SKYSCRAPER: “Elevation”

Οι SKYSCRAPER είναι ένα ακόμη ένα νέο project στον μελωδικό hard rock κόσμο που έρχεται με μεγάλες υποσχέσεις αφού αποτελείται από μουσικούς όπως οι Lee Small - φωνητικά (Shy), Tor Talle - Κιθάρες (JLT, Fergie Frederiksen, Northern Light, Overland) και ο Dave Boyce - Bass (Airrace, Quireboys).

Πραγματικά οι SKYSCRAPER είναι έτοιμοι να μας εντυπωσιάσουν με το πρώτο τους album που τιτλοφορείται “Elevation” και είναι γεμάτο από έναν up-tempo ήχο, υπέροχες μελωδίες, εκπληκτικές αρμονίες και καλογραμμένα τραγούδια!!
Το άλμπουμ ήταν σχεδόν δύο χρόνια στα σκαριά αλλά από ότι φαίνεται το τελικό αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει κάθε οπαδό της μελωδικής σκηνής γενικότερα.
Από το εναρκτήριο "Sail Away" το δείγμα από την μουσική των SKYSCRAPER είναι εντυπωσιακό.
Δυναμικό με μια υπέροχη μελωδία, σφιχτοδεμένο με πολύ ωραίες ενορχηστρώσεις θα σας κάνει να το σιγοτραγουδάτε για μέρες.
Το "Fay Wray" είναι απλά μοναδικό!  Ο απόλυτος AOR  ύμνος!!  Μελωδικό όσο δεν πάει με δυνατές φωνητικές ερμηνείες από τον Lee Small και ένα πιασάρικο ρεφραίν!
Τι άλλο να ζητήσει κανείς!
Συνέχεια με την πολύ καλή και 80’s μπαλάντα "Everybody Cries Someday", ενώ στο "Walk Through Fire" έχουμε ακόμη ένα highlight μέσα από το ντεμπούτο! up-tempo ρυθμός με τσαμπουκά και νεύρο σε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου! Τέλος με το "Runaway Hearts",  οι SKYSCRAPER μας ταξιδεύουν  με την εντυπωσιακή του μελωδία του και την ala Bad English αίσθηση!

Απλά αγοράστε το!!!! Το ντεμπούτο των SKYSCRAPER  με έκανε να το ακούω για μέρες και να μην βγαίνει από το cd player καθόλου!! Love at first sight…..που λένε! Καλοδουλεμένο άλμπουμ από την αρχή έως το τέλος από πολύ καλούς μουσικούς! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Βασίλης Χασιρτζόγλου

MIKE TRAMP: "Museum"

Nέα προσωπική δισκογραφική δουλειά από την φωνή των αγαπημένων μας White Lion, κύριο MIKE TRAMP και όσοι δεν έχετε παρακολουθήσει την σόλο πορεία και περιμένετε να ακούσετε hard rock μελωδίες τότε θα απογοητευτείτε.

Στο “Museum”, οι ήχοι, οι ρυθμοί, οι ενορχηστρώσεις και κυρίως οι συνθέσεις είναι λιτές και απλοϊκές με την φωνή του MIKE TRAMP άλλοτε να γίνεται μελαγχολική,  άλλοτε αφηγηματική  και άλλοτε ποιητική με μια ιδιαίτερη ερμηνευτική ευαισθησία. Εκτός από τη πανέμορφη φωνή του Δανού τραγουδιστή, κυρίαρχο ρόλο στο άλμπουμ παίζουν οι ακουστικές κιθάρες και τα ηχοχρώματα των πλήκτρων ενώ αρκετές συνθέσεις φλερτάρουν με την ποιοτική ποπ όπως χαρακτηριστικά γίνεται στο “And You Were Gone”.
Τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι τα “Down South” και “Slave”  που ακούγονται  λίγο πιο ροκ από τα υπόλοιπα κομμάτια  με αρκετές  blues επιρροές. Το εξαιρετικό  “Trust In Yourself”  σου ξεκουράζει την ψυχή με την μελωδία του  ενώ το “New World Coming” είναι ένας μικρός ερμηνευτικός θρίαμβος του frontman των White Lion, αφού καταφέρνει να ακούγεται ανατριχιαστικό σε σημείο που να φέρνει μνήμες από "When the Children Cry".
 Επίσης το “Better” είναι μία καλή στιγμή του άλμπουμ που  ακούγεται  αρκετά  μπητλικό ενώ ενδιαφέροντα είναι τα "Time for Me to Go” που ασχολείται στιχουργικά για τη δύσκολη σχέση που είχε με την γυναίκα του και το αυτοβιογραφικό  “Mother” με το γλυκό κιθαριστικό σόλο του. Το “Museum”  δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας  αλλά σίγουρα οι συνθέσεις του άλμπουμ λειτουργούν ως  μία προσωπική κάθαρση και μία λυτρωτική καταγραφή καταστάσεων από όσα έχει βιώσει τα τελευταία χρόνια ο MIKE TRAMP στην περιπετειώδη διαδρομή του. Το “Museum” είναι κατάθεση ψυχής και αξίζει τον σεβασμό μας.
 
Φώτης Μελέτης

Miss Behaviour: "Double Agent"

Η ιστορία των Miss Behaviour ξεκινάει γύρω στο 2004, όταν οι Henrik Sproge και ο κιθαρίστας Erik Heikne, οι οποίοι σπούδαζαν μουσική στο Business School στη Kalmar της Σουηδίας, αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα μπάντα!

Και οι δύο τους ήθελαν  να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα εμπνευσμένο από τις μεγάλες μπάντες της δεκαετίας του ογδόντα με ένα φρέσκο ​​και συνάμα πιο μοντέρνο ήχο.  ‘Έτσι λοιπόν οι Miss Behaviour ήταν γεγονός!

Το πρώτο άλμπουμ τους, "Heart of Midwinter", κυκλοφόρησε το 2006 και κατάφερε να συγκεντρώσει καλές κριτικές.  Η ‘επανάσταση’ όμως  ήρθε με το άλμπουμ  Last Woman Standing που κυκλοφόρησε το 2011. Καλοδουλεμένο με πολύ καλά τραγούδια το συγκεκριμένο πόνημα δημιούργησε έναν δυνατό πυρήνα οπαδών που ανυπομονούσαν για το επόμενο τους βήμα!

Αισίως φτάνουμε στο σήμερα όπου οι Miss Behaviour  κυκλοφορούν το ολοκαίνουριο "Double Agent". Από τις πρώτες κιόλας νότες του εναρκτήριου "On With The Show", οι Miss Behaviour  κάνουν σαφές ότι η νέα τους δουλειά πρόκειται να μας συναρπάσει. Τα τραγούδια εδώ είναι πιασάρικα, η σύνθεση των τραγουδιών είναι ότι καλύτερο μας έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα και σε γενικές γραμμές το " Double Agent" βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για πολλές top λίστες για το 2014!

Το ομότιτλο τραγούδι είναι απλά εκπληκτικό! Πιασάρικο με μια απίστευτη μελωδία και ένα ρεφραινάκι που θα το σιγοτραγουδάτε για μέρες!! Το "Magical Feeling" 'μυρίζει' Def Leppard από χιλιόμετρα μακριά, ενώ στο "Don't Let It End" έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμη μαγικό άσμα μέσα από την νέα τους κυκλοφορία! Συνέχεια με το "Midnight Runner" να γεμίζει με όμορφες AOR μελωδίες και το " Dancing With Danger" είναι ακόμη ένα πολύ δυνατό τραγούδι!

Σίγουρα το "Double Agent" αποτελεί ακόμη ένα highlight στην σύγχρονη μελωδική hard rock σκηνή, δεν υπάρχει αμφιβολία γι 'αυτό! Όπως ήδη ανάφερα παραπάνω, οι Miss Behaviour βάζουν καρδιά, ψυχή και τσαμπουκά σε αυτόν τον νέο δίσκο τους και η ανταμοιβή τους θα είναι να ανέβουν μια κατηγορία πάνω …και γιατί όχι να σταθούν ισάξια στις ‘μεγάλες’ μπάντες του σήμερα!!

