JACK BLADES: “Rock N Roll Ride”

Τραγουδοποιός, απίστευτα ταλαντούχος συνθέτης, πολύ καλός μπασίστας, δυναμικός παραγωγός αλλά πάνω απ' όλα Μουσικός με το “Μ” κεφαλαίο! Όλα τα παραπάνω είναι κάποιοι χαρακτηρισμοί που συνθέτουν την προσωπικότητα αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη που ακούει στο όνομα Jack Blades. Πρωτοεμφανίστηκε με τους μεγάλους Night Ranger στα μέσα της δεκαετίας του '80 και είναι συνυπεύθυνος για τραγούδια όπως “Don’t Tell Me You Love Me”, “(You Can Still) Rock In America”, “Sentimental Street” και “Sister Christian”. Η συνέχεια του λίγο πολύ γνωστή αφού η συνεργασία του με τα ιερά τέρατα της Hard Rock σκηνής Ted Nugent, Tommy Shaw και τον drummer Michael Cartellone δημιούργησε τους εκπληκτικούς Damn Yankees στα τέλη του '80. Με τους Damn Yankees κυκλοφόρησε δύο απίστευτα μελωδικά άλμπουμ που είναι must για κάθε οπαδό του Hard Rock!! Η συνθετική του πορεία είναι κι αυτή αξιοθαύμαστη αφού έχει βάλει την “υπογραφή” του σε αρκετά τραγούδια των Aerosmith, Cher, Alice Cooper, Roger Daltrey, Great White, Journey, Ozzy Osbourne, Styx, Point Of Grace και πολλών άλλων. Το 2003 κυκλοφόρησε και το προσωπικό του άλμπουμ σε συνεργασία με τους “κολλητού”' του Tommy Shaw, Neal Schon, Michael Lardie (Great White), Warren De Martini (Ratt), Damon Johnson (Brother Cane) και φυσικά με τους συναδέλφους του στους Night Ranger Kelly Keagy και Brad Gillis. Εκτός απο τα μουσικά δρώμενα, ο Blades συμμετείχε και στη μουσική παράσταση του Broadway με τίτλο “Rock Of Ages.” Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο τώρα και στο νέο πόνημα αυτού του πολύ σημαντικού καλλιτέχνη με τον πιασάρικο τίτλο “Rock N Roll Ride”. Ο Blades σε αυτόν τον δίσκο συνεργάζεται με τους Joel Hoekstra, Will Evankovich, Kelly Keagy, Brian Tichy, Eric Levy και Christian Matthew Cullen και μας προσφέρει μια Rock N' Roll βόλτα στον κόσμο του! Ένα κόσμο γεμάτο απο μελωδίες, δυνατές ενορχηστρώσεις, παθιασμένα φωνητικά και πάνω απ'όλα γνήσιο και αληθινό Rock N΄ Roll! Η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο άλμπουμ με ενθουσίασε από το πρώτο του άκουσμα και δυσκολεύτηκα να βρω μια αδύναμη στιγμή ή κάτι που να μη μου αρέσει. Από το “Born for This” που είναι καθαρά Αμερικάνικο και ξεσηκωτικό, στην εκπληκτική μπαλάντα “Hardest Word To Say”, στο πολύ καλό “West Hollywood”, στο ραδιοφωνικό “Anything For You” και το αγαπημένο μου “Don't Give Up”, κάθε τραγούδι εδώ έχει κάτι το ιδιαίτερο να προσφέρει στον ακροατή. Κλείνοντας έχω να προσθέσω πως η νέα δουλειά του μεγάλου Jack Blades είναι μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες μέχρι τώρα για την συγκεκριμένη σκηνή. Δυνατά συναισθήματα και καλογραμμένα τραγούδια από έναν μοναδικό μουσικό!!! Βασίλης Χασιρτζόγλου

Bangles: “Eternal Flame”

