι η πρόοδος στην παραγωγή καθώς και στις ενορχηστρώσεις γεγονός που είναι εμφανές με την σύνθεση που ανοίγει το δίσκο, ''No More Restless Feelings'', ''πλουσιότατη'' σύνθεση σε περίτεχνη ενορχήστρωση και μουσικότητα απαράμιλλη.
Η κλασικότροπη AOR επιρροή της μπάντας ξεκάθαρη στο ''World of Liars'', με το μελωδικοροκάδικο ''Try to Survive'' να έχει όλα τα στοιχεία του αμερικάνικου μελωδικού hard n heavy.
Η πανέμορφη ''μεταχείριση'' του AOR  στο  ''Broken Windows'' είναι μοναδική, ενώ το ''Bleeding’'' έχει το ''κατιτίς'' του από την πανέμορφη σκανδιναβική μελωδική hard rock σκηνή.
Οι επιδράσεις από τα λατρεμένα '80ς και το ''αρενικό'' πνεύμα  του rock n’ roll ολούθε στο ''69 Hours'' με τις κιθάρες να ''παρτάρουν'' ασύστολα. Συναντάμε περιχαρείς και πάλι το US hard ‘n heavy ύφος  του μελωδικού rock στο ''Waiting for a Magic Sign'' και πολύ μας ευαρεστεί.
Με το ''Driving Home'' η μπάντα μεταλλάσσεται για μία ακόμη φορά και παρουσιάζει  μία  ραδιο-φιλική σύνθεση που μου θυμίζει χρόνια όπου φίλοι και εγώ ως ραδιοερασιτέχνες παρουσιάζαμε ανάλογες εκπομπές, με την παρουσία της Βίκης Αρχοντούλη (από παλιές καλές και αγαπημένες εποχές…) να δίνει διαφορετικό ''χρώμα'' στην σύνθεση, ενώ το ''Lost & Found'' που ακολουθεί θέλει τους Noely Rayn να αποτίουν ''φόρο τιμής'' στους πολυαγαπημένους Toto  και ιδιαίτατα στον Lukather.
Το ομότιτλο ''Perfect Is Not Enough'' είναι μία midtempo tune με πολυποίκιλα ακούσματα στα μουσικά όργανα και ένα δυναμικότατο δεύτερο μέρος με πλήθος AOR στοιχείων από τα μελωδικότατα τέλη των '80ς.
Για το κλείσιμο του δίσκου η μπάντα μας παρουσιάζει μία σύνθεση με  proggy πινελιές ημιμπαλαντοειδούς μορφής, το εξαιρετικής μουσικότητας ''The Bitter Truth'', μία περίτεχνη σύνθεση ύφους και μουσικής πλοκής πάλι αλά Toto και με ένα ''θανατερό'' σολάρισμα κιθάρας.
Πιστεύω ακράδαντα πλέον και μετά από πολλαπλές ακροάσεις, πως το ''Perfect Is Not Enough'' είναι καλύτερο από την προηγούμενη κυκλοφορία-που ήταν επίσης εξαιρετική-  καθώς η μπάντα των Noely Rayn έχει αποφύγει σχεδόν κάθε μουσική κοινοτυπία που την συνδέει και την συγκρίνει με το παρελθόν των –ομολογουμένως επιτυχημένων και άριστων διασκευών- και παρουσιάζει ατόφια τη μουσικότητα και την συνθετική ικανότητα των μελών της.
Μελωδικότατο σε όλη την μουσική πορεία του, εντυπωσιακό σε εξέλιξη συνθέσεων είναι ο κατάλληλος σύντροφος για όλους τους κλασικοροκάδες που έχουν εντρυφήσει και στον μελωδικό ήχο.
Το λάτρεψα ήδη και ανυπομονώ ήδη για την συνέχεια.

