Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Mr. Mister: Οι "μελωδικοί Κύριοι" με τα σπασμένα φτερά

Mr. Mister: Οι "μελωδικοί Κύριοι" με τα σπασμένα φτερά

Σχεδόν όλες οι σημαντικές μπάντες έχουν ως αφετηρία δύο φίλους ή δυο συμμαθητές που ξεκινούν μαζί το μεγάλο όνειρο ή αλλιώς το μεγάλο ροκ ταξίδι.
Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τους Mr. Mister όπου ο μπασίστας και τραγουδιστής Richard Page και κιμπορντίστας Steve George δύο καλοί παιδικοί φίλοι ξεκίνησαν αρχικά το 1978 τους Pages και μετά από τρία καλά σχετικά άλμπουμ αλλά χωρίς την ανάλογη εμπορική επιτυχία προχώρησαν στο επόμενο βήμα που έμελλε να ήταν και το πιο καθοριστικό για την μουσική τους καριέρα.
Πριν ξεκινήσουν τους Mr. Mister και αφού οι Pages ανήκαν στο παρελθόν, οι δύο φίλοι το 1981έφτιαξαν ένα στούντιο με session μουσικούς και ηχογραφούσαν κυρίως για ποπ καλλιτέχνες όπως η Laura Branigan  και οι Village People ενώ Richard Page είχε προηγουμένως εργαστεί ως μουσικός για τον Quincy Jones και είχε συνεργασίες με τον Michael Jackson, τον Rick Springfield, την Donna Summer, τον Kenny Loggins, τον Al Jarreau και πολλούς άλλους.
Το 1982 οι δύο φίλοι άρχιζαν να βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους για ένα καινούργιο σχήμα και μετά από τις σχετικές ακροάσεις κατέληξαν στον κιθαρίστα Steve Farris με συναυλιακή εμπειρία πλάι στον Eddie Money και στον ντράμερ Pat Mastelotto (Martin Briley)  παράλληλα προσπάθησαν να φέρουν κι έναν μπασίστα αλλά δεν ευδοκίμησε οπότε ο R. Page ανέλαβε τον διπλό ρόλο φωνής μπάσου.
Αν και η μπάντα δημιουργήθηκε στο Phoenix, Arizona, η βάση τους ήταν το Los Angeles και το κουαρτέτο άρχιζε να κάνει live εμφανίσεις ώστε να προκαλέσει το ενδιαφέρον των δισκογραφικών εταιριών και ήδη 4 από αυτές είχαν κάνει τις σχετικές προτάσεις με την RCA να είναι αυτή που θα τους κερδίσει. Η μπάντα άρχισε τις ηχογραφήσεις του παρθενικού τους δίσκου που ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 1983. Όμως το σχήμα δεν είχε όνομα τότε δισκογραφική εταιρεία τους έφερε έναν τεράστιο κατάλογο ονομάτων αλλά κόλλησαν και δεν μπορούσαν να επιλέξουν. Ξαφνικά κάποιος είπε χαριτολογώντας: κ. Κύριε! (Μr. Mister) και ακούστηκε σαν ένα αστείο, οπότε άρχισαν να αποκαλούν ο ένας τον άλλον όταν η μπάντα βρισκόταν στο στούντιο "κύριε αυτό"... "κύριε εκείνο" με συνέπεια τελικά αυτό το αστείο να μείνει και να καταλήξουν στο Mr. Mister.  Mάλιστα όλο αυτό είχε ξεκινήσει με αφορμή ένα άλμπουμ των Weather Report με τίτλο Mr. Gone.
 
 
"I Wear the Face" (1984)
H πρώτη δισκογραφική παρουσία των Mr. Mister είναι πλέον γεγονός και τον Μάρτιο του 1984 κυκλοφορούν το "I Wear the Face" σε παραγωγή του Peter Mc Ian (Trevor Rabin, Men at Work) χωρίς ιδιαίτερη εμπορική απήχηση αφού έφτασε στο  νο170 του Billboard Top 200 chart και μόνο το τραγούδι "Hunters of the Night", κατάφερε να ακουστεί στο ευρύ κοινό (νο 57 στα αμερικάνικα τσαρτ). Η συ Περιοδεία δεν έγινε, η προβολή ελάχιστη οπότε το ντεμπούτο των Mr Mister δεν ήταν το αναμενόμενο και μέσα σε όλα αυτά ήρθε και μία τρομερή προσφορά στον Richard Page από τους Toto να αντικαταστήσει των αποχωρούντα Bob Kimball, που αναστάτωσε την μπάντα, την οποία και απέρριψε!
Το "I Wear the Face" (1984) είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ γεμάτο pop-rock ενέργεια και συνδυάζει θαυμάσια τους Police με τους Cars αλλά υπάρχουν και αρκετές επιρροές από τους Toto. Οι μελωδίες καλοδουλεμένες, οι ενορχηστρώσεις στην εντέλεια και τα φωνητικά του Richard Page σε κερδίζουν με το πρώτο άκουσμα. Ξεχωρίζει το υπέροχο "32" σε ρέγκε ρυθμούς, το  "Runway" με το όμορφο σόλο στο σαξόφωνο, το εξαιρετικό "Talk the Talk" όπου οι αναφορές σε Police και Toto είναι χαρακτηριστικές ενώ στο αξιόλογο "I'll Let You Drive" οι πινελιές από Yes είναι έντονες. Φυσικά τόσο το "Hunters of the Night" όσο και το "Partners in Crime" προσθέτουν μία ακόμη πιο μελωδική αύρα στον δίσκο. Σημειωτέον... το εξώφυλλο του άλμπουμ λόγω της επιτυχίας της επόμενης και μεγάλης αποδοχής του δεύτερου δίσκου άλλαξε για ευνόητους λόγους.
 
"Welcome to the Real World" (1985)
 
Ακολουθεί τον Νοέμβριο του 1985, το δεύτερο δισκογραφικό βήμα, με τίτλο "Welcome to the Real World" και το γκρουπ ζητά την στιχουργική συνδρομή του John Lang, ο οποίος κατορθώνει να προσθέσει μία ενδιαφέρουσα πτυχή στην μετέπειτα πορεία του γκρουπ. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ η επιτυχία συνάντησε την έμπνευση με επακόλουθο ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο θρίαμβο για τους Mr. Mister. Η κλασσική πλέον σύνθεση "Broken Wings" σκαρφαλώνει στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ για δύο εβδομάδες και στο νο 4 στα Βρετανικά τσαρτ απογειώνοντας την μπάντα σε δημοφιλία.


Η πανέμορφη μπαλάντα ήταν δημιούργημα των Richard Page και Steve George σε στίχους του John Lang επηρεασμένο από το ομότιτλο βιβλίο του Kahlil Gibran. Το βίντεο κλιπ του "Broken Wings" είναι από τα πιο  κλασσικά των '80s με το ασπρόμαυρο φόντο να κυριαρχεί και τον Richard Page να οδηγεί στην έρημο μία Ford Thunderbird ανάμεσα σε πλάνα που εναλλάσσονται:  μία εκκλησία, ένα γεράκι καθώς και ένας άνδρας και μία γυναίκα  να χορεύουν τανγκο και να δημιουργούν ένα άκρως καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Το δεύτερο σινγκλ που ξεχώρισε ήταν το μοναδικό "Κyrie" όπου κι αυτό ανέβηκε στο νο1 του Billboard  και νο 11 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Φυσικά το κομμάτι αναφέρεται στην πιο γνωστή Ορθόδοξη χριστιανική προσευχή και ο μύθος αναφέρει ότι το τραγούδι γράφτηκε όταν ο Richard Page ήταν στο κρεβάτι του πόνου από επίθεση που δέχτηκε όταν ήταν νεαρός από κάποιους άνεργους καουμπόηδες κάτι που όμως διαψεύδει ο στιχουργός του κομματιού John Lang. Εδώ να σημειώσουμε ότι οι γονείς του Richard Page ήταν μουσικοί διευθυντές της τοπικής εκκλησίας των Μεθοδιστών στην Αλαμπάμα και επαγγελματίες μουσικοί με ειδικότητα στα χορωδιακά μέρη οπότε δικαιολογούνται οι μουσικές χριστιανικές επιρροές στις συνθέσεις των Mr. Mister.
Το "Kyrie" χρησιμοποιήθηκε στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Miami Vice στην δεύτερη περίοδο της σειράς και συγκεκριμένα στο επεισόδιο δεκατέσσερα με τίτλο "One-Way Ticket".
Ερχόμενοι στις υπόλοιπες συνθέσεις του "Welcome to the Real World", αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η μπάντα ακούγεται πιο ώριμη και συγκροτημένη και παράλληλα με την βοήθεια του παραγωγού Paul DeVilliers έχουμε ένα αριστουργηματικό αποτέλεσμα. Ο λεγόμενος hi-tech aor ήχος κυριαρχεί παντού σε όλες τις συνθέσεις και επιβάλλει στις συνειδήσεις των "μελωδικών" οπαδών, τους Mr. Mister ως μία από τις πιο αξιόλογες μπάντες.
Συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι το: "Black/White", το "Uniform of Youth" που θυμίζει λίγο από Genesis, το δυναμικό "Don't Slow Down" ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ και "Into My Own Hands" (σε Police ύφος) ενώ το συμπαθητικό "Is It Love" βρίσκεται και στο soundtrack της ταινίας "Stake out".
 Και ενώ η επιτυχία σφραγίζει τους Mr Mister άλλη μία δελεαστική πρόταση δέχεται ο Richard Page αυτή την φορά από τους Chicago (είχε αποχωρήσει ο Peter Cetera) όμως κι αυτή την φορά την απορρίπτει βλέποντας ότι η δική του μπάντα απογειώνεται κυριολεκτικά.
Η περιοδεία με τους Don Henley (Eagles), Heart και Tina Turner και η συνεχόμενη προβολή τους από το ραδιόφωνο τους κάνει πραγματικούς stars ενώ η Tina Turner τους παρακαλά να της γράψουν ένα κομμάτι σαν το "Kyrie".
Τον Ιανουάριο του 1986, εμφανίστηκαν στα American Music Awards και προς μεγάλη έκπληξή του, ο Richard είδε ότι στο κοινό βρισκόταν ο λατρεμένος του καλλιτέχνης Stevie Wonder που ήταν ακριβώς στην πρώτη σειρά  να χορεύει και να τραγουδά μαζί τους όλα τα λόγια του "Kyrie". Παράλληλα την ίδια χρονιά προτάθηκαν για βραβείο Grammy σαν το "Best Pop Group Vocal" για το "Broken Wings" ενώ οι κριτικοί τους έκαναν την ζωή δύσκολη με την αυστηρή κριτική τους ότι χρησιμοποιούν προηχογραφημένα μέρη κάτι που η μπάντα διέψευδε συνεχώς και όσοι τους έχετε δει στα διάφορα βίντεο από συναυλίες εκείνης της εποχής οι Mr. Mister είχαν απόλυτο δίκιο  (εκτός από ένα μέρος του "Broken Wings") αφού όλες τους οι συνθέσεις παίζονται ολοζώντανα. Μάλιστα το περιοδικό Rolling Stone αργότερα παρουσίασε ένα άρθρο όπου επαναπροσδιόρισε ολικά την άποψη του για τους Mr. Mister και τους αποκάλεσε μια πραγματική ροκ μπάντα. Ενδιάμεσα και πριν αρχίσουν τις ηχογραφήσεις του τρίτου άλμπουμ η μπάντα και ο πολυτάλαντος R. Page γράφει το "Over the midnight sky" με τους Al Jarreau και Jay Graydon, ένα τραγούδι που εμφανίζεται στο άλμπουμ του 1986 του Al Jarreau "L is for Lover" και το "Beat my heart like a drum" για την Patti LaBelle.
 