Η ιστορία των BANGLES αρχίζει κοντά στα Χριστούγεννα του 1980 με την Susanna Hoffs, και τις αδελφές Vicky και Debbi Peterson στο Los Angeles. Μετά από αρκετές περιπέτειες και αλλαγές με το όνομα του γκρουπ, το γυναικείο κουαρτέτο κυκλοφορεί το 1983 το σινγκλ σε μορφή Ε.Ρ. με τίτλο “The Real World”. Η αποδοχή του κόσμου δεν ήταν άμεση αλλά οι κριτικές ήσαν θετικές ενώ στη συνέχεια αποχωρεί η μπασίστρια Annette Zilinskas και την θέση της παίρνει η Michael Steel. Tην επόμενη χρονιά οι BANGLES κυκλοφορούν το πρώτο full album τους με τίτλο “All Over The Place” χωρίς να καταφέρουν να κάνουν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν ήταν το “Going Down to Liverpool” γραμμένο από τον Kimberley Rew (Katrina and the Waves, Soft Boys) και το “Hero Takes A Fall”. To 1986 η μπάντα απογειώνεται εμπορικά και καλλιτεχνικά με το εξαιρετικό άλμπουμ “Different Light” στο οποίο υπάρχουν υπέροχα τραγούδια όπως τα “Walk Like An Egyptian”, “Following”, “If She Knew What She Wants” και το θαυμάσιο “Manic Monday” το οποίο συνθετικά ανήκει στον περίφημο Prince μιας και στο δίσκο το υπογράφει με το ψευδώνυμο Christopher. O συνδυασμός rock ρυθμών και pop μελωδιών με σαφείς αναφορές στα sixties αφού σε μερικά σημεία υπάρχουν πινελιές από folk, garage και ψυχεδελικών ήχων έκαναν τις Bangles εξαιρετικά αγαπητές στο mainstream κοινό. O δίσκος έγινε πλατινένιος και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ενώ το τραγούδι “Walk Like An Egyptian” σκαρφάλωσε στην κορυφή των αμερικάνικων chart και βραβεύτηκε ως το καλύτερο video clip εκείνης της χρονιάς(1987) για το MTV. Το επόμενο βήμα για το συγκρότημα συμπεριλάμβανε την συμμετοχή τους στο soundtrack της ταινίας “Less Than Zero” με το καταπληκτικό τραγούδι “Haze Shade of Winter”. Το συγκεκριμένο τραγούδι έφτασε στο Νο 2 στα αμερικάνικα τσαρτ και είναι διασκευασμένο αφού πρώτοι το ερμήνευσαν οι Simon and Garfunkel το 1966. Με την εμπορική επιτυχία να έχει απογειώσει σε δημοτικότητα τις BANGLES αποφάσισαν το 1988 να κυκλοφορήσουν το θαυμάσιο “Everything” με αρκετούς σημαντικούς μουσικούς να βοηθούν στο συνθετικό τομέα σε σημείο να υπάρχει μέχρι και το όνομα του κιθαρίστα των Kiss ,του Vinnie Vincent. Στο album ξανασυναντάμε το γνωστό πάντρεμα pop και rock μελωδιών με λιτές ενορχηστρώσεις όπου δίνεται μεγάλη βαρύτητα στο ερμηνευτικό κομμάτι με την φωνή της Susanna Hoffs να μαγεύει. H εκπληκτική μπαλάντα “Eternal Flame” (αφιερωμένο στον Elvis Presley), το πανέμορφο “Ιn Your Room”, “Be With You” και το “I ‘ll Set You Free” αγαπήθηκαν πάρα πολύ, ανέβηκαν ψηλά στους καταλόγους επιτυχιών και σημάδεψαν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία του group. Όμως φαίνεται η επιτυχία δεν βόηθησε τις BANGLES να συνεχίσουν μαζί και μετά από λίγο καιρό του γκρουπ διαλύεται με την τραγουδίστρια S.Hoffs να ακολουθεί σόλο καριέρα και την V.Peterson να σχηματίζει τoυς αξιόλογους Continental Drifters. Το 1999 η μπάντα επιστρέφει με την συμμετοχή της στο soundtrack της ταινίας Austin Powers: The Spy Who Shagged Me με το τραγούδι “Get the Girl” ενώ στη συνέχεια ακολουθεί και η reunion τουρνέ. Το 2003 κυκλοφορούν το μέτριο “Doll Revolution” και αυτή τη φορά συναντάμε τον Elvis Costello να βοηθά σε μία από τις συνθέσεις του άλμπουμ. Ακολούθησε η κυκλοφορία του πρώτου τους επίσημου dvd με τον τίτλο “Return to Bangleonia - Live in Concert” τον Αύγουστο το 2007. Το Σεπτέμβριο του 2011 οι BANGLES επέστρεψαν ξανά δισκογραφικά με το συμπαθητικό “Sweetheart of the Sun”, το οποίο κινείται ηχητικά σε πιο pop φόρμες και χωρίς να εντυπωσιάζει όπως έκαναν οι πρώτοι τους δίσκοι. Η μπάντα παραμένει ενεργή μέχρι και τις μέρες μας και συνεχίζει αδιάκοπα να δίνει αρκετά live. Φώτης Μελέτης

MIDNIGHT BLUE: “Take the Money and Run”