 

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Red Zone Rider: “Red Zone Rider”

Το τελευταίο καιρό έχει παραγίνει το κακό με τα “στημένα” super groups που ανακοινώνονται σωρηδόν από διάφορες δισκογραφικές εταιρίες με κυρίαρχο συνήθως σκοπ,ό καλλιτέχνες και μουσικοί που έχουν μία κάμψη στην καριέρα τους να κερδίσουν μερικά χρήματα παραπάνω φτιάχνοντας μέτριους δίσκους.

 Οι Red Zone Rider μπορεί να ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία του ενός δίσκου ή της “αρπαχτής” αλλά  ευτυχώς το ομότιτλο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από την Magna Carta Records (η οποία έχει σχεδόν πάντα ποιοτικές κυκλοφορίες) είναι ένας πραγματικός Bluesy hard rock δυναμίτης με την παραγωγή του Mike Varney να ανεβάζει ακόμα πιο πολύ το συνολικό αποτέλεσμα.
Το σούπερ project των Red Zone Rider αποτελείται από τον εξαιρετικό κιθαρίστα Vinnie Moore (UFO), τον πολύπειρο τραγουδιστή Kelly Keeling (Baton Rouge, MSG, George Lynch)  και τον ντράμερ Scot Coogan (Lita Ford, Ace Frehley, Brides Of Destruction).
Ακούγοντας το άλμπουμ από τα πρώτα κομμάτια παίρνεις μία γερή δόση από  Led Zeppelin, οι οποίοι νομίζεις ότι τζαμάρουν  στην ίδια σκηνή μαζί με τους Cream ενώ ξυπνούν μνήμες  όχι μόνο από τα  seventies  αλλά και από σχετικά πιο σύγχρονους hard rock heroes (βλέπε Badlands).
To “Hell No” που ξεκινά το άλμπουμ είναι ένα εκρηκτικό μίγμα από το Black Dog (Led Zeppelin) με το “Hush” των Deep Purple. Ακολουθεί  το  “By The Rainbow's End” όπου σαρώνει με την κιθάρα του, ο  Vinnie Moore ενώ το ρεφρέν  είναι πιο μελωδικό σε σημείο που να θυμίζει Scorpions εποχής U.J.Roth. Η heavy blues ευδαιμονία συνεχίζεται με το “House Of Light” αφού νομίζεις ότι έρχεται απευθείας από τις αρχές των ’70  λες και η μπάντα έχει διασκευάσει σύνθεση του Jack Bruce των Cream ενώ και το “The Hand That Feeds You” έχει ρίζες από αυτή την μεγάλη μπάντα
 Το αργόσυρτο “Cloud Of Dreams” και το ημιμπαλαντοειδή “Obvious” αποτελούν τις πιο φορτισμένες στιγμές του δίσκου  με τον Kelly Keeling να κάνει ρεσιτάλ ερμηνείας αφού η φωνή του ακούγεται  φλογερή και παθιασμένη  σε σημείο να θυμίζει David Coverdale. To “Never Trust A Woman” μπορεί να περιέχει έναν τίτλο που όλοι οι άντρες έχουμε πει σε στιγμές θυμού και απόρριψης αλλά μουσικά περιέχει απίθανα κιθαριστικά slides και κινείται καθαρά σε ρυθμούς Jimmy Page. To “Hit The Road” φέρνει λιγάκι από το “Crosstown Traffic” του μακαρίτη Jimi Hendrix με aor ρεφρέν ενώ στο ίδιο πνεύμα είναι περίπου και  το χίπικο “Save It”.
To “There's A Knowing” είναι μία blues hard rock πανδαισία (με ολίγον Uriah Heep) με τον Kelly Keeling να καταθέτει ψυχή και λαρύγγια! O δίσκος κλείνει με το “Count's 77” όπου ο Vinnie Moore ίσως είναι από τους ελάχιστους κιθαρίστες που γνωρίζει να συνδυάζει την δεξιοτεχνία, την ταχύτητα με την εξυπνάδα και το feeling.
Παρότι λοιπόν τα σούπερ project  των τελευταίων ετών “μυρίζουν” κέρδος και προχειρότητα, οι Red Zone Rider διαψεύδουν  πανηγυρικά όλους εμάς τους καχύποπτους κριτικούς και πραγματικά το απολαμβάνω διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς. Eπενδύστε άφοβα και άμεσα…

Φώτης Μελέτης

FLYING COLORS: “Second Nature”

Oι φίλοι του neo-prog rock ήχου όταν έμαθαν πριν λίγα χρόνια ότι δημιουργήθηκε ένα καινούργιο σούπερ σχήμα ανυπομονούσαν να γευθούν μία σπουδαία κυκλοφορία αφού η συμμετοχή των εν λόγω μουσικών σε προδιάθετε για κάτι σημαντικό.

Οι FLYING COLORS αποτελούνται από τον κημπορντίτα και τραγουδιστή Neal Morse (TRANSATLANTIC, ex-SPOCK’S BEARD), τον ντράμερ Mike Portnoy (THE WINERY DOGS, πρώην DREAM THEATER), τον κιθαρίστα Steve Morse (DEEP PURPLE, πρώην KANSAS), τον μπασίστα  Dave LaRue (Joe Satriani, Steve Vai, DIXIE DREGS), τον ερμηνευτή Casey McPherson (ALPHA REV), και το ντεμπούτο που έκαναν πριν δύο χρόνια δεν ενθουσίασε αλλά απογοήτευσε χιλιάδες οπαδούς του συγκεκριμένου ήχου, όμως τώρα επανέρχονται με τούτη τη δεύτερη κυκλοφορία και προσπαθούν να πείσουν όσους άφησαν ανικανοποίητους το 2012.
Η παρέα των FLYING COLORS  με το “Second Nature”, κάλυψαν και με το παραπάνω όποια καλλιτεχνική αμφιβολία υπάρχει για αυτούς. Ο δίσκος ξεκινά με το υπέροχο και μεγαλοπρεπές  “Open Up Your Eyes”  και συνεχίζει με το “Mask Machine” που είναι επηρεασμένο αρκετά από τους Muse δείχνοντας ότι το γκρουπ δεν σνομπάρει τον σημερινό ροκ ήχο  ενώ το ίδιο ισχύει και με το “Bombs Away” που έχει background λίγο κάτι από τους Pink Floyd.
Οι ποπ πινελιές είναι δοσμένες γλυκότρoπα στο  “Lost Without You” και οι μπητλικές αναφορές του δίσκου είναι χαρακτηριστικές στο μελωδικό “The Fury Of My Love”.
To “A Place In Your World” έρχεται κατευθείαν από τα ’70, και εδώ φαίνεται, πως η μικρή  προϋπηρεσία του κιθαρίστα Steve Morse στους KANSAS, τον έχει σημαδέψει αρκετά ενώ η συνθετική έκπληξη του δίσκου τιτλοφορείται “One Love Forever” όπου το folk στοιχείο είναι αρκετά έντονο. Το “Peaceful Harbor” ακολουθεί τα λυρικά μονοπάτια των Transatlantic και των Pink Floyd και σε γεμίζει με ένα υπέροχο feeling λόγω της πανέμορφης κιθάρας και των χορωδιακών backing vocals.
Το μαραθώνιο “Cosmic Symphony” που κλείνει το άλμπουμ δεν μπορεί να αφήσει κανέναν οπαδό του prog ήχου δυσαρεστημένο αφού τόσο ενορχηστρωτικά όσο και ερμηνευτικά είναι ένα μικρό διαμάντι αφού τα παιχνίδια στα πλήκτρα του Neal Morse και οι έξυπνες μπασογραμμές του Dave LaRue παντρεύονται εκπληκτικά με τον αστείρευτο κιθαριστικό ταλέντο του S.Morse.

Τελικά οι FLYING COLORS κατόρθωσαν να πετύχουν, ότι δεν μπόρεσαν με την παρθενική τους δουλειά δηλαδή με απλά λόγια στο “Second Nature” κατόρθωσαν να μην έχουν ούτε υπερβολικούς περφεξιονισμούς ούτε κουραστικές μελωδίες αλλά μπόρεσαν να εμπνευστούν από το παρελθόν και να προσαρμοστούν στα σημερινά μουσικά δεδομένα.