 
"Go On..." (1987)
Μετά την τεράστια επιτυχία του πολυπλατινένιου δεύτερου δίσκου το γκρουπ κυκλοφορεί το Σεπτέμβριο του 1987 το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Go On...". Εδώ η διαφορά είναι ότι στιχουργικά οι Mr. Mister παρότι ήταν παιδιά της ποπ-ροκ κουλτούρας των "80ς κατακρίνουν τον υλιστικό τρόπο ζωής και επισημαίνουν το πνευματικό κενό που αφήνει πίσω της η συγκεκριμένη δεκαετία στην αμερικάνικη κοινωνία.
Φυσικά ήταν πολύ βαριά η κληρονομιά του "Welcome to the Real World" με συνέπεια το "Go On..." να μην μπορεί να αντέξει τόσο στον χρόνο και να έχει την ίδια εμπορική αποδοχή παρότι είχε αξιόλογες συνθέσεις με πιο χαρακτηριστικές το υπέροχο "Stand and Deliver" το οποίο ακούγεται στην ομότιτλη ταινία που πρωταγωνιστούσε ο Edward James Olmos. To  συγκεκριμένο άσμα είχε γραφτεί για τη Tina Turner αλλά τελικά η "γιαγιά του ροκ" δεν το τραγούδησε ποτέ.
Στο τρίτο άλμπουμ συναντάμε μερικές πολύ δυνατές συνθέσεις χάριν της ερμηνείας του Richard Page όπως την ημιμπαλάντα "Dust" που αναφέρεται στους άσχημη εξέλιξη που είχαν οι αμερικανοί στρατιώτες στο Βιετνάμ όταν γύρισαν στην πατρίδα τους. Αξιέπαινο και το "Something Real (Inside Me/Inside You)" με το θαυμάσιο ρεφρέν που υπάρχει στο soundtrack της ταινίας "Youngblood" με τον Rob Lowe και τον Patrick Swayze (ακούγεται και στην τηλεοπτική σειρά Miami Vice).
Οι Police έχουν ξανά την τιμητική τους με το "Control" και το "Watching the World" και μπορεί να θυμίζει Phil Collins όμως αυτό δικαιολογείται απόλυτα μιας και υπάρχει στο άλμπουμ "Destiny" (1986) της soul ερμηνεύτριας Chaka Khan όπου τύμπανα παίζει ο Phil Collins! Oι μπαλάντες "Power Over Me" και "The Βorder" αναδεικνύουν το συνθετικό οίστρο του σχήματος με το πρώτο να είναι μία συγκλονιστική συναισθηματική σύνθεση μιας και γράφτηκε για την Aja  κόρη του R. Page που κινδύνεψε να πεθάνει όταν γεννήθηκε και το δεύτερο να έχει αναφορές από τον μεγάλο συγγραφέα Milan Kundera.


 
Στο συγκεκριμένο άλμπουμ στα δεύτερα φωνητικά βοηθούν ο Bill Champlin (Chicago), η  σύζυγός του Tamara Champlin (Elton John, Leon Russell, Nicky Hopkins). Επίσης άλλη μία σημαντική διάκριση για του γκρουπ ήταν ότι το "Healing Waters" κέρδισε το Grammy ως Best Gospel Performance.
Η περιοδεία "Go on ..." ολοκληρώθηκε επίσημα με μια τηλεοπτική παράσταση στο "The Late Show" με τον David Letterman τον Ιούνιο του 1988 ενώ είχε προηγηθεί μία φιλανθρωπική συναυλία Φοίνιξ για χήρε και παιδιά αστυνομικών.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε μία από τις πιο ιστορικές στιγμές του γκρουπ και συγκεκριμένα το  Νοέμβριο του 1987 όταν αρχικά οι Mr. Mister δέχτηκαν μία πρόταση να παίξουν μια συναυλία στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού στο Vina del Mar της Χιλής, σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο 70 μίλια από το Σαντιάγο. Το συγκρότημα γνώριζε ελάχιστα για το φεστιβάλ που χρηματοδοτούσε η αυταρχική κυβέρνηση του Αουγούστο Πινοσέτ. Ευτυχώς για τους ίδιους είχαν διαβάσει μια συνέντευξη στο περιοδικό Rolling Stone του Sting, ότι το άλμπουμ του με τίτλο "Nothing like the sun"" είχε απαγορευτεί στη Χιλή εξαιτίας του κομματιού "They dance alone", η οποία περιγράφει τη δυστυχία των συζύγων και των παιδιών πολιτικών αντιπάλων την κυβέρνηση Pinochet που είχαν «εξαφανιστεί». Καθώς η εκδήλωση πλησιάζει, οι Richard και ο John Lang διαβάζουν για τα μέλη της Sidarte και την Ένωση Χιλιανών Ηθοποιών και ότι πολλοί από αυτούς απειλούνταν με θάνατο με την πρπτροπή της Διεθνής Αμνηστίας .
Εκείνη τη νύχτα, στις 18 Φεβρουαρίου 1988, αφού έπαιξαν τρία τραγούδια μπροστά σε 25 χιλιάδες κόσμο (την δεύτερη μέρα έπαιξαν επιπλέον το "Higher Ground" του Stevie Wonder) ο Richard πήγε στο μικρόφωνο και είπε "Γεια σας" στα ισπανικά προς τους στρατιωτικούς αξιωματικούς και τους πάμπλουτους πολιτικούς υποστηρικτές του Πινοσέτ με αποτέλεσμα να επικρατήσει αρχικά εκνευρισμός για το τι θα ειπωθεί στην συνέχεια. Ο R. Page συνεχίζει λέγοντας:

 

"Χαιρετάμε όλους εσάς!".Η κατάσταση γίνεται εκρηκτική.  Το γκρουπ συνεχίζει και δηλώνει θαρραλέα : "Χαιρετίζουμε επίσης τους χιλιανούς ηθοποιούς και καλλιτέχνες που μπορεί να φοβούνται τον θάνατο όμως οι καλλιτέχνες όλου του κόσμου είναι μαζί σας" και η  μπάντα παίζει αμέσως το "Healing waters" για να προλάβει τις κυβερνητικές αντιδράσεις. Εν τω μεταξύ,   στα παρασκήνια  οι δυσαρεστημένοι αξιωματούχους του καθεστώτος απαιτούν από τον Richard Page  να  αποσύρει τη δήλωση του, την οποία (και μπράβο του) δεν έκανε.
Ο διοργανωτής της συναυλίας ήταν εξοργισμένος και φώναξε στον John Lang ότι η σωματική τους ακεραιότητα δεν μπορούσε πλέον να εξασφαλιστεί. Το επόμενο βράδυ ο Μr. Mister έπαιξαν και πάλι, και παρά την επίσημη αντίδραση της ντόπιας κυβέρνησης τους απονεμήθηκε o χρυσός πυρσός που δόθηκε με τον τίτλο του αγαπημένου ερμηνευτή του ακροατηρίου. Ωστόσο, οι κυβερνητικές μεθοδεύσεις και οι λεκτικοί προπηλακισμοί συνεχίστηκαν με συνέπεια να παγιδευτεί ο John Lang που δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το ξενοδοχείο του. Τελικά εκείνη τη νύχτα η μπάντα έφυγε από τη Χιλή κάτω από μεγάλη ασφάλεια μιας και θα ήταν επιζήμιο για το καθεστώς να πάθαιναν κάτι άσχημο Αμερικανοί πολίτες-μουσικοί.

 

 
Μετά από αυτή την περιπέτεια και ενδιαφέρουσα εμπειρία στην Χιλή η  συνέχεια ήταν αρκετά δύσκολη για το αμερικάνικο συγκρότημα αφού οι τσακωμοί ανάμεσα στον κιθαρίστα Steve Farris με τον Richard Page για το ποιος θα είναι ο ηγέτης της μπάντας είναι αλλεπάλληλοι σε σημείο να συμβαίνουν επεισόδια πάνω στην σκηνή με αποτέλεσμα να αποχωρήσει ο Steve Farris. Οι υπόλοιποι Mr. Mister συνεργάζονται με τον Paul Clark που παίζει χριστιανική μουσική και παράλληλα ο ντράμερ Pat Mastelotto δέχεται μία ενδιαφέρουσα πρόταση από τους XTC και συμμετέχει στο άλμπουμ τους με τίτλο "Oranges and Lemons" (1989). Ο ίδιος αργότερα και μετά την διάλυση της μπάντας αποτέλεσε βασικός μέλος των θρυλικών King Crimson.
 