Πρωτοασχολήθηκα με τους Midnight Blue λόγω της παρουσίας (τότε) του τραγουδιστή των Rainbow, Doogie White κυρίως, αλλά και του κιθαρίστα Alex Dickson που συμμετείχε στους Heavy Pettin', Gun και Bruce Dickinson. Την μπάντα συμπλήρωναν επάξια, ο εξαιρετικός πληκτράς, Jem Davis που έχει συνδράμει και τους Tobruk, FM , U.F.O, ο πρώην μπασίστας των Blackwych, Niall Canning και ο πρώην ντράμερ των αγαπημένων Tobruk, Eddie Fincher. Με αυτά τα ονόματα, την εξαιρετική μουσικότητα όλων και το ηχητικό ύφος της, η μπάντα είχε όλα τα εχέγγυα για μία εξαιρετική AOR παρουσία. Το δε Ενωμένο Βασίλειο του οποίου απόγονοι είναι όλοι αυτοί, είναι ο τόπος καταγωγής ουσιαστικά της μπάντας, αφού δημιουργήθηκαν από τους Davis και Fincher λαμπρά μέλη των Tobruk (Αγγλία). Αρχικά τραγουδιστής ήταν ο ταλαντούχος Stevie Docherty από τους σκωτσέζους Zero Zero (εξαιρετικό, λατρεμένο AOR σχήμα, τσεκάρετέ τους) και με την αποχώρησή του, για προσωπικούς λόγους, προτάθηκε ο Doogie White προερχόμενος από μία άλλη λατρεμένη AOR μπάντα της Σκωτίας τους La Paz. Ο δε κιθαρίστας Alex Dickson, με σύντομο πέρασμα από τους Heavy Pettin', μπάντα που τη διετία 1988/89, απετέλεσε την εμπροσθοφυλακή του αγγλικού νέου κύματος του AOR (NWOBAOR ένα πράγμα…) μαζί με τους Peroux, Torino και After Hours. Αφού υπέγραψαν με την Chrysalis, περιόδευσαν τόσο ως support act, όσο και ως headliners σε διάφορα club κατά τη διάρκεια των 90s, όμως καμία εταιρεία δεν ασχολήθηκε μαζί τους καθώς ο χώρος κορέσθηκε από παρόμοιου μουσικού ύφους μπάντες όπως οι : Thunder, Little Angels, Gun, Texas, Quireboys κ.α. Έτσι ο Dickson αναζήτησε απογοητευμένος την τύχη του στους Gun και τον ακολούθησε λίγο μετά και ο Doogie White σε άλλες μουσικές περιπέτειες με τους Praying Mantis σε μία NWOBHM περιοδεία επανασύστασης καθώς και με τους Cozy Powell και τον Neil Murray για ένα προσωπικό project του Powell, ώσπου η φωνή και το ταλέντο στα 1994 τον οδήγησαν στους Rainbow. Βρέθηκε λοιπόν στα 1995 η Γιαπωνέζικη Zero Corporation, που ανέλαβε την κυκλοφορία αρκετό καιρό μετά τη διάλυση της μπάντας. Το υλικό της συγκεκριμένης κυκλοφορίας είναι καλό με ορισμένες εξαιρετικές συνθέσεις. Δεκατρία τραγούδια, αρκετά για μία μπάντα χωρίς συμβόλαιο. Μερικές “σκοτώνουν”, άλλες απλά συμπληρώνουν και θα σας θυμίσουν Shy αρκετά ως προς την AOR πλευρά τους. Ακούστε προσεκτικά την υπέροχη μπαλάντα “Remember” και το εναρκτήριο “Surrender”, που είναι κλασικότροτοπες, μελωδικά αοράδικες συνθέσεις. Το “One Way To Heaven” θα σας παραπέμψει στους Eyes της περιόδου με τον Jeff Scott Soto ενώ το “Hands Of A Lover” κινείται στο ύφος των Shy/Europe και φτάνουμε στα 2012 όπου η Υesterrock μας κακομαθαίνει με τα “καλούδια” που επανακυκλοφορεί και προσφέρει την κυκλοφορία με καινούργιο “προβοκατόρικο” εξώφυλλο, επεξεργασμένο ήχο και δύο ακυκλοφόρητες συνθέσεις που αξίζουν της προσοχής σας τα “Hurts When We Do It” και το “Only Girl”. Παραφράζοντας και αναποδογυρίζοντας τον τίτλο: “πάρτε τα λεφτά και τρέξτε”, λέγω: “πάρτε τα λεφτά και τρέξτε να αγοράσετε το δίσκο…” Νότης Γκιλλανίδης

KISSIN' DYNAMITE: “Money, Sex & Power”

Τον Δεκέμβριο του 2007, στάλθηκε σε κάποιους μουσικούς δημοσιογράφους ένα 4track-EP album από ένα μέχρι τότε άγνωστα σε αυτούς συγκρότημα με το όνομα Kissin' Dynamite. Σκληρό heavy rock με έμφαση στα γρήγορα και δυνατά riff που φέρνουν στο μυαλό Motley Crue, Whitesnake και AC / DC. Τον Ιούλιο του 2008, ήρθε και το ντεμπούτο τους με τίτλο "Steel Of Swabia". Ένα πραγματικά καλό άλμπουμ που έθεσε τις βάσεις για ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον.  Το 2010, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το δεύτερο τους πόνημα με τίτλο "Addicted To Metal". Πολύ καλύτερο από το πρώτο τους και με καλύτερες συνθέσεις αυτή την φορά, οι Kissin' Dynamite μας υπόσχονται ότι θα μας απασχολήσουν για πολύ καιρό ακόμα! Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο τώρα και στο τρίτο άλμπουμ των Kissin' Dynamite με τίτλο “Money, Sex & Power”. Προσωπικά, βρήκα την συγκεκριμένη κυκλοφορία πολύ καλύτερη από τις προηγούμενες δύο. Και αυτό γιατί οι Γερμανοί αυτή την φορά ανέβασαν το πήχη από συνθετικής άποψης όπως, επίσης, και οι ενορχηστρώσεις είναι καλύτερες και γενικότερα η μπάντα ακούγεται πιο “δεμένη” από ποτέ. Το τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ είναι το “Money, Sex & Power”. Αρκετά καλό και heavy με καλές ενορχηστρώσεις και σίγουρα καλό ορεκτικό για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Με το “I Will Be King” οι Kissin' Dynamite βάζουν φωτιά και μας προσφέρουν ένα από τα καλύτερα τους κομμάτια! Στο “Operation Supernova” έχουμε πιο groovy ρυθμούς καθώς, επίσης, και κάποια πιο μοντέρνα στοιχεία. Τα επόμενα δύο, “Sex Is War” και “Club27”, είναι αρκετά καλά χωρίς, όμως, να κάνουν τη διαφορά. Τη διαφορά τη κάνει σίγουρα το “Dinosaurs Are Still Alive”. Δυνατό κομμάτι με άριστες ενορχηστρώσεις και ένα απίστευτα πιασάρικο refrain! Από τα επόμενα τραγούδια του άλμπουμ, θα ξεχώριζα το “Six Feet Under” το οποίο είναι μια εκπληκτική μπαλάντα με εκπληκτική κιθαριστική δουλειά. Σίγουρα οι Kissin' Dynamite δεν ανακάλυψαν την Αμερική με αυτή την κυκλοφορία τους και σίγουρα δε διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας. Το μόνο σίγουρο είναι πως παίζουν με ψυχή και μας προσφέρουν ένα δυνατό άλμπουμ με κάποια πολύ καλά τραγούδια. Τσεκάρετε τους! Βασίλης Χασιρτζόγλου