Νότης ''Try to Survive'' Γκιλλανίδης

Work Of Art: "Exhibits"

Και οι δισκάρες από την σκανδιναβική χερσόνησο έρχονται με το ''έλκηθρο του Αι Βασίλη'' για μία ''πρώιμη'' πρωτοχρονιά ή και για να προλάβουν την είσοδο τους στην λίστα με τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς που κλείνει…

Έπειτα από τέσσερα χρόνια οι ''σουηδοAOR γίγαντες 'Work Of Art επιστρέφουν (επιτέλους!!!) με νέα κυκλοφορία, το εκπληκτικό ''Exhibits''. Τουλάχιστον είχαμε την χαρά να ακούσουμε στα  2018, το ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστα της μπάντας Robert Sall να κυκλοφορεί το νέο  W.E.T. άλμπουμ και έπειτα σε συνεργασία με τον εκπληκτικό τραγουδιστή των FM, Steve Overland,  να κυκλοφορούν τον σπουδαίο δίσκο  'Groudbreaker''.
Το ''Exhibits'' είναι ακόμη μία φορά δημιουργικός ''καρπός'' των  Sall του τραγουδιστή Lars Safsund και του ντράμερ  Herman Furin. Στο μπάσο και τα πλήκτρα εμφανίζονται σπουδαίοι μουσικοί με προεξάρχοντα, στα πλήκτρα,  τον Αμερικανό  Vince DiCola, παγκόσμια γνωστό για την καταπληκτική δουλειά του στη μουσική επένδυση δύο αξέχαστων ταινιών, του ''Staying Alive'' και του ''Rocky IV''.Ο  DiCola συμβάλλει με τα εκπληκτικά του πλήκτρα στην εξαιρετική σύνθεση  παλιομοδίτικου ύφους 80ς,''This Isn't Love''.
Οι Work Of Art στο δίσκο αυτό προσφέρουν ηχητικά κλασσικότροπο  AOR-μελωδικό  rock με πινελιές καλοδεχούμενου και ευάκουστου Westcoast, συνδυάζοντας  τα ''μεταξένια'' φωνητικά του Safund  και τη δεξιοτεχνία του Sall στις κιθαρ-ωδίες.  Σπουδαίες συνθέσεις πρώτης γραμμής είναι  τα ''Be The Believer'', το ''ταξιδιάρικο'', ''Another Night'' και το προσωπικά λατρεμένο με πλούσια στοιχεία  παλιομοδίτικης πλούσιας μουσικότητας,  ''Let Me Dream''.
Επίσης εξαιρετικά είναι τα ''Misguided Love'', ''Come Home'', '' Destined To Survive'' που βρίθουν από εύρυθμο και δεξιοτεχνικό μελωδικό rock . Υπάρχουν και οι εξαιρετικές συνθέσεις που κινούνται στα όρια  του  hard rock όπως το ξεσηκωτικό ''Be The Believer''.
Ευέλικτες  και μονίμως υπαινικτικές  κιθάρες στα μελωδικότατα ''Gotta Get Out''  και  ''What You Want From Me'' (σας θυμίσουν Eddie Van Halen μόλις ακούσετε την εισαγωγή…) πριν καταλήξουν σε αμιγώς συναυλιακούς ύμνους.
Ο Sall με την κιθάρα του στο ''Scars To Prove It''  ακροβατεί επιδέξια και μας αρέσει πολύ  μεταξύ  rock και  funk μουσικών φράσεων. Στις δε τρεις συνθέσεις,  ''This Ain't Love'', ''Come Home'', ''What You Want From Me'' είναι τόσο έντονη η παρουσία των καλεσμένων στα πλήκτρα που οι συνθέσεις  κυριολεκτικά ''απογειώνονται''.
Ουσιαστικά, το ''Exhibits" είναι όλα όσα ο ρέκτης της μελωδικοαορο κατάστασης προσμένει: πιασάρικο, άκρως διασκεδαστικό, συναυλιακά δημιουργημένο, κλασσικότροπο AOR rock.
Αφεθείτε ελεύθερα!!!!

Νότης '' Let Me Dream'' Γκιλλανίδης

The Waterboys, live @ Piraeus Academy (live report)

Το ελληνικό κοινό των Waterboys ήταν ανέκαθεν ένα μυστήριο μίγμα, με κέντρο βάρους έξω από τις παραδοσιακές ροκ παρατάξεις, το ανακάλυψαν λίγοι. Τους είχαν ανακαλύψει λίγοι νιουγουεΪβίζοντες (στα τελειώματά τους), τουε άκουσαν πολλοί το ’86, παίρνοντάς τους κατά λάθος για ποπ, καρπώθηκαν το ύφος τους περισσότεροι μετά το “Fisherman’s Blues”. Όλοι τους αγόραζαν δίσκους και κασσέττες από προθήκες που έφεραν ταμπελάκι “new rock”.