"Pull"
Χωρίς να το βάλουν κάτω και παρά την απογοήτευση που κυριαρχεί μιας και το προηγούμενο άλμπουμ τους δεν είχε την ανάλογη επιτυχία αρχίζουν να ηχογραφούν τον τέταρτο δίσκο τους με τίλο "Pull" με βοήθεια στις κιθάρες από τους Buzz Feiten (τον κιθαρίστα της μπάντας Stevie Wonder αλλά και Paul Butterfield Blues Band), τον Trevor Rabin (Yes), τους Doug Macaskill και Peter McRea. Το άλμπουμ ολοκληρώθηκε το 1990, αλλά η RCA Records αποφάσισε να μην το κυκλοφορήσει και δυστυχώς λίγο αργότερα, η μπάντα διαλύθηκε οριστικά. Η ιστορία είναι ότι το "Pull" είχε μία πιο πειραματική κατεύθυνση και δεν έμοιαζε πολύ με τις προηγούμενες στούντιο δουλειές της μπάντας και σε αυτό ευθύνεται η παραγωγή του Paul DeVilliers, οπότε η δισκογραφική εταιρία αρνήθηκε να κυκλοφορήσει υλικό που δεν ήταν mainstream με συνέπεια το γκρουπ να ψάχνεται και να έρθει το τέλος της. Μάλιστα οι δηλώσεις εκείνη την χρονική περίοδο έδειχναν την σύγχυση και το άγχος που επικρατούσε στην μπάντα σε σημείο  ντράμερ Pat Mastelotto να δηλώνει ότι το "Pull" θα είναι "κάτι ανάμεσα σε Van Halen και Beatles" και φυσικά τίποτα από αυτό δεν ακούγεται στον δίσκο.
Όντως ο ήχος στον συγκεκριμένο άλμπουμ έχει ένα αλλιώτικο ύφος  και το τελικό αποτέλεσμα είναι μέτριο με μικρές εξαιρέσεις και περισσότερο θυμίζει ολίγον Peter Gabriel.
Το ευτύχημα για τους οπαδούς των Mr. Mister είναι ότι το "Pull" κυκλοφόρησε επίσημα είκοσι χρόνια μετά,  τον Νοέμβριο του 2010 από την  δισκογραφική εταιρία του Richard Page την Little Dume Recordings.
Tέλος  το Νοέμβριο του 2018, οι τρείς Mr. Mister, ανακοίνωσαν ότι ξαναηχογραφούν τρείς συνθέσεις από την εποχή του "Pull" που δεν είχαν μπει στο εν λόγω άλμπουμ (
τα Slip Through My Fingers, Wheel of Life και Faith Unbroken) με την βοήθεια των Tim Pierce και Luis Conte σε κιθάρα και κρουστά αντίστοιχα.
 


Y.Γ. 1:Το 1994 κυκλοφόρησαν δύο συλλογές: Μια ιαπωνική κυκλοφορία με τίτλο "Best Selection" και μία στις ΗΠΑ με τίτλο "Kyrie" με τα 14 από τα καλύτερα τραγούδια τους από τα τρία τους πρώτα άλμπουμ.
Τον Μάρτιο του 1998 κυκλοφόρησε άλλη μια  συλλογή, η οποία προέρχεται από την Ουγγαρία. "Broken flings - The Very Best of" καιπεριέχει 16 κομμάτια. Μια άλλη συλλογή με τίτλο "Best 22" κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία μόνο στις 21 Νοεμβρίου 1998. Και στις 30 Μαρτίου 1999 κυκλοφόρησε στην Αμερική μια πέμπτη συλλογή με τίτλο "Broken flings: Encore Collection".

Υ.Γ. 2:  Προτάσεις για μεταγραφή εκτός από τον R. Page είχε και ο Steve Farris που έλαβε μια προσφορά να αντικαταστήσει τον Ace Frehley στους Kiss στο album τους "Creatures of the Night" ωστόσο, ο Steve αποφάσισε να μην αφήσει τους Μr. Mister για το Kiss, παίζει όμως το σόλο στο ομότιτλο κομμάτι  άλμπουμ.

Υ.Γ. 3: Η πορεία του Richard Page είναι ένα ατελείωτο μουσικό ταξίδι που άρχισε  από τους Pages (τρία άλμπουμ), το 1994 ένα άλμπουμ με τους Third Matinee, τέσσερις solo δίσκοι και αμέτρητες συμμετοχές με δεύτερα φωνητικά σε άλμπουμ των Sammy Hagar, Reo Speedwagon, Whitesnake (Slip of the Tongue), Dione Warwick, Survivor, Twisted Sister (Stay Hungry), Toto, Motley Crue ενώ επίσης έχει κάνει ένα πανέμορφο ντουέτο με την Cher για το "One Small Step" και έχει συνθέσει την νο 1 επιτυχία της Madonna με τίτλο
"I'll Remember". Τέλος είναι και από τους σημαντικούς συνεργάτες των Ringo Starr All-Starr Band.


Φώτης Μελέτης

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Rod Stewart: "Absolutely Live"

Γεννημένος στις 10 Ιανουαρίου toy 1945, στο Λονδίνο αλλά με Σκοτσέζικη καταγωγή, ο Rod Stewart έχει γράψει την δική του μεγάλη ιστορία με πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις, αμέτρητες πετυχημένες τουρνέ, σινγκλ που έπιασαν την κορυφή των τσαρτ και φυσικά πολλά κλασσικά κομμάτια που λατρεύονται ακόμη και σήμερα σε όλη την υφήλιο.


H πορεία του Rod Stewart ουσιαστικά άρχισε με τον Jeff Beck και τους Faces την δεκαετία του '60 και μετά πήρε το καράβι μόνος τους, που το οδήγησε όσο μακρυά μπορούσε κατορθώνοντας να συναρπάσει χιλιάδες οπαδούς της ροκ και ποπ μουσικής
Ο Rod Stewart είχε όμως και το υπόλοιπο πακέτο, εκτός από τις καλές συνθέσεις τους δυνατούς συνεργάτες του είχε χαρίσει ο Θεός και εκείνη την βραχνή φωνή που σου τρυπάει ευχάριστα τα αυτιά και σου μιλάει στη καρδιά. Παράλληλα όμως έπαιζε με την εικόνα του και είχε...αυτό που λάτρευαν οι γυναίκες και μισούσαν ή ζήλευαν οι άνδρες εκείνης της εποχής.
Σέξυ κουνήματα, ερωτικά υπονοούμενα, πρόστυχες πόζες, κιτς ενδύματα, ένα ξανθό μαλλί σαν τον βρεγμένο τσαλαπετεινό και μία μύτη που συναγωνιζόταν σε ασχήμια του Σιρανό ντε Μπερζεράκ!
Παρά ταύτα ο μεγάλος καλλιτέχνης κατόρθωσε την δεκαετία του '70 να κυκλοφορήσει εξαιρετικά σόλο άλμπουμ και στη συνέχεια ξεπερνώντας τα ροκ στερεότυπα με τα οποία είχε γαλουχηθεί, πέτυχε να τραγουδήσει ποπ, ντίσκο συνθέσεις και να διατηρήσει υψηλά την φήμη του για πολλά χρόνια.
Βρισκόμαστε λοιπόν  στο φθινόπωρο του 1982 και ο Rod Stewart βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του και κυκλοφορεί το "Absolutely Live" ώστε να δώσει στους οπαδούς του ένα live δώρο.
Έχουν προηγηθεί τα πλατινένια στούντιο άλμπουμ "Foolish Behaviour" (1980) και "Tonight I'm Yours (1981) και ο ξανθός γόης είναι από τους πιο εμπορικούς και περιζήτητους ροκ σταρ οπότε μία live κυκλοφορία θα του έδινε μία μικρή ανάσα για να συνεχίσει αλλά και να συγκεντρωθεί στο επόμενο δισκογραφικό του βήμα που θα ήταν το "Body Wishes" (1983) και περιλαμβάνει την μεγάλη επιτυχία "Baby Jane".
Βρισκόμενος πλέον στην κορυφή ο Βρετανός τραγουδιστής έχει απογειωθεί σε όλα τα επίπεδα και αποφασίζει να κυκλοφορήσει το "Absolutely Live".
Οι συναυλίες εκείνης της περιόδου για τον Rod Stewart είναι ένα πραγματικό πάρτι γεμάτο ενέργεια, τρελές πόζες, λιποθυμίες, καταχρήσεις και σεξισμό χωρίς όρια.
Mε τρεις κιθάρες επί σκηνής τους: Jim Cregan, Robin LeMesurier και Wally Stocker, τον πληκτρά Kevin Savigar, τον ντράμερ Tony Brock, τον μπασίστα Jay Davis και την βραχνή φωνή του πάντα σε πρώτο πλάνο, το πάρτυ αρχίζει!!!
Το "Tonight I'm Yours" ξεκινά δυναμικά το "Absolutely Live" και ακολουθεί μία θεότρελη διασκευή στο "Sweet Little Rock'n'Roller" του Chuck Berry ενώ το περίφημο "Hot Legs" που ακολουθεί "ανάβει" κι άλλο το κοινό. Στη μπαλάντα "Tonight's the Night (Gonna Be Alright) τα φώτα χαμηλώνουν σε μία δικιά του σύνθεση από το εξαιρετικό άλμπουμ "A Night on the Town" (1976).
 