FAIR WARNING: "Best And More"

Την επόμενη μέρα της εθνικής παλιγγενεσίας (26/3/2012), οι Γερμανοί μελωδικοροκάδες FAIR WARNING κυκλοφορούν την 3η συλλογή τους, έχοντας επίσης 6 σύντομης διάρκειας (ep), 4 ζωντανά ηχογραφημένες συναυλίες και 7 πλήρους διάρκειας δίσκους ακτίνας. Καθόλου άσχημα για την μπάντα που ιδρύθηκε στα 1992, μπήκε σε “ανάπαυση” περίπου 5 χρόνια πριν και επανήλθε με το εξαιρετικό άλμπουμ επανασύνδεσης, το “Brother’s Keeper”. Και επειδή τα εθνικά ζητούμενα δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική , τούτο εδώ το best of διπλό και χορταστικό περιλαμβάνει πραγματικά τις καλύτερες συνθέσεις τις μπάντας, χωρίς να αδικεί καμία από τις προηγούμενες κυκλοφορίες: Fair Warning (1992), Rainmaker (1995), Angels Of Heaven EP (1996), Go! (1997), Four (2000), Brother's Keeper (2006), Aura (2009), Live in Japan (1993), Live at Home (1995), Live and More (1998), Talking Ain`t Enough (2010), Early Warnings 92-95 (1997),  A Decade of Fair Warning (2001), συμπεριλαμβάνοντας μία ακυκλοφόρητη σύνθεση, το Rock n’ Roll και δύο σingle Tracks: τα Children´s Eyes και το Light in the Dark. Συμπερασματικά: δεν υπάρχει σύνθεση που να υπερέχει έναντι των υπολοίπων , η νέα σύνθεση είναι αξιάκουστη και προϊδεάζει για την επερχόμενη νέα κυκλοφορία για όποιον είναι φίλος και αρέσκεται στο συγκεκριμένο ιδίωμα που σίγουρα θα συμπληρώσει την συλλογή του. Για τους αμύητους της μπάντας είναι εξαιρετικό εναρκτήριο άκουσμα αφού άλλωστε η φωνή του Tommy Heart είναι από τις ξεχωριστές στο είδος της. Αξίζει κάθε λεπτό εεεε… σεντ ήθελα να γράψω, της αγοράς της…. Νότης Γκιλλανίδης

VENDETTA: “World Under Fire”

Έχω αρχίσει να διαμορφώνω μια εντύπωση, πως το Ηνωμένο Βασίλειο ξαναβρίσκει τις metal ρίζες του και ζωντανή απόδειξη δεν είναι άλλο από το τρίτο άλμπουμ των Vendetta! Για καλή μας τύχη λοιπόν, το 2005 ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Edward Box είχε την έμπνευση και το κουράγιο να σχηματίσει αυτή τη μπάντα, η οποία παίζει ξεκάθαρα ένα old school metal, θυμίζοντας Priest, Saxon και γενικά κλασσικές συγκροτηματάρες του είδους. Οπότε με λίγα λόγια μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς το τι πρέπει να περιμένει από το “World Under Fire” ηχητικά, αλλά δύσκολα να πιστέψει πριν πατήσει το play πως θα είναι τόσο καλό! Γιατί ναι φίλοι μου, αν και δεν άκουσα τη δισκάρα του αιώνα, παραδέχομαι πως οι Βρετανοί βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και γούσταρα τρελά ακούγοντας τη νέα τους δουλειά! Επίσης αν και στα μείον τοποθετώ την έλλειψη ενός breakthrough κομματιού, πρέπει να πω ότι συνολικά και στα 10 τραγούδια του δίσκου, δεν υπάρχει κάτι που δε θα σε πωρώσει ή έστω να είναι κάτω του μετρίου. Οι κιθάρες των Edward Box και Pete Thompson σκίζουν τα ηχεία και αντιλαμβάνεσαι πως ανεπαίσθητα σιγοψιθυρίζεις με συγκατάβαση τις δυο ιερότερες λέξεις που έχεις γνωρίσει στη ποταπή ζωή σου.. Heavy metal! Στα πολύ συν βρίσκετε και το πολύ δυνατό εξώφυλλο του “World Under Fire”, αν και παρατηρώ πως και στις προηγούμενες δουλειές τους, υπάρχει προσοχή από μέρους της μπάντας στο outwork! Κοντολογίς αν είστε heavy metal.. και πέσει στα χέρια σας το παραπάνω δισκάκι των Vendetta, δώστε του να καταλάβει! Μιχάλης Κανακουσάκης

BRUCE SPRINGSTEEN: “Wrecking Ball”