To κοινό τους έγινε πολυσυλλεκτικό τα τελευταία 10-15 χρόνια, τώρα που ο άνθρωπος πίσω απ’ το όνομα, ο 61χρονος σήμερα Mike Scott, πάντα ανήσυχος και πλουραλιστής, άφοβος να παίξει με το δικό τους τρόπο ό,τι του άρεσε, ανήχθη εκτός από ποιητικός τραγουδοποιός και σε μουσικό ιστοριοδίφη. Αγκάλιασε τη Nashville, το ροκαμπίλυ, το πανκ, ακόμη και το φανκ, έγραψε κομμάτια για την αγάπη του για τον Elvis, τον Syd Barrett, τον Hendrix, ακόμη και για τον Mick Jones των Clash.
Η πρώτη μετά από 12 χρόνια εμφάνισή τους στο για πρώτη φορά με νομοθετική πρεμούρα άκαπνο Piraeus Academy ήταν βέβαιο ότι θα χαιρετιζόταν από αυτό το διευρυμένο κοινό ως ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Οι Waterboys έχουν φτάσει στο σημείο να δρέπουν τις δάφνες πρωτοτυπίας, επιμονής, oμαδικότητας, πλέον και ροκοσύνης, που δεν είχαν πλησιάσει τα προηγούμενα, μουσικά ένδοξα χρόνια τους, που όλοι τώρα πλέον επικαλούνται ως κλασσικά.

Η θέα και μόνο του εμβληματικού Scott με τον διόσκουρό του – σχεδόν χωρίς διακοπή από το ’85 – δαιμόνιο βιολιστή (πολυοργανίστα, στην ουσία) Steve Wickham γέμισε το κοινό με μια ευφορική προδιάθεση. Ο καθένας περίμενε να ακούσει τα αγαπημένα του, μια ιερά παιδική αντίδραση που δείχνει και το δέσιμο της μπάντας με το κοινό της.
Με μέτριο ήχο, που όσο περνούσε η ώρα βελτιωνόταν από την ικανότατη μπάντα, ο αγέρωχος Scott με κεκτημένο το από τη μουσική περιπλάνηση 40 ετών cool, τραγούδησε, λικνίστηκε, κλώτσησε τον αέρα, ατένισε με αυταρέσκεια, προλόγισε με φλέγμα, έπαιρνε μάτι και κάτι σημειώσεις κοντά στο μόνιτορ χωρίς να φαίνεται και κυρίως, κράτησε σχεδόν ολόκληρο το σετ με μία – τη δική του – κιθάρα, την οποία και άλλαζε ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε επόμενου τραγουδιού.
Με την γνώριμη μετρημένη του κινησιολογία, που αναδεικνύει περισσότερο την εκφραστικότητα των στίχων του, ο Scott σαν καλός bandleader έκανε συχνά κάποια βήματα πίσω για να φανούν οι συμπαίκτες που είχε δίπλα του.
Οι δύο τραγουδίστριες Jes sKav και Zeenie Summers, πιο κρίσιμες στην υποστήριξη του ήχου απ’ ό,τι φαίνεται, έδιναν μια σόουλ ζωντάνια στην εμφάνιση, την ώρα που ο γέρων «καθηγητής» Ralph Salmins πίσω από τα τύμπανα και το «νεούδι» Angus Ralston στο μπάσο (δύο χρόνια μόλις παίζει μαζί τους) κρατούσαν λοκαρισμένοι την πολύτιμη για το ξεδίπλωμα του live ήχου των Waterboysbaseline.
Ο Scott, που ένα του “Hey !” κι ένα του “Ooooh!” έχει περισσότερη ροκ-εν-ρολ ψυχή από τη μισή δισκογραφία των συγχρόνων του νιουγουεϊβ δερβίσηδων της  χαρμολυπόμορφης σκοτοδίνης (ονόματα ας μη λέμε), οδήγησε τη μπάντα σε μια εμφάνιση που χωρίς να είναι συνταρακτική, υπήρξε στιβαρή και επαγγελματική. Από αυτές που σου αφήνουν, χάρις τη δύναμη των τραγουδιών, ερμηνευμένων από τον ίδιο το δημιουργό τους, μια ευχάριστη αίσθηση μέθεξης. Φεύγοντας από τη συναυλία τελικά αυτό είναι το κύριο στοιχείο που παίρνεις μαζί σου.
Αυτό είναι που έχει τη δύναμη να σε οδηγήσει,  αν είσαι μουσικός τουρίστας, να ψάξεις αυτή την πολύ σημαντική μπάντα. Αυτό το ίδιο που σε κάνει, αν κουβαλάς για καιρό στις αποσκευές σου τον Mike Scott, να ξανακούσεις, εμβαθύνοντας και απολαμβάντας τις λέξεις και τις εικόνες που έχει μοιραστεί μαζί σου αυτός ο σπάνιος auteur.