Η συνέχεια ανήκει στο θαυμάσιο "Passion" με την κιθάρα και την φυσαρμόνικα του Jimmy Zavala να δίνουν έναν ξεχωριστό funk-rock τόνο και το παιχνίδισμα με τον κόσμο να προσδίδει μία τρομερή ενέργεια σε όλο το live. Το πάρτυ παίρνει φωτιά για τα καλά με το χορευτικό "She Won't Dance with Me" που γίνεται ΈΝΑ με το "Little Queenie" του θρυλικού Chuck Berry.
Ο Rod Stewart  απογειώνει κυριολεκτικά όλο το πλήθος και μέσα σε κλίμα αποθέωσης το κοινό φτάνει σε σημείο να τραγουδάει πιο δυνατά και από τον ίδιο, στο  "You're in My Heart (The Final Acclaim)" με το φινάλε να ακούγεται σαν ποδοσφαιρικός ύμνος. Για την ιστορία η συγκεκριμένη σύνθεση βρίσκεται στο πολύ καλό άλμπουμ "Foot Loose & Fancy Free" (1977).
Η live πανδαισία συνεχίζεται με κάτι που δημιουργεί αναμνήσεις και έντονα συναισθήματα αφού ο Σκοτσέζος ερμηνευτή δεν ξεχνά τον παλιό του φίλο και συνεργάτη Jeff Beck και τον τιμά με  το "Rock My Plimsoul" από το άλμπουμ "Truth" (1968) με τις φυσαρμόνικες και τις κιθάρες να παίρνουν φωτιές.
Το "Young Turks" είναι μία από τις πιο γοητευτικές συνθέσεις και μπορεί να κυριαρχεί ο ποπ-new wave ήχος όμως η φωνή του Rod Stewart δίνει μία αλλιώτικη ροκ αύρα.
Με το "Gasoline Alley" χαμηλώνουν λιγάκι οι ρυθμοί και δίνει την καλύτερη πάσα για το all time classic, "Maggie May".
Τα γκάζια ανεβαίνουν ξανά με το "Tear It Up" σε ένα ξέφρενο '50s και '60s ρυθμό ενώ το "Da Ya Think I'm Sexy?" που ακολουθεί δεν θέλει συστάσεις και απλά μας οδηγεί στην disco-pop εποχή του Rod Stewart και οι χοροί από κάτω καλά κρατούν ειδικά για όσους δεν έχουν μουσικά συμπλέγματα.
To "Sailing" είναι μία κλασσική συγκινητική σύνθεση την οποία όλοι έχουμε αγαπήσει και έχει την δύναμη να σε κάνεις να δακρύζεις ακόμη και σήμερα ενώ για όσους από τους νεώτερους δεν το γνωρίζουν το έχει πρωτοτραγουδήσει το folk-rock ντουέτο των The Sutherland Brothers.
Το "Absolute Live" κλείνει με την πανέμορφη μπαλάντα "I Don't Want To Talk About it" με το σαξόφωνο του Jimmy Zavala να δημιουργεί μία μικρή γιορτή και τέλος στο "Stay with Me" γίνεται ένας σχετικός rock 'n roll χαμός κι όλα αυτά με την βοήθεια δύο μεγάλων γυναικείων φωνών της Kim Carnes και της Tina Turner.
 
Y.Γ.: Στην cd έκδοση περιέχονται δύο επιπλέον συνθέσεις η εξαιρετική διασκευή στο υπέροχο "The Great Pretender" των Platters και το "Guess I'll Always Love You".
 
Φώτης Μελέτης

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Jerome Mazza: "Outlaw Son"

Ελάχιστοι γνωρίζουν τον Αμερικανό τραγουδιστή και συνθέτη Jerome Mazza, ο οποίος στο βιογραφικό έχει συμμετοχές στην Christian metal μπάντα με το όνομα Angelica, τους Pinnacle Point και σχετικά πρόσφατα στο υπέροχο σόλο άλμπουμ του Steve Walsh (Kansas) με τίτλο “Black Butterfly”.

Ελάχιστοι γνωρίζουν τον Αμερικανό τραγουδιστή και συνθέτη Jerome Mazza, ο οποίος στο βιογραφικό έχει συμμετοχές στην Christian metal μπάντα με το όνομα Angelica, τους Pinnacle Point και σχετικά πρόσφατα στο υπέροχο σόλο άλμπουμ του Steve Walsh (Kansas) με τίτλο  “Black Butterfly”.
O Jerome Mazza κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες το “Outlaw Son”, το οποίο σαν άλμπουμ έχει δύο μεγάλα ατού.
Το πρώτο είναι η συμμετοχή του εξαίρετου κιθαρίστα και συνθέτη Tommy Denander που δίνει απίστευτη ενέργεια σε όλα τα κομμάτια (με τρομερή δουλειά και στα πλήκτρα) αλλά και η σημαντική παρουσία στα backing vocals, του Steve Overland (FM) που προσθέτει μία ξεχωριστή και μελωδική δυναμική σε όλο τον δίσκο.
Οι συνθέσεις κινούνται σε πλήρες αμερικάνικο aor/hard rock ήχο με αρκετές επιρροές από Journey, Night Ranger, και την εμπορική περίοδο των Kansas. Εκπληκτικές ερμηνείες, δυνατές μελωδικές γραμμές, εμπνευσμένες ροκ ταχύτητες, ρεφρέν που σε ταξιδεύουν σε μελωδικούς παραδείσους και όλα αυτά εμπλουτισμένα με τις αριστουργηματικές κιθαριστικές εξάρσεις του Tommy Denander  ενώ οι ενορχηστρώσεις είναι δομημένες ώστε να μην κουράζουν και να αναδεικνύουν το απίθανο φωνητικό ταλέντο του Jerome Mazza.
Τραγούδι που ξεχωρίζει με διαφορά είναι το θαυμάσιο "Streets on Fire" (ντουέτο με τον Steve Overland στην γιαπωνέζικη έκδοση).
Παράλληλα ακολουθούν το υπέροχο "Immortal", το "Crossfire" που έχει έντονες επιρροές από Journey, το τεχνότροπο σε στυλ Toto "Calm Before the Storm" και το γκαζιάρικο ομότιτλο τραγούδι.
Το "The Dark Side" ξυπνά μνήμες από τα τιμημένα '80s, το "The Last Goodbye" αναδεικνύει το συνθετικό ταλέντο των δημιουργών και το "Song for the People" είναι απλά ένα μικρό κομψοτέχνημα.
Τέλος  πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν σφάλμα μου, που το “Outlaw Son”  δεν πρόλαβα να το συμπεριλάβω στις λίστες του 2018  αλλά σίγουρα ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περασμένης χρονιάς γεμάτο φρεσκάδα και ενέργεια που δύσκολα θα συναντήσεις σε κυκλοφορίες ανάλογου είδους.

Φώτης Μελέτης

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Ο Gary Moore "παρέα" με τους Sisters of Mercy και o Mc Gyver... με τον κιθαρίστα των Sex Pistols

Παρακάτω θα προσπαθήσω να καταθέσω κάποιες ενδιαφέροντες και δυσεύρετες λεπτομέρειες από την διαδρομή, τις συνεργασίες και τις δισκογραφικές κυκλοφορίες πολύ γνωστών μουσικών.
Το www.rocktime.gr  ξεκινάει την περιήγηση:

- Όσοι ήσασταν  λάτρεις της τηλεοπτικής σειράς MacGyver, θα θυμάστε ότι τον ρόλο του “κακού”  Murdoc, τον υποδυόταν ο τραγουδιστής και φυσικά ηθοποιός MICHAEL DES BARRES. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης λοιπόν είχε κυκλοφορήσει λιγοστούς σόλο δίσκους και συμμετείχε στους Detective και στους  Power Station, ενώ είχε συνεργαστεί με τον κιθαρίστα Steve Jones των Sex Pistols υπό την ονομασία Chequered Past που κυκλοφόρησαν και ένα ομότιτλο δίσκο το 1984.

- Μία απρόσμενη έκπληξη κρύβεται στο άλμπουμ “After the War” που κυκλοφόρησε το 1989  του θρυλικού ιρλανδού κιθαρίστα Gary Moore. Εκεί λοιπόν θα συναντήσουμε τον Andrew Eldritch, ηγέτη των να κάνει τα backing vocals στα κομμάτια "After the War," "Speak for Yourself" και "Blood of Emeralds".




- Το 1989 οι φοβεροί και τρομεροί The Cult κυκλοφορούν το εξαιρετικό τέταρτο δίσκο τους που τιτλοφορείται “Sonic Temple” και περιέχει τις μεγάλες τους επιτυχίες "Fire Woman" και την μπαλάντα "Edie (Ciao Baby)". Στο άλμπουμ συμμετέχει και ο Iggy Pop  κάνοντας  backing vocals στο δυναμικό "New York City".

- Οι Cutting Crew έγιναν πασίγνωστοι με την Νο 1 παγκόσμια επιτυχία τους "(I Just) Died in Your Arms" το 1986. Εκείνο που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι ο κημπορτνίστας τους, Tony Moore, είχε αποτελέσει μέλος των Iron Maiden στις αρχές της καριέρας τους!

- Ο χαρισματικός τραγουδιστής DEE SNIDER των αγαπημένων μας TWISTED SISTER, έχει συμμετάσχει σε πολλά tribute albums μεγάλων καλλιτεχνών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι έχει ερμηνεύσει τα "Crazy Train" (Ozzy), "Go to Hell" (Alice Cooper), "Eleanor Rigby" (Beatles), "Wasted Years" (Iron Maiden), “Paint Black” (Rolling Stones) και "Detroit Rock City" (KISS).

- Το 1989 οι αμερικανοί Motley Crue κυκλοφορούν το πολυπλατινένιο “Dr. Feelgood”, στο οποίο ο καναδός Bryan Adams κάνει τα δεύτερα φωνητικά στο τραγούδι “Sticky Sweet”.