Πόσες φορές, σου έχει τύχει να κάνεις μία μοναχική βόλτα και συνομιλώντας με το εαυτό σου κάνοντας κριτική για όλους και για όλα, ανακαλύπτεις άλλη μία κρυφή αδύναμη πτυχή σου με συνέπεια να απολογείσαι και να παραμιλάς. Τότε αποφασίζεις να σιχτιρίσεις τις αρνητικές σκέψεις από το μυαλό σου αναπαράγοντας  όμορφες στιγμές με ανθρώπους και καταστάσεις που σου έχουν σημαδέψει τη ζωή. Κάπως έτσι συνήθως νιώθω ακούγοντας το νέο άλμπουμ του BRUCE SPRINGSTEEN. Άλλοτε οργισμένος και θυμωμένος με τους υπαίτιους της οικονομικής κρίσης, άλλοτε βαθιά ανθρώπινος και μελαγχολικός με όσα συμβαίνουν γύρω μας και άλλοτε να λειτουργεί ως αισιόδοξος παρατηρητής και οραματιστής. Πάντα η δική του μουσική έδινε την εντύπωση ότι είχε μία γλυκόπικρη γεύση γεμάτη αναμνήσεις, λυτρωτικά συναισθήματα αλλά πάνω από όλα περιείχε αγάπη και ταξιδιάρικη νοσταλγία. Το περίφημο “boss” με το “Wrecking Ball” βάζει λοιπόν στο κάδρο ξανά έντονες ανθρώπινες στιγμές και διηγείται ενδιαφέροντες ιστορίες για ένα μέλλον το οποίο όμως έχουμε… ξαναζήσει. Ο BRUCE SPRINGSTEEN με το 17ο στούντιο άλμπουμ του, μας χαρίζει συνθέσεις και ήχους που έχουμε λατρέψει. Αυθεντικό country rock, αμερικάνικες παραδοσιακές μελωδίες, πεσιμιστικές μπαλάντες, gospel φωνητικά, παθιασμένες ερμηνείες, μικρές κιθαριστικές εκρήξεις και  όλα αυτά δοσμένα, με βιολιά, μαντολίνα, πνευστά, πλήκτρα και όλα εκείνα τα όργανα που μιλούν στη καρδιά και σε “καθαρίζουν” από τις κακές και βρώμικες καθημερινές καταστάσεις. Σε κάποιες συνθέσεις θα ακούσετε και το σαξόφωνο του αδικοχαμένου Clarence Clemons που αποτελούσε μία ξεχωριστή δύναμη στην E STREET BAND. Όταν λοιπόν κάποιοι ροκ δημιουργοί επιμένουν να το παίζουν “σκληροί” και δήθεν, o BRUCE SPRINGSTEEN λειτουργεί εδώ και σαράντα χρόνια ως υπηρέτης της ψυχής. Μοναδικός και γνήσιος  στην έκτη δεκαετία της ζωή του επιμένει να τραγουδά, να ροκάρει και να ζει με πάθος για αυτό που γεννήθηκε. Ο σεβασμός μας σε έναν τέτοιο δημιουργό θα είναι παντοτινός. Φώτης Μελέτης

"I Will Be King" από τους KISSIN' DYNAMITE

KILL DEVIL HILL: “Kill Devil Hill”

Το ότι θα έδεναν μουσικά τόσο καλά οι Vinny Appice (Black Sabbath, Dio etc) και Rex Brown (Pantera, Down), δεν το περίμενα! Οι Kill Devil Hill καταφέρνουν αυτό ακριβώς που θα περίμενε κάποιος από μια τέτοια συνεργασία, καλύπτοντας μέσα σε έντεκα συνθέσεις όλο το μουσικό φάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ήχο των Black Sabbath και των Down. Για να μην προτρέξουν βέβαια οι fanboys, αυτό ακριβώς που είναι ατού για το album είναι και το αδύνατο σημείο του, μιας και η υπερβολική αυτοπεποίθηση που εκπέμπουν τα κομμάτια δείχνει περίτρανα πως πρόκειται για project και όχι για κάτι παραπάνω. Πέραν όμως του ότι μιλάμε ουσιαστικά για ένα πρόσκαιρο, θεωρητικά πάντα, σχήμα, το “Kill Devil Hill” είναι από τις κυκλοφορίες που επιβάλλεται να βρίσκονται σε μια φερόμενη heavy metal δισκοθήκη! Είναι ακριβώς αυτό που αγαπάμε στη συγκεκριμένη μουσική, χωρίς περίπλοκες ιδέες και θεατρινισμούς. Πιο γάλακτος γίνεται… Πιο αληθινό, δύσκολα (δε λέω “true” γιατί το έχουν κατ’ αποκλειστικότητα οι epic metallers). Για την ιστορία, τις κιθάρες έχει αναλάβει ο Mark Zavon (Scream Parade, Ratt, WWIII) ενώ πίσω από το μικρόφωνο βρίσκεται ο Dewey Bragg, ο οποίος ναι μεν είναι αγνώστου προελεύσεως, αλλά με τέτοιες χορδές στο λαιμό του, θα τον μάθει ο ντουνιάς! Πραγματικά πολύ εύστοχη προσθήκη στο line up! Και για να συνοψίσουμε, οι Kill Devil Hill συγκεντρώνουν μερικά από τα καλύτερα στοιχεία της πολύχρονης εμπειρίας των Vinny και Rex και τα εσωκλείουν σε ένα δισκάκι απαραίτητο για όλους! Στέφανος Στεφανόπουλος

AXEL RUDI PELL: “Circle of the Oath”