Setlist:

When Ye Go Away

Dunford’s Fancy (instrumental)

Fisherman’s Blues (η τριπλέτα από το ιδιαίτερα αγαπητό προ 30ετίας “Fisherman’s Blues”, ιδανική για να  ζεστάνει εξαρχής το ελληνικό κοινό)

Where The Action Is (ένα από τα καινούρια, από το φετινό άλμπουμ, δυνατό και επίμονο, “Allright. RockN’ Roll”, όπως το εισήγαγε λιτά και περιεκτικά ο Scott)

A Girl Called Johnny (το παλιότερο κομμάτι του σετ, με τον Scott στο πιάνο, ένα δώρο για τους πιο παλιούς φανς)

If The Answer Is Yeah (απ’ το προτελευταίο άλμπουμ “Out Of All This Blue”, πιο ροκ και λειτουργικό απ’ ότι το ποπ/φανκ πρωτότυπο)

Still A Freak (η καίρια, ακατάτακτη ροκ αυτοαναφορά από το “Modern Blues” του 2015)

Medicine Bow (το οποίο παίχτηκε με νεύρο και χαιρετίστηκε με αγαλλίαση)

Nashville, Tennessee (όπου ο Scott συνέστησε ένα – ένα τα μέλη της μπάντας και ο τρελλάρας Paul Brown βρήκε τη ροκ σταρ στιγμή του, πετώντας τα ρούχα του και λίγο αργότερα, αρπάζοντας ένα λευκό κρεμαστό YAMAHA keyboard βγήκε μπροστά και έκανε keybord banging με ξεκαρδιστικές μούτες προς τις πρώτες σειρές)

Ladbroke Grove Symphony (κι αυτό καινούριο, ένα απολαυστικά αυτοαναφορικό ημερολόγιο του Scott)

This Is The Sea (το έπος από το ομώνυμο άλμπουμ του ’85, η ουσία της μουσικής τους, όπου υγρό στοιχείο λυτρώνει από το παρελθόν και ωθεί προς το μέλλον, ήταν το πρώτο που έκανε μεγάλο μέρος του κοινού στο Piraeus Academy 117 να το τραγουδήσει δυνατά, λέξη προς λέξη)

Rosalind (You Married The Wrong Guy) (άλλη μια ροκάρια από
το “Modern Blues”, εξόχως συναυλιακή)

Blues for Baker (ένα συμβατικό ντραμ σόλο περισσότερο σα διάλειμμα, αφιερωμένο στον Goinger Baker– φάτε τα μουστάκια σας νιου γουέϊβ ξενερουάδες -)

We Will Not Be Lovers (το πυρετώδες τρακ από το “Fisherman’s Blues”, με το βιολί του Wickham να παίρνει φωτιά και τον ίδιο να βγαίνει, σε μια Παγκανινική στιγμή που απέσπασε πολύ χειροκρότημα)

The Pan Within (το πολυαναμενόμενο έπος παίχτηκε μόνο με κιθάρα – φωνή και βιολί, από τους διόσκουρους Scottκαι Wickham, προκαλώντας μόνο συγκίνηση)

Morning Came Too Soon (από το διπλό “Out Of All This Blue”)

The Whole Of The Moon (το δεύτερο με τον Scottστο πιάνο, μέσα σε έκρηξη ενθουσιασμού, ταιριαστό φινάλε)
Σε λιγότερο από δύο λεπτά, ξαναβγαίνουν για το μοναδικό encore. “We were in the eighties, not of the eighties”, θα προλογίσει ο Scott, δίνοντας το σύνθημα για μια δυνατή εκτέλεση του Purple Rain.  
Whooo !!!

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Iggy Pop: "Free"

Δε γεννήθηκε ακόμη ο άνθρωπος που θα υποδείξει στον Iggy Pop τί θα κάνει. Από το “Tonight” του ’76, όταν ακόμη ήταν 29, το είχε αποσαφηνίσει: διαθέτει το βάθος φωνής ενός τραγουδιστή παλαιάς κοπής, απ’ αυτούς με τη βαθιά φωνή που ακούγονταν στο ραδιόφωνο των ‘50s.