Φώτης Μελέτης

NEAL MORSE: “Songs From November”

O πολυτάλαντος και ακούραστος Neal Morse δεν λέει να σταματήσει να μας προσφέρει υπέροχες δισκογραφικές δουλειές. Έχει μάλλον το ευλογημένο χάρισμα της δημιουργίας και της θετικής ενέργειας οπότε κάπως έτσι δικαιολογείται και η αστείρευτη έμπνευση του.

Μπορεί η εποχή των Spock’s Beard να είναι μακρινό παρελθόν,  οι Transatlantic να είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που έχει δικαιολογημένα μυθοποιηθεί και οι Flying Colors να ακούγονται πιο μοντέρνοι όμως οι σόλο ηχογραφήσεις του σπουδαίου αυτού δημιουργού παραμένουν ότι καλύτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία δέκα χρόνια.
Το “Songs From November” έχει ελάχιστα από τα prog στοιχεία που τον έκαναν γνωστό οπότε όσοι περιμένετε δαιδαλώδης συνθέσεις, ατελείωτα σόλο και πολύπλοκες ενορχηστρώσεις, δυστυχώς χάσατε!
Η αγάπη ή, μάλλον θα λέγαμε η λατρεία του NEAL MORSE για τους Beatles είναι ακόμη σε ένα δίσκο του, χαρακτηριστική και πολύ έντονη ειδικά σε κομμάτια όπως το “The Way Of Love”. Βασικά θα λέγαμε μιλώντας με ορθόδοξους όρους ότι είναι οι “πνευματικοί του πατέρες” και τον έχουν οδηγήσει σε μία πανδαισία δημιουργίας συναισθηματικών μελωδιών.
Το γεγονός ότι παίζει με την ίδια χάρη τα πλήκτρα, τις κιθάρες, το μπάσο αλλά καταφέρνει να ερμηνεύει με άψογο μελωδικό πάθος τις  έντεκα νέες συνθέσεις του “Songs From November”, μόνο μελαγχολικό και μουντό δεν ακούγεται όπως σε προδιαθέτει ο συγκεκριμένος μήνας που είναι στον τίτλο του δίσκου.
Αντιθέτως τραγούδια όπως το funky “Whatever Days” και το επιβλητικό  “Wear The Chains”  περιέχουν ένα θαυμάσιο συνδυασμό πνευστών και πλήκτρων με την φωνή του NEAL MORSE να είναι ονειρική.
Ακούγοντας συνεχώς τα τραγούδια του άλμπουμ, διαπιστώνουμε ότι το “My Time Of Dying” θυμίζει κάτι από τους Kansas, του” Dust in the Wind” και σε αυτό παίζει ρόλο το βιολί του Chris Carmichael και το ίδιο συμβαίνει και στο “My Time Of Dying”. Το “Heaven Smiled”  έχει ατμόσφαιρα από το “With a Little Help From My Friends” σε εκτέλεση Joe Cocker και το “Love Shot An Arrow” είναι απλά μοναδικό και μία από τις καλύτερες μπαλάντες της χρονιάς ενώ το “Song For The Free” ακολουθεί αισιόδοξους ρυθμούς.
Φαίνεται η αφοσίωση του NEAL MORSE και η βαθιά του πίστη στο Χριστό τον φώτισε και του έδωσε την ευλογία να κυκλοφορεί πανέμορφα τραγούδια και του έδωσε επίσης τη δυνατότητα να μας χαρίζει εκπληκτικές μελωδίες γεμάτες αγάπη και ανθρωπιά που τόσο μας λείπει σήμερα. Μάλλον ο αμερικάνος είναι στο σωστό δρόμο..

Φώτης Μελέτης

RELOAD: "Hotter Than A Bullet"

Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε περήφανοι ως Έλληνες για τα μουσικά μας κατορθώματα! Σε δύσκολους καιρούς οικονομικής δυσπραγίας και δυστυχώς ψυχολογικής κατήφειας υπάρχει πάντοτε κι ο άνεμος αισιοδοξίας, που μας κρατά ορθούς κι αγωνιστικά ετοιμοπόλεμους!

Αυτήν τη φορά ο άνεμος φυσά από τη Λάρισα   και πιο συγκεκριμένα από τους RELOAD και το δυναμικό ξεκίνημα τους , το  "Hotter Than A Bullet", που παράχθηκε από  ένα άλλο πολυτάλαντο  Έλληνα που μας κάνει περήφανους για τη μουσική του δεξιοτεχνία τον Bob Katsionis (Firewind, Outloud).
Το ύφος των Reload, όπως το περιγράφουν κι οι ίδιοι σε συνέντευξη που ευγενικά παραχώρησαν στην ιστοσελίδα μας www.rocktime.gr , είναι πανέμορφο  “Euro hard rock” με μία πινελιά από μελωδικό  metal ήχο και το αποτέλεσμα από το πρώτο ήδη άκουσμα, ήδη καθηλώνει τον ακροατή.
Θα τολμούσα να πω, ότι πέρα από τη μουσικότητα των μελών της μπάντας και την άψογη-κρυστάλλινη παραγωγή, το ατού του συγκροτήματος είναι ο τραγουδιστής Κώστας Τόκας γνωστός στην πιάτσα από τους εξαιρετικούς 25χρονους παρόντες στις μουσικές σκηνές Power Crue, με την ιδιότυπη αλλά μοναδική φωνή κάτι μεταξύ, κράμα τενόρου και mezzo  σοπράνο. Για να μη θεωρηθώ όμως μεροληπτικός , η δουλειά στις κιθάρες είναι επίσης μοναδική! Οι Teo Ross / Tasos Lazaridis, επιδίδονται  σε ένα παραδοσιακό hard rock παίξιμο και ήχο, κιθάρες που δεν αρκούνται σε δεξιοτεχνικά solos επηρεασμένα από τα ‘80ς αλλά προσθέτουν μελωδικές γραμμές και ιδιαίτερα στις δισολίες. Παράλληλα όμως απολαμβάνουμε και τις  στακάτες μπασογραμμές  από τον Ηλία Παπαδόπουλο, τα ευφάνταστα τύμπανα της  Μαριανίκη Τόκα τα οποία  δεν παρεκκλίνουν από το ρυθμό και μαζί με τον Ηλία συνθέτουν μία εξαιρετική μετρονομική γραμμή άψογη, με  την απαραίτητη γεύση για τη μελωδία, τα πλήκτρα!
Από το  δυναμικό μελωδικό heavy "Give Into the Night", το κλασικό  hard rock-άδικο  "Come Back", το πιασάρικο (με την καλή έννοια) "Longing for Your Love", μέχρι την απαραίτητη για κάθε δίσκο τέτοιου είδους που σέβεται τα αυτιά των ακροατών , υπερμπαλάντα "Prince of Steel" με τα απίστευτα φωνητικά και το υπέροχο γεμάτο αίσθημα σόλο κιθάρας!
Μία ακόμη πολλά υποσχόμενη μπάντα , που έχει την καλή συγκυρία της παραγωγής από έναν εξαίρετο μουσικό που γνωρίζει τα "μουσικά μονοπάτια" και οδηγεί το γκρουπ σε δρόμους επιτυχημένης πρώτης διέλευσης! Σαφέστατα  μας αρέσει πολύ το άλμπουμ και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσκονται στον όμορφο ήχο της μελωδίας.
Νομίζω , ότι πλέον με τόσες μελωδικές μπάντες, ήρθε η ώρα να διοργανωθεί το πρώτο αμιγώς ελληνικό μελωδικό  festival.  
Γκιλλανίδης Νότης

Grand Design : "Thrill Of The Night"

Οι Grand Design ιδρύθηκαν το 2006 από τον τραγουδιστή / παραγωγό Pelle Saether, και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους πόνημα "Time Elevation" τον Οκτώβριο του 2009.