Ελάτε, πείτε την αλήθεια… Μερικοί από εσάς χασκογελάσατε όταν αντικρίσατε για τρίτη φορά μέσα σε τρία χρόνια το όνομα του Pell στις "νέες κυκλοφορίες". Η αλήθεια είναι πως ο γερμανικής καταγωγής βιρτουόζος δε λέει να κάτσει στα αβγά του και αυτό κάποτε θα του στοιχίσει. Δέκατο τέταρτο full length λοιπόν (μέσα σε εικοστρία χρόνια καριέρας) για τον Axel Rudi Pell και η συνταγή παραμένει η ίδια με τις τελευταίες δουλειές του, είτε μιλάμε για τους συνεργάτες του (Johnny Gioeli, Ferdy Doernberg, Volker Krawczak και Mike Terrana), είτε για τον τρόπο σύνθεσης και απόδοσης της μουσικής. Η ουσιαστική διαφορά του “Circle of the Oath” είναι πως δίνει μεγαλύτερη βάση στη hard rock πλευρά του Pell, παρά στην επική (χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχει στο δίσκο). Από εκεί και πέρα, μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε λόγο για ένα δισκογραφικό ολίσθημα, καθώς εκεί που στο “The Crest” έδειχνε να επιστρέφει αναζωογονημένος, στο “Circle of the Oath” συναντάται η χαρακτηριστική του στασιμότητα όπως και η εμμονή σε παιγμένα (από τον ίδιο μάλιστα) μοτίβα. Το “Circle of the Oath” εμπεριέχει ακριβώς αυτό που περιμένεις, φίλτατε αναγνώστη: γρήγορα κομμάτια με μελωδικές γραμμές (“Ghost In the Black”, “Fortunes of War”), mid tempo συνθέσεις με συναυλιακά refrain (“Run With the Wind”, “Before I Die”, “Hold On to Your Dreams”), μελιστάλαχτες μπαλάντες (“Lived Our Lives Before”), epic μποναμάδες (“Circle of the Oath”, “Bridges of Nowhere”, “World of Confusion”),συν μια αδιάφορη εισαγωγή. Είπαμε, το hard rock στοιχείο υπερέχει γενικά, αλλά δεν κάνει τη διαφορά, πιστέψτε με. Οι στιγμές που σίγουρα όμως ξεχωρίζουν ακούνε στο όνομα “Run With the Wind”, “Before I Die”, “Lived Our Lives Before” και “World of Confusion”, που είναι το “Masquerade Ball pt. II”. Όπως έχω ξαναπεί, μπορεί στο τιμημένο εξωτερικό τα album του Pell να μοσχοπουλάνε, αλλά εδώ στο Ελλάντα εξαιτίας συγκεκριμένων (κατευθυνόμενων συνήθως) απόψεων, υπήρξε τόσο μεγάλη προπαγάνδα, που ελάχιστοι τιμούν πλέον τον εν λόγω γερμανό αγοράζοντας τις δουλειές του. Ευτυχώς με τις σαρωτικές αλλαγές που έφερε η ευρεία χρήση του internet, αρκετός κόσμος γνώρισε το έργο του. Το τελευταίο πράγμα λοιπόν που θέλουν οι εγχώριοι fan είναι η (έστω μερική) επιβεβαίωση όσων έθαβαν τον εν λόγω καλλιτέχνη, οπότε Axel, κάνε ένα βήμα πίσω, ξεκουράσου και κάνε με τον επόμενο δίσκο σου άπαντες να παραμιλούν, διότι με τον συγκεκριμένο δυστυχώς απευθύνεσαι αποκλειστικά στους fan. Στέφανος Στεφανόπουλος

Ακούστε το νέο τραγούδι του SLASH

Το πρώτο επίσημο δείγμα μπορείτε να ακούσετε στο http://slashonline.com/ για το τραγούδι "You're A Lie" από τη νέα δισκογραφική δουλειά του SLASH  που ονομάζεται "Apocalyptic Love" και θα κυκλοφορήσει στις 22 Μαΐου

Το tracklist του album είναι το εξής:

Apocalyptic Love
One Last Thrill
Standing In The Sun
You’re A Lie
No More Heroes

Halo

We Will Roam

Anastasia

Not For Me

Bad Rain
Hard & Fast

Far And Away

VAN HALEN: “A Different Kind Of Truth”