Έκτοτε, άφηνε αυτή την πτυχή της φωνής του να προκύπτει μέσα στα δισκογραφήματά του, εκπλήσσοντας πάντοτε ευχάριστα: “Sell Your Love”, “Endless Sea”, “Don’t Look Down”, “Sea Of Love”, “Shades”, “Moonlight Lady”, “Living On The Edge Of The Night”, “In The Deathcar”.
Στα 52 του (1999) για πρώτη φορά με το “Avenue B” τόλμησε να πει ότι επιδιώκει να δώσει χρόνο στον εσώτερο αυτόν crooner, ωστόσο, η αντίστιξη με τον επί σκηνής παροξυσμικό σάτυρο εαυτό του συνέχισε να υφίσταται, ιδίως μετά την επανασύνδεση με τους Stooges και τις αποθεωτικού παλιμπαδισμού περιοδείες που συνόδευσαν τα τρία καινούρια τους άλμπουμ μεταξύ 2003 και 2013. Ώσπου, στα 62, για πρώτη φορά ο crooner, χωρίς δεύτερη σκέψη, παραμέρισε  τον μανιακό με ένα ολόκληρο άλμπουμ γεμάτο υποβλητικές τζαζ μπαλάντες ("Preliminaires" του 2009), ενώ επισφραγίστηκε με το "Après" (του 2012), όπου ο Iggy μεταμορφώθηκε σε υβρίδιο JoeDassin και JohnnyCash και απέδωσε με τη βαθιά, φορτωμένη εμπειρία και αποχρώσεις φωνή του, διασκευές σε μια δεκάδα κλασσικές μπαλάντες, οι μισές μάλιστα στα γαλλικά. Είναι φανερό ότι ο Iggy το επιδίωξε, όχι για δείξει τίποτε άλλο, παρά για το ότι ο βιολογικός εαυτός του άνοιξε την πόρτα με υπόκλιση στον crooner που έκρυβε μέσα του. Το 2016 ήρθε το καλλιτεχνικά υπερεπιτυχημένο “Post Pop Depression”, μια συνεργασία με τον Josh Homme, με τα καλύτερα κομμάτια που έχει συνθέσει για πάνω από δύο δεκαετίες και έντονο χρώμα της μυθικής Bowieϊκής του περιόδου.
Ο Iggy, σήμερα στα 72 δεν χρειάζεται κατεύθυνση, ούτε νιώθει την ανάγκη για περιορισμούς και εμπορικά περιβλήματα των μουσικών του αναζητήσεων. Έτσι, μετά το τέλος μιας σειράς περιοδειών, όταν, όπως δήλωσε, «δεν ένιωθε ότι είχε οποιαδήποτε υποχρέωση προς τον οποιονδήποτε» συνέλαβε και ηχογράφησε στα γρήγορα το άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που κρατά 30 λεπτά όλα κι όλα και έρχεται να προστεθεί ως το πιο αυθόρμητο κομμάτι της «τετραλογίας των 60 ως 70» που περιλαμβάνει και το θαυμάσιο “Post Pop Depression” του ’16.
Πιο απελευθερωμένος από κάθε άλλη φορά, προσπερνά τη βιολογική του ηλικία αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πόσο έτοιμος είναι να συμπράξει με νέο αίμα. Εδώ συνεργάζεται με τον 40χρονο jazz τρομπετίστα Leron Thomas και την 30 Μαίων κυριολεκτικά, εντυπωσιακά ευρηματική πολυαρτίστα (κιθαρίστρια/συνθέτιδα και σκηνοθέτη) Sarah Lipstate, που διακινεί τη μουσική της υπό το καλλιτεχνικό όνομα Noveller. Τα ambient τοπία πάνω στα οποία απλώνεται το “Free” οφείλονται στους δύο αυτούς μουσικούς. Το “Dirty Sanchez” ξεκινά σα σάουντρακ από το «Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου» και εξελίσσεται σαν outtake της περιόδου “New Values”/”Soldier”). Στο συγκλονιστικό “We Are The People” (γραμμένο το 1970 από τον Lou Reed ακούγεται ολοσχερώς προφητικό στη σημερινή Αμερική του Τραμπ) o Iggy απαγγέλλει ποίηση, στο “Glow In The Dark” δική του πάνω σε ηλεκτρονικό background και φρενήρες σαξόφωνο, στο δε “Do Not Go Gentle Into That Good Night” του Dylan Thomas. Με πιο σαφές κομμάτι το αμέσως επιδραστικό, moody “Love’s Missing” ο Iggy ενσυνείδητα αφήνεται, μπαινοβγαίνει σα guest στον ίδιο του το δίσκο, το απολαμβάνει εννοεί κάθε λέξη όταν απαγγέλλει, βυθίζεται στο ηχητικό τοπίο, όπως η φιγούρα του στα σκούρα νερά του εξωφύλλου.
Τα λόγια του σα να τον οδηγούν από μόνα τους, καθώς κινείται χωρίς πλάνο και προπαρασκευή, απολαμβάνοντας τη βαθύτονη χροιά του (“Page”), άλλοτε με υποστήριξη από στοιχειώδεις δομές και δεύτερα φωνητικά που αναπτύσσονται εικονοφόρα (“James Bond”), συνήθως υπό τον ήχο του σαξοφώνου (“Sonali”) και με αποτελέσματα που στο στρυφνό αυτί θα μοιάσουν ημιτελή, όμως είναι απλώς «ελεύθερα».
Ποιος είπε ότι η γενιά των 70άρηδων επιζώντων δε δικαιούται να συνεχίζει να γράφει ιστορία, ακόμη και με τα πειράματά της;