Ο δίσκος έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τον rock τύπο και σκαρφάλωσε σε υψηλές θέσεις σε πολλά web-zines ανά τον κόσμο.
Κύρια επιρροή της μπάντας ήταν, και εξακολουθεί να είναι, οι Def Leppard, χωρίς όμως να χάνουν την προσωπική τους ταυτότητα.
Ο  Pelle Saether σχολιάζει: “Από τη στιγμή που όλοι αγαπάμε τους Def Leppard, θα είναι πάντα μια επιρροή που θα χρησιμοποιούμε σε κάθε δίσκο!"
Δύο χρόνια αργότερα, ήρθε η ώρα για το δεύτερο άλμπουμ των Grand Design, "Idolizer". Για το οποίο ο Pelle λέει: “Ξέραμε ότι είχαμε βρει την φόρμουλα για να κάνουμε έναν 80’s δίσκο μέσα στον 21ο αιώνα - οπότε γιατί να αλλάξουμε κάτι;"
Στις αρχές του 2013 η μπάντα ηχογράφησε δύο νέα τραγούδια με την πολύ ταλαντούχα Susie Päivärinta ως guest(από Lili & Susie), εκ των οποίων το "Baby It’s You" κυκλοφόρησε ως digital single μόνο και  ως βίντεο single, τον Ιούνιο του 2013.
Το νέο πρόσωπο ήταν ο drummer Magnus Ulfstedt (Eclipse, Jimi Jamison, Talisman, κλπ), ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στο βίντεο.
Έτσι ερχόμαστε στο τώρα όπου το νέο πόνημα των  Grand Design που τιτλοφορείται "Thrill Of The Night" είναι πλέον γεγονός! Φαίνεται ότι η μπάντα δεν αλλάζει τη συνταγή της επιτυχίας των δύο τελευταίων δίσκων που είναι οι δυνατές μελωδίες, τα πιασάρικα ρεφραίν, οι ωραίες ενορχηστρώσεις και φυσικά το Def Leppard στυλ!!!
Από τις εναρκτήριες συγχορδίες του "U Got Me Good", οι Grand Design δίνουν το στίγμα ότι και αυτή η κυκλοφορία τους θα είναι εξίσου καλή, ίσως και καλύτερη, από τις δυο προηγούμενες.
Στη συνέχεια, έχουμε τον απόλυτο ύμνο και πολύ Def Leppard-ish  "Rawk 'N' Roll Heart Attack", ενώ στο "10 Outta 10" έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά εκπληκτικό και λίγο πιο μοντέρνο hard rock άσμα!! Είστε έτοιμοι τώρα για μια μπαλάντα σε ύφος “Have You Ever Needed Someone So Bad”; εάν ναι τότε ακούστε το "When The Greatest Love Of All Kicks In" και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε οποιαδήποτε κυκλοφορία των μεγάλων Leppard!!! "Who’s Gonna Rawk U Right" ( με την πολύτιμη συνδρομή του Erik Mårtensson (Eclipse, WET) είναι ένα ακόμη κόσμημα από το νέο δίσκο.
Εν κατακλείδι οι Grand Design με την νέα τους κυκλοφορία βάζουν τον πήχη αρκετά ψηλά!! Απλά το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι σήμερα και θα τολμούσα να πω ότι το "Thrill Of The Night" είναι ένα εκπληκτικό μελωδικό hard rock άλμπουμ που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο από οποιονδήποτε οπαδό της συγκεκριμένης σκηνής!

Βασίλης Χασιρτζόγλου

Jeff La Bar: "One For THe Road"

Μερικοί ισχυρίζονται ότι η rock και το metal των 80′ς απεβίωσε οριστικά, την ώρα που άλλοι ζουν και ''πεθαίνουν'' για τα τραγούδια μιας μακρινής και νοσταλγικής περιόδου.

Ο κιθαρίστας Jeff La Bar επιτέλους ''ευλόγησε'' τον κόσμο του rock με μία προσωπική κυκλοφορία και πιστέψτε με το είδος της μουσικής που μας αρέσει δεν “πέθανε”.
Εάν είστε οπαδοί αυτής της τεράστιας μπάντας που λέγεται Cinderella και περιμένατε για νέο υλικό κοντά 20 χρόνια τώρα έρχονται όλα μαζεμένα και τα πληκτρολόγια στον rocktime.gr  “πήραν φωτιά''!
Ο ηγέτης της “Σταχτοπούτας”, Tom Kiefer κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό προσωπικό δίσκο πριν λίγο καιρό που ήταν το κοντινότερο σε κυκλοφορίες από την εποχή του πολύ καλού δίσκου ''Still Climbing''.
Θύματα κι αυτοί των 90′ς, όπως και πολλοί ομότεχνοι τους, οι  Cinderella όμως είχαν πάντοτε μία ισχυρή βάση ακόλουθων οπαδών και απολάμβαναν της εκτίμησης από τη μουσική κοινότητα δίοτι ήταν αρκετά ταλαντούχοι  όλοι τους  οπότε δεν είναι  απορίας άξιο που ο κιθαρίστας της μπάντας Jeff La Bar κυκλοφόρησε επιτέλους τόσο δυνατό μουσικά υλικό! Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα EP με επτά συνθέσεις και  είναι περισσότερο ορεκτικό για το τι μπορεί να προσφέρει και στο μέλλον.
Το ''No Strings'' που κυκλοφόρησε και ως video , είναι ένα  mid-tempo rock συνδυασμός παλιών και νέων μουσικών παραστάσεων/ακουσμάτων.Το ''Asking For A Beating'' μπορεί να θυμίσει σε ορισμένους τους αγαπημένους επίσης πρώιμους Ratt , μία σύνθεση που θα αγγίξει σίγουρα τους οπαδούς των  80′ς. Ο LaBar παρουσιάζει την ηπιότερη πλευρά του με τα ''Muse'' , ''Hello Or Goodbye'' και το  ''Ode To Page''.
Είχε πάντοτε , όπως και ο ίδιος   μαρτυράει σε συνέντευξη που θα διαβάσετε επίσης στο www.rocktime.gr, μία έντονη blues πλευρά στο παίξιμο του και τα  ''Long Cold Winter'' , ''Heartbreak Station'' το επιβεβαιώνουν εμφαντικά! Στο  ''Nightmare On My Street'' ο LaBar παρουσιάζεται με καθαρόαιμο heavy Metal ύφος , μία πλευρά που θα μας άρεσε να παρουσιαστεί και στο μέλλον!
Το ομότιτλο ''One More For The Road'' είναι ακόμη μία ροκάδικη σύνθεση που κλείνει εξαίσια το δίσκο. Ο παλιός ντράμερ των Cinderella Fred Coury  που συμμετέχει στο άλμπουμ αξίζει επίσης έντονης μνημόνευσης , καθώς η συνεισφορά του είναι εντονότατη στην κυκλοφορία αυτή.
Έχοντας ακούσει προσωπικές κυκλοφορίες και άλλων μελών της μπάντας, τούτη εδώ είναι η περισσότερα υποσχόμενη και σημαντική επισήμανση : ο τύπος γνωρίζει εκτός από την εξάχορδη, να τραγουδά εξαιρετικά!!

Νότης Γκιλλανίδης

220 Volt: "Walking In Starlight"

Ένα σημαντικό συγκρότημα από το παρελθόν φορτωμένο με εμπειρίες και δυνατούς δίσκους επιστρέφει δριμύτερο. Οι 220 Volt, επανέρχονται και πάλι στα μουσικά δρώμενα με το άλμπουμ ‘’Walking In Starlight’’.