Οι VAN HALEN ζουν και βασιλεύουν!!! Από την αρχή της καριέρας τους τα αδέλφια Van Halen είχαν εντυπωσιάσει όχι μόνο με τις τεχνικές και συνθετικές ικανότητες τους αλλά και για τα εκρηκτικά live που έδιναν. Πολύ σημαντική ήταν και  συνδρομή σε όλη αυτή τη σπουδαία διαδρομή του πρώην πλέον μπασίστα τους  Michael Anthony και είναι κρίμα και στενάχωρο για αρκετούς οπαδούς τους (και για μένα) που δεν είναι μέλος της μπάντας μιας και έχει αντικατασταθεί με τον γιο του Eddie, τον  Wolfgang Van Halen. Οι καλές στιγμές της μπάντας πάντα υπερτερούσαν από τις κακές (όπως το άλμπουμ με τον Gary Cherone στα φωνητικά) όμως το κομβικό τους σημείο και η μεγάλη τους μαγκιά ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 δηλαδή στο απόγειο της εμπορικής τους επιτυχίας όπου αποχώρησε ή εκδιώχτηκε (διαλέγετε εσείς) από το συγκρότημα ο “θεότρελος” David Lee Roth. Τότε και ενώ τους είχαν όλοι ξοφλημένους εκείνοι απέδειξαν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και το πέτυχαν με απίθανο τρόπο με τον Sammy Hagar στη θέση του τραγουδιστή και συνδημιουργού. Αφού τέλειωσε και εκείνη η πετυχημένη περίοδος, ακολούθησε ο κατήφορος και η διάλυση όπου σημαντικό ρόλο έπαιξε και η σοβαρή ασθένεια του κιθαρίστα Eddie Van Halen. Τέλος πάντων αυτά τα έχει καταγράψει η ιστορία και η καλύτερη αμερικάνικη hard rock μπάντα των τελευταίων δεκαετιών επιστρέφει για να συνεχίσει την ιστορία εκεί που είχε σταματήσει περίπου το 1985. Έτσι λοιπόν μετά από 28 χρόνια πολλών περιπετειών ο David Lee Roth επιστρέφει στο μικρόφωνο και παράλληλα τα επικοινωνιακά παιχνίδια αυτής της επανασύνδεσης δίνουν και παίρνουν πριν και μετά την κυκλοφορία του καινούργιου άλμπουμ ώστε η επιστροφή να πάρει τεράστιες διαστάσεις και ο κόσμος να ασχοληθεί ζεστά ξανά με την μπάντα  Όμως όλοι γνωρίζουν ότι αν ένα συγκρότημα δεν αξίζει, τότε όσα εμπορικά κόλπα και αν σκαρφιστεί ο manager του δεν υπάρχει περίπτωση να έχει διάρκεια διότι αυτό που μένει είναι απλά η μουσική και αυτήν λατρεύει ο κόσμος. Ευτυχώς οι VAN HALEN εκτός από το καλό marketing φρόντισαν να βγάλουν και ένα πολύ καλό δίσκο.  Η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε ότι οι νέες συνθέσεις του “A Different Kind Of Truth” αποτελούν ξεχασμένα ριφάκια από παλιά demo και από τις πρώτες τους ηχογραφήσεις τους, λίγο μας απασχολούν διότι και έτσι να είναι, δεν παύει να ακούμε VAN HALEN και όχι καμία φτηνή απομίμηση τους. Το νέο τους άλμπουμ  λοιπόν δικαιώνει όσους λατρεύουν τη μπάντα με τον D.L. Roth στα φωνητικά και τις πρώτες δουλειές του συγκροτήματος. Χωρίς να φλυαρούμε άλλο με το παρελθόν τους, εκείνο που χαρακτηρίζει το “A Different Kind Of Truth” και αποτυπώθηκε στο μυαλό μας είναι απλά και βασικά πράματα  που τους έκαναν τεράστιους, όπως: Καυτές ,επιθετικές, heavy κιθάρες από τον μεγάλο δάσκαλο του είδους συνδυασμένες με κοφτερά riff και solo αλλά και με τρομερές εμπνευσμένες μελωδικές εξάρσεις. Φωνακλάδικες, βραχνιασμένες σέξι ερμηνείες από τον David Lee Roth υποστηριγμένα με έξυπνα διπλά χορωδιακά backing  vocals που  αναγεννά μνήμες του δοξασμένου παρελθόν και παρότι κοντεύει τα 60 ακούγεται εξαιρετικά (τουλάχιστον στουντιακά). Τα τύμπανα του Alex Van Halen καλπάζουν ξανά με απίστευτη δύναμη και μεγάλη ένταση ενώ ο μικρός Wolfgang Van Halen δένει άψογα τις μπασογραμμές του, με το θρυλικό γκρουπ του πατέρα του. Το πνεύμα των αρχικών VAN HALEN των ‘80s είναι εδώ και ικανοποιεί απόλυτα παλιούς και νέους οπαδούς του συγκροτήματος. Τραγούδια δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε διότι η εκρηκτικότητα του “Blood and Fire” και “Outta Space”,  δένει τέλεια με την κιθαριστική τεχνική των “Tatoo” και “Βeat’s Working” και απογειώνεται με το επηρεασμένο από Hendrix, “The Trouble with Never”. Η ιλιγγιώδες ταχύτητα στα “As Is” και “China Town” προσπερνά το εξαίσιο “Bullethead” (θυμίζει λίγο Thinlizzy) ενώ το πωρωτικό “She’s The  Woman” κλέβει την παράσταση από το μελωδικό “You and Your Blue” και προετοιμάζει το έδαφος για το καταπληκτικό  “Honeybabysweetiedoll” που παραπέμπει σε ανατολίτικο κιθαριστικό hard rock! Συνοπτικά όπως καταλάβατε το “A Different Kind Of Truth” δεν έχει μόνο δύο- τρία καλά τραγουδάκια αλλά αποτελεί μία πανδαισία δυναμικού κιθαριστικού αμερικάνικου hard rock  εμπλουτισμένη με τα θεοπάλαβα φωνητικά ενός μοναδικού performer. Σίγουρα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς και από τις καλύτερες επιστροφές. Φώτης Μελέτης

Απολαύστε Tarja & Hannibal στο "Phantom Of The Opera"

Μη χάσετε το live του Tony MacAlpine

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012, Κύτταρο Live

Ο Tony MacAlpine, θεωρείται –όχι άδικα- ως ένας από τους πιο «ευέλικτους» rock μουσικούς που υπάρχουν και αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα είτε ως σόλο καλλιτέχνης, είτε ως μέλος ενός γκρουπ, είτε ως session μέλος σε στούντιο ηχογραφήσεις ή περιοδείες, είτε ως παραγωγός.

Με άπταιστες γνώσεις πιάνου και κιθάρας, αμέσως κέντρισε το ενδιαφέρον του «γκουρού» των κιθαριστών, Mike Varney και ήταν από τους πρώτους που κυκλοφόρησαν heavy metal instrumental άλμπουμ και φυσικά από τους ηγέτες αυτού του κινήματος, μαζί με τους Joe Satriani, Steve Vai, Vinnie Moore, Marty Friedman, Jason Becker.

Κατά τη διάρκεια της 25ετούς καριέρας του, έχει συνεργαστεί με μουσικούς τεράστιας εμβέλειας και κύρους, όπως οι ντράμμερ Steve Smith και Deen Castronovo ή οι μπασίστες Billy Sheehan και Tony Franklin (εκτός από όλους όσους έχουν ήδη αναφερθεί) και στη χώρα μας θα έρθει για την προώθηση του νέου του δίσκου, που φέρει για τίτλο το όνομά του. Στο δίσκο αυτό, εκτός από τον MacAlpine που «ταλαιπωρεί» τις 7χόρδες και 8χόρδες κιθάρες του, έχουμε τους ντράμμερ Virgil Donati και Marco Minnemann να δίνουν τη δική τους γεύση στο τελικό αποτέλεσμα.