- Γνωρίζετε τι ενώνει τους Slash (Guns ‘n Roses), Kurt Cobain (Nirvana) και James Hetfield (Metallica); Ενωτικός μουσικός κρίκος και των τριών είναι το κλασσικό άλμπουμ "Rocks" των AEROSMITH που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1976, (έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο) και είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και επιδραστικά άλμπουμ των τριών προαναφερθέντων μουσικών.

- Στην συμπαθητική κινηματογραφική ταινία “Light of Day” (1987) εκτός από τον δημοφιλή ηθοποιό Μichael J. Fox πρωταγωνιστεί και η τραγουδίστρια του “I love Rock ‘N Roll”, κυρία Joan Jett. Το ομότιτλο τραγούδι της ταινίας φέρνει την υπογραφή του Bruce Springsteen και έφτασε μέχρι το Nο 33 του Billboard chart.

- Στο πρώτο σόλο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Jon Bon Jovi το 1990 με τίτλο “Blaze of Glory” συμμετέχουν πολλοί και εκλεκτοί μουσικοί όπως ο κιθαρίστας Jeff Beck, ο Elton John, o καναδός Aldo Nova, ο μακαρίτης κιθαρίστας Robin Crosby από τους Ratt, o ντράμερ Kenny Aronoff (Bob Seger, Lynyrd Skynyrd, Meat Loaf κ.α.) και ο θρυλικός Little Richard.

- Ο David Bowie τον Απρίλιο του 1983 κυκλοφορεί το υπέροχο “Let’s Dance” που περιέχει την ομώνυμη επιτυχία και το εκπληκτικό “Cat People (Putting out Fire)”, σύνθεση του ιταλού Giorgio Moroder, o οποίος έγινε γνωστός για τις disco συνθέσεις του με την Donna Summer. Σε όλο το δίσκο κιθάρα παίζει ο σπουδαίος bluesman, Stevie Ray Vaughn.



- Το τεράστιο hit “Living on My Own” που ερμηνεύει ο Freddie Mercury των Queen υπάρχει αρχικά στο πρώτο σόλο του δίσκο “Mr. Bad Guy” του 1985, ενώ γνώρισε μεγάλη επιτυχία επανεκτελεσμένο και μιξαρισμένο το 1993. Στο πιάνο του κομματιού συμμετέχει ο Fred Mandel ο οποίος έχει συμμετοχές σε δίσκους των Pink Floyd, Alice Cooper, Elton John και  Supertramp, όμως η συνεργασία του Fred Mandel που εξέπληξε άπαντες και το γνωρίζουν ελάχιστοι είναι με τους  Anthrax στο φετινό Ε.Ρ. “Anthem” όπου παίζει τα keyboards στο τραγούδι “Smokin”.

- O έλληνας κιθαρίστας Τόνυ Κονταξάκης πριν κάνει τις μεγάλες λαικο-ποπ επιτυχίες με την Δέσποινα Βανδή είχε συμμετάσχει στα νιάτα του με στους Foxes ένα συγκρότημα στο οποίο έπαιζε παρέα με τον Ηλία Λογγινίδη (μετέπειτα Spitfire) ενώ για τους μυημένους του είδους έπαιξε και στα δύο υπέροχα στούντιο άλμπουμ των Douglas.

Φώτης Μελέτης

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Billy Joel: "Glass Houses"


Γεννημένος στο περιβόητο Bronx στις 9 Μαΐου του 1949, ο Αμερικανός συνθέτης, τραγουδιστής , πιανίστας και παραγωγός είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για την παγκόσμια μουσική σκηνή. Οι μελωδίες και οι ερμηνείες του, έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην ποπ-και ροκ μουσική και όσοι έχουν κατορθώσει να τον δουν live θα διαπιστώσουν ότι μιλάμε για έναν μεγάλο καλλιτέχνη.

Επειδή η δισκογραφία του είναι τεράστια και αδυνατούμε να επιλέξουμε, τι θα έπρεπε να παρουσιάσουμε, διαλέξαμε τελικά μία από τις πιο ροκ και πιο αγαπημένες κυκλοφορίες του Billy Joel.
Είμαστε λοιπόν στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '80 και μετά από μία σειρά εξαιρετικών και πετυχημένων άλμπουμ του,  με τελευταία για εκείνη την χρονική περίοδο τα πολυπλατινένια άλμπουμ "Τhe Stranger" (1977) και "52nd Street" (1978), όπου εκτός από την πρωτιά στα αμερικάνικα τσαρτ κέρδισε και  βραβείο Grammy.
Εν τω μεταξύ ο  Billy Joel προσπαθεί να αλλάξει το light look με τον οποίο είχε προωθηθεί τα προηγούμενα χρόνια αφού από τις γραβάτες και τις τρομπέτες κάνει στροφή και αυτοσαρκάζεται εμφανιζόμενος στο εξώφυλλο της νέας του δουλειά με τίτλο "Glass Houses" (1980) φορώντας πέτσινο μπουφάν και πετώντας μία πέτρα για να σπάσει  στην γυάλινη βίλα του, στο Cove Neck που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, προβάλλοντας έξυπνα το νέο "ροκ" βήμα που θα ακολουθούσε.
Ήταν η εποχή που κατανοούσε ο ίδιος ο B. Joel ότι για να υποστηρίξει την μεγάλη εμπορική αποδοχή δεν μπορεί να παίζει συνέχεια μπαλάντες αλλά οφείλει να παίξει και πιο ροκ κομμάτια για να μπορεί να υποστηρίξει το υλικό του, σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους όπου εκεί το κοινό είναι απαιτητικό και ζητά πιο "δυνατές" καταστάσεις.
Τον Μάρτιο του 1980 κυκλοφορεί το έβδομο στούντιο δίσκο με τίτλο "Glass Houses" σε παραγωγή του Phil Ramone και απλά αναφέρουμε ότι έπιασε το απίστευτο νούμερο για τα σημερινά δεδομένα, με 7,1 εκατομμύρια πωλήσεις μόνο στις ΗΠΑ!!!
Το "Glass Houses" λοιπόν είναι από τις πιο ροκ κυκλοφορίες του Αμερικάνου δημιουργού και οι κριτικοί της εποχής το αποκάλεσαν ως  μία προσπάθεια του B. Joel να απαντήσει στoν punk και new wave ήχο που κυριαρχούσε.
Το άλμπουμ ξεκινά σπάζοντας ένα γυαλί (παραπέμποντας στο εξώφυλλο) με το "You May Be Right" να θυμίζει σύνθεση του Εlton John αλλά το κομμάτι είναι σχεδόν αντιγραφή του "Rock 'n' Roll Woman" των Buffalo Springfield και το σόλο σαξόφωνο του Richie Cannata με την μπητλική μελωδία να το διαφοροποιεί ελάχιστα.
Ακολουθούν το ροκέ "Sometimes a Fantasy"  που ασχολείται με την μοναχικότητα και το τηλεφωνικό σεξ και έπεται το "Don't Ask Me Why" που δίνει μία πιο ανάλαφρη ατμόσφαιρα με τους latin ρυθμούς να συνδυάζονται, με την εκφραστική σε ύφος McCartney ερμηνεία του Billy Joel.
Η συνέχεια ανήκει στο "It's Still Rock and Roll to Me" που είναι μία κλασσική σύνθεση όπως περιγράφεται και από τον τίτλο. Το σαξόφωνο για άλλη μια φορά δίνει ένα κεφάτο ρυθμό και παράλληλα το συγκεκριμένο κομμάτι κατόρθωσε να φτάσει στο νο 1 του αμερικάνικου τσαρτ. Επίσης οι στίχοι είναι αρκετά καυστικοί και αναφέρονται με κυνικό τρόπο στη μουσική βιομηχανία που απαιτούσε  από τον Β. Joel να προσαρμοστεί στα νέα μουσικά είδη που κυριαρχούσαν τα τέλη της δεκαετίας του '70 (punk, new wave, funk, disco).


 
Ερχόμενοι στην κορυφαία σύνθεση του "Glass Houses" που είναι το εκπληκτικό "All for Leyna" και αναφέρεται στο έρωτα της μιας βραδιάς και είναι από τα καλύτερα κομμάτια του Billy Joel. Αν θέλετε να ανακαλύψετε από που "δανείστηκαν" ιδέες οι Bon Jovi για τα κλασσικά: "Runway", "I 'd Die for You", και "Born to be my Baby" και ποια είναι η βασική επιρροή του πληκτρά τους,  David Bryan, τότε ακούστε προσεκτικά την εν λόγω εξαιρετική σύνθεση.
Το "I Don't Want to Be Alone" κινείται σε ρέγκε ρυθμούς με το ρεφρέν να φέρνει ολίγον από Εlvis Costello και Bruce Springsteen ενώ το δυναμικό "Sleeping with the Television On" προσδίδει ακόμη μία πιο ροκ αίσθηση στο άλμπουμ.
Η  μπαλάντα "C'etait Toi (You Were the One)" αιφνιδιάζει ευχάριστα με την διπλή ερμηνεία σε αγγλικά-  γαλλικά, προσδίδοντας μία πιο ρομαντική διάσταση ενώ το "Close to the Borderline" είναι μέτριο και προβλέψιμο.
Το νωχελικό "Through the Long Night"  που κλείνει το "Glass Houses"  μας υπενθυμίζει ότι οι Beatles δεν είναι, απλά μία επιρροή για τον Billy Joel αλλά είναι η ίδια του, η ζωή!
Όσοι ζείτε ακόμη με το παρελθόν και αγαπάτε τις δεκαετίες '70 και '80,  τότε το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι μία από τις πιο όμορφες δισκογραφικές δουλειές ενός πολύ μεγάλου καλλιτέχνη...

Υ.Γ.: Τσεκάρετε την απίθανη διασκευή που έκαναν σχετικά πρόσφατα οι
Gods of Mount Olympus για το "All for Leyna".