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Αngel: "Risen"

Θα το θεωρούσα μεγάλη παράλειψη προσωπικά αλλά και για το rocktime.gr να μην παρουσιαστεί ο φετινός δίσκος μίας σπουδαίας και πρωτοπόρας, για/σε πολλά μουσικά δρώμενα, μπάντας… Αυτής των Angel και της νέας δημιουργίας της, το "Risen".

Με εξαίρεση την μέτρια επανεμφάνιση τους στα 1999 με την κυκλοφορία του "In The Beginning", η πρόσφατη κυκλοφορία τους "Risen" είναι μία κυκλοφορία μετά από 40 περίπου χρόνια έπειτα από το πρωτόλειο τους "Sinful" που πραγματικά είναι αξιότατη λόγου και ακούσματος.
Οι σπουδαίοι συνθέτες και μουσικοί  συνοδοιπόροι Meadows και  Dimino συνεπικουρούμενοι από τους νεοφερμένους στην μπάντα αλλά εμπειρότατους μουσικούς Charlie Calv και  Billy Orrico δημιούργησαν έναν σπουδαιότατο δίσκο.
Με 17 συνθέσεις, προσμετρώντας και μία επανηχογράφηση του  "ύμνου" από τα παλιά  "Tower",  και παρά την απουσία του πολυαγαπημένου μου μουσικού Gregg Giuffria ο δίσκος θυμίζει μουσικότατες και γεμάτες ευρηματικότητα εποχές.
Ακούγοντας τον δίσκο την πρώτη φορά με την ένταση στα "κόκκινα" τα "Under The Gun", "1975", "I.O.U"  "Tower" με ανάγκασαν να φωνάξω: "καλώς ήλθες και πάλι από τους "μουσικούς ουρανούς"  Angel"!
Ήδη από το πρελούδιο "Angel theme (Prelude)",  τα 32 δευτερόλεπτα που διαρκεί  και τα θριαμβευτικά συνθεσάιζερ του, η συνέχεια είναι καταιγιστική.
Με το προμνημονευθέν "Under The Gun", ειδικά οι παλιότεροι οπαδοί της μπάντας θα ενθουσιαστούν με την ευφάνταστη κιθαρωδία, την πανέμορφη μελωδικότητα που αναπτύσσεται και την άψογη παρουσία του Frank  στη φωνητική απόδοση.
Το μέγιστο της δημιουργικότητας/μουσικότητας του δίσκου προκύπτει από την συνθεσάρα "Shot Of Love" που παραπέμπει σε δίσκους της μπάντας  που λατρεύτηκαν, όπως το "Sinful", παλιοροκάδικη σύνθεση που θα κάνει και τον πλέον βαριεστημένο να κουνηθεί στον ξεσηκωτικό του ρυθμό.
Στα "καπάκια" το "Slow Down" και το πανέμορφο "Over My Head"  με τα poppy στοιχεία του και τις φρασούλες από τα πλήκτρα ολούθε, είναι μοναδικά.