Η σύνθεσή τους είναι πιο κοντά στην αυθεντική πλέον με το σχήμα να αποτελείται από τους Mats Karlsson (κιθάρα, φωνή), Thomas Drevin (κιθάρα), την επιστροφή του Peter Hermansson (τύμπανα) και τον εισαχθέντα Anders Engberg (φωνητικά). Το ύφος τους κινείται στο AOR / heavy, αλλά αυτή τη φορά είναι λίγο πιο "βαρύ" από τις προηγούμενες δουλειές τους.
Στη νέα τους δισκογραφική δουλειά, διαπραγματεύονται 13 κομμάτια μπολιασμένα με το είδος που ξέρουν να παίζουν καλά.
Το ‘’Walking In Starlight’’ είναι στα σίγουρα ικανοποιητικός δίσκος και γενικά κινείται σε υψηλά επίπεδα όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει απλά ακούγοντάς το. Έχει όλα ή έστω σχεδόν όλα όσα θα ήθελε κάποιος οπαδός του μουσικού αυτού στυλ θα ήθελε να ακούσει. Αν ρίξετε μια ματιά εδώ https://www.youtube.com/watch?v=Iu_Zoi9-VTo θα αποκτήσετε μια πρώτη εικόνα για το τι "παίζει’"με τους σουηδούς.
Το άλμπουμ, κρίνεται ως πολύ καλή επιλογή, όσο για hits, έχει πολλές συνθέσεις που σου κολλάνε με τη μία, ένα από αυτά τα τραγούδια είναι το ‘’Stranded’’. Το να γράψω κάτι παραπάνω για αυτό, νομίζω είναι περιττό.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους φίλους του ιδιώματος και όχι μόνο!

Γιώργος Βαλιμίτης

YES: "Heaven and Earth"

www.rocktime.gr

Με το 21ο άλμπουμ τους σε 45 χρόνια και με μέλη (Howe/Squire/Downes/White) που συλλογικά έχουν υπογράψει περισσότερες μικρές συμφωνίες κι από συνθέτη του 18ου αιώνα, οι Yes επανέρχονται ακμαίοι. Ο Jon Anderson δεν είναι στις τάξεις τους από το 2008 και ο Καναδός Benoît David, του “Fly From Here” (2011) ήταν μια βραχύβια λύση.

Αναπόφευκτα λοιπόν, οι προβολείς θα υποβάλλουν σε εξονυχιστική κριτική την όποια συμβολή στον ήχο τους του νέου τραγουδιστή, αυτού που κυριαρχεί στο μεγαλεπήβολο “Heaven And Earth”. O 43χρονος Αμερικανός John Davison, με μια φωνή ανατριχιαστικά όμοια με του Anderson, δεν είναι ένας κλώνος του μοναδικού αυτού ξωτικού. Με σπουδές ηχοληψίας και μουσικής παραγωγής το Seattle, περιοδεύοντας ως κανονικό μέλος των φευγάτων αβαν-γκαρντιστών Sky Cries Mary απ΄το Seattle και των λάτρεων του Tolkin προγκρέσιβ ελιτιστών απ΄το Tennessee, Glass Hammer, έχει υποβληθεί για πάνω από είκοσι χρόνια στις δέουσες θυσίες για τα ροκ πιστοποιητικά του. Το ότι επιλέχθηκε το 2012 ως η νέα φωνή των Yes δεν είναι μόνο μια δικαίωση για το ταλέντο και την ανθεκτικότητα των μουσικών του αισθητηρίων, αλλά και ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για έναν “άσημο” αλλά ισόβιο θαυμαστή του προοδευτικού ήχου.
Ο Davison αναμίχθηκε κατά πολύ στην σύνθεση των κομματιών του καινούριου άλμπουμ, πράγμα εσκεμμένο, σύμφωνα με τον πατριάρχη του γκρουπ Chris Squire. Οι στίχοι, δε, είναι και αυτοί σχεδόν όλοι δικοί του. Ο τίτλος και η θεματική των στίχων αποπειράται να συνδυάσει τη δυαδικότητα του φθαρτού, υλικού κόσμου και του αγνώστου, του πνευματικού κόσμου, μέσα από τα μουσικά αισθητήρια ανθρώπων που κοντεύουν να ολοκληρώσουν την έβδομη δεκαετία της ζωής τους. Η ανανέωση ήταν ο στόχος και πέτυχε.
Οι Yes ήταν ούτως ή άλλως μια κολεκτίβα με ιδιάζοντα μουσικά κριτήρια. Μια μπάντα για μουσικούς – οραματιστές, ανοικτή στο κοινό των εποχών μόνον αν το κοινό είχε μάθει και ήξερε να ακούει. Είναι μια μπάντα με μακρύ παρελθόν, που υποδέχθηκε και εγκόλλησε στις τάξεις της το νέο μέλος της όπως το ’71 τον Wakeman, το ’74 τον Patric Moraz, το ’80 τον Horn και τον Downes, το ’84 τον Rabin. ‘Ηδη μετά από 45 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, επιστρατεύουν πάλι τον Roger Dean για την δημιουργία του ονειρικού εξωφύλλου, πείθοντας ότι η κολλεκτίβα τους συνεχίζει να βάζει ταιριαστές ψηφίδες στο εντυπωσιακό δια βίου καλλιτέχνημά της.
Η εκφραστική γκάμα και η μελετημένη στιχουργική ύφανση του Davison, ο εκτελεστικός αυτοέλεγχος των -larger than life- Steve Howe, Chris Squire και η μετρημένη παρουσία των κήμπορντς του δεσποτικού και ανέκαθεν με ποπ κλίσεις Geoff Downes δημιουργούν ένα άλμπουμ περιπετειώδες αλλά και μελωδικά στιβαρό, μέσα από ένα ηχητικό αποτέλεσμα που παραπέμπει απευθείας σε κλασσικές στιγμές των Yes. Ειδικά τα “Believe Again”, “It Was All We Knew”, “In A World Of Our Own”, “Subway Walls” είναι ολοκληρωμένα τραγούδια που τιμούν τον μακρύ και βαρύ κατάλογο του ιστορικού σχήματος.
Την παραγωγή υπογράφει ο Roy Thomas Baker. Μαζί του οι Yes είχαν αποπειραθεί να δουλέψουν στα τέλη ’79 στο Παρίσι, στα session που κατέληξαν στο αμφιλεγόμενο “Drama” και την προσωρινή αποχώρηση του Anderson. Ασφαλώς και δεν αποτελεί εγγύηση ποιότητας το όνομα κανενός παραγωγού, αλλά ας μη λησμονούμε ότι ακόμη και οι svengali των ποτενσιόμετρων (και πλέον των οθονών αφής), και αυτοί έχουν σήμερα αρκετά να αποδείξουν. Όπως το ότι δεν έκαναν το όνομά τους διπλαρώνοντας κάποια μουσικά μυαλά που ούτως ή άλλως θα έλαμπαν. Εδώ ο Baker αποδίδει το έργο των Yes με διαύγεια και ευστοχία. Όπως είναι γνωστό, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να το πετύχει ο ο παραγωγός όταν έχει να αντιμετωπίσει εννιάλεπτα κομμάτια
Το “Heaven And Earth” είναι ένα ενδιαφέρον άλμπουμ το οποίο κυρίως μας καλεί να αφήσουμε τις ευκολίες περί “δεινοσαύρων” κατά μέρος. Πάντοτε οι Yes έπαιζαν μουσική δυσκολοχώνευτη, αρνούμενοι να επιβιβαστούν το hype, μάλλον δημιουργώντας το (στα ‘70s) ή και εφαρμόζοντάς το στα δικά τους ποιοτικά μέτρα (με τα “90125” και “Big Generator” στα ‘80s). Κανείς δεν δικαιούται να σχολιάζει και να σφυγμομετρά την δημοφιλία ή την διαχρονικότητα της μουσικής με βάση την ηλικία των μουσικών. Ιδίως αν το αποτέλεσμα έχει το ειδικό βάρος αυτού του άλμπουμ.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Bellicose: "Love On Ice"

www.rocktime.gr

Η ιστορία των Bellicose, προέρχεται από πολύ παλιά και συγκεκριμένα, από το 1983. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Ντάλας, Τέξας, ΗΠΑ, όταν τα μέλη 2 τοπικών συγκροτημάτων ένωσαν τις δυνάμεις τους. Ο Joey Darcangelo ήταν τραγουδιστής των Sabotage και οι Ru Spearman και Michael Laurence ήταν οι κιθαρίστες της μπάντας Rokker και από αυτούς τους τρεις, προέκυψαν οι Bellicose.