 
Φώτης Μελέτης

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Walter Trout: "Survivor Blues"

Γεννημένος στο New Jersey τον Μάρτιο του 1961, ο σπουδαίος Αμερικανός κιθαρίστας μπορεί να είναι ελάχιστα γνωστός στην πατρίδα μας, όσοι όμως είναι αρκετά μυημένοι με το blues rock ήχο, θα γνωρίζουν ετούτο τον εκρηκτικό και συνάμα υπέροχο σολίστα της εξάχορδης θεάς.

Η πορεία του Walter Trout ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και αρχές '70, αφού παίζει με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Percy Mayfield, ο John Lee Hooker, ο Joe Tex και οι Canned Heat ενώ η παρουσία του με την θρυλική μπάντα των John Mayall & the Bluesbreakers τον έκανε ευρύτερα γνωστό.
Στη συνέχεια κάπου στα τέλη των '80ς  ξεκινά και η σόλο δισκογραφική του διαδρομή με μία σειρά εκπληκτικών σόλο δίσκων άλλοτε με τους Free Radicals και πιο μετά με τους Τhe Radicals, δίνοντας το στίγμα που τον επιβάλει στις συνειδήσεις των οπαδών του συγκεκριμένου ήχου.

Παράλληλα έχει παίξει παρέα με θρυλικούς κιθαρίστες όπως τους Robben Ford, Warren Haynes, Eric Gales, Joe Bonamassa και Edgar Winter οπότε καταλαβαίνετε ότι η περίπτωση του Walter Trout είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή και τον κατατάσει στην κορυφή των είδους
Τώρα ερχόμενοι στο άλμπουμ εκείνο που θα ακούσετε και θα απολαύσετε είναι ένα καυτό παίξιμο μνημειώδους blues rock διανθισμένο με το φλογερό και εμπνευσμένο παίξιμο του Αμερικανού κιθαρίστα.
Συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι το ανατριχιαστικό "Me My Guitar And The Blues" με το απίστευτο σόλο του, το απίθανο και παράλληλα συμβουλευτικό "Be Careful How You Vote" με την φυσαρμόνικα να κελαηδάει.
Στις εκπλήξεις είναι η συμμετοχή του θρυλικού κιθαρίστα Robby Krieger των Doors στο αργόσυρτο "Goin' Down To The River" και την θαυμάσια παρουσία του κιθαρίστα Sugaray Rayford (δις βραβευμένος από το Blues Music Award) στο συναρπαστικό "Woman Don't Lie".
Τα ανεβοκατεβάσματα του "Sadie" είναι καθηλωτικά ενώ το πάρτι συνεχίζεται με το "Please Love Me". Το περίτεχνο "Nature's Disappearing" και η χαμηλόφωνη ερμηνεία του Walter Trout συνοδευμένη από την φυσαρμόνικα την νιώθεις σαν ένα μικρό στοργικό χάδι.
Το "Red Sun" απλά βάζει την σφραγίδα του μεγάλου καλλιτέχνη με παθιασμένη ερμηνεία και παίξιμο, θυμίζοντας λίγο από Eric Burdon ενώ τα "Something Inside Of Me", "It Takes Time" και Out Of Bad Luck πιστοποιούν το κιθαριστικό μεγαλείο του Walter Trout.
Συνοπτικά εάν γουστάρετε τον Gary Moore, εάν έχετε όλη την δισκογραφία Stevie Ray Vaughan και νανουρίζετε το "μωρό σας" με Joe Bonamassa, τότε πρέπει να  βουτήξετε στα blues rock νερά ενός εξαίρετου κιθαρίστα που με το παίξιμο του λιώνουν ταστιέρες και καρδιές.

Φώτης Μελέτης

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Pavlov’s Dog: "Prodigal Dreamer"

8 χρόνια μετά το τελευταίο άλμπουμ των Pavlov's Dog, ο 66χρονος David Surkamp μοιράζεται με την μουσική κοινότητα ένα σύνολο από ποιητικές συνθέσεις, όπου παραμυθία και ρομαντισμός καταφέρνουν να ακυρώσουν κάθε αίσθηση τόπου και χρόνου.

Το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους με πρωτότυπο υλικό στα 44 χρόνια που υφίστανται είναι εσκεμμένα μια «χειροποίητη» ηχογράφηση. Το “Prodigal Dreamer” έχει ηχογραφηθεί με τη μέθοδο του “room miking”: η μπάντα παίζει όλη μαζί στον ίδιο στουντιακό χώρο, χωρίς click – track και συναφείς διευκολύνσεις, με σκοπό να καταγραφεί η αλληλεπίδραση των μουσικών και η ζέση της εκτέλεσης σε πρώτο χρόνο, εν τη γενέσει της.
Τα τύμπανα ακούγονται όντως κάπως πιο «λεπτά», χωρίς τη στουντιακή ενίσχυση, όμως τα έγχορδα και τα πλήκτρα δημιουργούν μια σπάνια ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία αυτή η απαράμιλλης εκφραστικότητας φωνή του Surcamp περιφέρεται στην περιοχή της ονειροφαντασίας, όπου έχει κτίσει ολόκληρη την πολύπαθη καρριέρα του.
Είναι ίσως η ιδανική μέθοδος να παρουσιαστεί ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει τραγούδια ανηχογράφητα, γραμμένα όμως ακόμη και δεκαετίες πίσω, μαζί με ανάλογου ύφους πιο πρόσφατα και άλλα που εξελίχθηκαν μέσα στα χρόνια και παρουσιάζονται στο άλμπουμ για πρώτη φορά, σε αρμονία μεταξύ τους. Καθένα τους αφορά και μια προσωπική ιστορία του Surcamp, ο οποίος είναι και ο τελευταίος εν ενεργεία και εν ζωή από τον δημιουργικό πυρήνα των Pavlov’s Dog των τριών πρώτων θρυλικών άλμπουμ: O Sigfried Carver (βιολί, βιόλα) πέθανε το 2009, ο Doug Rayburn (φλάουτο, μέλλοτρον) τo 2012 και ο Rick Stockton (μπάσο) το 2015, ενώ οι Steve Scorfina (lead κιθάρα), Mike Safron (τύμπανα) και David Hamilton (όργανο, πιάνο, συνθεσάϊζερ) έχουν για διάφορους λόγους αποσυρθεί από τη βιομηχανία.
Μαζί με τον Surkamp, η σύζυγός του, Sara, σε φωνητικά (στο bluesαρισμένο “Crying Forever”, πρώτη φωνή) και κιθάρα, η Abbie Steiling στο βιολί, ο Rick Steiling στο μπάσο, ο Mark Maher σε πιάνο, όργανο και συνθ, ο David Malachowski στην κιθάρα, ο Manfred Ploetz στα τύμπανα, ο Robert Marstiller στα κρουστά και ο Paul Hennerich στην τρομπέτα. Ο τελευταίος είναι και ένας από τους εξειδικευμένους ηχολήπτες στην τεχνική του “room miking”, έχοντας οργανώσει ηχογραφήσεις και αναμεταδόσεις πολυπρόσωπων σχημάτων jazz έως και της St. Louis Symphony Orchestra.
Βιολιά, μαντολίνα και πιάνο δίπλα σε διακριτική ρυθμική βάση και εύγευστη, έξυπνη κιθάρα αποδίδουν αποτέλεσμα αφοπλιστικά αυθεντικό, ζεστό και ειλικρινές.
Ένα από τα κορυφαία κομμάτια όλης της δισκογραφίας τους είναι αυτό που ξεκινά το άλμπουμ, το λυρικό, γεμάτο εικόνες Paris που απογειώνεται κιθαριστικά την κατάλληλη στιγμή.
Μαζί με τα “Hard Times” (κομμάτια σαν κι αυτό θά’ θελαν πολλές μπάντες των ’70s να μπορούσαν να κυκλοφορήσουν σήμερα), το σπαρακτικό “Hurting Kind”, το περιπετειώδες “Thrill Of It All” με τα ευφάνταστα κρουστά και την παρανοημένη κιθάρα και το “Winterblue” -όπου η βιολονίστρια Abbie φέρνει δάκρυα στα μάτια – ανήκουν, χωρίς υπερβολή, στην ανθολογία της μπάντας.
Τα folk “Easter Day” και “Being In Love”, η ρομαντική pop του “Waterlow”, τo αιθέριο “The Winds Wild Early”, που θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποιο από τα πρώτα άλμπουμ της Kate Bush και το κατανυκτικό “Aria” φωτίζουν από συμπληρωματικές οπτικές γωνίες πόσο μοναδική περίπτωση υπήρξε και είναι αυτός ο Surcamp, μισός τροβαδούρος του μεσαίωνα, μισός ριγκολέτος - κράμα Geddy LeeRoger Chapman Burke Shelley και Feargal Sharkey
Στο εξώφυλλο, ο ίδιος πιστός φύλακας με το πλούσιο τρίχωμα, σε μια γκραβούρα ανάλογη με του θρυλικού ντεμπούτου (λεπτομέρεια του πίνακα "A Jack in Office" του Edwin Landseer [1802-1873]), σα να ολοκληρώνει έναν πλήρη κύκλο περίπου μισού αιώνα από το “Pampered Menial”.
Καθένα από τα 13 κομμάτια δίνει κάτι ξεχωριστό, σ’ ένα δίσκο έκπληξη που έχει έρθει για να μείνει. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι το “Prodigal Dreamer” είναι σχεδιασμένο χωρίς την ηλεκτρική έμφαση του ντεμπούτου, είναι πιθανόν να είναι το 2ο καλύτερο σε ποιότητα τραγουδιών στην εκλεκτική δισκογραφία τους.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Joe Bonamassa: "Redemption"

O μεγαλύτερος σύγχρονος blues κιθαρίστας -μόλις στα 42 του- συνεχίζει με το δέκατο τρίτο στούντιο άλμπουμ του, το τρίτο συνεχόμενο αποκλειστικά με δικές του συνθέσεις - να επανεφευρίσκει τα blues. Πρόκειται για έναν εργάτη της κιθάρας που ενώ έχει ήδη φτιάξει ένα σώμα δουλειάς μουσικά χορταστικό, προχωρά πλέον με το μυαλό στον τομέα της σύνθεσης.