Τα περισσότερο ροκάδικα "Our Revolution" και "Standup", εξαιρετικές συνθέσεις βάζουν "φωτιά" στο δίσκο και απογειώνουν το άκουσμα με στιβαρές μπασογραμμές, δυναμικά τύμπανα και ηχοχρωματισμό από τα synths.
Το μεγαλοπρεπές επτάλεπτο βιογραφικό της μπάντας "1975" είναι: Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ! Με όλα τα στοιχεία των '70ς &'80ς που λάτρεψα/-με όταν πρωτακούσα/-με την μπάντα. Το απόλυτο σάουντρακ για ονειροπόληση και "χάσιμο" τις κρύες νύχτες του χειμώνα και όχι μόνο. Προσωπικά αγαπημένο…
Το Single, "We Were the Wild" παρουσιάζει ξεκάθαρα την μουσική πρόοδο της μπάντας από τα πρώτα άλμπουμ μέχρι την σημερινή αναγέννηση της.
Απλά εξαιρετικό!!
Η συνέχεια με το "I.O.U" που ξεκάθαρα παρουσιάζει πως πρέπει να συνθέτονται Pop Pomp συνθέσεις. Ο κ. Punky στο "Locked, Cocked and Ready to Rock" παρουσιάζει τη δεξιοτεχνία του στην καθόλα εντυπωσιακή σύνθεση που επονομάζεται και "Punky’s Couch Blues" και είναι φυσικά μία αναπάντεχα σπουδαία Blues-ιά…
Με τη σύνθεση "σήμα κατατεθέν" της μπάντας, το "Turn Around" η συνέχεια, στην οποία ο Frank "δίνει τα ρέστα" του.
Το "Desire" προσωπικά αγαπημένη σύνθεση  με σπουδαία δουλειά από τον Punky και έντονη την '60ς μουσική τεχνοτροπία.
Ακολουθεί το καταιγιστικό "Our Revolution" με μοναδική ερμηνεία φωνητική, φαζαριστές κιθάρες, πληκτρολόγιο από τα '80ς, ογκώδη τύμπανα: τι άλλο να ζητήσω ο δύσμοιρος;;
Ο δίσκος κατακλείεται με μία τετράδα σπουδαίων συνθέσεων: το "Tell Me Why" με τους  Angel σε μία εντυπωσιακή  Pop σύνθεση, το "υμνικό" "Don’t Want You To Go", το  "Stand Up" "ταξιδιάρικο" και ονειροπόλο συνάμα,  με το "Sanctuary" να παραπέμπει σε πρώιμες δουλειές της μπάντας με την "σύμπλευση" πλήκτρων/ κιθάρας στο έπακρο!!
Το "Tower" απόλυτα ταιριαστό και σύγχρονο και στην επανεκτέλεση του: μουσικότητα, μουσικότητα, μουσικότητα σε όλο της  το μεγαλείο!
Είμαι πραγματικά υπερήφανος που άκουσα και ακούω μία μπάντα που με συντρόφευσε στα πρώτα ακούσματα της εφηβείας και τώρα μετά από 3,5 δεκαετίες   με ενθουσιάζει και με κάνει να αισθάνομαι ΝΕΟΣ!!!
Καλά Χριστούγεννα!!