Ηχογράφησαν κατά διαστήματα διαφορετικών εποχών, ποικιλίες από demos, τα οποία δεν τα δημοσίευσαν ποτέ έως τώρα στο κοινό.
Ο μοναδικός σκοπός του κάθε demo, ήταν να τους βοηθήσουν, ώστε να εντοπιστούν από μεγάλες δισκογραφικές. Η μπάντα, παρέμεινε πολύ απασχολημένη καθώς έγραφε και ηχογραφούσε νέο υλικό προκειμένου να το στέλνει σε διάφορες εταιρίες κάθε τρείς μήνες.
  Ένα βασικό σημείο στην καριέρα της μπάντας, ήταν η υπογραφή με το μάνατζμεντ της ΜΚΜ όπου τους πρότειναν να ηχογραφήσουν επίσημα το ντεμπούτο άλμπουμ τους και να το κυκλοφορήσουν ιδιωτικά, με το σκεπτικό να αποχτήσουν μια πιο επαγγελματική παρουσία ούτως ώστε να υπογράψουν σε μια μεγάλη εταιρία. Το ντεμπούτο τους ’’Love On Ice’’ ηχογραφήθηκε στα Sound Logic Studio στο Ντάλας, Τέξας και κυκλοφόρησε σε cd το 1989. Το line-up του, αποτελείται από τους Joey Darcangelo (φωνητικά), Michael Laurence (κιθάρα), Ru Spearman (κιθάρα), Tim "Chopper" Grugle (τύμπανα) και Steven Grillo (μπάσο).
  Η μπάντα αντιμετώπισε διάφορες αλλαγές στη σύνθεση της ανα τα χρόνια, με το αρχικό line-up να αποτελείται από τους Joey Darcangelo (φωνητικά), Michael Laurence (κιθάρα), Ru Spearman (κιθάρα), Staley Rogers (μπάσο) και Mike Gage (τύμπανα ) (1984). Ο Staley άφησε τη μπάντα αμέσως μετά το πρώτο demo του 1985, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Rick Rivera που έδωσε τη θέση του στον Steven Grillo. Λίγο μετά από αυτό, εγκατέλειψε τους Beliicose και ο Mike Gage, όπου το 1987 ήρθε στο συγκρότημα ο Tim "Chopper" Grugle. Έπειτα ξαναήρθε ο Staley, έφυγε πάλι όμως και οι αλλαγές συνεχίστηκαν μέχρι το 1991.
  Το ντεμπούτο τους, το έστειλαν σε όλες τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, σε  ραδιοφωνικούς σταθμούς του κολεγίου, σε τοπικά και εθνικά περιοδικά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα. Παρόλα αυτά, δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν να γράφουν μουσική ενώ οι αποχωρήσεις εξακολουθούσαν να τους πληγούν με αποτέλεσμα να διαλυθούν λίγο καιρό αργότερα.
  Τα περισσότερα από τα μέλη του συγκροτήματος παρέμειναν φίλοι και εξακολουθούν να διατηρούν επαφές, έτσι, το 2013 αποφάσισαν να επανενωθούν. Η σημερινή σύνθεση είναι: Joey Darcangelo (φωνητικά), Ru Spearman (κιθάρα & φωνή), Eric Keathley (κιθάρα & φωνή), Zak Johnsosn (μπάσο & φωνητικά), Tim "Chopper" Grugle (τύμπανα). Ακολούθησαν μερικές δυνατές συναυλίες και στη συνέχεια υπέγραψαν με την Arkeyn Steel Records.
  Στο νέο κεφάλαιο που άνοιξε για αυτούς, επανακυκλοφορούν το πρώτο τους δίσκο, μαζί με 7 κομμάτια από demo ηχογραφήσεις, σε remaster μορφή με τα 9 πρώτα, να είναι αυτά που κυκλοφόρησαν στο αρχικό cd του 1989. Ο ήχος τους είναι μια μίξη που παντρεύουν το glam rock με το μελωδικό heavy/power. Οι επιρροές τους είναι εμφανής καθώς έχουν πολλά στοιχεία κυρίως από Iron Maiden, Judas Priest και λίγο Motley Crue, δίνοντας περισσότερο έμφαση στη μελωδία και στις δισολίες. Αν μπορούσαν σήμερα να συγκριθούν με κάποια μπάντα, θα έλεγα ότι συνεχίζουν κοντά στα χνάρια που βαδίζουν οι White Wizard, ειδικά φωνητικά, μου θυμίζουν πολύ τον Wyatt Anderson.
  Ακούγονται ευχάριστα και για την εποχή που βγήκε αρχικά ο δίσκος, ήταν πολύ δυνατός ομολογώ. Καταφέρνουν στο σήμερα, να περάσουν αυτά τα στοιχεία του τότε μιας και τα τραγούδια τους, μπορεί να μην είναι όλα κολλητικά, αλλά τα ακούς άνετα στο repeat χωρίς να σε κουράζουν. Μέσα στο άλμπουμ, υπάρχουν διάσπαρτες ωραίες αρμονικές, πολύ καλές δουλείες και εμπνεύσεις, αλλά αισθάνομαι ότι κάπου χάνονται. Ο λόγος που είμαι ‘’διστακτικός’’, είναι η παραγωγή του, η οποία ακόμα και μετά το remaster, ακούγεται στα δικά μου αφτιά, αρκετά παλιό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό ή να επηρεάζει ιδιαίτερα μιας και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για δίσκο από το παρελθόν. Αν από την άλλη, σκεφτείς όμως πως σε περίπτωση που γυαλίζανε τη παραγωγή παραπάνω μπορεί να έχανε την αίγλη του, οδηγείσαι στο συμπέρασμα ότι είναι και λίγο δίκοπο μαχαίρι. Όμως! Με τη προϋπόθεση ότι ακούς ένα άλμπουμ παλιάς κοπής, τότε μπορείς άνετα να πεις, πως πρόκειται για αδικοχαμένο διαμάντι που ίσως δε μάθουμε ποτέ το τι πραγματικά έφταιξε και δεν ξεχώρισε τότε. Κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω επίσης, είναι γιατί τα demos έμειναν εκτός δίσκου αφού είναι κομματάρες και όχι απλά συμπλήρωμα του δίσκου.
Συμπέρασμα: Το ‘’Love On Ice’’, αποτελεί μια καλή επιλογή (κυρίως) για όσους είναι νοσταλγοί του παλιού ήχου και καλή επένδυση για εκείνους που αγαπούν το ατόφιο μέταλλο.
Καλό είναι όσοι αρέσκονται τα άγνωστα και ξεχασμένα συγκροτήματα να σπεύσουν να αγοράσουν το συγκεκριμένο cd, θα το βρει κανείς σε μια περιορισμένη έκδοση 1000 αριθμημένων αντίτυπων για όσους ενδιαφέρονται από την http://www.arkeynsteel.com/ και την http://www.steelgallery.com/.


Γιώργος Βαλιμίτης

Η σύντομη διαδρομή των SIGNAL

Η αποχώρηση του Mark Free από τους King Kobra το 1986, ύστερα από μία σχετικά πετυχημένη συνεργασία, τον ανάγκασε να δημιουργήσει το δικό του συγκρότημα που ονομάστηκε SIGNAL.
Το 1987 έκανε την πρώτη του επαφή με τον μπασίστα Eric Scott (Idle Tears, Alice Cooper) και τον ντράμερ Jan Uvena (είχε συνεργαστεί με τους Alcatrazz και Alice Cooper). Προβληματίστηκαν όμως αρκετά στην εύρεση ενός καλού κιθαρίστα. Αρχικά βρήκαν τον Μike Slammer (Streets, City Boy και μετέπειτα Steelhouse Lane, Seventh Key), όπου όμως βοήθησε μόνο στις πρώτες ηχογραφήσεις γιατί κατέληξαν τελικά στον κιθαρίστα Danny Jacob ( είχε περιοδεύσει με την Sheena Easton).