Ο Bonamassa είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που κατάφερε να υπερβεί το βαρύ έργο των προσδοκιών που έτρεφαν οι γύρω του από το κάποτε παιδί θαύματος που είχε επαινέσει κάποτε ο B.B. King.  Έχει δύο φορές έχει προταθεί για Grammy, είναι συνεπής στη δισκογραφική παραγωγή του (ένα στούντιο κι ένα live άλμπουμ κάθε χρόνο) σε μια εποχή όπου ξεκάθαρα πλέον πολύ λίγος κόσμος ενδιαφέρεται να ακούσει πόσο μάλλον να αποκτήσει ένα καινούριο «άλμπουμ» με την κλασσική έννοια. και στις εμφανίσεις του και δε φοβάται να αποκαλύψει τις επιρροές του, τιμώντας τις τακτικά (βλ. τις live του κυκλοφορίες για τους “ThreeKings” -Albert, B.B., Freddie - και το πιο πρόσφατο “Blues Explosion Live”).
Το γεγονός ότι ο ίδιος έχει μελετήσει και χωνέψει τόσο καλά αυτές τις επιρροές από μικρή ηλικία ενώ ταυτόχρονα κατέχει τη δυνατότητα να εκφράζει με την κιθάρα του με καθαρότητα και ακρίβεια τον ήχο και το συναίσθημα που έχει μέσα του είναι τα δύο στοιχεία που κάνουν κάθε άλμπουμ του συναρπαστικό, ιδίως για τους  ακροατές που έχουν συναίσθηση τί εστί B.B. King, John Mayall, Stevie Ray Vaughan, Rory Gallagher, Led Zeppelin.
Η αίσθηση ότι ακούς κάτι απ’ όλους αυτούς τους ογκόλιθους στον Bonamassa είναι που δημιουργεί γερούς δεσμούς με το ηχόχρωμά του.
Αυτό και οι τρομεροί μουσικοί που τον ακολουθούν.
Στο άλμπουμ αυτό είναι και πάλι δίπλα του ο μέγας AntonFig (έχει παίξει και ηχογραφήσει με όποιον μπορεί κανείς να σκεφτεί, χρόνια δε, στη μπάντα του talk show του David Letterman), ο γερο-σοφός μπασίστας Michael Rhodes, ο τεράστιος πληκτράς Reese Wynans από την μπάντα του Stevie Ray Vaughan(ναι, αυτός που παίζει στο “Soul ToSoul” και το “In Step”), οι (θεό) πνευστοι Lee Thornburg και Paulie Cerra, ο αυστραλόϊνδιάνος Gary Pinto στα δεύτερα φωνητικά και κυρίως, προεξαρχόντως ίσως, ένα συγκλονιστικό γυναικείο τρίο που φέρνει μια επιγευσάρα από Stax όπου ακούγονται, οι Mahalia Barnes, Jade Mc Rae, Juanita Tippins στα εκπληκτικά επουράνια φωνητικά (ακούστε το ομώνυμο, το οποίο και εκτινάσσουν).
Με σύσταση του επί χρόνια παραγωγού και συνεταίρου του Joe, Kevin Shirley, δύο ψημένοι κιθαρίστες συμμετείχαν στα session, οι Kenny Greenberg και Doug Lancio, απελευθερώνοντας τον Joe στο να παίξει όχι όλες τις λεπτομέρειες, αλλά να προσθέσει διάφορες κιθάρες όπου ένιωθε ότι χρειαζόταν.
Η ηχογράφηση εγινε σε διάφορα στούντιο στην Αυστραλία, στο Λας Βέγκας, στο περίφημο Criteria Hit Factory και κυρίως στη Μέκκα του roots rock Americana, τη Nashville.



Για όσους γνωρίζουν τον Bonamassa και το πόσο βγάζει τον καλό του εαυτό όταν περιστοιχίζεται από μουσικούς που μπορούν να κινηθούν στο ίδιο μήκος κύματος μ’ αυτόν, θα απολαύσουν. Ιδίως στο Ζεπελινικό Evil Mama που ανοίγει το δίσκο, στο Self-Inflicted Woundsπου σε αρπάζει και σε χτυπάει στα σωθικά, με κατασταλαγμένα όλα τα στοιχεία του ήχου του Joe, το after hours jazzy Pick Up The Pieces, στο με country σωθικά The Ghost of Macon Jonesόπου μοιράζεται τα φωνητικά με τον Jamey Johnson, στο Just Cos You Can", "Dont Mean You Should ένα πάνω από δόκιμο déjà vu των πρώτων blues άλμπουμ του Gary Moore ή στο ομώνυμο.
Ο ίδιος ο Joe ισχυρίζεται ότι περνά μια ιδιαίτερη φάση στη ζωή του – με πολλές «επανεκτιμήσεις» και «παραδοχές» - η οποία προοιωνίζει αλλαγές. Ο παραγωγός και συνεταίρος του Kevin Shirley υποσημειώνει ότι ήταν το πιο σύνθετο άλμπουμ της συνεργασίας τους, μια πρόκληση λόγω της ποικιλίας του. Στιχουργικά, το θέμα της μετάνοιας επανακάμπτει, σε ορισμένα σημεία με εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Ο Bonamassa, λέμε, έχει πλέον το μυαλό του στη σύνθεση, στα blues trax που θα μείνουν ως δικά του στην ιστορία. Δε μπορεί παρά να γεμίζει με δέος και ευχάριστη προσμονή το γεγονός ότι έχει το χρόνο με το μέρος του.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Nordic Union: "Second Coming"

Οι Nordic Union είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ του Erik Martensson (Eclipse, W.E.T.) και του Ronnie Atkins, των θρυλικών Pretty Maids. Μαζί κυκλοφόρησαν ένα εξαιρετικό ντεμπούτο το 2016 και επιτέλους έφτασε η ώρα για το ολοκαίνουριο πόνημα τους που τιτλοφορείται "Second Coming" μέσω της Frontiers Music s.r.l.

Προσωπικά πιστεύω πως το ντεμπούτο των Nordic Union ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα καταπληκτικό δισκάκι που συνδυάζει άψογα τον ήχο αυτών των δύο, αγαπημένων μου,  συγκροτημάτων (Eclipse, Pretty Maids).
Το "Second Coming" έρχεται να επιβεβαιώσει την τέλεια χημεία που υπάρχει ανάμεσα στον Erik Martensson και στον Ronnie Atkins. Αυτή η χημεία λοιπόν αποτυπώνεται τέλεια σε όλο τον δίσκο, σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ρεφραίν, σε κάθε νότα.
Πολλοί βέβαια θα πούνε για "μια από τα ίδια" αλλά πιστέψτε με δεν υπάρχει πλέον κάτι "νέο", κάτι που δεν έχει παιχτεί στο παρελθόν. Η ουσία όλων είναι να ηχεί καλό στα αυτιά μας και να μας διεγείρει μουσικά. Χωρίς πολλές φανφάρες και τρελά "ψαξίματα".
Τα πρώτα δυο κομμάτια, " My Fear And My Faith " & " Because Of Us ", αποτελούν και δυο από τις καλύτερες στιγμές του νέου αυτού άλμπουμ. Και τα δύο κομμάτια έχουν γρήγορο ρυθμό, μελωδίες και γενικά είναι το τέλειο αποτέλεσμα αν παντρέψεις των ήχο των Eclipse με αυτόν των Pretty Maids.
Το "It Burns" είναι πιο σκοτεινό, βαρύτερο, επικό και κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται στην τελευταία κυκλοφορία των Σουηδών Eclipse. Το ρεφραίν είναι όλα τα λεφτά!
Στο "New Life Begins" έχουμε την πρώτη μπαλάντα του "Second Coming" ενώ στο "The Final War"τα πράγματα γίνονται πιο heavy και προσωπικά λατρεύω το συγκεκριμένο άσμα. Ένα από τα καλύτερα εδώ μέσα.
Το "Breathtaking" είναι ένα πολύ ωραίο ροκ τραγούδι, πιο ταξιδιάρικο, ενώ με το "Rock's Still Rolling" οι Nordic Union "αμερικανίζουν" αρκετά.
Στο "Die Together" οι κιθαριστικές πινελιές του Erik Martensson είναι μαγικές ενώ τα φωνητικά του Ronnie Atkins προκαλούν ανατριχίλες.
Το συμπέρασμα είναι απλό, αν σας άρεσε το πρώτο άλμπουμ των Nordic Union ή αν απλά γουστάρετε Eclipse & Pretty Maids τότε τρέξτε να αποκτήσετε το “Second Coming” αμέσως!!!!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Rikard Sjöblom’s Gungfly: "Friendship"


Και ποιος είναι αυτός ο Rikard τώρα που θέλει να βγάλει και άλμπουμ στην InsideOut θα μπορούσε να πει κάποιος που δεν τον γνωρίζει από την προηγούμενη μπάντα του, τους Σουηδούς Beardfish, η οποία παρότι ήταν μία από τις πιο σταθερές, σύγχρονες prog-rock μπάντες, με πολύ καλά άλμπουμ, τελικά διέλυσε το 2016.