Οι μουσικοί οι οποίοι θα τον συνοδεύουν στην ευρωπαϊκή του περιοδεία (και φυσικά θα είναι μαζί του και στην Ελλάδα), θα είναι ο πρώην ντράμμερ των ANGRA, Aquiles Priester, ένας από τους κορυφαίους ντράμμερ της γενιάς του κι ένας από τους 7 υποψήφιους για να πάρουν τη θέση του Mike Portnoy στους DREAM THEATER, σε μία από τις σημαντικότερες audition που έχουν γίνει ποτέ στο heavy metal, ο μπασίστας Bjorn Englen, που έχει περιοδεύσει πολλές φορές με τον YNGWIE MALMSTEEN, αλλά και με τον ULI JON ROTH και τους QUIET RIOT καθώς και η σούπερ ταλαντούχα κιθαρίστρια Nili Brosh, που έχει παίξει με μουσικούς υψηλής κλάσης όπως οι Stu Hamm (JOE SATRIANI, STEVE VAI), Guthrie Govan (ASIA) και Andy Timmons (DANGER DANGER).

Επίσης ο Tony MacAlpine κάνει guest στον δεύτερο σόλο δίσκο του Jeff Loomis (ex-NEVERMORE), στο κομμάτι “The ultimatum” (http://www.youtube.com/watch?v=NU5R7kaLdSU)

Τη συναυλία θα ανοίξουν οι progressive rockers από την Atlanta των ΗΠΑ, AGENT COOPER, με επιρροές από RUSH, KANSAS, QUEEN και DREAM THEATER και ο Βραζιλιάνος κιθαρίστας Daniel Pique, στα σόλο CD’s του οποίου έχουν παίξει ο ντράμμερ των DREAM THEATER, Mike Mangini, ο Billy Sheehan, αλλά και ο Felipe Andreoli των ANGRA. Παρασκευή 9 Μαρτίου, στο Κύτταρο Live, ετοιμαστείτε για μία από τις δυνατότερες εμπειρίες της ζωής σας, όποιο μουσικό ύφος κι αν σας αρέσει. Το όνομα του Tony MacAlpine αποτελεί εγγύηση.

Προπώληση εισιτηρίων: Ticket House, Metal Era και ηλεκτρονικά από το www.ticketpro.gr

Ώρα έναρξης: 21:00

Τιμή εισιτηρίου: 25 Ευρώ

FROM THE FIRE: “Thirty Days Dirty Nights”

Είναι κάποιες μπάντες που περνάνε σαν αστραπή και μετά εξαφανίζονται. Βέβαια πολλές από δαύτες φεύγουν αλλά αφήνουν πίσω τους ένα και μοναδικό, αλλά φοβερό άλμπουμ γεμάτο με υπέροχα ροκ τραγούδια. Τέτοια περίπτωση αποτελούν και οι αμερικανοί FROM THE FIRE, οι οποίοι σχηματίστηκαν το 1991 στη Νέα Υόρκη και την αμέσως επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό "Thirty Days Dirty Nights". Tην μπάντα την αποτελούσαν ο τραγουδιστής J.D. Kelly, ο κιθαρίστας Tommy Lafferty (KING FLUX, VOODOO X, CROWN OF THORNS), ο μπασίστας Thaddeus Castanis, ο ντράμερ Michael Sciotto (BELLADONNA, STILL WICKED) και ο κημπορντίστας Paul Morris (TRANS SIBERIAN ORCHESTRA, DORO, RAINBOW), ο οποίος όμως είχε αντικαταστήσει τον αρχικό πληκτρά του συγκροτήματος, Nadine Arel που είχε συνεισφέρει συνθετικά και εκτελεστικά στην ολοκλήρωση του “Thirty Days Dirty Nights”. Το άλμπουμ αποτελείται από εννιά κοσμήματα του melodic hard rock με κορυφαία τα “Hold On” και “Same Song” τα οποία έχουν ρεφρέν που “σκοτώνουν”, τις aor  μπαλάντες “Take My Heart” και “Tears Cried In The Rain”,  το δυναμικό  “Lovestruck”,  το παθιασμένο “Over Your Head”, το μνημειώδες και πιο κλασικό τραγούδι του άλμπουμ, το εκπληκτικό “Spark And Flame” στο οποίο κάνει ντουέτο ο J.D. Kelly με την εξαίσια φωνή της Theresa Straley από τους HARLOW ενώ και άλλο ένα μέλος των HARLOW, ο Pat Regan συμμετέχει στο “Thirty Days Dirty Nights”. Ο δίσκος κλείνει με δύο αρκετά καλές διασκευές τα “Go All The Way” και “Where Are You Now?” τα οποία είναι συνθέσεις του Eric Carmen από το 1972. Την παραγωγή είχε αναλάβει ένας “μάστορας”  του είδους και πολυτάλαντος μουσικός, ο Jean Beauvoir (Crown of Thorns, Voodoo X) και νομίζω ότι η καλύτερη αγορά για όσους ψάχνουν πραγματικά χαμένα διαμάντια του melodic hard rock. TRACKLIST: 1. Hold On 2. Same Song 3. Tears Cried In The Rain 4. Over Your Head 5. Take My Heart 6. Lovestruck 7. Spark And Flame 8. Go All The Way 9. Where Are You Now? MEΛΗ J.D. Kelly (φωνή) Tommy Lafferty (κιθάρα) Michael Sciotto (ντραμς) Paul Morris (πλήκτρα) Thaddeus Castanis(μπάσο) Φώτης Μελέτης