Το θετικό για τους SIGNAL ήταν ότι η προηγούμενη δισκογραφική πορεία του Mark Free με τους King Kobra, άνοιξε τον δρόμο στο καινούργιο του σχήμα να υπογράψουν άμεσα συμβόλαιο με την ΕΜΙ! Δυσκολεύτηκαν όμως στο κομμάτι της παραγωγής μιας και ήθελαν τον Danny Kotchmarr αλλά οι υποχρεώσεις του με τον Don Henley δεν τον άφησαν να συνεργαστούν και κατέληξαν στον Kevin Elson (Journey, Europe).
Προηγουμένως όμως ο Mark Free, έγραφε τραγούδια για ένα soundtrack της Metal Blade αλλά και για τους SIGNAL και αφού η ΕΜΙ είδε ότι καθυστερούσαν την κυκλοφορία του παρθενικού τους δίσκου, κατάφεραν ύστερα από πιέσεις και μικροπροβλήματα  το 1989 να κυκλοφορήσουν το κλασσικό “LOUD AND CLEAR”.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ  αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες του λεγόμενου melodic/aor ήχου. Η υπέροχη φωνή του Mark Free (όπου μετά έκανε αλλαγή φύλλου και μετονομάστηκε σε Marcie Free) με φοβερά τραγούδια όπως τα “Arms Of A Stranger”, “Does It Feel Like Love”, “Liar”, “Go”, “Wake Up You Little Fool”  δημιούργησε μία ευχάριστη έκπληξη στους οπαδούς του συγκεκριμένου ήχου αφού αποτελείτο από ένα μίγμα από Survivor, Journey, Giant και Asia.
Ο δίσκος περιέχει υπέροχα μελωδικά διαμάντια ποτισμένα με  ουράνιες ερμηνείες συνοδευμένα με δυνατές κιθαριστικές εκτελέσεις. Στη συνέχεια ακολούθησε μία σειρά συναυλιών και στα πλήκτρα συμπληρώθηκε το κενό με  τον οργανίστα Tom Coster Jr, γιο του μεγάλου κιθαρίστα Carlos Santana ενώ πολύ αργότερα, το 2000, κυκλοφόρησε το “Signal Live” από εκείνη τη περίοδο.
Συνθετικά στο “LOUD AND CLEAR” βοήθησαν και οι Mark Baker, Bob Halligan Jnr, Van Stephenson, David Roberts και Eddie Schwartz, δυστυχώς όμως παρά την στήριξη που τους παρείχε η ΕΜΙ, η μπάντα δεν κατάφερε λόγω εσωτερικών προβλημάτων να επιβιώσει κυρίως και μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε αλλά άφησαν πίσω τους ένα από τους σημαντικότερους aor δίσκους.

VIRGINIA WOLF

Στα μέση της δεκαετίας του ‘80 στο απόγειο της δόξας της hard, heavy αλλά και της aor σκηνής “έσκασε” στη μουσική βιομηχανία το βρετανικό σχήμα των Virginia Wolf με έδρα κυρίως το Worsley- Manchester.

Η ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην σύντομη  ιστορία των Virginia Wolf είναι η παρουσία στα τύμπανα του Jason Bonham (γιος του θρυλικού ντράμερ των Led Zeppelin).
To 1986 το γκρουπ κυκλοφορεί το ομότιτλο παρθενικό του δίσκο που κινείται σε κλασσικά aor/melodic μονοπάτια με τον ήχο τους να είναι πιο κοντά στους Foreigner και το κομμάτι “Livin' On A Knife Edge” να θεωρείται δικαίως ένα από τα καλύτερα τραγούδια του είδους. Επίσης από τον ίδιο δίσκο ξεχωρίζουν τα “Only Love”, “Goodbye Don't Mean Forever”, “Waiting for your love”, “Are We Playing with Fire” και “For all we know” (που συμμετέχει ο Spike Edney στα keyboards- θεωρείται το πέμπτο μέλος των Queen) κάνοντας το συγκεκριμένο άλμπουμ κλασσικό και απαραίτητο για κάθε σοβαρή δισκοθήκη.
Την παραγωγή του album ανέλαβε οι  Roger Taylor (Queen) και David Richards όπου με την βοήθεια τους, η μπάντα κατόρθωσε  να περιοδεύσει στην Αμερική ανοίγοντας συναυλίες του σούπερ-γκρουπ εκείνης της εποχής, τους βραχύβιους The Firm, όπου  “φίρμες” ήταν οι Jimmy Page (Led Zeppelin) και o Paul Rogers ( Free, Bad Company).

Το 1987 ακολούθησε το “Push” που ηχογραφήθηκε στο Berkeley, CA στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, σε παραγωγή του Kevin Elson (Journey, Europe, Lynyrd Skynyrd), μιας και ο “μέντοράς” τους, Roger Taylor, δε μπορούσε να τους βοηθήσει καθότι απασχολημένος. O δίσκος είχε πιο αμερικανικό χρώμα αλλά δεν κατάφερε να κάνει ιδιαίτερη αίσθηση με αποτέλεσμα να μη υπάρχει εμπορική απήχηση και μετά από τρία αποχαιρετιστήρια live show έβαλαν τέλος στην πορεία τους.
Από το δεύτερο και τελευταίο δίσκο, του συγκροτήματος ξεχώρισαν τα “Standing on the edge of time”, “Tables Have Turned”, “Let It Go” και “The Strangest Thing (It's Called Love)”.

Εκτός από τον Jason Bonham  στο συγκρότημα συμμετείχε ο σπουδαίος ερμηνευτής Chris Ousey (μετέπειτα Heartland, Snakecharmer) και ο κιθαρίστας Nick Bold, οι οποίοι αποτελούσαν και το συνθετικό δίδυμο του γκρουπ, καθώς και ο Jo Burt (μπάσο) με διαδρομή σε  Black Sabbath και Freddie Mercury!
Και τα δύο άλμπουμ των Virginia Wolf επανεκδόθηκαν το 2010 από την Rock Candy Records με το “Push” να περιέχει δύο bonus κομμάτια.

ΦΩΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

GLORY DAYS...1991

Οι χρονιές που θα παρουσιάσουμε είναι αρκετές δύσκολες για το hard rock αφού η καταιγίδα του grunge έχει ήδη ξεσπάσει και αρχίζει να “εξαφανίζει” αρκετά αξιόλογα γκρουπ του χώρου.

Αν κι εμείς  δεν έχουμε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με αρκετά συγκροτήματα του συγκεκριμένου ήχου(εκτιμούμε απεριόριστα μπάντες όπως οι Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains κ.α) νομίζουμε ότι πολλά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν εκείνη τη περίοδο αδικήθηκαν και βρήκαν την αναγνώριση και την αποδοχή τους αρκετά χρόνια αργότερα. Τέλος πάντων αν συνεχίσουμε να αναλύουμε ήχους και καλλιτέχνες στα ’90 δεν θα τελειώσουμε ποτέ οπότε ας ξεκινήσουμε την παρουσίαση…

SKIDROW – “Slave to The Grind” (Atlantic)
Από τα άλμπουμ που σου καρφώνονται στο μυαλό για τον ατελείωτο hard n’ heavy δυναμισμό του. Έφτασε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ για πρώτη φορά στην ιστορία του είδους και έγινε δύο φορές πλατινένιο καθώς επίσης υπάρχουν μια σειρά από τρομερά τραγούδια που απογειώνουν τον σκληρό ήχο στα ουράνια. Ο Sebastian Bach ουρλιάζει καλύτερα και από τον πιο metal τραγουδιστή ενώ οι κιθάρες βομβαρδίζουν με ριφφ που θα ζήλευαν και οι Metallica. Χωρίς υπερβολές οι Skidrow δημιούργησαν το καλύτερο άλμπουμ τους και έβαλαν τα γυαλιά σε πολλούς φιλόδοξους hard rockers εκείνης της εποχής. Aληθινό έργο τέχνης το εξώφυλλο του δίσκου στο οποίο έχει βάλει τo χεράκι του ο πατέρας του S.Bach ενώ οι στίχοι είναι αρκετά καυστικοί με κοινωνικό περιεχόμενο σε σημείο που αναγκάστηκαν να βγάλουν και clean version. Πραγματικά ένα εκπληκτικό άλμπουμ που σαρώνει με τον ήχο του ακόμη και σήμερα.