Νότης "Risen" Γκιλλανίδης

'Hideaway: "Hideaway''

Πόσο σημαντικό είναι να εκπληρώνεις τα όνειρά σου. Να πιστεύεις σε αυτά μέχρι τελικής πτώσεως. Ακόμα και όταν οι καταστάσεις είναι εναντίον σου! Ακόμα και όταν η τύχη σού γυρίζει τη πλάτη και το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου. Κάποια στιγμή όμως η τρικυμία θα ηρεμήσει και θα φτάσεις στο απώτερο σκοπό.

Και τότε η τελική ευθεία προς την εκπλήρωση του ονείρου σου εμφανίζεται μπροστά σου, σαν μια πόρτα που απλά πρέπει να την ανοίξεις.
Κάπως έτσι ξεκίνησαν το 2010 ώστε να εκπληρώσουν το όνειρό τους  ο Ντίνος Γεωργίου (κιθάρα), με τους Χάρη Γεωργίου (ντραμς) και Πέτρο Παπαδημάτο (πλήκτρα). Σε μία δεκαετία που ξεκινούσε με τους χειρότερους οιωνούς για τη χώρα μας λόγω της οικονομικής κρίσης η οποία  μέχρι και σήμερα πλανάται από πάνω μας και καλλιτέχνες όπως οι προαναφερθέντες δυσκολεύτηκαν για διάφορους λόγους να εκπληρώσουν το όνειρό τους.Να φτιάξουν δηλαδή το συγκρότημά τους  και να κυκλοφορήσουν δισκογραφικά τη δουλεία τους  αλλά και να κάνουν live.
Τα παιδιά δε το έβαλαν κάτω. Έψαξαν τον κατάλληλο τραγουδιστή που θα απέδιδε τα τραγούδια που θα έγραφαν με το πιο κατάλληλο τρόπο. Και τον Βρήκαν στο πρόσωπο του τιτάνα Μάνου Φάτση και με τη προσθήκη του Γιάννη Κοντού (ex – Flying Mercury) και Δημήτρη Παλούδη (κιθάρα) συμπλήρωσαν το παζλ για να τελειοποιήσουν τους ''Hideaway''.
Φτάνουμε στην ημέρα κυκλοφορίας του ομώνυμου άλμπουμ και με αγωνία το βρήκα λίγες μέρες αργότερα και κάθισα αμέσως να το ακούσω.
Ξεκινάμε  με το ήδη γνωστό ''Another Day'' που είναι ένας hard rock ύμνος ,και σε προδιαθέτει για το τί πρόκειται να γίνει στο υπόλοιπο του άλμπουμ. Τόσο οι κιθάρες, τόσο  η δυνατή φωνή του Μάνου τόσο τα '80ς αλά David Bryan πλήκτρα του Πέτρου αλλά και τα ρυθμικά μέρη του Γιάννη και του Χάρη μάς χαρίζουν επικές στιγμές.
Στο ''Promises of yesterday '' με την εισαγωγή περνά όλη η hard rock σκηνή της Αμερικής της χρυσής περιόδου 1986-1994. Από το 3:02 και μετά σκίζεις τη μπλούζα και κάνεις air guitar και φυσικά το ρεφρέν κολλάει στον εγκέφαλο  με τη μία.
Εν συνεχεία έρχεται το ερωτικό κάλεσμα με το ''Calling you'' όπου σε μεταφέρει στο πρώτο σου εφηβικό έρωτα. Τόσο αγνό,τόσο όμορφο,τόσο απλό είναι αυτό το συναίσθημα ενώ το ομώνυμο ''Hideaway'' είναι ένας μελωδικός ύμνος που θα μας συνοδεύει για χρόνια γιατί μέρα με τη μέρα δημιουργούμε νέα όνειρα, νέες προσδοκίες.
Η καρδιά έχει λιώσει και η εισαγωγή του ''Lonely Nights'', προδιαθέτει ότι θα γίνει αλοιφή ...για το πόνο του άλλου. Πάλι καλά που ακολουθεί το ''Life is a wonder'', με εισαγωγή αλα Randy Rhoads, για να μας υποδείξει ότι τα παιδιά εκτός από ευαίσθητα είναι και μεταλλάδες... και φυσικά τι άλλο ... ρεφρέν που μένει.
Ένα τόνο πιο κάτω το ''When you feel'' όπου ξεδιπλώνεται όσο προχωρά ενώ το πιασάρικο ''Masquerade'' σε πιάνει από το λαιμό από την αρχή και εξελίσσεται σε ένα έπος, σε έναν ύμνο. Χέρια ψηλά και όλες οι μάσκες να πέφτουν καθώς φορώντας το προσωπείο μας όλα είναι μια παρωδία.
Τα συναισθήματα έχουν πιάσει κόκκινο και το αέρινο έπος ''Uknown hero'' έρχεται να μας δροσίσει, να μας μεταφέρει πίσω στο καλοκαίρι και να κάνουμε μια βουτιά στην αγκαλιά του άγνωστου ήρωα του εαυτού μας.
Το'Road to nowhere'' μου υπενθυμίζει ότι φτάνει το τέλος. Απίστευτη ενέργεια για μπαλάντα ενώ από το 1:40 και μετά όπου εμφανίζεται αυτό το δαιδαλώδες riff , γίνεται χαμός...
'Far away'' ...από την αρχή μέχρι το τέλος αυτό το άλμπουμ σου δίνει συναισθήματα, έτσι και στο τέλος σου δίνει το δράμα. Δεν ήθελα να τελειώσει. Είχα γίνει λιώμα ...Δάκρυα, χαρά έντονα συναισθήματα που είχα χρόνια να νιώσω. Μετά θυμήθηκα ότι υπάρχει το repeat...
Mέχρι το πρωί.

Υ.γ Ειδική μνεία και στην Ελίνα Εγγλέζου για τη στιχουργική της συμμετοχή στα ''Calling you'',''Hideaway'' και ''Far away''.

Γιάννης Γιουρτζάκης