Αναμφισβήτητα, αυτή η νέα προσπάθεια συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από αυτά που έκαναν τόσο τους Beardfish όσο και τους Gungfly τόσο ξεχωριστούς: περίπλοκες, λαμπερές prog-rock μελωδίες αναμεμιγμένες με αρκετά πιασάρικα ρεφρέν.
Αρχικά η μπάντα δημιουργήθηκε ως διέξοδος για τις ιδέες του Rikard Sjöblom που δεν ήταν “κατάλληλες” για τους Beardfish, παρόλο που τελικά οι Gungfly έχουν γίνει περισσότερο prog από τότε που οι Beardfish διέλυσαν. Το νέο άλμπουμ συνεχίζει αυτή την τάση, βοηθώντας να γεμίσει το κενό που άφησαν οι Beardfish. Ουσιαστικά, ο Sjöblom είναι ο ηγέτης του σχήματος, γράφοντας και ηχογραφώντας το μεγαλύτερο μέρος από τα άλμπουμ της μπάντας του. Ωστόσο, αξιοσημείωτη υποστήριξη προσφέρεται από τον ντράμερ Petter Diamant, τον μπασίστα Rasmus Diamant και τον πρώην κιθαρίστα των Beardfish, David Zackrisson.
Το "Ghost of Vanity" ανοίγει το άλμπουμ με ένα περίπλοκο αλλά συνάμα πιασάρικο- riff, έχει όμορφα μελωδικά φωνητικά και υπέροχα πλήκτρα, χαίρεσαι να τα ακούς πραγματικά!Σίγουρα αποτελεί μια προφανή επιλογή για τις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας στο μέλλον.
Ακολουθεί το σχεδόν 14λεπτο (!) κομμάτι "Friendship" -ένα επικό τραγούδι με τεράστιες στιγμές, άλλοτε ήπιες και άλλοτε δυναμικές και με πολλές απροσδόκητες μεταστροφές ρυθμού και ύφους. Τα πρώτα 8 λεπτά είναι instrumental βέβαια, εμπεριέχοντας όλα τα στοιχεία που κάνανε το prog-rock τεράστιο πίσω στα 70s. Η εκτελεστική αρτιότητα φυσικά είναι δεδομένη, Σουηδοί γαρ. Υπέροχη ατμόσφαιρα, πλήκτρα και κιθάρες ζωγραφίζουν, μπαίνουν και τα φωνητικά και φτάνουμε στην Βαλχάλα... που λέει ο λόγος.
Το "They Fade" είναι ένα κομμάτι που ξεχωρίζει, καθώς είναι το πιο απλό τραγούδι του άλμπουμ, σχεδόν εντελώς folk/country rock! Αλλά είναι τόσο θαυμάσιο και κολλητικό! Το "Treehouse in a Glade" είναι ένα απίστευτο instrumental που καταδεικνύει την μεγάλη έμπνευση του Rikard Sjöblom.
Θα μπορούσε να ήταν μέσα στο Songs from the wood. Το μελωδικό "Stone Cold" αναμιγνύει περίτεχνα το pop /prog/rock, διαθέτοντας ένα δυναμικό riff και ένα υπέροχο midsection πολλαπλών φωνητικών. Τρομερά εθιστικά πλήκτρα και πάλι και είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα ναι το hit του άλμπουμ -αν έχουν hits κάτι τέτοια δισκάκια!
Το If You Fall (Part 2) σε σχεδόν 13 λεπτά, είναι ακόμη μια επική prog-rock περιπέτεια όπως μόνο ο Rikard θα μπορούσε να φανταστεί και να εκτελέσει, πρέπει να το ακούσεις για να το πιστέψεις, απλά εξαίσιο! Η φοβερά μελωδική φωνή του Rikard ανοίγει το "Crown of Leaves" που κλείνει το άλμπουμ.
Εδώ ο Rikard κατορθώνει να ενώσει αρμονικά διάφορα μουσικά θέματα, ξεχωρίζουν βέβαια τα έντονα jazzy στοιχεία. Αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται περίεργο, αλλά με κάποιο τρόπο όλα λειτουργούν όπως πρέπει στο κάτω κάτω είναι ένας prog δίσκος, όλα είναι πιθανά να συμβούν!
Ο Rasmus Diamant λάμπει φωτεινά σε αυτό το κομμάτι με το εξαιρετικό double bass. Θέλω να πιστεύω πως αυτό το σχήμα θα έχει καλύτερη τύχη από τους αδικοχαμένους Beardfish, διότι το αξίζουν αλλά και διότι το αξίζουμε και εμείς να ακούμε τόσο όμορφη μουσική! Άξιοι!
Band Members:
  • Petter Diamant / Drums on all tracks
  • Rasmus Diamant / Bass on tracks 1, 5, double - bass on track 7
  • David Zackrisson / Guitar on tracks 6, 7
  • Rikard Sjöblom / All other guitars, vocals, keyboards and bass
“Friendship” tracklisting:
  1. Ghost of Vanity
  2. Friendship
  3. They Fade
  4. A Treehouse in a Glade
  5. Stone Cold
  6. If You Fall (Part 2)
  7. Crown of Leaves
✍ The White Rider (ECLECTIC SHADOWS team)

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

“Moore Blues For Gary: A Tribute To Gary Moore”

Η κιθάρα του Gary Moore μπορεί να σίγησε στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 (ήταν 59 ετών όταν έφυγε από την ζωή) , όμως η κληρονομιά και η συμβολή του στην ροκ μουσική είναι σημαντική και καθοριστική για τις υπόλοιπες γενιές. Η περίπτωση του είναι μάθημα γνώσης, πίστης, ταλέντου, σκληρής δουλειάς και φυσικά δημιουργικής έμπνευσης.

Ξεκίνησε πιτσιρικάς με τους blues rockers, Skid Row, συνέχισε σε πιο δύσκολα μονοπάτια με τους  περίφημους jazz rockers,  Colosseum II και η συνέχεια ήταν με τους Thin Lizzy όπου τον έμαθε κόσμος και κοσμάκης και αγαπήθηκε άμεσα από το ροκ κοινό της εποχής.
Η πορεία που ακολούθησε ήταν ένα προσωπικός θρίαμβος με μία σειρά εξαιρετικών σόλο άλμπουμ παίζοντας καταιγιστικό hard rock και ολοκληρώθηκε με το οριστικό γύρισμα του, στην αγαπημένη του μουσική, τα blues, όπως του τα έμαθαν οι B.B. King, Albert King, John Mayall, Jack Bruce, Albert Collins με τους οποίους κατάφερε και να συνεργαστεί.
Ένας από τους πιο πιστούς και από τους καλύτερους συνεργάτες του, ο μπασίστας και συνθέτης Bob Daisley την χρυσή περίοδο την δεκαετία του ΄80 και μέχρι τις αρχές των  '90s κατόρθωσε και μάζεψε μερικούς εξαιρετικούς μουσικούς και δημιούργησε τούτο το πανέμορφο tribute, το οποί περιλαμβάνει όπως αναφέρει και ο τίτλος  κυρίως συνθέσεις από την Blues περίοδο του Gary Moore
Αρχικά ξεχωρίζουμε το "That’s Why I Play The Blues" με τον Aυστραλό Tim Gaze στην κιθάρα να ζωγραφίζει,  το εξαιρετικό "The Blues Just Got Sadder" με τον Joe Lynn Turner στην φωνή και τον σπουδαίο Steve Lukather (Τοto) ενώ τα "Story Of The Blues" , Texas Strut  και "Torn Inside" ακολουθούν πιστά και με σεβασμό τις εκτελέσεις του Ιρλανδού κιθαρίστα.
To "Nothing's the Same" ακούγεται ανατριχιαστικό και σε αυτό βοηθά η άψογη ερμηνεία του Glenn Hughes ενώ το "Power Of The Blues" με τον Jeff Watson (Νight Ranger) και Illya Szwec στις κιθάρες και τον Joe Lynn Turner φωνητικά δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Από την περίοδο των '80s είχαμε τρεις μπαλαντοειδές αλλά πολύ αγαπημένες συνθέσεις αρχίζοντας με το κλασσικό "Empty Rooms"  σε μία πιο ελαφριά και αδύναμη έκδοση του και εδώ συμμετέχει ο Neil Carter ένας από τους καλύτερους συνεργάτες του Gary Moore που τραγουδά και παίζει τα κήμπορντς και έχει συνθέσει μαζί με τον μακαρίτη τον εν λόγω ύμνο.
Στο "The Loner", κιθάρα παίζει ο Doug Aldrich ((Whitesnake, Dio), και στα τύμπανα ο Eric Singer, που είχε παίξει ένα φεγγάρι μαζί με τον Gary Moore ενώ στο "Parisienne Walkways" συναντάμε τον κιθαρίστα Steve Morse (Deep Purple, Dixie Dregs) και τον τραγουδιστή Ricky Warwick  (Black Star Riders ,The Almighty) που σεβάστηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν την πρωτότυπη εκτέλεση.
Επίσης το "Still Got the Blues" είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του άλμπουμ με την κιθάρα του John Sykes (Τhin Lizzy, Whitesnake) να μεγαλουργεί και τον Danny Bowes (Τhunder) με την ερμηνεία του να ξυπνά  μνήμες και να προκαλεί συγκινήσεις και τον Don Airey να βάζει την δικιά του πινελιά.
Μία όμορφη έκπληξη συναντάμε στο  "This One's for You"  όπου οι  Gus Moore & Jack Moore, οι δύο γιοι του Gary ερμηνεύουν και παίζουν κιθάρα τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο την μνήμη του πατέρα τους.
Τέλος το "Don’t Believe A Word" δεν ακολουθεί  την αρχική εκτέλεση του κομματιού και ακούγεται σε μία εναλλακτική και ολίγον ψυχεδελική εκδοχή με το μπάσο του Bob Daisley, να έχει τον πρώτο λόγο και τον Damon Johnson (Thin Lizzy, Black Star Riders,  Alice Cooper) στην κιθάρα να ενισχύει με το παίξιμό του την όλη ατμόσφαιρα.
Εν κατακλείδι το “Moore Blues For Gary - A Tribute To Gary Moore” χωρίς να προσφέρει κάτι το συναρπαστικό, πετυχαίνει να μας θυμίσει την πιο αγαπημένη κιθάρα της εφηβείας μας και να νοσταλγήσουμε έναν πραγματικό και ταπεινό guitar hero. Ο Bob Daisley με αυτήν την κυκλοφορία μας κάνει ένα από τα πιο όμορφα δώρα της φετινής χρονιάς.


Φώτης Μελέτης

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...