TESLA – “Psychotic Supper” (Geffen)
Από τα πιο αγαπημένα μας συγκροτήματα και από τα πιο τίμια του χώρου οι TESLA υπηρετούν με συνέπεια και μπόλικο hard rock συναίσθημα την αγαπημένη μας μουσική. To τρίτο τους άλμπουμ έσκασε στα τέλη του καλοκαιριού του 1991 και ήρθε μετά από το επιτυχημένο και πλατινένιο Five Man Acoustical Jam. Η μπάντα με το συγκεκριμένο άλμπουμ που παρουσιάζουμε συνεχίζει επάξια και με μοναδική ωριμότητα ότι δυνατό ξεκίνησαν στη δεκαετία του ΄80. Εκπληκτικά τραγούδια όπως τα Edison’s Medicine, Song and Emotion, What You Give,Call it What You Want, Stir It Up ενώ φυσικά υπέροχο είναι και ολόκληρο το άλμπουμ μαζί με τα απίθανα διασκευασμένα bonus tracks(από W.Dixxon, Montrose,Jo Jo Gunne) που συμπεριλαμβάνονται στη γιαπωνέζικη έκδοση του δίσκου. Η πεντάδα από το Σακραμέντο χωρίς εκπτώσεις στον ήχο τους και με επιρροές που ξεκινούν από τα παραδοσιακά blues και φτάνουν μέχρι και το southern rock κατάφεραν να κάνουν άλλο έναν πλατινένιο δίσκο και να ευχαριστήσουν τους οπαδούς τους με την αξεπέραστη αυθεντικότητα τους. Θα τα ξαναπούμε πάλι από τούτη εδώ την στήλη… Ευλογημένοι οι Tesla!!!

ΤΥΚΕΤΤΟ – “Don’t Come Easy” (Geffen)
Οι Αμερικανοί λίγο πριν από την καταιγίδα του grunge καταφέρνουν να προσφέρουν ένα υπέροχο hard rock δίσκο. Η φωνή του τρομερού Danny Vaughn είναι όντως μοναδική και φορτίζει με την ερμηνεία της όλο το άλμπουμ. Φυσικά εδώ υπάρχει ο ύμνος Forever Young που σκιάζει τα υπόλοιπα κομμάτια τα οποία όμως ουσιαστικά δεν υστερούν. Aντιθέτως περιέχουν αρκετό αμερικάνικο hard rock feeling ειδικά τα τραγούδια Wings, Seasons και η θαυμάσια μπαλάντα Standing Alone. Χωρίς να διεκδικούν τίποτα περισσότερο οι ΤΥΚΕΤΤΟ πετυχαίνουν με απλοϊκό τρόπο να συνδυάσουν ένα μίγμα Whitesnake, Dokken και Βοn Jovi. Σπουδαίο άλμπουμ, σπουδαία μπάντα, πανέμορφα τραγούδια. Άξιοι!

SHADOW KING – “Shadow King” (Atlantic)
Πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία με εξαιρετικό αποτέλεσμα που δυστυχώς όμως δεν είχε συνέχεια. Η σύμπραξη του τραγουδιστή Lou Gramm(Foreigner) παρέα με τον κιθαρίστα Vivian Cambell(Dio, Whitesnake, Def Leppard) δημιούργησε ένα καταπληκτικό και αρκετά σύγχρονο δίσκο για την εποχή του. Για τη φωνή του L.Gramm ότι και να πούμε είναι περιττό αφού εδώ ξεφεύγοντας από τις κλασσικές aor και melodic rock φόρμες ερμηνεύει με απίστευτη έμπνευση όλα τα τραγούδια του δίσκου σε σημείο δύσκολα να ξεχωρίζουμε κάποιο αν και τα What Would It Take και Don’t Even Know I ‘M Alive είναι οι αδυναμίες μας. Φυσικά η κιθαριστική συμβολή του V.Cambell είναι πολύ σημαντική και νομίζουμε ότι σε αυτό το δίσκο έχει κάνει το πιο ώριμο παίξιμό του. Συνοπτικά ένα μοναδικό άλμπουμ που σέβεται την ιστορία όσων συμμετέχουν και τιμά με το παραπάνω το hard rock και μας χαρίζει αρκετές έντονες στιγμές. Όσοι δεν το έχετε ακούσει, καλά είναι να σπεύσετε να το αγοράσετε. Τέτοια άλμπουμ δεν πρέπει να τα χάνετε!!!

STORM – “The Storm” (Interscope)
Αυτή η μπάντα μπορούσε και να λεγόταν κι αλλιώς η συνέχεια των… Journey μιας και συμμετέχουν τρία από τα αστέρια του μεγάλου αυτού συγκροτήματος. Ο ντράμερ Steve Smith, o μπασίστας Ross Vallory και ο αρχικός τους κημπορντίστας Gregg Rolie. Όλοι αυτοί συνεπικουρούμενοι από τον τραγουδιστή Κevin Chalfant(707, Steel Breez) και τον κιθαρίστα Josn Ramos(Le Mans) δημιουργούν τον απόλυτο aor δίσκο της δεκαετίας. Πανέμορφες μελωδίες, έξυπνες συνθέσεις και ονειρικά ρεφρέν εμπλουτισμένες με μοναδικές εκτελεστικά και ενορχηστρωτικά ξεσπάσματα από όλους τους προαναφερόμενους κυρίους. Με πυξίδα μάλιστα το ιστορικό παρελθόν τους κλέβουν την παράσταση έστω κι αν έπειτα τους κατάπιαν οι Pearl Jam και οι Νirvana. Άψογοι λοιπόν οι STORM και ειδικά οι λάτρεις των Journey(βάλε κι εμάς μέσα…)μπορούν να υπερηφανεύονται ότι εκτός από το βαρύ πυροβολικό δηλαδή τους προβεβλημένους της περίφημης μπάντας και οι υπόλοιποι είχαν αρκετό συνθετικό και εκτελεστικό ταλέντο. Ένα άκουσμα των STORM θα σας πείσει άμεσα.

MR BIG – “Lean Into It”
Απίστευτο άλμπουμ που προκαλεί μόνο δέος όσες φορές κι αν το ακούμε. Καταπληκτικό παίξιμο, τρομερές ενορχηστρώσεις στη κυριολεξία έδωσε άλλη δυναμική στον όρο hard rock!

DARE – “Blood From Stone”
Kαλά εδώ με αυτούς τους τύπους ο όρος μελωδία απογειώθηκε και ανάγκασε και τους “πολλά βαρύς” του χώρου να τους αποδεχτούν. Είναι αυτό που λέμε… εμπνευσμένη δουλειά και χωρίς ούτε ένα ψεγάδι.

XYZ – “Hungry”
Εκρηκτικό άλμπουμ από το κουαρτέτο από το Los Angeles με τραγούδια πραγματικούς δυναμίτες. Όσοι δεν τους του έχετε ανακαλύψει ακόμη χάνετε τα μικρά διαμάντια του παρελθόντος.
HAREM SCAREM – “Ηarem Scarem”
Εκπληκτικό ντεμπούτο από τους Καναδούς hard rockers οι οποίοι έγραψαν ιδιαίτερες μελωδικές γραμμές και έδωσαν νέα πνοή σε μία δύσκολη περίοδο. Ξεχωριστό άλμπουμ… εξαιρετικό συγκρότημα!

HEARTLAND – “Ηeartland”
Προερχόμενος από τους Virginia Wolf ο τραγουδιστής Chris Ousey δημιούργησε ένα ποιητικό άλμπουμ γεμάτο ανατριχιαστικές μελωδίες σε ρυθμούς που δύσκολα ξαναγράφονται. Αστείρευτοι, ανεπανάληπτοι δημιουργικοί. Τέτοιες μπάντες αξίζουν τον σεβασμό μας.

TOP TEN ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
TYKETTO – Forever Young
ΜR BIG – Daddy, Brother, Lover, Little Boy
SKIDROW – Monkey Business
TESLA – Edison’s Medicine
GLASS TIGER – Animal Heart
STORM – You Keep me Waiting
DARE – Wings of Fire
HEARTLAND – Fight Fire with Fire
SARAYA – Seducer
SHADOW KING - What Would It Take

 
Φώτης Μελέτης